kandiah Thillaivinayagalingam

இலங்கையின் சுருக்கமான தொல்பொருள் வரலாறு - வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் பிரிட்டிஷ் காலம் வரை / பகுதி 01 [தொல்பொருள் சான்றுகள், கல்வெட்டியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பதிவுகளின் அடிப்படையில் இத்தொகுப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இது நான்கு பகுதிகளைக் கொண்ட ஒரு 'நிர்வாகச் சுருக்கமாக' (Executive Summary) அமைகிறது; இதனைத் தொடர்ந்து, இலங்கையின் தொடக்ககால வரலாறு குறித்த முக்கிய தொல்பொருள் கண்டுபிடிப்புகள், வரலாற்று மேற்கோள்கள் மற்றும் முதன்மை ஆதாரங்களைக் கொண்ட விரிவான 30-பகுதி தொடர் வெளியிடப்படும்.] இலங்கையின் ஆரம்பகால வரலாறு தொல்லியல், கல்வெட்டியல், இலக்கியம் மற்றும் வாய்வழி மரபுகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு சிக்கலான மற்றும் சுவாரசியமான விடயமாகும். கடந்த நூற்றாண்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள், இலங்கையின் வரலாறு எழுதப்பட்ட காலத்திற்குப் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தொடங்கிவிட்டதை வெளிப்படுத்துகின்றன. வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்திலேயே வேட்டையாடி வாழ்ந்த மக்கள் இங்கு வாழ்ந்ததையும், பின்னர் தென்னிந்தியாவுடன் கலாசார மற்றும் பொருளாதாரத் தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்ததையும், காலப்போக்கில் இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தில் ஒரு முக்கியமான வர்த்தக மற்றும் நாகரிக மையமாக இலங்கை மாறியதையும் தொல்லியல் கண்டுபிடிப்புகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. பல நூற்றாண்டுகளாக, தீவின் கடந்தகாலம் முக்கியமாக மகாவம்சம் மற்றும் தீபவம்சம் போன்ற பண்டைய நூல்களின் மூலமே விளக்கப்பட்டது. இந்த நூல்கள் பெறுமதிமிக்க கலாசாரத் தகவல்களை வழங்கினாலும், நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் இலங்கையின் ஆரம்பகால மனித வரலாற்றை மீளமைக்க தொல்பொருள் மற்றும் அறிவியல் சான்றுகளையே அதிகம் நம்பியுள்ளனர். இருப்பினும், பௌத்த வரலாற்று நூல்கள் பெரும்பாலும் சிங்கள அரசர்களையும் பௌத்த மதத்துடனான அவர்களின் தொடர்பையும் மையப்படுத்திய ஒரு பார்வையை முன்வைத்தன. இது தமிழர்களின் இருப்பைக் குறைத்து மதிப்பிட்டது அல்லது புறக்கணித்தது. இத்தகைய பதிவுகள், தமிழர்கள் பிற்காலத்தில் வந்தவர்கள் என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கியதுடன், தீவின் கலாசாரம், வர்த்தகம் மற்றும் குடியேற்றங்களில் அவர்களின் பங்களிப்பையும் மறைத்தன. இதன் விளைவாக, தமிழர்கள் வரலாற்று ரீதியாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டதுடன், இது காலப்போக்கில் இனரீதியான பதற்றங்களுக்கும் மோதல்களுக்கும் வழிவகுத்தது. ஆனால், நவீன தொல்பொருள் ஆய்வுகளும் கல்வெட்டுகளும், தமிழ் பேசும் மக்கள் பண்டைய காலத்திலிருந்தே இலங்கையின் வரலாற்றில் வர்த்தகம், அரசியல் மற்றும் கலாசாரத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளனர் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இக்கட்டுரை தொல்லியல், கல்வெட்டியல் மற்றும் வரலாற்று ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் இலங்கையின் ஆரம்பகால வரலாற்றைப் பற்றிய ஒரு சமநிலையான பார்வையை முன்வைக்கிறது. பல்வேறு துறைகளின் ஆதாரங்களை விமர்சன ரீதியாக ஆராய்வதன் மூலம், இலங்கையின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய முழுமையான மற்றும் துல்லியமான சித்திரத்தை இது வழங்குகிறது. 1. வரலாற்றுக்கு முந்தைய இலங்கை: ஆரம்பகால மனிதக் குடியேற்றங்கள் (கி.மு. 125,000 – கி.மு. 1000) இலங்கையில் மனித நடமாட்டத்திற்கான ஆரம்பகால சான்றுகள் 125,000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டவை. வட இலங்கையின் இரணைமடுப் படிவு (Iranamadu Formation) மற்றும் தென்கிழக்கின் புந்தல (Bundala) பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சிகள், இடைக்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த கற்கருவிகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. குவார்ட்ஸ் (Quartz) மற்றும் செர்ட் (Chert) கற்களால் செய்யப்பட்ட இக்கருவிகள் தாவரங்களை வெட்டவும், இறைச்சியைப் பதப்படுத்தவும், விலங்குத் தோல்களைத் தயார் செய்யவும் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். கடல் மட்டம் குறைந்திருந்த காலங்களில், இலங்கையும் தென்னிந்தியாவும் நிலப்பாலத்தால் இணைக்கப்பட்டிருந்தபோது, இந்தியத் துணைக் கண்டத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்த ஹோமோ எரெக்டஸ் (Homo erectus) அல்லது ஹோமோ ஹைடெல்பெர்கென்சிஸ் (Homo heidelbergensis) போன்ற ஆதி மனித இனங்கள் இக்கருவிகளை உருவாக்கியிருக்கலாம் என தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். முக்கியமான வரலாற்றுக்கு முந்தைய இடங்கள்: பாஹியங்கல (Fa Hien Cave) மற்றும் பட்டதொம்பலென (Batadombalena) குகைகள் பின்னர், சுமார் கி.மு. 38,000 அளவில், பலாங்கொடை மனிதன் (Homo sapiens balangodensis / Balangoda Man) என்று அழைக்கப்படும் நவீன மனித இனம் இத்தீவில் வாழ்ந்தது. பாஹியங்கல மற்றும் படதொம்பலேன போன்ற குகைகளில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எலும்புக்கூடுகள், இவர்கள் வெப்பமண்டல மழைக்காடுகளில் வாழ்ந்த திறமையான வேட்டைக்காரர்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. இலங்கையின் தொல்பொருள் ஆய்வாளர் சிரான் உபேந்திர தெரணியகல [archaeologist Siran Upendra Deraniyagala] மேற்கொண்ட ஆய்வுகள், இந்த வரலாற்றுக்கு முந்தைய கலாசாரங்களின் காலவரிசையை நிலைநிறுத்த உதவின. பாஹியங்கல குகை அகழ்வாராய்ச்சியில் மிகச்சிறிய கற்கருவிகள் (Microlithic tools), எலும்பு கருவிகள் மற்றும் மழைக்காடு சூழலில் வில் மற்றும் அம்புகளின் ஆரம்பகால பயன்பாட்டிற்கான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. இக்கண்டுபிடிப்புகள் அக்காலத்துக்கே உரிய மிகவும் மேம்பட்ட பிழைப்புத் தொழில்நுட்பங்களை அவர்கள் கொண்டிருந்ததைக் காட்டுகின்றன. இந்த ஆரம்பகால வேட்டைக்காரர்களின் சந்ததியினர் இலங்கையின் பழங்குடிச் சமூகமான வேடர் (Vedda) மக்களுடன் தொடர்புடையவர்கள் என பல அறிஞர்கள் நம்புகின்றனர். மரபணு மற்றும் மானுடவியல் ஆய்வுகளின்படி, வேடர் மக்கள் தமிழ்நாட்டின் இருளர் (Irula) மற்றும் கேரளாவின் பணியர் (Paniya) போன்ற தென்னிந்திய பழங்குடியினருடன் நெருங்கிய மூதாதையர் தொடர்பைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். இத்தொடர்புகள் இலங்கையினதும் தென்னிந்தியாவினதும் ஆரம்பகால மக்கள் ஒரு பரந்த வரலாற்றுக்கு முந்தைய கலாசார வலையமைப்பின் அங்கமாக இருந்ததை நிரூபிக்கின்றன. நன்றி ✍️ கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம் BSc Engineering (Honours) அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம் பகுதி 02 தொடரும் துளி/DROP: 2124 [இலங்கையின் சுருக்கமான தொல்பொருள் வரலாறு - வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் பிரிட்டிஷ் காலம் வரை / பகுதி 01 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34603917772590095/?

சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 6 [இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது. ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும். என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த கதையின் இதயம்.] அந்தக் கிளர்ச்சி ஒரு மாபெரும் காவியமாக உருவெடுக்கும் முன்பே பலவீனமடையத் தொடங்கியது. பாடல்களில் பாடப்படும் பிரம்மாண்டமான இறுதிப் போரோ அல்லது தீர்ப்பு வழங்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணமோ அங்கே நிகழவில்லை. மாறாக, அங்கிருந்தது நீண்ட காலச் சோர்வு, தீராத பசி மற்றும் அதிகாரம் மெதுவாகத் தன் பிடியை இறுக்கிய ஒரு இருண்ட உணர்வு மட்டுமே. நிலவில்லாத ஒரு இரவில், மலைக்காடுகளில் எரிந்த புரட்சியின் நெருப்பு ஒவ்வொன்றாக அணைந்தது. ஒற்றர்கள் வரவில்லை; செய்திகள் துண்டிக்கப்பட்டன. "இது முடிவின் ஆரம்பம்" என்பதைச் சிவா உணர்ந்தான். சிவா அவனது உடல் வலிமைக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை; அவன் அந்த நிலத்தின் ஆதி நினைவுகளுக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான். மன்னர்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பே அங்கிருந்த ஒற்றையடிப் பாதைகள், வணிகர்களின் வழித்தடங்கள், யாத்திரிகர்களின் பாதைகள் மற்றும் வேடர்கள் (Veddhas) மட்டுமே அறிந்த அடர்ந்த காட்டு வழிகள் சிவாவிற்கு அத்தப்படியாகத் தெரிந்திருந்தது. அவன் சிறிய குழுக்களைக் கொண்டு அரசின் தானியக் களஞ்சியங்களைத் தாக்கினான்; கைதிகளை விடுவித்தான். இருளுக்குள் தோன்றி விடியலுக்குள் மறைந்தான். சில காலம் இந்த யுக்தி வெற்றியளித்தது. ஆனால், ஒரு கிளர்ச்சி நீடிக்கத் துணிச்சல் மட்டும் போதாது; அதற்குச் சாதகமான காலமும் தொடர்ச்சியான மக்கள் ஆதரவும் தேவை. அரசவையிடம் ஆள் பலமும், தானியமும் இருந்தது. மடாலயங்களிடம் தங்களின் செயல்களை நியாயப்படுத்த ‘தர்மம்’ என்ற முகமூடி இருந்தது. மீண்டும் பஞ்சம் வந்தபோது, மக்கள் தங்களின் உரிமையை விட உயிரைத் தக்கவைக்க உணவைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். சிலர் சரணடைந்தனர்; சிலர் உயிர் பிழைக்கக் காட்டிக் கொடுத்தனர். ஒரு காலத்தில் சிவா யாரைப் பசியிலிருந்து காப்பாற்றினானோ, அதே சிறுவனால் ஒரு வறண்ட ஏரிக்கரையில் (Wewa) வைத்துச் சிவா காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டான். சிவா பிடிபட்டபோது அவனுக்குச் சித்திரவதைகள் வழங்கப்படவில்லை. ஒரு உயர் அதிகாரியும் (Adigar) ஒரு மூத்த துறவியும் அவனிடம் பேசினர். அந்தத் துறவி நிதானமாகச் சொன்னார்: “நீ ஒரு பழைய கதையை (Identity) நம்பிப் போராடினாய். இப்போது நாங்கள் ஒரு புதிய, மேன்மையான கதையை (The New History) உலகிற்குச் சொல்வோம்.” அப்போதுதான் அவர்களின் உண்மையான திட்டம் சிவாவிற்குப் புரிந்தது. அவர்கள் அவனைக் கொல்ல விரும்பவில்லை; மாறாக, அவனை வரலாற்றிலிருந்தே துடைத்தெறிய விரும்பினர். அவனுக்கு இரண்டு தேர்வுகள் தரப்பட்டன: கடல் கடந்து (தமிழகம் அல்லது தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கு) நாடு கடத்தப்படுதல். முழுமையான மௌனம் — எவருமறியாத இடத்தில் அடையாளமின்றி மறைந்து வாழ்வது. அவன் பெயர் எந்தக் கல்வெட்டிலும் வராது; அவன் ஒரு வீரனாகப் போற்றப்பட மாட்டான். அவன் இந்த மண்ணில் பிறந்ததற்கான தடையமே இல்லாமல் ஆக்கப்படுவான். வரலாற்றுத் தரவுகள் (Historical Context): யுக்தி (Guerrilla Warfare): கி.மு. காலத்திலேயே இலங்கையின் மலைப்பாங்கான பகுதிகளில் (மலையரட்டை - Hill Country) மறைந்திருந்து தாக்கும் முறை புழக்கத்தில் இருந்தது. இதற்குப் பூர்வகுடி வேடர்களின் உதவி முக்கியமாக இருந்தது. பஞ்சத்தின் அரசியல்: அக்காலத்தில் குளங்களை (Wewa) மையமாகக் கொண்ட விவசாயம் பாதிக்கப்பட்டபோது, அரசுகள் உணவைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துப் போராட்டங்களை ஒடுக்கின. கல்வெட்டுகள் (Epigraphy): அக்காலக் கல்வெட்டுகள் (Brahmi Inscriptions) பெரும்பாலும் மடாலயங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட தானங்களையும், அரச வெற்றிகளையும் மட்டுமே பதிவு செய்தன. கிளர்ச்சியாளர்களின் பெயர்கள் வேண்டுமென்றே தவிர்க்கப்பட்டன. நாடுகடத்தல்: இலங்கையின் வரலாற்றில் தண்டனையாக அல்லது அரசியல் காரணங்களுக்காகத் தலைவர்கள் தமிழகத்திற்கு (பாண்டிய/சோழ நாடு) நாடுகடத்தப்படுவது ஒரு வழக்கமான நடைமுறையாக இருந்தது. சிவா நாடு கடத்தப்படுவதைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அது மரணத்தின் மீதான பயத்தால் அல்ல; யாராவது ஒருவராவது இந்த நிலத்தின் உண்மையான நினைவுகளுடன் உயிரோடு எஞ்சியிருக்க வேண்டும் என்பதற்காக. அதே சமயம், மடாலயத்தின் சுவர்களுக்குள் கலினி முற்றிலும் வேறொரு போரில் இருந்தாள். பகல் நேரங்களில் அவள் ஓலைகளைப் பதப்படுத்தினாள், மை தயாரித்தாள், எழுத்துப் பிழைகளைச் சீர் செய்தாள். எந்த மாதிரியான வார்த்தைகள் ஆட்சியாளர்களுக்கும் துறவிகளுக்கும் பிடிக்கும் என்பதை அவள் நுணுக்கமாகக் கற்றுக்கொண்டாள். எங்கே உண்மை முடிகிறது, எங்கே புனைவு தொடங்குகிறது என்ற சூட்சுமம் அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது. இரவு நேரங்களில், அவள் ரகசியமாகச் சில மாற்றங்களைச் செய்தாள். யாரும் கவனிக்காத வண்ணம் ஒரு பழைய ஊர்பெயரை மாற்றாமல் அப்படியே விட்டாள். ஒரு குறிப்பிட்ட குடிவழியை (Clan) “பழமையான ஆதிக்குடிகள்” என்று எழுதினாள். ஒரு வழிபாட்டுத் தலத்தை “அனைவருக்குமான பொதுவான இடம்” என்று குறித்தாள். இவை மிகச் சிறிய மாற்றங்கள் தான். ஆனால், வரலாறு என்பது ஒருமுறை படிக்கப்படுவதில்லை; அது பல நூற்றாண்டுகளாக நகலெடுக்கப்படும் (Manuscript copies). இன்று விடப்படும் ஒரு சிறு குறிப்பு, எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு மாபெரும் உண்மையாக மாறலாம் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ஒரு நாள், ஒரு வரியை எழுதும்போது கலினி தயங்கி நின்றாள். அவளது கணவன் அதைக் கவனித்து, “வரலாறு சுத்தமாக (Clean) இருக்க வேண்டும்” என்றான். கலினி மெதுவாகக் கேட்டாள்: “சுத்தமாக இருக்க வேண்டுமா? அல்லது முழுமையாக (Complete) இருக்க வேண்டுமா?” அவளது கணவனின் பார்வையில் சந்தேகம் தெறித்தது. அன்று இரவு, ஒரு முக்கியமான ஓலைச்சுவடியை கலினி எரியூட்டினாள். யாரும் பார்க்கவில்லை; ஆனால் ஒரு திரிபுவாதம் அன்று சாம்பலானது. அதேசமயம், ஒரு உண்மையும் மீண்டும் எழுதப்பட வாய்ப்பில்லாமல் அழிந்தது. ஆண்டுகள் உருண்டோடின. மடாலயங்களில் வளர்ந்த அடுத்த தலைமுறை குழந்தைகள் புதிய கதைகளையே உண்மையான வரலாறு என நம்பிக் கற்றனர். மன்னர்கள் “நாட்டை உருவாக்கியவர்களாக” (Founders) போற்றப்பட்டனர்; ஆனால் அவர்கள் நிலத்தைக் கைப்பற்றியவர்கள் என்பது மறைக்கப்பட்டது. அந்த நிலத்தில் முன்பே வாழ்ந்த ஆதிக்குடிகள் ஒளி வருவதற்கு முன் இருந்த “இருள்” போலவும், வெறும் “நிழல்கள்” போலவும் சித்திரிக்கப்பட்டனர். ஒரு இனத்தின் புராணம் (Mythology) திடீரென்று உருவாவதில்லை. அது கல்லின் மேல் சுண்ணாம்பு பூசுவது போல மெல்ல மெல்லக் கட்டப்பட்டது. ஒரு அடுக்குக்கு மேல் அடுத்த அடுக்கு எனப் பொய்கள் பூசப்பட, இறுதியில் அடியில் இருந்த உண்மையான வரலாறு கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்து போனது. வரலாற்றுத் தரவுகள் (Historical Context): சிங்கள மொழி உருவாக்கம் (Genesis of Sinhala): கி.மு. காலப்பகுதியில் புழங்கிய 'எளு' (Elu), தமிழ் மற்றும் பிராகிருத மொழிகள், பௌத்த வருகைக்குப் பின் பாளி (Pali) மற்றும் சமஸ்கிருதத்தின் ஆதிக்கத்தால் மாற்றமடைந்து இன்றைய சிங்கள மொழியின் ஆரம்ப வடிவமாக மாறியது. வரலாறு திரிபு (Historiography): 'மகா வம்சம்' போன்ற நூல்கள் எழுதப்பட்டபோது, விஜயன் வருகைக்கு முந்தைய காலம் 'மனிதர்கள் வாழாத அல்லது அரக்கர்கள் வாழ்ந்த இடமாக' (Yakkhas/ Nagas) உருவகப்படுத்தப்பட்டது. இது நிலத்தைக் கைப்பற்றுவதை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு உத்தி. ஓலைச்சுவடிகள் (Palm-leaf Manuscripts): பழங்காலத்தில் ஓலைச்சுவடிகளை நகலெடுக்கும்போது (Copying process), நகலெடுப்பவர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான மாற்றங்களைச் செய்வது வழக்கமாக இருந்தது. கலினி போன்றவர்கள் மூலமே சில ஆதித் தமிழ் அடையாளங்கள் இன்றும் எஞ்சியுள்ளன. வழிபாட்டுத் தலங்கள்: இலங்கையில் பல இடங்கள் ஆரம்பத்தில் இந்து மற்றும் நாட்டுப்புறத் தெய்வ வழிபாட்டுத் தலங்களாக இருந்து, பின்னர் பௌத்த விகாரைகளாக மாற்றப்பட்டன என்பதைத் தொல்லியல் ஆய்வுகள் (எ.கா: கதிர்காமம்) உணர்த்துகின்றன. கடலுக்கு அப்பால், தமிழகத்தின் கரைகளில் வாழ்ந்த சிவா, தன் தேசத்தின் புதிய கதைகளைக் கேட்டான். அவனது வாழ்நாள் போராட்டமும், அந்த மக்களின் தியாகமும் ஒரு சிறிய அடிக்குறிப்பாகக் கூடப் பதியப்படவில்லை. "அவர்கள் இருந்தார்கள், பிறகு மறைந்தார்கள்" — அவ்வளவே. ஒரு மாபெரும் கிளர்ச்சி, வரலாற்றின் முன்னுரையில் ஒரு வரியில் கரைந்து போனது. மடாலயத்தில் ஓலைகளைத் தொகுத்துக் கொண்டிருந்த கலினி ஒரு கசப்பான உண்மையை உணர்ந்தாள்: ஒரு வரலாற்று நூல் முழுவதுமே பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதில் பத்து விஷயங்களில் ஏழு உண்மைகள் இருக்கலாம்; ஆனால் மிக முக்கியமான மூன்று உண்மைகள் மறைக்கப்பட்டால், அந்த நூல் ஒரு முழுப் பொய்யை விடவும் ஆபத்தானது. இது நேரடிப் பொய் அல்ல, ஆனால் முழுமையற்ற உண்மை. நேரடியான பொய்யை ஆதாரங்களுடன் எதிர்த்துவிடலாம். ஆனால், எழுதப்படாத உண்மையை எப்படி எதிர்ப்பது? ஒரு விஷயம் எழுதப்படவே இல்லை என்றால், அப்படி ஒன்று நிகழவே இல்லை என்று வருங்காலத் தலைமுறை நம்பத் தொடங்கும். காலப்போக்கில் அது நினைவுகளில் இருந்தும் முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறியப்படும். இதுவே ஒரு இனத்திற்கு இழைக்கப்படும் மிகப்பெரிய அநீதி. அந்த வரலாற்று நூலை (மகா வம்சத்தின் முன்னோடிப் பதிவுகள் போன்ற தொகுப்புகள்) உருவாக்க உதவியவள் என்ற முறையில், அதில் மறைக்கப்பட்ட ஓட்டைகளை கலினி நன்கு அறிவாள். அவள் கடவுளிடம் மன்னிப்பு கேட்கவில்லை; மாறாக, அந்த நூலில் இடம் பெறாத மக்களிடம், பெயர்கள் குறிக்கப்படாத வீரர்களிடம், குரல்கள் நசுக்கப்பட்ட அந்தப் பூர்வகுடிகளிடம் மனதார மன்னிப்பு கேட்டாள். அவளால் முழு வரலாற்றையும் மாற்ற முடியாமல் போயிருக்கலாம்; அதிகாரத்திற்கு எதிராக முழு உண்மையை நிலைநாட்ட முடியாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால், உண்மையை முழுமையாகத் திரிப்பதற்கும் அவள் சம்மதிக்கவில்லை. வரலாறு என்பது வாளால் மட்டும் எழுதப்படுவதில்லை; அது வார்த்தைகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. சிலரை நாயகர்களாகச் சித்திரிக்கவும், சிலரைச் சிறுமைப்படுத்தவும், சிலரை வரலாற்றிலிருந்தே நீக்கவும் சொற்கள் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. கலினி அந்த ஓலைச்சுவடிகளைத் தொட்டு, தன் கண்ணீரால் அந்த மௌனத்திற்கு அஞ்சலி செலுத்தினாள். வரலாற்றுத் தரவுகள் (Historical Context): முழுமையற்ற வரலாறு (Selective History): இலங்கையின் ஆதி வரலாறான 'தீபவம்சம்' மற்றும் 'மகாவம்சம்' போன்றவை பௌத்த மதத்தின் மேன்மையையும், ஒரு குறிப்பிட்ட வம்சத்தின் வெற்றியையும் நிலைநாட்ட எழுதப்பட்டவை. இதில் பூர்வகுடிகளான இயக்கர் மற்றும் நாகர்களின் (ஆதித் தமிழர்களின் முன்னோடிகள்) வாழ்வியல் முறைகள் திட்டமிட்டுத் தவிர்க்கப்பட்டன . வாய்மொழி மரபு vs எழுத்து மரபு: எழுதப்பட்ட வரலாறுகள் அதிகார மையங்களைச் சார்ந்து இருந்தபோது, உண்மையான வரலாறு நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் (Ballads) மற்றும் வாய்மொழி மரபுகள் வழியாகவே மக்களிடையே தங்கியிருந்தது . மொழிக் கலப்பு: கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில், பாளி மொழியில் இருந்த மத நூல்கள் ஹெல (Elu) மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டபோது, பல தமிழ் மற்றும் ஆதி இடப்பெயர்கள் சமஸ்கிருதமயமாக்கப்பட்டன . மன்னிப்பு மற்றும் மனசாட்சி: வரலாற்றை எழுதிய பல அறிஞர்கள் (Scribes), தாங்கள் அரசவைக்குக் கட்டுப்பட்டு உண்மையை மறைக்க வேண்டியிருந்ததை மறைமுகமான குறியீடுகள் மூலம் தங்கள் பதிவுகளில் உணர்த்தியுள்ளனர். நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] அத்தியாயம் 7 தொடரும் துளி/DROP: 2123 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 6 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34603845805930625/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 147 இறுதி முடிவுரை: இலங்கை நாலாகமங்களின் முரண்பாடுகள் தீபவம்சம், மகாவம்சம் மற்றும் சூளவம்சம் ஆகிய நூல்கள் இலக்கிய ரீதியாகப் பெறுமதிமிக்கவை என்றாலும், அறிவியல் பூர்வமாக அவை 'மதச்சார்பு வரலாற்றுப் பதிவுகளாகவே' கருதப்பட வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட மத அடையாளத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக எழுதப்பட்ட இந்நாலாமகம்கள், இலங்கையின் ஆதி குடிகளான இயக்கர்களையும் (வேடர்கள்), தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட கடல்வழி வல்லமை மிக்க நாகர்களையும் மற்றும் ஆதித் தமிழர்களையும் திட்டமிட்டே வரலாற்றின் ஓரத்திற்குத் தள்ளின. பாளி நூல்கள் கட்டமைத்த காலவரிசைக்கு முன்னரே, தமிழர்கள் இலங்கையின் பிரிக்க முடியாத அங்கமாக வாழ்ந்தனர் என்பதை நவீன தொல்பொருள் தரவுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. யாழ்ப்பாணத்தின் 'நாகதீபம்' முதல் கல்யாணி (களனி) வரை பரவி வாழ்ந்த நாகர்கள், தமிழகத்தின் திராவிடப் பண்பாட்டுடன் மொழி ரீதியாகவும் கலாச்சார ரீதியாகவும் பிணைக்கப்பட்டிருந்தனர். இதற்கான சான்றுகளாக உடுத்துறை தமிழ்-பிராமி 'நாகபூமி' காசு, அபய நாகன் போன்ற மெய்ப்பிக்கப்பட்ட அரசர்கள் மற்றும் மணிமேகலை காப்பியம் ஆகியவை திகழ்கின்றன. வெல்லாவெளி கல்வெட்டுகள் மற்றும் மாந்தை அகழ்வாராய்ச்சிகள், பாளி நூல்கள் எழுதப்படுவதற்கு முன்பே தமிழர்களும் நாகர்களும் இணைந்து ஒரு செழுமையான நாகரிகத்தைக் கட்டியெழுப்பியதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆதி இலங்கையில் புழங்கிய 'எளு' (Elu) மற்றும் தமிழ் வேர்ச்சொற்களுடன், பாளி மற்றும் சமஸ்கிருதம் கலந்த பின்னரே இன்றைய சிங்கள மொழியின் ஆரம்ப வடிவமே உருவானது என்பதையும் கவனிக்க. மிக முக்கியமாக, இந்நாலாமகம்கள் பல இடங்களில் புத்தரின் போதனைகளுக்கே முரணாக அமைந்துள்ளன. உயிர்க்கொல்லாமையை போதித்த புத்தரின் தர்மத்திற்கு மாறாக, 'தர்மத்திற்காகப் போர் புரியலாம்' என்றும், 'நம்பிக்கையற்றவர்களைக் கொல்வது பாவமல்ல' (ஒன்றரை மனிதர்கள் கோட்பாடு) என்றும் இவை சித்தரிக்கின்றன. புத்தரின் புனிதச் சின்னங்களை ஈட்டிகளில் ஏந்திப் போருக்குப் பயன்படுத்தியதாகக் கூறுவது புத்தரின் அமைதி வழிக்கு முற்றிலும் எதிரானது. இத்தகைய பதிவுகள் புத்தரின் உலகளாவிய தர்மத்தை ஒரு குறுகிய 'தேசியவாதக் கண்ணோட்டத்திற்கு' (Dhammadipa Nationalism) மாற்றின. எனவே, இந்த நூல்களை ஒரு முழுமையான வரலாற்று உண்மையாகக் கொள்ளாமல், தொல்பொருள் தரவுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதே இலங்கையின் உண்மையான வரலாற்றை மீட்டெடுக்க உதவும்." Final Conclusion: The Dichotomy of the Sri Lankan Chronicles "While the Deepavamsa, Mahavamsa, and Culavamsa are invaluable literary monuments, a scientific audit reveals them to be theological narratives rather than objective histories. Written by Buddhist monks to legitimize a specific religious identity, these chronicles often marginalized or 'supernaturalized' the indigenous Yakkhas (Veddas), the seafaring Nagas—a proud clan who spoke Tamil as their mother tongue—and the Early Tamils were systematically marginalized in these historical records. Modern archaeological data confirms that long before the timelines constructed by Pali texts, Tamils lived as an inseparable part of the island’s fabric. The Nagas, who thrived from Nagamadeepa (Jaffna) to Kalyani (Kelaniya), were linguistically and culturally bound to the Dravidian heritage of South India. Concrete evidence for this includes the 'Nākapūmi' Tamil-Brahmi coin found in Uduthurai, historically proven kings like Abhaya Naga, and the descriptions in the Tamil epic Manimekalai. The Vellaveli inscriptions and the Mantai excavations confirm that Tamils and Nagas built a sophisticated civilization together long before the Pali chronicles were written. It is also important to note that the early form of the modern Sinhalese language itself emerged only after Pali and Sanskrit merged with the indigenous 'Elu' (Hela) and Tamil root words already prevalent in ancient Lanka. Crucially, these chronicles contain incidents that directly contradict the Buddha’s core teachings. While the Buddha preached absolute non-violence (Ahimsa), the Mahavamsa justifies the slaughter of thousands through the 'one-and-a-half people' doctrine, claiming the killing of 'unbelievers' was not a sin. Furthermore, depicting relics of the Buddha—a symbol of peace—being carried in war-spears violates the ascetic and pacifist nature of the Buddha's life. These narratives replaced universal Dhamma with a localized 'Dhammadipa' nationalism to serve political-monastic alliances. Therefore, these chronicles should be viewed as subjective religious interpretations that must be cross-referenced with archaeological facts to restore the true, shared, and pluralistic history of the island." மேற்கோள் அல்லது சான்றாதாரம் / REFERENCES 1. Dipavamsa: English translation by Hermann Oldenberg, 1879 2. Mahavamsa or the Great Chronicle of Ceylon, Translation by Wilhelm Geiger, Ph.D., 1912 and the 5th print 2018 3. The Rajavaliya or A Historical Narrative of Sinhalese Kings from Vijaya to Wimala Dharma Suriya 11: English Translation by B. Gunasegara, 1900 4. Asoka and the Decline of the Mauryas by Romilla Tharpar, Third Edition 5. The Buddha and the Sahibs by Charles Allen, Paper back Edition 2003 6. ASHOKA, The Search for India’s Lost Emperor by Charles Allen, 2011 7. Tamils in Sri Lanka; A Comprehensive History (C. 300 B.C. to 2000 A.D.) by Dr. Murugar Gunasingham, 2008, ISBN: 978-0-646-49455-5 8. History of the Tamils, From the Earliest Times to 600 A.D. by P. T. Srinivasa Iyengar, AES Reprint 2012 (First Published 1929) 9. Gandharan Buddhist Reliquaries By David Jongward, Elizebeth Errington, Richard Saloman and Stefans Baums 10. The article “Worship of Muruga or Skanda (the Katragam God)” By Late Sir Ponnampalam Arunasalam KT, M. A. CANTAB , Journal of the Ceylon Branch of the Royal Asiatic Society, 1924, Volume XXIX, No. 77 11. The Dipavamsa and Mahavamsa and their Historical Development in Ceylon, in German by Wilhelm Geiger in 1905, and the English Translation by Ethel M. Coomaraswamy, in 1908 12. The Date of Buddha's Death, as Determined by a Record of Asoka, By J.F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, 1904, pp 1-26 13. Date of Death of Buddha, By J. F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, (Jan 1912), pp 239 to 241 14. The Day on Which Buddha Died, By J. F. Fleet, The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, (Jan 1909), pp 1 to 34 15. The Early History of India by Vincent A. Smith, 3Rd edition, 1914 16. Bones, Stones, And Buddhist Monks by Gregory Schopen 17. Eleven Years in Ceylon-in Two Volumes by Major Forbes, First Published 1840, AES Reprint 1994 18. Ceylon and its Capabilities by J. W. Bennett, 1843, AES Reprint 1998 19. Ashoka in Ancient India by Nayanjot Lahiri 20. S. J. Gunasekaram – Selected Writings, Evelyn Rutnam Institute Publication 1985 21. Asoka – The Buddhist Emperor of India by Vincent A. Smith, Third Edition 1919 22. On the Chronicles of Ceylon By B. C. Law, original Calcuuta publication 1947, later reprinted with minor adjustments in Sri Lanka in 2017 23. The Life And Times of Balangoda Man by Himal Kotelawala dated 15 June 2017 24. The emergence of early agriculture in the Horton Plains, central Sri Lanka: linked to late Pleistocene and early Holocene climatic changes by R. Premathilake. This paper was presented in the International seminar on the ‘First Farmers in Global Perspective’, Lucknow, India. 18 – 20 January 2006 25. Pre-Vijayan Agriculture in Sri Lanka by Prof. T. W. Wikramanayake 26. The Legend of Prince Vijaya – A Study of Sinhalese Origins by R. L. Kirk, Department of Human Biology, The John Curtin School of Medical Research, Canberra ACT 2601, Australia (This paper must have been published in the mid or late 1970s as all the studies referenced in it are pre 1980s) 27. Buddha and His Dhamma by Dr. B. R. Ambedkar, freely available on the net in memory of the great scholar, intellectual giant and a humanitarian 28. The Sillappadikaram, Translation by V. R. Ramachandra Dikishtar, M. A., 1939 29. Illankayir(t) Tolliyalaivukalum Diradidak Kalaccaramum (In Tamil) by Thanapakkiyam Kunapalasingam, 2001, Mannimeghala Publication. (Archaeological Researches in Ceylon and the Dravidian Cultures) 30. The Great Human Diaspora: The History of Diversity and Evolution By Luigi Luca Cavalli-Sforsa and Francesco Cavalli-Sforsa, 1995, translated from Italian to English 31. The Journey of Man – A Genetic Odessy by Spencer Wells, 2001 32. Deep Ancestry by Spencer Wells, ISBN:0-7922-625-8 33. Peoples and Cultures of Early Sri Lanka by Dr. Siva Thiyagarajah, 2011, ISBN:1 85201 025 8 34. Peopling of Sri Lanka by Subramanian Visakan, 2010, ISBN: 1 85201 022 3 35. Mapping of Human History by Steve Olson, 2002 36. Sketches of Ceylon History by P. Arunachalam, 1906, AES Reprint 2004 37. Ancient Ceylon by H. Parker, Late of the Irrigation Department of Ceylon, 1909 38. Mahavamsa, translated into Tamil by ESPO, 2009, ESPO is a famous writer when I was young, he has some uncharitable comments about the Tamils of Tamil Nadu and Ceylon, but they are under legal and security constraints which is better not discussed 39. The History of Ceylon (Sri Lanka) Through Mahavamsa (in Tamil) by Dr. Kandiah Kunarasa B. A. Hons (Cey), M. A., Ph.D., SLAS, Former Registar – University of Jaffna, Divisional Secretary – Tellipalai 40. Mahavamsam, Ancient History of the Island of Ceylon (Mahavamsa translation into Tamil) by S. Sankaran, 1962, Mr. S. Sankaran must be from Tamil Nadu and the translation appears as though it is the original in easy style, this must be the first translation of Mahavamsa in Tamil 41. The Harvard Oriental Series, Volume 28, Buddhist Legends 42. The Mahavansi, The Raja-Ratnacari, The Raja-Vali Translation by Edward Upham, M. R. A. S. and F. S. A. Volume 1, 1833 43. Tamils and Their Religions by Dr. Siva Thiagarajah B. Sc., M. B. B. S., Ph. D. 44. King Asoka and Buddhism, Edited by Anuradha Senivaratna, 1994, ISBN 955-24-0065-2 45. Asoka by Radhakumud Mookerji, 1928 46. Buddhist India by T. W. Rhys Davids 47. Ancient Coins and Measures of Ceylon by T. W. Rhys Davids நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] முற்றிற்று / Ended துளி/DROP: 2122 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 147 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34586384894343383/?

சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 5 [இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது. ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும். என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த கதையின் இதயம்.] அந்தக் கிளர்ச்சி பெரும் முரசொலிகளுடனோ, கொடியேற்றத்துடனோ தொடங்கவில்லை. அது ஒரு சிறிய 'இல்லை' என்ற சொல்லில் இருந்து முளைத்தது. சில கிராமங்கள் வரியாகத் தானியங்களைக் கொடுக்க மறுத்தன; கடலோர மக்கள் தங்களின் உழைப்பை அரசுக் களஞ்சியத்திற்கு வழங்க மறுத்தனர். காடுகளில் ஒதுங்கியிருந்தவர்கள் மெல்ல ஊருக்குள் திரும்பினர். அவர்கள் சண்டையிட வரவில்லை, என்ன நடக்கிறது என்று அமைதியாகப் பார்க்க வந்தனர். பழங்குடி மக்கள் தங்களைப் புரட்சியாளர்கள் என்று அழைத்துக்கொள்ளவில்லை, ஆனால் அவர்கள் அதிகாரத்திற்குப் பணியவில்லை. குடியேற்ற அதிகாரிகள் இதை ‘குழப்பம்’ என்றனர். அரசவையினர் ‘துரோகம்’ என்றனர். மடாலயங்களில் இருந்தவர்கள் இதனை ‘தவறான கலகம்’ எனத் தூற்றினர். அனுராதபுரத்திற்குத் தெற்கே, ஒரு பெரிய நீர்த்தேக்கத்தின் (வாவி) அருகே முதல் மோதல் வெடித்தது. வரி வசூலிக்க வந்த அரசுப் படையினர், வலுக்கட்டாயமாகத் தானியங்களைப் பறிக்க முயன்றனர். பல ஆண்டுகளாக மழையே பார்த்திராத அந்த வறண்ட மண், அன்று மனித இரத்தத்தைப் பார்த்தது. சிவா அந்தப் போர்க்களத்தில் இருந்தான். அவன் வெற்றியை எதிர்பார்த்து கிளர்ச்சியில் இறங்கவில்லை; மாறாக, தன் மௌனம் அதிகாரத்தின் அநீதிக்குச் சம்மதமாகிவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே ஆயுதம் ஏந்தினான். சண்டை முடிந்தபோது பல உடல்கள் மண்ணில் கிடந்தன. அவர்களின் பெயர்கள் எங்கும் குறிக்கப்படவில்லை. அடுத்த நாள் காலையில் பிக்குகள் அங்கு வந்தனர். அவர்கள் காயமடைந்தவர்களுக்கு மருத்துவம் செய்ய வரவில்லை; மாறாக, நடந்தவற்றைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பதிவு செய்ய வந்தனர். ஓலைச்சுவடிகள் விரிக்கப்பட்டன. வார்த்தைகள் மிகவும் சாதுர்யமாகத் தேர்ந்து எடுக்கப்பட்டன: தங்கள் நிலத்தைக் காக்கப் போராடியவர்கள் ‘கொள்ளையர்கள்’ என அழைக்கப்பட்டனர். அவர்களின் எதிர்ப்பு ‘சங்கத்திற்கு எதிரான வன்முறை’ என்று திரிக்கப்பட்டது. வரலாறு பல ஆண்டுகள் கழித்து எழுதப்படவில்லை; அது நடந்த அன்றே அதிகார வர்க்கத்தால் மாற்றியமைக்கப்பட்டது. கலினி இந்தச் செய்திகளைப் பிறர் சொல்லிக் கேட்கவில்லை; அவள் அனைத்தையும் நேரில் கண்ட சாட்சி. அவளது கணவன் அப்போது ஒரு மடாலயத்தில் வரலாற்றுப் பதிவேடுகளை எழுதும் பணியில் உதவியாளராக இருந்தான். ஒவ்வொரு மாலையும் அவன் அன்றைய பதிவுகளைச் சொல்லச் சொல்ல, கலினி மை தயாரித்துக் கொடுத்தாள்; ஓலைச்சுவடிகளை உலர்த்தினாள். ஆனால், அவள் கவனித்துக் கொண்டே இருந்தாள். பழைய ‘ஈழத் தமிழ்’ பெயர்களுடன் இருந்த கிராமங்களின் பெயர்கள் மெல்ல மாற்றப்பட்டு, சமஸ்கிருதம் மற்றும் பாலி மொழிக் கலப்புடன் புதிய பெயர்களாக உருமாறிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு இனத்தின் அடையாளமும், நிலத்தின் வரலாறும் எழுத்துக்களாலேயே அழிக்கப்படுவதை அவள் உணர்ந்தாள். [வரலாற்றுத் தரவுகள் (Historical Context): காலம்: கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு வரை (பௌத்தம் இலங்கையில் பரவத் தொடங்கிய காலம்). மொழி மாற்றம்: ஆதி இலங்கையில் புழங்கிய 'எளு' (Elu) அல்லது 'ஹெல' (Hela) என்றழைக்கப்படும் பிராகிருத மொழியுடன், பௌத்த வருகைக்குப் பிறகு பாளி மற்றும் சமஸ்கிருத மொழிகள் கலக்கத் தொடங்கின. இதன் விளைவாக, கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலப்பகுதியில் இன்றைய சிங்கள மொழியின் ஆரம்பக்கால வடிவம் (Old Sinhalese) உருவானது. அரசியல்: அனுராதபுரத்தை மையமாகக் கொண்ட மகா வம்சம் போன்ற வரலாற்றுப் பதிவுகள், பெரும்பாலும் மதச் சார்புடனும் அரச ஆதரவுடனும் எழுதப்பட்டவை. கிளர்ச்சி: இக்காலகட்டத்தில் (கி.மு. 300 - 100), வரிப்பளு மற்றும் நில ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு எதிராகப் பூர்வகுடிகளான இயக்கர் (வேடர்கள்) மற்றும் ஆதித் தமிழர்கள் இணைந்து செயல்பட்டதற்கான சான்றுகள் வாய்மொழி வரலாறுகளிலும் மட்டக்களப்பு 'வெல்லாவெளி' (Vellaveli) போன்ற ஆதிப் பிராமி கல்வெட்டுகளிலும் காணப்படுகின்றன. இக்கல்வெட்டுகள் 'இயக்க' குலத் தலைவர்களும் 'தமெட' (Dameda/Tamil) வணிகர்களும் சமூக மற்றும் நில மேலாண்மையில் ஒருமித்துச் செயல்பட்டதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.] ஒரு பெயர் என்பது வெறும் சொல் அல்ல; அது அந்த நிலத்தின் ஆதி நினைவு. அந்த மக்களின் மாறாத மரபு. ஒரு இடத்தின் பெயரை மாற்றினால், அந்த இடத்தின் வரலாறே சிதைக்கப்பட்டுவிடும் என்பதை கலினி உணர்ந்தாள். மடாலயத்தின் ஓலைச்சுவடிகளில், பழங்காலச் சிறு தெய்வக் கோயில்கள் “கைவிடப்பட்ட இடங்கள்” என்று குறிக்கப்பட்டன. அங்கு மக்கள் வாழ்ந்ததற்கான எந்தத் தடயமும் பதிவிடப்படவில்லை. “கைவிடப்பட்டது” என்ற ஒரு சொல், அந்த நிலம் யாருக்கும் சொந்தமில்லை என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கியது. இதன் மூலம் அந்த இடங்களை அரசு எளிதாகக் கையகப்படுத்த வழிவகை செய்யப்பட்டது. முன்பு நடந்த உரிமைப் போராட்டங்கள் அனைத்தும் “குழப்பங்கள்” எனத் திரிக்கப்பட்டன. புதிய ஆட்சி மட்டுமே “ஒழுங்கை நிலைநாட்டியதாக” எழுதப்பட்டது. தங்கள் மண்ணிற்காக நின்ற மக்கள், அமைதிக்குக் குந்தகம் விளைவித்தவர்களாகச் சித்தரிக்கப்பட்டனர். ஒரு இரவு, கலினி தன் கணவனிடம் மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்: “அங்கே காலம் காலமாக வாழ்ந்த அந்த மக்களைப் பற்றி என்ன எழுதப் போகிறீர்கள்?” அவன் தயக்கத்துடன் சொன்னான்: “அவர்கள் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறார்கள்... ‘தடைகள்’ (Obstacles) என்று.” “தடைகள்” — அந்த ஒரு சொல் கலினியின் இதயத்தை ஈட்டியாய் ஊடுருவியது. அவர்கள் பெயர்களோடும், கதைகளோடும் பதியப்படவில்லை; அவர்கள் வெறும் தடைகளாக மட்டுமே சுருக்கப்பட்டனர். ஒரு சமூகத்தைத் ‘தடை’ என்று முத்திரை குத்தினால், அவர்களை அந்த நிலத்திலிருந்து அகற்றுவது ‘தார்மீகமான செயல்’ போலத் தோன்றும். அவர்களின் வலியும் துயரமும் வரலாற்றின் பக்கங்களில் தேவையற்றதாகிவிடும். அப்போதுதான் கலினிக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது — இது வெறும் நிலத்துக்கான போர் அல்ல; இது நினைவுகளுக்கான போர். இது பெயர்களுக்கான போர். இது சொற்களால் கட்டமைக்கப்படும் அதிகாரம். அவளது அமைதி இனி கீழ்ப்படிதல் அல்ல; அது உள்ளுக்குள் கனலும் எதிர்ப்பு. அதே நேரத்தில், வெளியே ஒரு மௌனமான வெளியேற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. பிழைப்புக்காகவும் பாதுகாப்பிற்காகவும் பலர் நாட்டை விட்டு வெளியேறினர். மன்னார் (Mantai/ Mathoddam) கடற்கரையிலிருந்து அந்திப் பொழுதில் படகுகள் புறப்பட்டன. அந்த மக்கள் தங்கம் போன்ற விலையுயர்ந்த பொருட்களை எடுத்துச் செல்லவில்லை. மாறாக, தங்கள் நிலத்தின் ஆதிப் பாடல்களையும், குலதெய்வச் சிலைகளையும் மட்டுமே நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டு கடலில் பயணிக்கத் தொடங்கினர். வரலாற்றுப் பின்னணி (Facts & Context): இடப்பெயர் மாற்றம் (Toponymy): இலங்கையின் ஆதிப் பெயர்களான 'எளு' (Elu) மற்றும் தமிழ் பெயர்கள் காலப்போக்கில் பாலி மற்றும் சமஸ்கிருதமயமாக்கப்பட்ட சிங்களப் பெயர்களாக மருவின. உதாரணமாக, 'மணிநாகதீபம்' மற்றும் 'மாதோட்டம்' போன்ற பெயர்கள் பிற்காலப் பதிவுகளில் மாற்றமடைந்ததை மொழியியல் ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். மாந்தை (Mannar): இது கி.மு. காலத்திலிருந்தே இலங்கையின் முதன்மையான சர்வதேசத் துறைமுகமாகவும், தென்னிந்தியாவையும் மேலைநாடுகளையும் இணைக்கும் கடல்வழி வணிக மையமாகவும் திகழ்ந்தது. இது 'மாதோட்டம்' எனத் தமிழ் இலக்கியங்களிலும் குறிக்கப்பபட்டுள்ளது. மதமாற்றமும் வரலாற்றுப் பதிவும்: 'மகாவம்சம்' போன்ற பௌத்த வரலாற்று நூல்கள், பௌத்தத்தைப் பரப்ப வந்தவர்களை நாகரிகத்தை நிலைநாட்டியவர்களாகவும், அங்கிருந்த பூர்வகுடிகளான இயக்கர் மற்றும் நாகர்களை "இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக" அல்லது "தடைகளாகவும்" சித்தரித்தன. இது ஒரு மதச்சார்பு வரலாற்றுப் பார்வையாகவே (Ideological Narrative) இன்று கருதப்படுகிறது. சமஸ்கிருதத்தின் தாக்கம்: பௌத்த மதப் பரவலோடு வந்த பாளி மற்றும் சமஸ்கிருத சொற்கள், ஏற்கனவே புழக்கத்தில் இருந்த 'எளு' மற்றும் தமிழ் மொழிகளுடன் கலந்து, புதிய அதிகாரப்பூர்வ மொழிக் கட்டமைப்பிற்கு (Early Sinhala) வித்திட்டன. இது அரச நிர்வாகத்திலும் மதச் சடங்குகளிலும் மேலாதிக்கம் செலுத்தியது. அவர்கள் தங்கள் நிலத்தை இழந்திருக்கலாம், ஆனால் தங்கள் மொழியையும் நம்பிக்கையையும் இழக்கவில்லை. இடம்பெயர்ந்தவர்களில் சிலர் புத்தளம் (Puttalam) பகுதிக்குச் சென்று புதிய வாழ்வைத் தொடங்கினர். இன்னும் சிலர், ஆதித் துறைமுகமான மாந்தையில் இருந்து கடலைக் கடந்து தமிழகத்தின் பாண்டிய நாட்டு கடற்கரையை அடைந்தனர். அங்கு அவர்கள் அந்நியர்களாகக் கருதப்படவில்லை; ஒரே மொழி, ஒரே பண்பாடு மற்றும் இரத்த உறவு அவர்களைத் தாய்மையுடன் வரவேற்றது. புலம்பெயர்ந்த அந்த மக்கள், தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தங்களின் பழைய ஊர் பெயர்களைத் திரும்பத் திரும்பக் கற்றுக் கொடுத்தனர். "பெயர்கள் அழிந்தால், நம் அடையாளமும் வரலாறும் அழிந்துவிடும்" என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளிடம், "ஒருகாலத்தில் நாம் அந்த நிலத்தில் வாழ்ந்தோம்..." என்று கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்கினர். அது வெறும் கதையல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் இருப்பிற்கான சாட்சியம். இதற்கிடையில், வடக்கில் இருந்த சிவா இந்தச் செய்திகளைக் கேட்டான். வன்முறையும் திரிபுகளும் நிறைந்த அந்த இடத்தை விட்டு, அமைதி நிலவும் இடத்திற்குச் செல்ல அவன் விரும்பினான். அவன் கலினியை ஒரு மடாலயச் சுவருக்கு அருகே ரகசியமாகச் சந்தித்தான். "என்னுடன் வந்துவிடு, இங்கே இனி உண்மைகளுக்கு இடமிருக்காது" என்று அவன் அழைத்தான். ஆனால் கலினி மறுத்துவிட்டாள். அவள் சொன்னாள்: “உண்மையையும் நினைவுகளையும் சுமந்திருப்பவர்கள் அனைவரும் வெளியேறிவிட்டால், இங்கே அதிகாரத்தால் எழுதப்படும் பொய்களுக்கு எதிராகச் சாட்சி சொல்ல யார் இருப்பார்கள்?” உண்மையைக் காக்க வரலாற்றில் இரண்டு வழிகள் எப்போதும் உண்டு. ஒன்று, பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் சென்று அந்த உண்மையைப் பாதுகாப்பது. மற்றொன்று, ஆபத்தான இடத்திலேயே நின்று அந்த உண்மை சிதைக்கப்படுவதை எதிர்த்துச் சாட்சியாக வாழ்வது. கலினி அந்த இரண்டாவது சவாலான வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வாக்குறுதிகள் எதையும் தந்து கொள்ளவில்லை. அவர்களின் பாதைகள் வேறானவை. சில காதல்கள் கூடி வாழ்வதன் மூலம் அர்த்தப்படும்; சில காதல்கள் பிரிந்திருந்தாலும் உயர்ந்த லட்சியத்திற்காக உயிர்வாழும். அன்று இரவு, அனுராதபுரத்தின் அரசவை வெளிச்சத்தில் அதிகாரப்பூர்வமான 'புதிய வரலாறு' ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதப்பட்டது. அதே நேரத்தில், கடலுக்கு அப்பால் ஒரு அகதிக் குடியிருப்பில் ஏதோ ஒரு குடிசையில் முதல் விளக்கு ஏற்றப்பட்டது. ஒரு பக்கம் எழுதப்பட்ட வரலாறு (Written History); மற்றொரு பக்கம் சொல்லப்பட்ட நினைவுகள் (Oral Tradition). கலினியும் சிவாவும் வெவ்வேறு இடங்களில் இருந்தாலும், தாங்கள் இருவரும் அந்த நிலத்தின் 'உண்மையைக்' காப்பதாகவே நம்பினர். வரலாற்றுத் தரவுகள் (Historical Context): இலங்கை - தமிழக உறவு: கி.மு. காலத்திலிருந்தே தமிழகத்தின் பாண்டிய, சோழ அரசுகளுக்கும் இலங்கையின் பூர்வகுடிகளுக்கும் இடையே நெருங்கிய வணிக மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்புகள் இருந்தன. மன்னார் வளைகுடா வெறும் கடல் அல்ல, அது இரு நிலப்பரப்புகளையும் இணைக்கும் ஒரு கலாச்சாரப் பாலமாகச் செயல்பட்டது. வாய்மொழி வரலாறு (Oral Tradition): 'மகாவம்சம்' போன்ற எழுதப்பட்ட அரச வரலாறுகள் ஒருதலைப்பட்சமான (Viharist perspective) மதக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தபோது, மக்கள் தங்கள் உண்மையான வரலாற்றை தாலாட்டுப் பாடல்கள், நாட்டுப்புறக் கதைகள் மற்றும் 'கூத்து' வழியாகத் தலைமுறைகளைக் கடந்து பாதுகாத்தனர். புத்தளம் மற்றும் மன்னார்: இவை கி.மு. காலத்திலிருந்தே தமிழகத்துடனான வர்த்தகப் போக்குவரத்துகளுக்குப் பிரதான வணிக மையங்களாக (Trading Ports) விளங்கின. இவை வெறும் தங்குமிடங்கள் மட்டுமல்ல, தென்னிந்தியப் பண்பாடு இலங்கைக்குள் நுழைந்த முக்கிய வாயில்களாகவும் இருந்தன. மொழிப் பரிணாமம்: இலங்கையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட 'தமிழ்-பிராமி' (Tamil-Brahmi) கல்வெட்டுகள், அக்காலத் தமிழ் மற்றும் ஆரம்பக்கால சிங்கள மொழி ஆகிய இரண்டிற்கும் பொதுவான எழுத்து ஊடகமாக இருந்தன. இது இரு மொழிகளுக்கும் இடையிலான ஆதித் தொடர்பையும், சொற்கள் பரிமாறப்பட்ட விதத்தையும் உறுதிப்படுத்தும் வலுவான தொல்பொருள் சான்றாகும். நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] அத்தியாயம் 6 தொடரும் துளி/DROP: 2121 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 5 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34586294014352471/?

"மூன்று கவிதைகள் / 34" 'கையோடு கைசேர்க்கும் காலங்களே!' கையோடு கைசேர்க்கும் காலங்களே நீங்கள் தையோடு பொங்கல் விழாவையும் சேர்த்து மையோடு கண்களால் பேசும் தையலை ஐயமின்றி மணக்கவே அருள்செய்வீர் இன்று! பொன்னிறப் பூக்கள் புன்னகை பூக்கட்டும் மங்கல நாணது கழுத்தில் தொங்கட்டும் ஈருயிர் ஓருயிராகும் இனிய தருணமிதில் இன்பம் பெருகிட இருவரும் இணைவோம்! கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம். ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 'மின்னலாய் ஒரு பின்னல்' [வெற்றி, தோல்வி, வெறுப்பு, நட்பு] வெற்றி தானாய் குதித்து வராது தோல்வி கண்டு கலங்காதே! வெறுப்பு மனிதனை சிதைக்கும் நட்பு கொண்டு வாழப் பழகு! கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம். .......................................................... அழகு ஒரு மாயை இன்று மின்னும் இந்த உடல் அழகு, காலம் போக்கில் கரைந்து போகும்... கண்ணில் தெரியும் இந்தத் தோற்றம், ஒருநாள் மெல்ல மறைந்து போகும்! காமம் என்பது நெருப்பைப் போல, கண்ணைத் மறைத்து அழித்துவிடும்... உடல் மேல் கொள்ளும் மோகம் எல்லாம், உள்ளத்தை உருக்கிப் பிரித்துவிடும்! அழியும் அழகை நம்பாதே - அது அறிவை மயக்கும் ஓர் மாயை! புறத் தோற்றம் என்றும் நிலைப்பதில்லை, அது வெறும் கானல் நீர்ச் சாயை! உடலைத் தாண்டி உயிரை நேசி, உண்மைக் காதல் அதுவேதான்! அழியா அன்பை இதயத்தில் வைத்தால், வாழ்வின் அர்த்தம் அதுவேதான்! [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] துளி/DROP: 2119 ["மூன்று கவிதைகள் / 34" https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34567325406249332/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 146 பகுதி: 146 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது போதனைகளும்" கிமு இலங்கையில் பௌத்தம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பிறகு, காலப்போக்கில் அதன் நிலை மாறத் தொடங்கின. இந்த வகையில், மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க திருப்புமுனைகளில் ஒன்று, கிபி 5 ஆம் நூற்றாண்டில் மகாநாம தேரரால் எழுதப்பட்ட வரலாற்று நாளேடான மகாவம்சம் ஆகும். மத வரலாறாக அது எழுதப்பட்டாலும், அது சிங்கள பௌத்த அடையாளத்தை மேம்படுத்துவதற்காக புராணங்கள், புனைவுகள் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வரலாற்றைக் கலந்து எழுதப்பட்டது ஆகும்.[it blended myths, legends, and selective history to promote Sinhala Buddhist identity.]. உதாரணமாக, புத்தர் அனைத்து வகையான வன்முறைகளையும் எதிர்த்த போதிலும், மகாவம்சம், நீதியான, நேர்மையான எல்லா உயிர் இனங்களையும் ஒரேமாதிரி மதிக்கும் தமிழ் மன்னன் எல்லாளனுக்கு எதிரான மன்னர் துட்டகைமுனுவின் போரை ஒரு பௌத்தப் போராகக் காட்டியதும், இயக்கர்கள், நாகர்கள் [தமிழ் பேசும் குடிகள்] மற்றும் பூர்வீக வேடர்கள் போன்ற பிற இனக்குழுக்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, சிங்கள பௌத்தர்களின் தாயகமாக இந்தத் தீவு இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக புனைந்த கதைகளும், பல நூற்றாண்டுகளாக, பௌத்த பிக்குகளும் ஆட்சியாளர்களும் சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதத்தை ஊக்குவிக்க இந்த உரையைப் பயன்படுத்தி, மற்ற சமூகங்களை வெளியாட்களாகக் கருதியதும் இங்கு எடுத்துக்காட்டாக கூறலாம். உதாரணமாக, இலங்கை சிங்கள பௌத்தர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது என்ற கருத்தைப் பயன்படுத்தி, தீவிரவாத துறவிகள் மற்றும் அரசியல் தலைவர்களால் தமிழர் எதிர்ப்பு கலவரங்கள் (எ.கா., 1958, 1983 இல்) பெரும்பாலும் நியாயப்படுத்தப்பட்டதும், இலங்கையின் பல்லின வரலாற்றின் தொல்பொருள் மற்றும் மரபணு ஆதாரங்களைப் புறக்கணித்து, பள்ளிப் பாடப் புத்தகங்கள் கூட மகாவம்சத்தின் புராணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட வரலாற்றைக் கற்பித்ததும் ஒரு முதன்மைக் காரணமாகும். இப்போதாவது, உண்மையான புத்தரின் தத்துவங்களை உணர்ந்து, நம் குழந்தைகளுக்கு அறிவியல், தொல்பொருள் மற்றும் பன்முக கலாச்சார வரலாற்றைக் கற்பிக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறேன். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், வெறுப்பை நிறுத்தலாம், பழைய காயங்களை குணப்படுத்தலாம் மற்றும் ஒன்றுபட்ட எதிர்காலத்தை உருவாக்கலாம் என்பதே உண்மையான இலங்கையரின் கருத்தாக அமையும். அதையே புத்தரும் விரும்புவார்! எங்கே மனம் அச்சமின்றி இருக்கிறதோ எங்கே தலை நிமிர்ந்து இருக்கிறதோ எங்கே அறிவு சுதந்திரமாக இருக்கிறதோ எங்கே உலகம் குறுகிய பார்வையால் சிதைந்து பிரிந்து போகாமல் இருக்கிறதோ எங்கே உண்மையின் ஆழத்தில் இருந்து வார்த்தைகள் பிறக்கிறதோ எங்கே அயராத முயற்சி சோர்வுயின்றி முழுமை நோக்கி கரங்களை நீட்டுதோ எங்கே பகுத்தறிவின் தெளிவான நீரோடை பாலைவன மணலில் வழி தவறிப் போகவில்லையோ எங்கே எப்பொழுதும் விரியும் சிந்தனையும் செயலும் மனதை முன்னோக்கிச் செலுத்துகிறதோ அந்த சுதந்திர சொர்க்கத்திற்கு என் தந்தையே என் நாட்டை விழித்தெழச் செய்யுங்கள்! [தமிழாக்கம்: கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்] “Where the mind is without fear and the head is held high; Where knowledge is free; Where the world has not been broken up into fragments by domestic walls; Where words come out from the depth of truth; Where tireless striving stretches its arms towards perfection; Where the clear stream of reason has not lost its way into the dreary desert sand of dead habit; Where the mind is led forward by thee into ever-widening thought and action-- Into that heaven of freedom, my father, let my country awake.” (இந்தியக் கவிஞர் இரவீந்திரநாத் தாகூர் வங்காள மொழியில் எழுதிய கவிதைத் தொகுப்பு கீதாஞ்சலி (Gitanjali)) Part: 146 / APPENDIX – "The Buddha and His teachings" Who and what distorted the Buddhist philosophy, in Sri Lanka? I say firmly, the blame must be laid fair and square, at the feet of Mahanama thera, and his ‘book of Buddhist tales’- the Mahavamsa. From that day forward, 2600 years ago, the Buddhist clergy of this country, transformed the Buddhist philosophy, into an ‘ethnic’ religion of the Sinhalese, and propagated it as such, as per the Mahavamsa. Thus, over the past 2600 years, Buddhists, in this country, have been misled, misguided, led astray and lied to, by our Buddhist clergy, and their ‘bible’- the Mahavamsa!. “There was NO Buddhism in Sri Lanka until Emperor Asoka’s missionary monks led by Mahinda converted the Hindu (Siva worshipping) Naga King Tissa into a Buddhist in the 2nd century BC. Similarly, there was NO Sinhala race/tribe in Sri Lanka until the Mahavihara monks created it in the 5th century AD. Sinhala Buddhist nationalism, based on mythical narrations covering mere hundreds of years, has locked up and enslaved hundreds of thousands of years of island’s multicultural, multilingual and even international history. The time has come to provide our younger generation with the knowledge of the true history based on scientific facts, so that the cycle of nationalistic hatred and enslavement could be stopped, hopefully with the next generation. “Where the mind is without fear and the head is held high; Where knowledge is free; Where the world has not been broken up into fragments by domestic walls; Where words come out from the depth of truth; Where tireless striving stretches its arms towards perfection; Where the clear stream of reason has not lost its way into the dreary desert sand of dead habit; Where the mind is led forward by thee into ever-widening thought and action-- Into that heaven of freedom, my father, let my country awake.” (Gitanjali, Gurudev Rabindranat Tagore , 1912 Nobel Prize winner) நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 147 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2120 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 146 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34567374632911076/?

சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 4] [இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது. ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும். என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த கதையின் இதயம்.] பஞ்சம் திடீரென ஒரு பெருவெடிப்பைப் போல வந்ததாகத் தோன்றினாலும், அது ஒரே நாளில் உருவானது அல்ல. கி.மு. முதலாம் நூற்றாண்டில் (கி.மு. 103 - 89), அனுராதபுரத்தின் வலகம்பாகு மன்னன் ஆட்சிக்காலத்தில், நாட்டின் அரசியல் அஸ்திவாரம் ஏற்கனவே பலவீனப்பட்டிருந்தது. தென்னிந்தியப் படையெடுப்புகள், ஏழு தமிழ் மன்னர்களின் குறுக்கீடு மற்றும் உள்நாட்டு அதிகாரப் போட்டிகளால் நீர் மேலாண்மை சிதைந்தது. பல ஆண்டுகளாக நீர்த்தேக்கங்கள் தூர்வாரப்படாமல் விடப்பட்டதும், பருவமழை தொடர்ந்து பொய்த்ததும் நிலத்தை மெல்ல மெல்ல மரணத்தின் விளிம்பிற்குத் தள்ளியது. முதலில் கிழக்குக் கடற்கரையின் திருகோணமலை அருகே கருகத் தொடங்கிய நிலம், பின்னர் ரஜரட்டையின் இதயப்பகுதியான அனுராதபுரத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. பிரம்மாண்டமான குளங்களின் அடித்தளம் பிளந்து, நிலம் தாகத்தால் வெடித்தது. நீர் இல்லையெனில் பயிர் இல்லை; பயிர் இல்லையெனில் உயிர் இல்லை. 12 ஆண்டுகள் நீடித்த இந்தப் பஞ்சம் "பெமினிட்டிய சேய" (Beminitiya Seya) அல்லது பிராமண தீய பஞ்சமென அழைக்கப்பட்டது. களஞ்சியங்கள் காலியானதும், மக்கள் பசியால் நிலைகுலைந்தனர். வரலாற்றுக் குறிப்புகளின்படி, பசியின் கொடுமையால் மனிதர்களே மனிதர்களை உண்ணும் அவலமும் நேர்ந்தது. இது வெறும் வறட்சி மட்டுமல்ல; ஆட்சி மாற்றம், நிர்வாகக் குழப்பம் மற்றும் மக்களின் இடப்பெயர்வு என ஒரு நாகரிகத்தின் இருண்ட காலமாக மாறியது. மடங்களில் இருந்த ஆயிரக்கணக்கான பிக்குகள் உணவின்றி மடிந்தனர்; எஞ்சியவர்கள் உயிர் பிழைக்க இந்தியாவுக்கும், மலையகத்திற்கும் ஓடினர். அழியும் நிலையில் இருந்த தர்மத்தைப் பாதுகாக்க, அதுவரை வாய்மொழியாக இருந்த ‘திரிபிடகம்’ மாத்தளை அலுவிஹாரையில் முதல்முறையாக ஓலைச்சுவடிகளில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டது. இந்த நெருக்கடி காலத்தைப் பழைய குடிகளான நாகர்கள், கடலோரத் தமிழர்கள் மற்றும் வேட்டுவ இனக்குழுக்கள் எதிர்கொண்ட விதம் வேறுபட்டது. அவர்கள் நிலத்தின் ரகசியங்களை அறிந்தவர்கள். ஆனால் இம்முறை இயற்கை மட்டும் சவால் விடவில்லை; புதிய அதிகார வர்க்கமும் சேர்ந்தே அழுத்தியது. நீர் எங்கு எஞ்சியிருந்ததோ, அங்கெல்லாம் மன்னரின் ஆணை புகுந்தது. நீர்நிலைகளின் உரிமை தனிநபர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டு, அதிகாரத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது. பழைய நடுகற்களிலும், பாறைகளிலும் இருந்த தமிழ்-பிராமி எழுத்துக்களும், நாக வம்சத்தின் பாம்புச் சின்னங்களும், பழங்குடி இனக்குழுக்களின் குறியீடுகளும் மெல்ல அழிக்கப்பட்டன. அவற்றின் மேல், "இந்த நிலமும் நீரும் மன்னரின் கட்டளைப்படி வழங்கப்படுகிறது" என்ற புதிய அதிகாரத்துவ எழுத்துக்கள் செதுக்கப்பட்டன. பழைய வரலாற்றின் மேல் புதிய கதைகள் எழுதப்பட்டன. நிலத்தின் உண்மையான உரிமையாளர்களின் பெயர்கள் பாசி படிந்த கற்களில் மறைக்கப்பட, நீர் யாரிடம் இருந்ததோ அவர்கள் புதிய எஜமானர்களாக உருவெடுத்தனர். 12 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மழை பெய்தபோது, நிலம் குளிர்ந்தது; ஆனால் அதன் பழைய அடையாளம் மீட்க முடியாதபடி மாறியிருந்தது. நீர் வற்றிய காலத்தில், ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு நினைவுகளும், உரிமைகளும் சேர்த்தே வற்றச் செய்யப்பட்டன. பசி ஆறிய பின் எஞ்சியது, புதிய அதிகாரத்தால் மாற்றி எழுதப்பட்ட ஒரு தேசத்தின் வரலாறு மட்டுமே. அந்த நேரத்தில் அமைதியான எதிர்ப்பு உருவானது. வெளியில் பசி. உள்ளே கோபம். மன்னார் மீனவர்கள் இரவில் வலைகளில் செய்திகளை மறைத்து எடுத்துச் சென்றனர். யாழ்ப்பாணத்தில் பெண்கள் தங்களின் ஆடைகளில், குறிப்பாகப் புடவைகளில் நுணுக்கமான தையல் வேலைப்பாடுகள் (Embroidery) மூலம் செய்திகளையும், நில வரைபடக் குறிகளையும் ரகசியமாகப் பொறித்தனர். வவுனியா காடுகளில் வேட்டைக்காரர்கள் மறைவுப் பாதைகளை மனப்பாடம் செய்தனர். கலினி ஒருபோதும் தன்னை ஒரு கிளர்ச்சியாளர் என்று பகிரங்கமாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், அவள் அந்த ரகசிய வலையமைப்பின் மூளையாகச் செயல்பட்டாள். பகலில் அவள் ஒரு குடியேற்ற அதிகாரியின் மனைவியாக, அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தாள். வெளியில் பார்த்தால் கீழ்ப்படியும் மனைவி போலத் தோன்றினாள். ஆனால் இரவில் அவள் வேறு. தன் கணவனுக்கு எழுத்தாளராக பணிபுரிந்த போர்வையில், தன் கணவனின் அலுவலகத்தில் இருந்த ஆவணங்களில் அவள் செய்த மாற்றங்கள் நுட்பமானவை. அவள் சில பதிவுகளை திட்டமிட்டு “தவறவிட்டாள்.” சில ஆவணங்கள் இடம் மாறின. சில பெயர்கள் நீக்கப்பட்டன. சில உத்தரவுகள் தாமதமானது. அவள் குழந்தைகளிடம் பழைய ஊர் பெயர்களைச் சொன்னாள். “இந்த நிலத்திற்கு முன்பு வேறு பெயர் இருந்தது,” என்று நினைவூட்டினாள். அவள் தாலாட்டு பாடல்கள் பாடினாள். அவை சாதாரண பாடல்கள் போல இருந்தது. ஆனால் அவற்றில் மறைந்த பாதைகள், கிணறுகள், ஆறுகள் பற்றிய தகவல்கள் இருந்தது. அவளின் எதிர்ப்பு ஆயுதமில்லாதது. அவள் வாள் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவள் தீ வைத்துக் கொள்ளவில்லை. அவள் நினைவைக் காத்தாள். அவள் புரிந்துகொண்டிருந்தாள்: நிலம் பறிக்கப்படலாம். நீர் தடுக்கப்படலாம். ஆனால் நினைவு உயிரோடு இருந்தால், மீண்டும் எழுந்து நிற்க முடியும். கிமு 2-ஆம் நூற்றாண்டு. இலங்கையில் புதிய குடியேற்றங்களும், மதம் சார்ந்த அதிகார மாற்றங்களும் நிகழத் தொடங்கிய காலம். வரலாற்று ஆய்வாளர் டாக்டர் பால் ஈ. பீரிஸ் (Dr. Paul E. Pieris) 1917-ஆம் ஆண்டு அரச ஆசியக் கழகத்தில் (Royal Asiatic Society) குறிப்பிட்டது போல, விஜயன் வருகைக்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, பாரத தேசமே போற்றும் வண்ணம் பஞ்ச ஈஸ்வரங்கள் (ஐந்து சிவத்தலங்கள்) இலங்கையில் செழித்திருந்தன. சிவா இந்தத் தொன்மையான மரபின் காவலனாக இருந்தான். அவன் கடலோரப் பகுதிகளில் வாழ்ந்த சைவத் தமிழ் மக்களிடையே இந்த இரகசிய வலைப்பின்னலை உருவாக்கியிருந்தான். பஞ்சம் வருவதற்கு முன்பே அவன் இதை அமைத்திருந்தாலும், புதிய குடியேற்ற அதிகாரிகளின் வருகைக்குப் பின் இது உயிர்-மரணம் பிரச்சினையாக மாறியது. சிவா ஒரு முடிவெடுக்க வேண்டிய நிலை வந்தது. பலர் ஏற்கனவே கடல் கடந்து தமிழகம் நோக்கிச் சென்றுவிட்டனர். அங்கு மொழி மாறவில்லை, பூர்வீகப் பெயர்கள் சிதைக்கப்படவில்லை. ஆனால் ஓடுவது உயிரைக் காப்பாற்றலாம்; நம் நிலத்தையும் நினைவையும் காப்பாற்றுமா? “உயிர் மட்டும் போதுமா? நாம் யார் என்ற அடையாளத்தை காக்க வேண்டாமா?” – இதுவே அவனின் போராக மாறியது. ஒரு நீர்க்கால்வாய் அருகே மோதல் வெடித்தது. மூன்று பேர் இறந்தனர் – இரண்டு குடியேற்றக்காரர்கள், ஒரு பூர்வீக மனிதன். பின்னர் அங்கு எழுப்பப்பட்ட கல்வெட்டில், புதிய மதத்தைத் தழுவிய குடியேற்றக்காரர்களின் பெயர்கள் மட்டுமே பொறிக்கப்பட்டன. அந்த இரவு, சிவாவும் கலினியும் ஒரு பழைய நாகர் கோயில் இடிபாடுகளில் சந்தித்தனர். “நாம் போய்விட்டால், இந்த இடத்தை அவர்கள் காலி நிலம் என்பார்கள்,” என்றான் சிவா. “நாம் போராடினால், நம்மை தர்மத்திற்கு எதிரான காட்டுமிராண்டிகள் என்பார்கள்,” என்றாள் கலினி. அனுராதபுரத்தில் புதிய அரசாணை பிறப்பிக்கப்பட்டது: பஞ்சத்தால் கைவிடப்பட்ட நிலங்கள் அனைத்தும் அரசாங்கத்தால் மறுவினியோகம் செய்யப்படும். பௌத்த மதம் பரப்பப்பட்ட அதே வேகத்தில், பூர்வீக நாகர் மற்றும் தமிழ் மக்களின் நிலங்கள் 'புனித தானம்' என்ற பெயரில் கையகப்படுத்தப்பட்டன. அப்போது சிவாவுக்கு ஒன்று புரிந்தது: இது நிலத்துக்கான போர் மட்டும் அல்ல. திருக்கேதீஸ்வரம், திருக்கோணேஸ்வரம், நகுலேஸ்வரம், முன்னேஸ்வரம், தொண்டீஸ்வரம் எனத் தீவைச் சுற்றி அரணாக நின்ற பஞ்ச ஈஸ்வரங்களின் நினைவுகளை அழித்துவிட்டு, புதிய வரலாற்றை எழுதும் முயற்சி இது. அவர்களுக்கிடையே ஒரு கனமான மௌனம் நிலவியது. அப்போது அவர்களுக்குப் புரிந்தது: மொழி மாற்றம்: பழைய பெயர்கள் மெல்ல பாளி மற்றும் ஆரம்பகால சிங்கள மொழி [எலு மொழி] வடிவங்களுக்கு மாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. நில அபகரிப்பு: ‘தர்ம தானம்’ என்ற பெயரில் பூர்வீக மக்களின் விளைநிலங்கள் புதிய விகாரைகளுக்கு வழங்கப்பட்டன. அடையாளப் போர்: இது வெறும் மண்ணுக்கான சண்டை அல்ல; யார் இந்த நாட்டின் முதல் குடிமக்கள் என்ற வரலாற்று நினைவிற்கான போர். சிவா தன் கையில் இருந்த பழைய ஓலைச்சுவடிகளை இறுகப் பற்றினான். அதில் அந்த நிலத்தின் உண்மையான எல்லைகளும், நாகர்களின் பரம்பரை பெயர்களும் இருந்தன. வாளை விட வலிமையானது நினைவு என்பதை அவன் உணர்ந்தான். நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] அத்தியாயம் 5 தொடரும் துளி/DROP: 2117 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 4 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34545175638464309/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 145 பகுதி: 145 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது போதனைகளும்" பண்டைய இந்தியாவின் வரலாற்று மற்றும் கலாச்சார சூழல் இந்த மரபுகளுக்கு இடையில் கருத்துக்கள் மற்றும் நடைமுறைகளைப் பரிமாறிக் கொள்ள ஏதுவாக இருந்துள்ளது. பௌத்தத்தில் காணப்படும் தியானம், துறவு மற்றும் நெறிமுறைக் கொள்கைகள் [Concepts such as meditation, renunciation, and ethical principles] போன்ற கருத்துக்கள் இந்து மதத்தின் ஆன்மீக மரபுகளுடன் ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. கௌதம புத்தருக்கும் இந்து மதத்திற்கும் இடையிலான உறவு சிக்கலானது மற்றும் ஒரு குறுகிய விவாதத்தில் முழுமையாக அதை தர முடியாது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ளவது அவசியம். பௌத்தம் மற்றும் இந்து மதம் இரண்டும் காலப்போக்கில் பரிணமித்துள்ளதுடன் அவற்றின் சமகால வடிவங்கள் அவற்றின் பண்டைய தோற்றத்திலிருந்து இன்று வேறுபட்டுள்ளன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. கௌதம புத்தர், தன்னை ஒரு கடவுளாக வழிபடவேண்டாம் என்று கூறினார். அவர் சொல்லியது — மனிதர்கள் தங்களால் உண்மையைத் தேடவேண்டும், தானே சிந்திக்க வேண்டும், அறம், ஞானம், தியானம் ஆகியவற்றை பின்பற்ற வேண்டும் என்பதே ஆகும். ஆனால், புத்தரின் மறைவுக்குப் பிறகு, சில புத்த துறவிகள், அவரது போதனைகளை ஒரு மதமாக மாற்றினர். இதனால் இன்று புத்தர் ஒரு தெய்வமாக காட்சியளிக்கப் பெற்றார். மடாதிபதிகள் அல்லது புத்த தேரர்கள் போன்றோர் அவரது தூதுவர்கள் (messengers) என இன்று எண்ணப்பட்டு அவர்களையும் வழிபட வேண்டும் என்று நம்பிக்கை உருவானது. இது புத்தர் சொன்னதுக்கே முற்றிலும் எதிராகும். உதாரணமாக புத்தர் சொன்னது: “தாங்களே ஒளியாக இருங்கள்” — மற்றவர்களைச் சாராமல், தாங்களே உண்மை அறிய வேண்டும் ஆகும் [“Be a light unto yourself” – meaning, find your own truth.]. ஆனால் இன்று, பல இடங்களில் புத்தருக்கு பூஜை, படிம வழிபாடு, புத்த தேரர்களுக்கு கீழ்ப்படிதல் போன்றவை நடக்கின்றன. இவை இன்று சர்வசாதாரணமாக அரசியல் தலைவர்கள் முதல் சாதாரண மக்கள் வரை நாம் இலங்கையில் காண்கிறோம். சுருக்கமாகச் சொல்லுவது என்றால், புத்தர் மக்கள் தாங்களே சிந்திக்க வேண்டும் என்றார் [to be free thinkers]. ஆனால் சிலர், அவரை தெய்வமாக மாற்றி, புத்த தேரர்களை பரமராய் மாற்றிவிட்டனர் — இது அவரின் உண்மைப் போதனைகளுக்குப் முற்றிலும் புறம்பானது. அபத்தமானது ஆகும் [But many later turned him into a god, and monks into mediators, which goes against his true message.]. உதாரணமாக, ஒரு மரியாதையின் பொருட்டு பல தலைமுறைகளாகவும், வெவ்வேறு இடங்களிலும் நடைமுறையில் இருந்தாலும், மரபுகளின் நம்பிக்கையில் எதையும் நம்ப வேண்டாம். பலர் அதைப் பற்றி பேசுகிறார்கள், என்பதால் அந்த விடயத்தை நம்ப வேண்டாம். கடந்த கால முனிவர்களின் அல்லது ஆசாரியர்களின் மேல் உள்ள விசுவாசத்தால் எதையும் நம்ப வேண்டாம். கடவுள் உத்வேகம் தந்தார் என்று உன்னை இணங்கவைத்து, நீ உன் கற்பனையின் பிரகாரம், எதையும் நம்ப வேண்டாம். உங்கள் எஜமானர்கள் மற்றும் ஆசாரியர்களின் அதிகாரத்தில் மட்டும் எதையும் நம்ப வேண்டாம். நீங்கள் உங்கள் பாட்டில் ஆராய்ந்து அல்லது சோதித்து, நியாயமானதாகக் நீங்கள் கண்டறிந்தவற்றை மட்டும் நம்புங்கள், அதற்குத் தக்க உங்கள் நடத்தையை இணங்க வையுங்கள் என்கிறார் கௌதம புத்தர். இவ்வாறு இலங்கையில் நடக்குமாயின், தமிழ் பேசும் எந்த மக்களுக்கும் எந்த அவலநிலையும் ஏற்பட்டு இருக்காது ! இலங்கையில் பௌத்தம் முதலில் சிங்கள இன மதமாக இருக்கவில்லை என்று பல அறிஞர்களும் சிந்தனையாளர்களும் வாதிடுகின்றனர். புத்தரின் முக்கிய போதனைகள் உள் அமைதி, இரக்கம் மற்றும் துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை பற்றியவை மட்டுமே ஆகும். - அவை உலகளாவியவை என்பதுடன் அது எந்த இனம், சாதி அல்லது தேசத்துடன் என்றும் பிணைக்கப்படவில்லை. Part: 145 / APPENDIX – "The Buddha and His teachings" It's important to note that the relationship between Gautama Buddha and Hinduism is complex and cannot be fully encapsulated in a brief discussion. Both Buddhism and Hinduism have evolved over time, and their contemporary forms may differ from their ancient origins. Whatever Gautama Buddha preached and practiced , Buddhist monks, By converting the philosophy into a religion, also converted the Buddha, into a ‘God’, and themselves, as his ‘Messengers’, who must be revered and worshiped; totally disregarding the Buddha’s words as given below. “Believe nothing, in the faith of traditions, even though, they have been held in honor, for many generations, and in diverse places. Do not believe, a thing, because many people speak of it. Do not believe, in the faith, of the sages of the past. Do not believe, what you yourself have imagined, persuading yourself, that a God inspires you. Believe nothing, on the sole authority, of your masters and priests. After examination, believe what you yourself, have tested and found, to be reasonable, and conform your conduct thereto.” [The Buddha] நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 146 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2118 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 145 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34545240858457787/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 144 பகுதி: 144 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது போதனைகளும்" [3] கர்மா மற்றும் மறுபிறவி [Karma and Reincarnation]: பௌத்தம் மற்றும் இந்து மதம் இரண்டும் கர்மா மற்றும் மறுபிறவி பற்றிய கருத்துக்களில் நம்பிக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. இந்த நம்பிக்கைகளின் படி, இந்த வாழ்க்கையில் ஒரு நபரின் செயல்கள் (கர்மா) அவர்களின் எதிர்கால இருப்பை (மறுபிறவி) தீர்மானிக்கின்றன. இருப்பினும், ஒவ்வொரு மரபிலும் இந்த கருத்துகளின் விளக்கம் மற்றும் புரிதலில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. அதாவது, இந்துமதத்தில் கர்மா என்பது சாதி சார்ந்த தர்மத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கப்படுகிறது. புத்தமதத்தில், அது தனிப்பட்ட செயல் மற்றும் மனநிலையைக் கொண்டு தான் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக, ஒரு இந்துவின் நம்பிக்கையில், தன் தர்மத்தைச் சரியாகச் செய்தால் நல்ல கர்மா கிடைக்கும். ஒரு புத்தன் நம்பிக்கையில், நல்ல எண்ணங்களும் செயல்களும் நல்ல மறுபிறவிக்கு வழிவகுக்கும். [4] விடுதலைக்கான பாதை [Path to Liberation]: இந்து மதம் விடுதலையை (மோட்சம்) அடைவதற்கு அறிவு (ஞானம்), பக்தி (பக்தி) மற்றும் செயல் (கர்மா) உள்ளிட்ட பல பாதைகளை (யோகங்கள்) வழங்குகிறது. பௌத்தம், குறிப்பாக தேரவாத பாரம்பரியம், உன்னதமான எட்டு மடங்கு பாதையை வலியுறுத்துகிறது, இதில் சரியான புரிதல், சரியான சிந்தனை, சரியான பேச்சு, சரியான செயல் போன்ற கொள்கைகள் அடங்கும். பௌத்தத்தின் குறிக்கோள் ஞானம் (நிர்வாணம்) அடைவதும் பிறப்பு மற்றும் இறப்பு சுழற்சியை உடைப்பதும் ஆகும். இங்கு நிர்வாணம் (nirvāṇa;) (சமசுகிருதம்: निर्वाण,; பாளி: nibbāna) என்பது மனதின் செயல்பாடுகள் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய துன்பங்களை "வெளியேற்றுவது" அல்லது "தணிப்பது" என்பதாகும். அதாவது, இரண்டிலும் பிறவி சுழற்சியில் இருந்து விடுதலை பெறுவது முக்கிய இலக்காகும். இந்துமதத்தில் வீடுபேறு, அல்லது மோட்சம் (Moksha; சமஸ்கிருதம்: मोक्ष) என்பது ஆத்மாவுடன் ஒன்றாதல் அல்லது பரம்பொருளை அடைதல் என விளக்கப்படுகிறது. புத்தமதத்தில் நிர்வாணம் என்பது, நித்திய ஆன்மா அல்லது அல்லது கடவுளையோ குறிப்பிடாமல், ஆசை, அறியாமை, துக்கம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுதலை அடைவது ஆகும் [cessation of craving, ignorance, and suffering, without reference to an eternal self or god]. இங்கே நித்திய ஆன்மா [இந்து மதத்தில்] என்பது ஒரு தனிநபரின் மாறாத சாரத்தைக் குறிக்கிறது, இது உடல் வடிவங்களிலிருந்து வேறுபட்டது, உண்மையான அறிவு மற்றும் துன்பத்திலிருந்து விடுதலையை உள்ளடக்கியது. இது உலக அனுபவங்களைக் கடந்து, இறுதி யதார்த்தமான பிரம்மத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. [5] சடங்குகள் மற்றும் வழிபாடு [Rituals and Worship]: இந்து மதம் கோயில்களிலோ அல்லது வீடுகளிலோ செய்யப்படும் சடங்குகள், கொண்டாட்டங்கள் மற்றும் வழிபாட்டு முறைகளின் [has a rich tradition of rituals, ceremonies, and worship practices] வளமான பாரம்பரியத்தைக் கொண்டுள்ளது. பொதுவாக, பௌத்தம் விரிவான சடங்குகள் அல்லது தெய்வ வழிபாட்டை வலியுறுத்துவதில்லை. இருப்பினும், சில புத்த மரபுகள் இன்று வேறுபடுகின்றன. அவை, பக்தி நடைமுறைகளை ஏற்றுக்கொண்டு கோயில்களைக் கட்டியுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கட்டுவது மட்டும் அல்ல, அத்துமீறியும் கட்டுகிறார்கள். அத்துமீறியும் வன்செயல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள்! அதாவது, இந்துமதம் யாகங்கள், பூஜைகள், கோவில் வழிபாடுகள் போன்ற சடங்குகளை முக்கியமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் புத்தமதம், குறிப்பாக அதன் தொடக்ககாலத்தில், சடங்குகளை குறைத்து, தியானம், ஒழுக்கம் மற்றும் மனகவனம் [meditation, ethical living, and mindfulness] என்பவற்றை முக்கியமாக எடுத்துரைத்தது. உதாரணமாக, கலாம சூத்திரத்தில் புத்தர் குருட்டு சடங்குகளை வெளிப்படையாக நிராகரித்ததுடன் அனுபவத்தின் மூலம் உண்மை எதென்று கண்டறிய வேண்டுமென வலியுறுத்துகிறார் என்பதைக் கவனிக்க [The Buddha explicitly discouraged blind ritualism in the Kalama Sutta, advising seekers to test teachings through experience.]. இதைத் தான் இலங்கை வாழ் தமிழ் பேசும் மக்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்! மேலே சுட்டிக்காட்டிய வாறு வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், கௌதம புத்தருக்கும் இந்து மதத்திற்கும் இடையே பரஸ்பர செல்வாக்கும் மற்றும் தொடர்புக்கான நிகழ்வுகளும் உள்ளன என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. அது என்ன தொடர்பு என்று யோசிக்க முடியாமல் தவிக்கிறார்கள், வடக்கு கிழக்கு வாழ் தமிழ் பேசும் சமூகம்! Part: 144 / APPENDIX – "The Buddha and His teachings" Karma and Reincarnation: Both Buddhism and Hinduism share a belief in the concepts of karma and reincarnation. According to these beliefs, a person's actions (karma) in this life determine their future existence (reincarnation). However, there are differences in the interpretation and understanding of these concepts within each tradition. Path to Liberation: Hinduism offers multiple paths (yogas) for attaining liberation (moksha), including the paths of knowledge (jnana), devotion (bhakti), and action (karma). Buddhism, particularly the Theravada tradition, emphasizes the Noble Eightfold Path, which includes principles such as right understanding, right thought, right speech, right action, and so on. The goal in Buddhism is to attain enlightenment (nirvana) and break the cycle of birth and death. Rituals and Worship: Hinduism has a rich tradition of rituals, ceremonies, and worship practices performed in temples or homes. Buddhism, in general, does not emphasize elaborate rituals or deity worship. However, Buddhist traditions vary, and some sects have adopted devotional practices and built temples. Despite these differences, there are also instances of mutual influence and interaction between Gautama Buddha and Hinduism. The historical and cultural context of ancient India facilitated the exchange of ideas and practices between these traditions. Concepts such as meditation, renunciation, and ethical principles found in Buddhism have similarities with Hinduism's spiritual traditions. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 145 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2116 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 144 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34526384683676738/?

சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 3 [இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது. ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும். என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த கதையின் இதயம்.] பொதுவாக ஒரு திருமணம் என்றால் அங்கே மேள தாளங்கள் அதிரும், உறவினர்களின் சிரிப்பு சத்தம் கேட்கும், எங்கும் மகிழ்ச்சி நிறைந்திருக்கும். ஆனால், கலினியின் திருமணம் இதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது. அங்கே கொண்டாட்டங்கள் ஏதுமில்லை; மௌனம் மட்டுமே அந்த அறையை ஆக்கிரமித்திருந்தது. அவள் கட்டியிருந்த பட்டுப்புடவையின் சலசலப்பு சத்தம் மட்டுமே அந்த அமைதியைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்த சாட்சிகளின் பார்வையில் மகிழ்ச்சிக்கு பதிலாக ஒருவித பாரமும், தயக்கமும் மட்டுமே தெரிந்தது. அங்கு திரண்டிருந்த சாட்சிகள் வெறும் வேடிக்கை பார்க்க வந்த சாதாரண மனிதர்கள் அல்ல. அவர்கள் சமூகத்தின் எழுதப்படாத சட்டங்களாகவும், மதத்தின் இறுக்கமான கட்டுப்பாடுகளாகவும், அரசின் அதிகாரமாகவும் அங்கே நின்றார்கள். அது ஒரு குடும்பம் எடுத்த முடிவிற்கு ஒட்டுமொத்த சமூகமும் வழங்கிய அங்கீகாரம். அதனால்தான் அந்தத் திருமணச் சூழல் ஒரு திருவிழாவைப் போல இல்லாமல், தண்டனை வழங்கும் ஒரு நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பைப் போல கனமாக இருந்தது. கலினி அங்கே ஒரு சிலையைப் போல அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். மங்கலத்தின் அடையாளமான மஞ்சள் அவளுடைய கைகளில் பூசப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அவள் முகத்தில் அந்த மங்கலம் இல்லை. அவள் கண்கள் நிமிர்ந்து யாரையும் பார்க்கத் துணியாமல், தரையையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன. அது அவளது அடக்கத்தைக் காட்டவில்லை; மாறாக அவள் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த தனிமையைக் காட்டியது. அவளுக்கு அருகில் 'மித்த' நின்றிருந்தான். அவன் வெறும் மணமகன் மட்டுமல்ல; படித்தவன், மதக் கோட்பாடுகளைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றுபவன் மற்றும் அரசின் நம்பிக்கையைப் பெற்றவன். சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்தச் சமூகம் எதை 'உயர்ந்தது' என்று கருதுகிறதோ, அதன் ஒட்டுமொத்த உருவமாக அவன் இருந்தான். அங்கிருந்த பெரியவர், 'இந்தத் திருமணத்திற்குச் சம்மதமா?' என்பது போல, 'நீங்கள் இவரை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா?' என்று வழக்கமான கேள்வியைக் கேட்டார். ஆனால், அந்தக் கேள்விக்கு 'இல்லை' என்று சொல்லும் அதிகாரம் அங்கு எவருக்கும் இல்லை; பதில் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது. 'ஏற்றுக்கொள்கிறேன்,' என்று கலினி பதில் சொன்னாள். அவள் குரலில் நடுக்கம் ஏதுமில்லை. அந்தத் தெளிவு தைரியத்தால் வந்ததல்ல, அல்லது மகிழ்ச்சியால் வந்ததல்ல. தனக்குப் பிடித்தமான ஏதோ ஒன்று தனக்குள் உடைந்து போன பிறகு, எஞ்சியிருக்கும் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற நிலையில் இருந்து வந்த குரல் அது. தென்னை மரங்களின் மறைவிலிருந்து சிவா அந்தத் திருமணத்தைப் பார்த்தான். அவன் காதலித்த கலினி, இப்போது 'மித்த' என்பவனுக்கு மனைவியாகிவிட்டாள். கலினி நாகர் இனத்தைச் சேர்ந்தவள்; அவர்கள் ஏற்கனவே தமிழர்களுடன் இணைந்து, தமிழ் மொழியையும் கலாச்சாரத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டவர்கள். கடலோரப் பகுதியில் வசிக்கும் ஒரு சாதாரணத் தமிழ் இளைஞனான சிவாவிற்கு, அந்தத் திருமணத்தைத் தடுத்து நிறுத்த வலிமை இல்லை. அவன் அவளைச் சபிக்கவில்லை, அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்யவில்லை. அந்த இடத்தை விட்டு மெதுவாக விலகி நடந்தான். அவன் பாதம் வைத்த நிலமே அவனைப் பிடித்துத் தள்ளுவது போல ஒரு உணர்வு—அதாவது அந்த மண்ணில் அவனுக்கான இடம் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். சில நாட்களில் சூழல் இன்னும் மோசமானது. அனுராதபுரம் அருகே தலைமுறை தலைமுறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த ஒரு பழங்காலக் குளம் இருந்தது. அங்கிருந்த தமிழ் மக்களின் மூதாதையர்கள் கைகளால் தோண்டிய குளம் அது. ஆனால், அங்கு புதிதாகக் குடியேறியவர்கள் வந்தனர். “இந்தக் குளம் இனி ‘சங்கத்தின்’ (மத அமைப்பின்) பாதுகாப்பில் இருக்கும்; யாரும் உரிமை கோர முடியாது,” என்றனர். ஒரு மூதாட்டி ஆக்ரோஷமாக, “இது என் பாட்டி தோண்டியது!” என்று வாதிட்டாள். இந்த வாக்குவாதம் வன்முறையாக மாறியது. தள்ளுமுள்ளு, கல்லெறிதல் எனத் தொடங்கி கடைசியில் ஒரு மரண அலறலில் முடிந்தது. அமைதியாக இருந்த அந்த மண் அன்று இரவு ரத்தத்தால் நனைந்தது. இரண்டு குடிசைகள் எரிக்கப்பட்டன. மறுநாள் காலை, ஒரு மனித உடல் அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்குக் கருகிக் கிடந்தது. அவனது பெயரோ, வரலாறோ எங்கும் பதியப்படவில்லை. ஆனால், பல ஆண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்ட வரலாற்று ஏடுகளில், அந்த உயிர் பலியும், நில அபகரிப்பும் ஒரு “சிறிய குழப்பம்” (Minor Disturbance) என்று மிகச் சாதாரணமாகக் குறிப்பிடப்பட்டது. சிவா அந்தச் சாம்பல் அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். “ஆயுதங்களால் அமைதியை ஏற்படுத்திவிட்டு, இதோ அமைதி வந்துவிட்டது என்று அவர்கள் பெருமை பேசுவார்கள்,” என்று கசப்புடன் நினைத்துக் கொண்டான். ஒரு மலையடிவாரக் குகையில் இருந்த பழங்காலக் கல்வெட்டில் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. முன்பு அங்கே “ஊரார் வழங்கிய தானம்” என்று செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அதாவது மக்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து கொடுத்த நிலம் அது. ஆனால், ஒரு புத்த துறவியின் மேற்பார்வையில் அந்த எழுத்துகள் மாற்றப்பட்டன. இப்போது அது “அரசரின் அருளால் சங்கத்திற்கு வழங்கப்பட்ட தானம்” என்று மாறியது. அதாவது, மக்களின் உரிமை என்பது மறைக்கப்பட்டு, அது அரசின் அதிகாரத்தால் கொடுக்கப்பட்ட பிச்சை போல மாற்றப்பட்டது. இதைப் பார்த்த சிவா அந்தத் துறவியிடம் கேட்டான்: “இது வரலாற்றைத் தெளிவுபடுத்துவதா? அல்லது அதிகாரம் உள்ளவர்கள் தங்கள் வசதிக்கு ஏற்பச் செய்யும் மாற்றமா?” அதற்குத் துறவி புன்னகைத்துக் கொண்டே சொன்னார், “உண்மை என்பது காலத்திற்கு ஏற்ப வளரக்கூடியது. எனவே பழைய பதிவுகளைத் திருத்த வேண்டியது அவசியம்.” அப்போது சிவா ஒரு கசப்பான உண்மையை உணர்ந்தான்: எழுத்துகள் அப்படியேதான் இருக்கின்றன, ஆனால் அவற்றின் பின்னால் இருந்த மக்களின் உரிமை மறைந்து, அதிகாரத்தின் குரல் ஒலிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. அந்தக் கல் இனி உண்மையைச் சொல்லாது; அது யார் வலிமையானவர்களோ, அவர்களின் பக்கமே நிற்கும். திருமணத்திற்குப் பிறகு கலினி அந்தப் புதிய வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அங்கு எல்லாம் துல்லியமாக இருந்தது—சுத்தம், ஒழுங்கு, ஒருவிதமான கனத்த அமைதி. மித்த அவளைத் துன்புறுத்தவில்லை; உடல் ரீதியாகவோ அல்லது சொல் ரீதியாகவோ அவன் வன்முறையை ஏவவில்லை. அவளிடம் மரியாதையுடனும் கண்ணியத்துடனும் நடந்துகொண்டான். ஆனால், அந்த மிகையான மரியாதையே அவளுக்குப் பெரும் வலியாக இருந்தது. அவனது அன்பு இயந்திரத்தனமானது; அது இதயத்திலிருந்து வராமல், 'கடமை' என்ற விதியிலிருந்து பிறந்தது. அவன் தனது மதத்தின் மொழியில் பேசினான்: “இந்த இணைப்பு தர்மமானது; இது புண்ணியம் தரும்,” என்றான். அவன் பழமைவாத சட்டங்களைப் பேசினானே தவிர, அவளது இழப்பைப் பற்றியோ, அவள் உள்ளுக்குள் புதைத்து வைத்திருக்கும் காதலைப் பற்றியோ ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. “நீ அதிர்ஷ்டசாலி,” என்று அவன் சொன்னபோது, அது அவனது குரலாக மட்டும் ஒலிக்கவில்லை; மதத்தின் ஆசீர்வாதமாகவும், அரசின் ஆதரவாகவும், சமூகத்தின் அங்கீகாரமாகவும் ஒலித்தது. அனைவரும் இந்தத் திருமணத்தைச் சரியென்று ஒப்புக்கொண்டனர். ஆனால் கலினியின் இதயம் மட்டும் இந்த 'சரியான' வாழ்க்கையை ஓர் அறமற்றச் செயலாகக் கருதி மௌனமாக எதிர்த்தது. அன்று இரவு அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அவள் ஒரு ஆற்றைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தாள். ஆறு என்பது சுதந்திரமானது; அது யாரிடமும் அனுமதி கேட்காமல் தனது பாதையைத் தானே செதுக்கிக்கொண்டு ஓடும். அதுதான் அவள் விரும்பிய காதல். ஆனால் இப்போது அவள் வாழ்க்கை ஒரு கால்வாயைப் போல மாறிவிட்டது. கால்வாய் பயனுள்ளதுதான், ஆனால் அதன் பாதையை மற்றவர்கள் தீர்மானிக்கிறார்கள். அடுத்தவர்கள் வெட்டிய பாதையில், அவர்கள் இட்ட கட்டளைப்படி அமைதியாக ஓட வேண்டிய ஒரு கட்டுப் படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையாக அவள் எதிர்காலம் மாறியிருந்தது. ஒருநாள் சிவாவும் மித்தவும் சந்தித்துக் கொண்டபோது, உண்மைக்கும் அதிகாரத்திற்குமான போர் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. “நீ அவளைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்யவில்லை,” என்றான் சிவா. “நீ பாதுகாப்பையும் சமூகத்தின் ஒப்புதலையும் மட்டுமே தேடினாய்.” மித்த மிகவும் நிதானமாகப் பதிலளித்தான்: “அவளுக்குப் பாதுகாப்பு தேவை. உலகம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.” “அந்த மாற்றத்தை யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?” என்று சிவா கேட்டபோது, மித்த அந்த மடாலயத்தைச் சுட்டிக்காட்டினான். “எழுதுபவர்கள். வரலாற்றைப் பதிவு செய்பவர்கள். யாரிடம் அதிகாரம் இருக்கிறதோ அவர்களே மாற்றத்தைத் தீர்மானிக்கிறார்கள்,” என்றான் மித்த. அப்போதுதான் சிவாவுக்குப் புரிந்தது—அன்பை விட அதிகாரமே மனித வாழ்க்கையை வடிவமைக்கிறது. 'உண்மை' என்பது கூடச் சுதந்திரமானது அல்ல; அது அதிகாரத்தைக் கையில் வைத்திருப்பவர்கள் எழுதும் ஒரு காகிதம்தான். அந்தத் தீவில் நிலவிய பதற்றம் ஒரு திட்டமிடப்பட்ட சக்தியாக உருவெடுத்தது. எல்லைகள் புதிதாக வரையப்பட்டன. பல நூற்றாண்டுகளாக நிலைத்திருந்த இடங்களின் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டன. இயற்கையாகத் தோன்றிய குகைகள் கூட ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட அடையாளத்தின் சின்னங்களாக முத்திரை குத்தப்பட்டன. புதிய தலைமுறை குழந்தைகளுக்குப் புதிய கதைகள் கற்பிக்கப்பட்டன. “வெளியிலிருந்து வந்தவர்கள்” இப்போது “மண்ணின் மைந்தர்கள்” என்று வரலாற்றில் திருத்தம் செய்யப்பட்டனர். பழைய நினைவுகள் அழிக்கப்பட்டு, அதிகாரத்திற்குச் சாதகமான ஒரு புதிய வரலாறு எழுதப்பட்டது. இந்த அநீதிகள் அனைத்தையும் அந்தத் தீவு மௌனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. மனித இனத்தை விடப் பழமையான அந்த நிலத்திற்கு உண்மை தெரியும். மனிதர்களின் காலடிகள் இப்போது அந்த நிலத்தின் மீது கனமாகப் பதிந்தன. மனிதர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமான வரிகளை மட்டும் உரக்க வாசித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அங்குள்ள கற்கள் நடந்த எதையும் மறக்கவில்லை; அவை மௌன சாட்சிகளாக உண்மையைச் சுமந்து நின்றன. நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] அத்தியாயம் 4 தொடரும் துளி/DROP: 2115 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 3 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34526319740349899/?

சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 2 [இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது. ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும். என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த கதையின் இதயம்.] அந்த ஆண்டில் கடல் மாறியிருந்தது. அது மீன், காற்று, மழை பற்றி பேசவில்லை. அது புதிய எண்ணங்கள், புதிய விதிகள், புதிய மனிதர்களைக் கொண்டு வந்தது. ஒரு நாள் ஒரு துறவி திருக்கேதீஸ்வரம் அருகே வந்தார். அவர் படையுடன் வரவில்லை. அவர் அமைதியாக வந்தார். அவர் காவி நிற ஆடை அணிந்திருந்தார். தலை மொட்டையடிக்கப்பட்டிருந்தது. கால்களில் செருப்பு இல்லை. மக்கள் அவரை பயத்துடன் அல்ல, ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர். “இந்த நிலம் அமைதியானது,” என்றார் துறவி. “ஆனால் அமைதிக்கு வழிகாட்டுதல் தேவை.” என்றார். சிலர் தலையசைத்தனர். சிலர் கேட்டனர். சிலர் திரும்பிப் போனார்கள். சிவா தூரத்தில் இருந்து பார்த்தான். கலினி அவனருகில் நின்றாள். “அவர்கள் ஆயுதங்களுடன் வரவில்லை, ஆனால் உறுதியுடன் வருகிறார்கள்.” என்றாள் அவள். “அதுதான் ஆபத்து,” என்றான் சிவா. அந்த காலத்தில் மதம் ஒரே நாளில் பரவவில்லை. வர்த்தகம், பயணம், அரச ஆதரவு — இவையால் மெதுவாக பரவியது. மாந்தை, கோக்கண்ணம் (திருகோணமலை), ஜம்புகோலப்பட்டணம் போன்ற துறைமுகங்களில் பல மக்கள் வந்துச் சென்றனர். தமிழர், உள்நாட்டு மக்கள், தென்னிந்திய வணிகர்கள், வெளிநாட்டு வணிகர்கள் — பலரும் இங்கு சந்தித்தனர். வடக்கே ஒரு துறவி (புத்தர்) தோன்றி, துயரத்தைப் பற்றிப் பேசுவதாக ஒரு செய்தியை அருவதி கூடக் கேட்டாள். அவள் தலைவணங்கவில்லை; ஆனால் அந்தச் சிந்தனையை வரவேற்றாள். கப்பல்களைப் போலவே புதிய கருத்துக்களையும் அந்த நிலம் எப்போதும் அனுமதித்தது. கோணேஸ்வரத்தில் அலைகள் மோதும் பாறையில் ஒரு சிற்பி கல்லைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு உதவியாக ஒரு உள்ளூர் இளைஞன் நின்றான். "உன் கடவுள் எங்களுடையவரை விட வேறுபட்டவரா?" என்று கேட்டான் இளைஞன். சிற்பி சொன்னான், "இல்லை தம்பி. அவர் வேறு மொழியில் கேட்கிறார், அவ்வளவுதான்." அங்கே பிரார்த்தனைகள் வேறு வேறாக இருந்தாலும், கடலின் மீதான பயமும் பக்தியும் ஒன்றாகவே இருந்தது. [1] இலங்கை நாளாகமம்களில், புத்த மத வருகையை மகிந்த தேரருடன் ஒரு ஒற்றைத் திருப்புமுனையாக தோன்றினாலும், தொல்பொருள் ஆய்வு வேறு ஒன்றைக் காட்டுகிறது: பௌத்தம் - வர்த்தகம் மற்றும் தொடர்பு மூலம் படிப்படியாக வந்திருக்கலாம் என்றும் மகிந்தாவின் பணி பௌத்தத்தை முறைப்படுத்தி அரசமயமாக்கி யிருக்கலாம் என்றும் - அதாவது விதைகள் முன்பே இருந்திருக்கலாம் என்றும் மகிந்த அதை ஒரு தேசிய மரமாக வளரச் செய்தார் என்றும் சான்றுபகிர்கிறது [2] பழமையான வர்த்தகத் துறைமுகமாக தொல்லியல் ஆதாரங்களால் இன்று மிகவும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது தான் இந்த மாந்தை (மஹாதித்த / மாதோட்டம்) துறைமுகம். இதைவிட மேலும் புவியியல் ரீதியாக மிகவும் மூலோபாய முக்கியத்துவமும் கொண்டதாக கோக்கண்ண (திருகோணமலை) மற்றும் சமய மற்றும் பாரம்பரிய இலக்கியங்களில் இன்று மிக வலுவாக குறிப்பிடப்படும் ஜம்புகோலப்பட்டணமும் (யாழ்ப்பாணப் பகுதி) அன்று இருந்தது. அத்துடன் அங்கு ஆரம்பகால தமிழ் பேசும் வணிகர்கள் அல்லது தமிழ் பேசும் கடலோர மக்களுடன் மற்றவர்களும், குறிப்பாக அனுராதபுர இராச்சியத்திலிருந்தும் மற்றும் தென்னிந்திய வணிகர்களும், ஒருவேளை அரேபிய வணிகர்களும் (பிற்காலம்) காணப்பட்டார்கள் என்பதும் இன்றைய ஆய்வின் முடிவு. வடக்கிலிருந்து பிக்குகளும் கலைஞர்களும் வந்தார்கள்; அருகிலிருந்த தென்னிந்திய நிலப்பரப்பிலிருந்து வணிகர்களும் கவிஞர்களும் வந்தார்கள். அவர்கள் இந்த நிலத்துப் பெண்களை மணந்தார்கள். அவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தைகள் இந்தத் தீவின் காற்றால் உருவான ஒரு புதிய மொழியில் பேசினார்கள். அது எலு (Elu) மொழி. அதற்கு இன்னும் 'சிங்களம்' என்று பெயரிடப்படவில்லை; ஆனால் அது தமிழ் மற்றும் சமஸ்கிருதச் சொற்களைத் தன்னுள் ஏந்தி, இந்த மண்ணுக்கே உரிய தனித்துவமான இசையுடன் மலரத் தொடங்கியது. எனினும், இந்த மொழி ஒரு தனித்துவமான வடிவத்தைப் பெறுவதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, தீவின் வடக்கு, கிழக்கு மற்றும் வடமேற்குக் கடலோரப் பகுதிகளில் தமிழர்களும் நாகர்களும் செழித்து வாழ்ந்தனர். இதற்கு கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டு ஆனைக்கோட்டை முத்திரை, கந்தரோடையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட மண்பாண்டங்கள், பொம்பரிப்பு (Pomparippu) முதுமக்கள் தாழிகள் மற்றும் திஸ்ஸமஹாராமவில் கண்டெடுக்கப்பட்ட கி.மு. 2-ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய 'திரளி முறி' (Tirali Muri) பொறிக்கப்பட்ட மண்பாண்டங்கள் சான்று பகிர்கின்றன. மற்றும் ஈழத்து கவிஞர் பூதந்தேவனார் கவிதைகள் சங்க நூல்களில் (கி.மு. 100- கி.பி. 250) காணப்படுகின்றன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது மகிந்த தேரர் வந்தபோது வாளோடு வரவில்லை, வார்த்தைகளோடு வந்தார். மன்னன் செவிசாய்த்தான்; நிலம் மௌனித்தது. பௌத்தம் ஒரு அதிகாரமாக அன்றிக் கலைந்திருந்த மக்களை இணைக்கும் ஒரு சாத்தியமாகவே வந்தது. அது ஆதித் தெய்வங்களை அழிக்கவில்லை; குல வழக்கங்களை வேரறுக்கவில்லை. ஆனால், ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தை வளர்க்க, புதிதாக வந்த ஆன்மீகத் தத்துவத்தை ஓர் அரசியல் அடித்தளமாக மாற்றுவதற்கான வழியைக் கண்டனர். காலப்போக்கில், புத்த சமய பரவல் நடைபெறும் வேளையில், அனுராதபுரம் அருகே, குகைகளில் கல்வெட்டுகள் பொறிக்கப்பட்டன. ஒருவர் பாறையில் புதிய எழுத்துகளை பொறித்தார். அது பிராமி எழுத்து. அதில் எழுதப்பட்டது: “இந்த குகை சங்கத்துக்கு தானமாக வழங்கப்பட்டது.” சிவா அந்த எழுத்துகளை விரலால் தொட்டான். “இந்த எழுத்துக்கள் நம்மை விட நீண்ட நாட்கள் வாழும்,” என்றான். ஒரு பெரியவர் பதிலளித்தார்: “ஆம். இதில் தானம் செய்தவரின் பெயர் உள்ளது. ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்தும் அந்தப் பெயர் வாழும்.” சிவா மெதுவாகச் சொன்னான்: “வரலாறு நடந்ததை மட்டும் நினைவில் வைக்காது. எழுதப்பட்டதை நினைவில் வைக்கும். எழுதப்பட்டவர்கள் வாழ்கிறார்கள். எழுதப்படாதவர்கள் மறைந்து போகிறார்கள்.” அந்த இரவு, ஊர்சபையில் மக்களின் குரல்கள் உயர்ந்தன. “துறவைக் கற்பிக்கிறார்கள்,” என்றான் ஒருவன். “ஆனால் நிலம் வாங்குகிறார்கள்”. “சமத்துவம் பேசுகிறார்கள்,” என்றான் இன்னொருவன். “ஆனால் அரசர்கள் முதலில் அவர்களை தலைவணங்குகிறார்கள்.” சிவாவின் தலை சுற்றியது! ஒரு கடலோர வியாபாரி எழுந்து நின்று, “அவர்கள் ஒழுங்கைக் கொண்டுவருகிறார்கள். சட்டம், ஒன்றுபடுவதற்கான ஒரு வழி.” என்றான். சிவா முன்னே வந்தான். “எந்த விலைக்கு?” என்று கேட்டான். நம் முன்னோர்கள் இங்கே புதைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். புதிய பிரார்த்தனைகள் வளரும் போது, இந்த கற்கள் இன்னும் பேசுமா? அல்லது உடைக்கப்படுமா?” யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. அங்கு மௌனம் நிலவியது. பயம் மெதுவாகப் பரவியது. ஒரு மாலை, ஆற்றங்கரையில் சிவா மற்றும் கலினி சந்தித்தனர். “என் வீட்டில், என் திருமணத்தைப் பேசுகிறார்கள்,” என்றாள் கலினி. “புதிய ஒழுங்கை ஆதரிக்கும் ஒருவருடன்.” “அவன் உன்னை நேசிக்கிறானா?” என்று கேட்டான் சிவா. “அவன் நிலைத்தன்மையை [stability] விரும்புகிறான்,” என்றாள் அவள். “நீ?” அவள் அமைதியாக இருந்தாள். ஆறு ஓடிக் கொண்டே இருந்தது. அது பல காதல்களின் கதையை அறிந்த ஆறு. ஒரு நாள் துறவி பெண்களிடம் கூறினார்: “பெண் தனது கடமையில் அமைதியைக் காண்கிறாள். குடும்பமும் சமூகமும் வாழ்வுக்கு முக்கியம்.” அந்த வார்த்தைகள் கலினியின் மனதை அடைந்தன. அந்த இரவு அவள் சிவாவிடம் சொன்னாள்: “அவர்கள் காதலைத் தடை செய்யவில்லை. அதன் அர்த்தத்தை மாற்றுகிறார்கள்.” சிவா அவள் கையை மெதுவாகத் தொட்டான். “அன்பு [காதல்] அனுமதி கேட்க வேண்டிய நிலை வந்தால், அது சுதந்திரமான அன்பு அல்ல,” என்றான். “சுதந்திரம் இழந்த அன்பு — காயமடைந்த அன்பு.” காலம் நகர்ந்தது. கப்பல்கள் புறப்பட்டன. சிலர் உள்நாட்டுக்குப் போனார்கள். சிலர் கடலைக் கடந்தனர். கலினியின் தாய் மகளின் ஆபரணங்களை அடுக்கினாள். “மாற்றம் காத்திருக்காது,” என்றாள். “அது தேர்வு செய்யும்.” கலினி நிலத்தைப் பார்த்தாள் — கற்கள், வயல்கள், ஆறு. சிவா தொலைவில் நின்றான். இருவரும் கைகளை அசைக்கவில்லை. சில பிரிவுகள் மிகவும் கனமானவை. இது அப்படிப்பட்ட ஒன்று. மனிதர்கள் இந்த தீவுக்கு வருகிறார்கள். போகிறார்கள். காதல்கள் உருவாகின்றன. உடைகின்றன. ஆனால் தீவு அவசரப்படாது. அது அனைத்தையும் அமைதியாக நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறது — ஒரு காயத்தடம் ["Trace of a wound" or "Scar" ] போல. [3] சிங்கள மொழி ஒரே நாளில் தோன்றியதல்ல; கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டில் வடஇந்திய இந்தோ-ஆரிய பிராகிருத வழக்குமொழிகள் இலங்கைக்கு வந்து, அங்கு உள்ளூர் சூழலில் மெதுவாக மாறி “எலு” எனப்படும் ஒரு பழைய வடிவமாக வளர்ந்தது. பௌத்த மதத்தின் பரவலால் பாலி மொழிச் சொற்கள் சேர்க்கப்பட்டன; பின்னர் சமஸ்கிருதச் சொற்களும் இலக்கிய வழியாக புகுந்தன. இலங்கைத் தமிழர்களுடன் நீண்டகால தொடர்பினால் தமிழ் மற்றும் பிற திராவிட மொழிகளின் சொல், இலக்கணத் தாக்கமும் ஏற்பட்டது. இவ்வாறு பல நூற்றாண்டுகளாக ஏற்பட்ட மொழிச்சேர்க்கை மற்றும் மாற்றங்களின் விளைவாக 8–10ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் தெளிவான இலக்கிய சிங்களம் உருவாகி, கல்வெட்டுகள் மற்றும் நூல்கள் மூலம் நிலைபெற்றது என்பது மொழியின் வரலாறாகும். [4] கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு (அசோகர் காலம்) அளவில் உருவானதே பிராமி எழுத்து (Brahmi Script), பின்னர் பல எழுத்துமுறைகளின் தாய் எழுத்தாக அமைந்தது. தமிழ் மொழிக்காக மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிராமி எழுத்து வடிவமே தமிழ் பிராமி. பொதுவாக கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு முதல் தமிழகத்திலும் இலங்கையிலும் தமிழ் பிராமி அல்லது தமிழி கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இலங்கையில் பெரும்பாலும் கி.மு. 3–1 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பிராமி கல்வெட்டுகள் கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளன. அவற்றில் சில கல்வெட்டுகளில் தமிழ் நாமங்கள், தமிழ் மொழிச்சொற்கள், தமிழ் இலக்கண அம்சங்கள் காணப்படுகின்றன. இவை அனுராதபுரம், திஸ்ஸமஹாராம, மாந்தை, கந்தரோடை பகுதிகளில் முக்கியமாகக் காணப்பட்டன. என்றாலும் தமிழ்நாட்டில்: கீழடி (Keeladi), பொருந்தல் (Porunthal), கொடுமணல் (Kodumanal) இடங்களில் கண்ட குடுவை எழுத்துகள் சில: கி.மு. 5–6ஆம் நூற்றாண்டு வரை தள்ளப்படலாம் என்று சில radiocarbon ஆய்வுகள் இன்று கூறுகின்றன. இது அசோகா எழுத்துக்கும் முன்னதாக அமைவது குறிப்பிடத்தக்கது. நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] அத்தியாயம் 3 தொடரும் துளி/DROP: 2113 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 2 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34503361082645765/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 143 பகுதி: 143 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது போதனைகளும்" புத்தரை மற்றவர்களிடமிருந்து பிரித்துக் காட்டும் முதலாவது அம்சம், அவருடைய தன்னல மறுப்புக் கொள்கையாகும். பைபிள் முழுவதிலும் இயேசு, தான் கடவுளின் மைந்தன் என்று வலியுறுத்துகிறார். முகம்மது நபி மேலும் ஒருபடி மேலே சென்றுள்ளார். இயேசுவைப் போன்றே அவரும் தான், இந்த உலகில் கடவுளின் தூதர் என்று உரிமை கொண்டாடினார். ஆனால் அவர், மேலும் அப்பால் சென்று தான் கடவுளின் கடைசி தூதர் என்று வலியுறுத்தினார். அதேபோல, இந்து சமயத்தின் ஒரு முக்கிய நபரான கிருஷ்ணர், இயேசுவுக்கும் முகம்மது நபிக்கும் மேலும் அப்பால் சென்றார். அவர் கடவுளின் மைந்தன் என்றோ, அல்லது கடவுளின் தூதர் என்றோ இருப்பதோடு திருப்தியடைய மறுத்தார். கடவுளின் கடைசி தூதர் என்பதோடு கூட அவர் திருப்தியடைய வில்லை, தன்னையே கடவுள் என்று கூறிக் கொள்வதோடுகூட அவர் திருப்தியடையவில்லை. தான் 'பரமேஸ்வரன்' என்றும் அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் அவரைத் 'தேவாதி தேவர்' என்று அழைப்பது போன்று, தாம் கடவுள்களுக்கெல்லாம் கடவுள் என்றும் உரிமை கொண்டாடினார். ஆனால் புத்தர் ஒருபோதும். அத்தகைய அந்தஸ்து (தகுதி) எதையும் தனக்குத்தானே சுவீகரித்துக் கொள்ளவில்லை (வீம்புரிமை கொண்டாடவில்லை.) அவர் மனிதனின் ஒரு மகனாகப் பிறந்தார்; ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருப்பதோடு திருப்தியடைந்தார்; ஒரு சாதாரண மனிதனாகத் தன்னுடைய தன்னெறியைப் போதித்தார். இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பிறப்புடையவராகவோ, அல்லது தெய்வீக சக்தி உடையவராகவோ அவர் உரிமை கொண்டாடவில்லை அல்லது தனது தெய்வீக சக்தியை நிரூபிப்பதற்கு அற்புதங்கள் எதையும் அவர் செய்யவில்லை. அவர் ஒரு மதத் தலைவருக்கும் ஒரு மோட்சத் தலைவருக்கும் இடையில் ஒரு தெளிவான வேறுபாட்டை எடுத்துக் காட்டினார். இயேசுவும், முகம்மது நபியும் மற்றும் கிருஷ்ணரும் தங்களை மோட்சத் தலைவர்கள் என்று தங்களுக்குத் தாங்களே உரிமை கொண்டாடிக் கொண்டனர். ஆனால் புத்தர் மதத் தலைவரின் பாத்திரத்தை ஆற்றுவதோடு திருப்தியடைந்தார்ர் என்று கூறலாம். புத்தரின் போதனைகள், அந்தக் கால இந்திய சமுதாயத்தில் இருந்த சில பழக்கங்களை சவால்கொடுத்து உருவானதாகும். புத்தமதமும் இந்துமதமும் கலாச்சார அடிப்படையில் ஒரே வேரிலிருந்து வந்தாலும், நடைமுறையில் மாறுபடுகின்றன. இந்துமதம் தெய்வ வழிபாட்டையும் சடங்குகளையும் வலியுறுத்துகிறது; புத்தமதம் தன்னிச்சையான முயற்சியையும் ஞானத்தையும் முன்வைக்கிறது. இருப்பினும், இரண்டுமே துக்கத்தை வெல்லும் உயர்ந்த உண்மையை நோக்கி வழிகாட்டுகின்றன. இப்போது, கௌதம புத்தருக்கும் இந்து மதத்திற்கும் இடையிலான சில முக்கிய வேறுபாடுகள் மற்றும் ஒற்றுமைகளை ஆராய்வோம்: [1] சாதி அமைப்பை நிராகரித்தல் [Rejection of the Caste System]: பாரம்பரிய இந்து மதத்திலிருந்து பௌத்தம் விலகிச் சென்றதிற்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க காரணம், அது சாதி அமைப்பை நிராகரிப்பதாகும். புத்தர் அனைத்து தனிநபர்களின் சமத்துவத்தையும், ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக வகுப்பில் பிறப்பதன் மூலம் ஒரு நபரின் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்ற கருத்தையும் முற்றாக நிராகரித்தார். உதாரணமாக, புத்தரின் காலத்தில் இந்து சமுதாயம் வர்ண அமைப்பினால் ஆளப்பட்டது. ஆனால் புத்தர் இந்த சமுதாய அமைப்பைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். எந்த சாதியையும் பொருட்படுத்தாமல், அனைவரையும் — பெண்களையும் உட்பட — அவரது சங்கத்தில் சேர வைத்தார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. [2] கடவுள் பற்றிய கருத்து [Concept of God]: இந்து மதம் தெய்வீகத்தைப் பற்றிய பரந்த அளவிலான நம்பிக்கைகளை உள்ளடக்கியது, அவற்றில் பல தெய்வீகக் கொள்கை, ஏகத்துவக் கொள்கை மற்றும் சர்வ தெய்வக் கொள்கை [polytheism, monotheism, and pantheism] ஆகியவை அடங்கும். இந்து மதத்தின் சில பிரிவுகள் பல தெய்வங்களை வணங்குகின்றன, மற்றவை விஷ்ணு அல்லது சிவன் போன்ற ஒரு உயர்ந்த மனிதனை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. இதற்கு நேர்மாறாக, புத்தர் ஒரு தனிப்பட்ட படைப்பாளி கடவுளின் இருப்பை வலியுறுத்தாததால், பௌத்தம் இறை நம்பிக்கையற்றதாகக் கருதப்படுகிறது [considered non-theistic, as the Buddha did not emphasize the existence of a personal creator god]. அதற்கு பதிலாக, பௌத்தம் தனிப்பட்ட ஞானம் மற்றும் துன்பத்தை நிறுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது [focuses on individual enlightenment and the cessation of suffering]. அதாவது, புத்தர் உருவாகும் கடவுளின் நம்பிக்கையைத் தள்ளுபடி செய்தார். அவர் கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதைக் கூறாமல், துக்கத்தைத் தவிர்க்கும் வழியையே வலியுறுத்தினார். புத்தமதம், தன்னிறைவு மற்றும் தியானத்தை முக்கியமாகக் கொள்கிறது, கடவுள் அருளை அல்ல என்பது குறிப்பிட தக்கது. உதாரணமாக, இந்து கோவில்களில் பூஜைகள் மூலமாக தெய்வங்களை வழிபடுவது வழக்கம். புத்த மடங்களில் தவம், தியானம், நற்குண வளர்ச்சி என்பவை முக்கியமாக விளக்கப்படுகின்றன. இதை நான் இலங்கையில் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறேன் ? நீங்களும் வாரீங்களா , நாம் ஒன்றாகத் தேடுவோம்? Part: 143 / APPENDIX – "The Buddha and His teachings" Now, let's examine some of the key differences and similarities between Gautama Buddha and Hinduism: Rejection of the Caste System: One significant departure of Buddhism from traditional Hinduism is its rejection of the caste system. The Buddha emphasized the equality of all individuals and rejected the idea that a person's worth is determined by their birth into a particular social class. Concept of God: Hinduism encompasses a wide range of beliefs regarding the divine, including polytheism, monotheism, and pantheism. Some sects of Hinduism worship multiple deities, while others focus on a single supreme being, such as Vishnu or Shiva. In contrast, Buddhism is considered non-theistic, as the Buddha did not emphasize the existence of a personal creator god. Instead, Buddhism focuses on individual enlightenment and the cessation of suffering. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 144 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2114 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 143 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34503410862640787/?

"மூன்று கவிதைகள் / 33" 'மின்னலாய் ஒரு பின்னல்' அன்பு பெருகும் இல்லம் நலமாக அழகு மிளிரும் வாழ்வும் அறிவு வளர்க்கும் கல்வியும் ஆதரவு தந்து துணை புரியட்டும்! கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம். ....................................................... 'காகித ஓடம் கடலலை மேலே' காகித ஓடம் கடலலை மேலே காற்று மோத கவிழ்ந்தது போல காலம் செய்த கொடுமை இதுவோ? ஆழம் அறியா பெண்ணின் மனதில் ஆசை வைத்து அழிந்தது அழகோ? ஆதரவு அற்று அலைவது மெய்யோ? கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம் ................................................... 'காத்திருந்த கண்களே கதையளந்த நெஞ்சமே' காத்திருந்த கண்களே கதையளந்த நெஞ்சமே பூத்திருந்த புன்னகை வாடியது ஏனோ? மௌன மொழியில் பேசிய கண்களே நாணம் கொண்ட அழகு முகமே பிரியும் எண்ணம் எதனால் வந்ததோ? தேனினும் இனிக்கும் தென்றலின் குரலே உள்ளம் சுடும் சொற்கள் எதற்கோ? வெள்ளம் எனக் காதல் பொழிந்தவளே கள்ளம் இன்றி அன்பைக் காட்டியவளே தள்ளிப் போக எண்ணுதல் அறமோ? கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம். துளி/DROP: 2111 ["மூன்று கவிதைகள் / 33" https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34483738357941371/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 142 மேலும், 'புத்தரும் அவருடைய போதனைகளும்' என்ற தலைப்பை தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் நான் சேர்த்துள்ளேன். / Additionally, I am including the topic 'The Buddha and His Teachings' in both Tamil and English. பகுதி: 142 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது போதனைகளும்" [4] மகாத்மா காந்தி ஒரு முக்கிய இந்தியத் தலைவராக இருந்தார், அவர் வன்முறையற்ற உள்நாட்டு ஒத்துழையாமைக்காக வாதிட்டார் மற்றும் இந்தியாவின் சுதந்திர இயக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். கௌதம புத்தர் தனிநபர் விடுதலை மற்றும் ஆன்மீக அறிவொளியில் கவனம் செலுத்தியபோது, காந்தி அமைதியான வழிமுறைகள் மூலம் சமூக மற்றும் அரசியல் மாற்றத்தை வலியுறுத்தினார். இருப்பினும், இரு நபர்களும் இரக்கம், அகிம்சை மற்றும் உண்மையைத் தேடுவதை [compassion, nonviolence, and the pursuit of truth] ஊக்குவித்தனர். [5] மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் அமெரிக்க சிவில் உரிமைகள் இயக்கத்தில் ஒரு செல்வாக்கு மிக்க தலைவராக இருந்தார். இன சமத்துவம் மற்றும் சமூக நீதிக்காக [racial equality and social justice] வாதிட்டார். கௌதம புத்தரைப் போலவே, கிங் அகிம்சையைப் போதித்து சமூகத்தில் நேர்மறையான மாற்றத்தைக் கொண்டுவர முயன்றார். அவர்களின் சூழல்களும் செயல்பாட்டு முறைகளும் வேறுபட்டாலும், இரு நபர்களும் மில்லியன் கணக்கானவர்களை ஊக்குவிப்பதன் மூலமும் அநீதிகளை சவால் செய்வதன் மூலமும் அந்தந்த சமூகங்களில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினர். பண்டைய இந்தியாவின் மத மற்றும் தத்துவ நிலப்பரப்பில் கௌதம புத்தரும் இந்து மதமும் இரண்டு தனித்துவமான ஆனால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் ஆகும். அவற்றுக்கிடையே ஒற்றுமைகள் மற்றும் இரண்டுக்கும் இடையில் நிறைய பொதுவான கூற்றுக்கள் அல்லது தத்துவங்கள் இருந்தாலும் [similarities and overlaps between them], அவர்களின் போதனைகள், நம்பிக்கைகள் மற்றும் நடைமுறைகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகள் உள்ளன. எது என்னெவென்றாலும், இந்த ஒப்பீடுகள் சுருக்கமானவை மற்றும் பொதுமைப்படுத்தப்பட்டவை, ஏனெனில் ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான குணங்கள், போதனைகள் மற்றும் வரலாற்று [unique qualities, teachings, and historical significance] முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன. கௌதம புத்தர் கிமு 6 மற்றும் 5 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இன்றைய நேபாளம் மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியாவாகக் கருதப்படும் பகுதியில் வாழ்ந்தார். அந்தக் காலத்தில் இந்து மதத்தின் மத மற்றும் சமூக சூழலில் ஒரு சீர்திருத்த இயக்கமாக பௌத்தம் உருவானது என்பதே உண்மை. மறுபுறம், இந்து மதம் என்பது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக உருவான ஒரு பன்முகத்தன்மை கொண்ட மற்றும் உலகின் பழமையான ஒரு மதமாகும். இது பரந்த அளவிலான நம்பிக்கைகள், நடைமுறைகள் மற்றும் தத்துவ அமைப்புகளை உள்ளடக்கியது. இந்து மதத்திற்கு என தனிப்பட்ட குறிப்பிட்ட நிறுவனர் என்று ஒருவரும் இல்லை. மேலும் வரலாறு முழுவதும் பல்வேறு முனிவர்கள், ஞானிகள் மற்றும் ஆசிரியர்களால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், மற்ற முக்கிய சமயங்களைப் பொறுத்தவரையில், புத்தர், இயேசு கிறிஸ்து, முகம்மது நபி என்று சிலரைக் நாம் குறிப்பிட்டுக் கூறலாம். Part: 142 / APPENDIX – "The Buddha and His teachings" Mahatma Gandhi: Mahatma Gandhi was a prominent Indian leader who advocated for nonviolent civil disobedience and played a pivotal role in India's independence movement. While Gautama Buddha focused on individual liberation and spiritual enlightenment, Gandhi emphasized social and political change through peaceful means. Both figures, however, promoted compassion, nonviolence, and the pursuit of truth. Martin Luther King Jr.: Martin Luther King Jr. was an influential leader in the American civil rights movement, advocating for racial equality and social justice. Like Gautama Buddha, King preached nonviolence and sought to bring about positive change in society. While their contexts and methods of activism differ, both figures left a lasting impact on their respective societies by inspiring millions and challenging injustices. Gautama Buddha and Hinduism are two distinct but interconnected entities in the religious and philosophical landscape of ancient India. While there are similarities and overlaps between them, there are also significant differences in their teachings, beliefs, and practices. These comparisons are brief and generalized, as each has unique qualities, teachings, and historical significance. Gautama Buddha lived in the 6th and 5th centuries BCE in the region that is now present-day Nepal and northeastern India. Buddhism originated as a reform movement within the religious and social context of Hinduism during that time. Hinduism, on the other hand, is a diverse and ancient religion that has evolved over thousands of years. It encompasses a wide range of beliefs, practices, and philosophical systems. Hinduism has no specific founder and has been shaped by various sages, seers, and teachers throughout history. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 143 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2112 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 142 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34483787094603164/?

சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 1 [இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது. ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும். என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த நூலின் இதயம்.] திருவள்ளுவர், இயேசு, முகம்மது நபி ஆகியோர் இன்னும் பிறக்காத காலம் அது. அன்று சிங்களம் என்ற சொற்கள் இல்லை. பௌத்தம் என்றும் சைவம் என்றும் சுவர்கள் இல்லை. வடக்கே சிவந்த மண்ணும், மேற்கே உப்புக்காற்றும், நடுவே கருங்கற்களும் மட்டுமே இருந்தன. மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபோது, "நீ யார்?" என்று கேட்கவில்லை. "எந்த நிலத்திலிருந்து வருகிறாய்?" என்று மட்டுமே கேட்டார்கள். யாழ்ப்பாணத்தின் கந்தரோடையில் அந்த முதியவர் ஒரு உடைந்த மண்பாண்டத்தின் விளிம்பைத் தடவிக் கொண்டிருந்தார். "தம்பி, கப்பல்கள் வருவதற்கு முன்பே நாம் இங்கே இருந்தோம்," என்றார். சிறுவன் கேட்டான், "எந்தக் கப்பல்கள் தாத்தா?" பெரியவர் சிரித்தார். "எல்லாக் கப்பல்களும் தான்." அங்கே நாகரிகம் என்பது ஒரு மொழியாக இருக்கவில்லை; அது ஒரு பகிர்வாக இருந்தது. தெற்கிலிருந்து வந்த வணிகன் ஒருவன் பேசிய மொழி புதியதாக இருந்தாலும், அதில் இருந்த ஈரப்பதம் அவர்களுக்குப் புரிந்தது. அவர்கள் தங்களைத் 'தமிழர்' என்றோ 'நாகர்' என்றோ அழைத்துக்கொள்ளவில்லை. 'நிலத்தின் மக்கள்' என்று மட்டுமே உணர்ந்தார்கள். அவர்களின் இறந்தவர்கள் நடுகற்களுக்குக் கீழே உறங்கினார்கள்; அவர்கள் மீது எந்தப் புனித நூல்களும் பாரமாக ஏற்றப்படவில்லை. மன்னார் கடலில் முத்து குளிக்கும்போது, மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு கடலுக்குள் இறங்கிய மனிதர்களுக்கு மதம் தெரியவில்லை. அரபு தேசத்திலிருந்தும், தமிழகக் கரையிலிருந்தும் வந்த வணிகர்களிடம் அருவதி என்ற பெண் கணக்கு வழக்குகளைப் பேசினாள். அவளுக்கு மூன்று மொழிகள் தெரியும், ஆனால் அவை எதற்கும் அப்போது பெயர் சூட்டப்படவில்லை. இந்த காலகட்டத்தில் தான், இலங்கையின் வடபகுதியில் உள்ள கந்தரோடை மண்ணில் மாலை நேரம் மெல்ல இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. வானத்தில் மேகம் திரண்டது. தொலைவில் இடி முழக்கம் கேட்டது. அங்கே வட்டமாக அடுக்கப்பட்ட பெரிய கற்கள் இருந்தன. அவை பழமையான கல்லறைகள். அந்தக் கற்கள் பல தலைமுறைகளை பார்த்திருந்தன. ஒரு கல்லருகில் சிவா அமர்ந்திருந்தான். அவன் தனது இரும்புக் கத்தியை மெதுவாக தீட்டிக் கொண்டிருந்தான். உப்பு காற்றும் கடின உழைப்பும் அவன் கைகளை கருப்பாக மாற்றியிருந்தது. அவனருகில் கலினி நின்றாள். அவள் நாகர் குலத்தைச் சேர்ந்த திசையனின் மகள். கடலோர வர்த்தகக் குடும்பத்தில் பிறந்தவள். அவளின் காலணியில் இருந்த மணிகள் மெதுவாக ஒலித்தன. “மாலை நேரத்தில் இங்கே இருக்கக்கூடாது,” என்றாள் கலினி. “இங்கே ஆவிகள் நடமாடும் என்று சொல்வார்கள்.” சிவா சிரித்தான். “ ஆவிகளுக்கு நான் பயப்பட மாட்டேன். உயிரோடு இருப்பவர்கள்தான் எம்மை பயமுறுத்துவார்கள்,” என்றான். அவர்கள் இன்னும் காதலர்கள் இல்லை. ஆனால் ஊரார் ஏற்கனவே அவர்களைப் பற்றி பேசத் தொடங்கியிருந்தனர். அந்தக் காலத்தில் நாகர்கள் தமிழ் மொழியையும் பண்பாட்டையும் ஏற்றுக்கொண்டு மற்ற மக்களுடன் கலந்திருந்தனர். எனவே சிவா மற்றும் கலினி இடையில் பெரிய மொழி வேறுபாடு இல்லை. ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கை முறை வேறுபட்டது. கலினியின் குடும்பம் கடலோர வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டது. சிவாவின் மக்கள் நிலத்தோடும் கடலோடும் வாழ்ந்தவர்கள். “உன் அப்பாவுக்கு இது பிடிக்காது,” என்றாள் கலினி. “அவர் கணக்கிட முடியாத விஷயங்களை விரும்பமாட்டார்,” என்றான் சிவா. “தானியம், கால்நடை, உறவுகள் — அவையே அவருக்கு முக்கியம்.” கலினி மண்டியிட்டு கல் வட்டத்தைத் தொட்டாள். “இவை மன்னர்களை விடப் பழமையானவை என்று என் பாட்டி சொல்வார்,” என்றாள். “அது உண்மை,” என்றான் சிவா. “இவை நம் முன்னோர்கள் தங்கள் இறந்தவர்களை புதைத்த இடங்கள். அவர்கள் இரும்பும் சிப்பிகளும் வைத்து அடக்கம் செய்தார்கள்.” (இவற்றை இன்று ‘மெகாலிதிக் கல்லறைகள்’ என்று அழைக்கிறோம். இவை கிமு 500 முதல் கிமு 200 வரை இருந்தவை என்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.) அந்த நேரத்தில் வயலருகே சண்டைச் சத்தம் கேட்டது. ஒரு கடலோர இளைஞன், ஒரு உள்நாட்டு இளைஞனுடன் வாக்குவாதம் செய்தான். “உங்கள் மக்கள் வர்த்தகம் செய்கிறார்கள், திருமணம் செய்கிறார்கள். ஆனால் எங்களை பழமையானவர்கள் என்று அழைக்கிறார்கள்!” என்றான் உள்நாட்டு இளைஞன். “நீங்கள் கற்களோடு பேசுகிறீர்கள். உலகம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது,” என்றான் மற்றவன். சிவா எழுந்து நின்றான். அவன் அமைதியாகச் சொன்னான்: “மாற்றம் நல்லது. ஆனால் மாற்றம் என்றால் அழிப்பது அல்ல. நம் பழமையை காப்பாற்றிக் கொண்டே முன்னேறலாம்.” என்றான் அன்று இரவு கலினியின் தாய் அவளிடம் கூறினாள்: “உன் வாழ்க்கைத் துணையை கவனமாகத் தேர்ந்தெடு. புதிய கடவுள்களும் புதிய சட்டங்களும் வரும் காலம் இது.” கலினி எதுவும் பேசவில்லை. அவள் ஏற்கனவே காதலித்திருந்தாள் — ஒரு மனிதனை மட்டும் அல்ல, தன் நினைவுகளை மறக்காத இந்த நிலத்தையும். தொலைவில் கப்பல்கள் கடலைக் கடந்து சென்றன. ஆனால் கந்தரோடை கற்கள் அமைதியாக இருந்தன. அவை ஏற்கனவே பல கப்பல்களை பார்த்திருந்தன. நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] அத்தியாயம் 2 தொடரும் துளி/DROP: 2109 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 1 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34464768263171714/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 141 மேலும், 'புத்தரும் அவருடைய போதனைகளும்' என்ற தலைப்பை தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் நான் சேர்த்துள்ளேன். / Additionally, I am including the topic 'The Buddha and His Teachings' in both Tamil and English. பகுதி: 141 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது போதனைகளும்" சமூக மாற்றம் [Transformation of Society]: புத்தரின் போதனைகள் தனிநபர்களை மட்டுமல்ல, சமூகங்களிலும் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. சமூக சமத்துவம், நீதி மற்றும் அகிம்சை [social equality, justice, and non-violence] மீதான அவரது முக்கியத்துவம், 20 ஆம் நூற்றாண்டில் மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் [Martin Luther King Jr.] தலைமையிலான வன்முறையற்ற சிவில் உரிமைகள் இயக்கம் உட்பட சமூக மாற்றத்திற்கான இயக்கங்களுக்கு உத்வேகத்தை அளித்துள்ளது. நீடித்த செல்வாக்கு [Enduring Influence]: கௌதம புத்தரின் போதனைகள் 2,500 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்து இன்றும் பொருந்தக் கூடியதாகவே இருக்கின்றன. பௌத்த மரபுகள் மற்றும் நடைமுறைகள் தலைமுறைகளாகக் கடத்தப்பட்டுள்ளதுடன் அவரது போதனைகள் திரிபிடகம் [Tripitaka] போன்ற புனித நூல்களில் பாதுகாக்கப்பட்டும் இன்றுவரை உள்ளன. பலர் அவரது போதனைகளில் உத்வேகத்தையும் வழிகாட்டுதலையும் காண்கிறார்கள், அவை தனிப்பட்ட வளர்ச்சி, நெறிமுறை நடத்தை மற்றும் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கான கட்டமைப்பை [provide a framework for personal growth, ethical conduct, and spiritual development] எல்லோருக்கும் வழங்குகின்றன. கௌதம புத்தர் என்பது புத்த மத வரலாற்றில் மிக முக்கியமான, தாக்கம் கொண்ட ஒரு ஆளுமையாக இருந்தாலும், அவரைப் பிற உலகப் பெரும் நபர்களுடன் ஒப்பிடுவது என்பது ஒரே மாதிரியான விடயம் அல்ல; இது ஒவ்வொருவரின் சாதனைகள், சமூகத்தில் ஏற்படுத்திய தாக்கம், அவரவர் கால சூழ்நிலை ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது. இருப்பினும், அவரைப் பற்றி மேலும் புரிந்துகொள்ள இங்கே, கௌதம புத்தருக்கும் சில குறிப்பிடத்தக்க நபர்களுக்கும் இடையிலான சுருக்கமான ஒப்பீடுகளை கீழே பார்ப்போம். [1] கௌதம புத்தர் மற்றும் இயேசு கிறிஸ்து இருவரும் முக்கிய உலக மதங்களை நிறுவிய மரியாதைக்குரிய மதத் தலைவர்கள் ஆகும். புத்த மதத்தில் புத்தர் மைய நபராக இருப்பது போல, கிறிஸ்தவத்தில் இயேசு கிறிஸ்து மைய நபராக உள்ளார். அவர்கள் இருவரும் இரக்கம், அன்பு மற்றும் ஆன்மீக ஞானம் [compassion, love, and spiritual enlightenment] பற்றிய செய்திகளைப் போதித்தார்கள். இருப்பினும், அவர்களின் போதனைகள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் கணிசமாக வேறுபடுகின்றன, மேலும் அவர்களின் வரலாற்று சூழல்களும் வேறுபட்டவை. [2] கான்பூசியஸ் அல்லது கன்பூசியஸ் [Confucius] ஒரு சீன தத்துவஞானி, அவர் கௌதம புத்தரின் அதே காலத்தில் வாழ்ந்தார். இரு நபர்களும் நெறிமுறைகள், தார்மீக மதிப்புகள் மற்றும் நல்லொழுக்க வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கான வழிகாட்டும் கொள்கைகளை [ethics, moral values, and guiding principles for leading a virtuous life] வலியுறுத்தினர். புத்தர் தனிப்பட்ட ஆன்மீக வளர்ச்சி மற்றும் ஞானம் பெறுவதில் கவனம் செலுத்திய அதே வேளையில், கன்பூசியஸ் சமூக நல்லிணக்கம், பிள்ளைப் பாசமும், பெற்றோரை மதிக்கும் பண்பும் மற்றும் சமூக கட்டமைப்புகளுக்குள் சரியான நடத்தை [social harmony, filial piety, and proper conduct within societal structures] ஆகியவற்றை வலியுறுத்தினார். [3] சாக்கிரட்டீசு [Socrates] பண்டைக் கிரேக்கத்தின், ஏதென்சைச் சேர்ந்த ஒரு மெய்யியலாளர் (தத்துவஞானி) ஆவார். மதவாதிகளை நோக்கி “கடவுள் என்பவர் யார்?” எனக் கேள்வி கேட்ட முதல் பகுத்தறிவாளர் சாக்ரடீசு என்பது இவருடைய சிறப்பாகும். அவரது விசாரணை முறைக்கும், உண்மை மற்றும் அறிவைத் தேடும் திறனுக்கும், இவர் பெயர் பெற்றவர். சாக்ரடீஸ் மற்றும் கௌதம புத்தர் வெவ்வேறு காலகட்டங்களிலும் கலாச்சார சூழல்களிலும் வாழ்ந்தாலும், அவர்கள் கேள்வி கேட்பது, சுய பரிசோதனை மற்றும் ஞானத்தைத் தேடுவதில் [questioning, self-examination, and the search for wisdom.] பொதுவான முக்கியத்துவத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். இருப்பினும், புத்தரின் போதனைகள் அறிவுசார் விசாரணையைத் தாண்டி மனித துன்பங்களைத் தணிப்பதை உள்ளடக்கியது. சிறுவனாக இருந்தபோதே சாக்ரடீஸ் கேள்விகள் கேட்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார். எதைப்பற்றியும் கேள்வி கேட்டு, அது பற்றிய உண்மையை அறிந்துகொள்வதே சாக்ரடீசின் வழக்கமாகும். நீதி, நியாயம், ஆத்மா, கடவுள், சமூகம், அரசு, வழக்கம் என எல்லாவற்றையும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினார் சாக்ரடீஸ். ஏதாவது ஒரு பிரச்சினையை மையமாகக் கொண்டு மக்களிடம் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டு, அவர்களிடமிருந்தே பதிலைக் கேட்டு, அந்தப் பிரச்சினையை எழுப்பியவர்களே காரணத்தைப் புரிந்து கொள்ளுமாறு செய்வார் சாக்ரடீஸ். பிரச்சினையின் காரணத்தைத் தமது கேள்வியின் மூலம் உணரச்செய்த சாக்ரடீஸ், அந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கும் கேள்விகளைக் கேட்டார். இதுபோன்ற செயல்களால் பொதுமக்கள் தெளிவு பெற்றனர்; பிரச்சினையைப் புரிந்தனர். அதற்கான காரணத்தையும் அறிந்தனர். இது தான் அவரின் முறையாகும். Part: 141 / APPENDIX – "The Buddha and His teachings" Transformation of Society: Buddha's teachings have not only influenced individuals but also had a significant impact on societies. His emphasis on social equality, justice, and non-violence has inspired movements for social change, including the nonviolent civil rights movement led by Martin Luther King Jr. in the 20th century. Enduring Influence: Gautama Buddha's teachings have endured for over 2,500 years and continue to be relevant today. Buddhist traditions and practices have been passed down through generations, and his teachings have been preserved in sacred texts such as the Tripitaka. Many people find inspiration and guidance in his teachings, which provide a framework for personal growth, ethical conduct, and spiritual development. Gautama Buddha, also was an influential figure in the history of Buddhism and Comparing him to other great figures in the world is subjective and depends on various factors such as their achievements, impact, and historical context. However, Here, I will provide brief comparisons between Gautama Buddha and a few other notable figures, Just to understand more about him. Jesus Christ: Both Gautama Buddha and Jesus Christ are revered religious leaders who founded major world religions. While Buddha is the central figure in Buddhism, Jesus Christ is the central figure in Christianity. They both preached messages of compassion, love, and spiritual enlightenment. However, their teachings and beliefs differ significantly, and their historical contexts are distinct. Confucius: Confucius was a Chinese philosopher who lived around the same time as Gautama Buddha. Both figures emphasized ethics, moral values, and guiding principles for leading a virtuous life. While Buddha focused on personal spiritual development and attaining enlightenment, Confucius emphasized social harmony, filial piety, and proper conduct within societal structures. Socrates: Socrates was an ancient Greek philosopher known for his Socratic method of inquiry and his pursuit of truth and knowledge. Although Socrates and Gautama Buddha lived in different time periods and cultural contexts, they shared a common emphasis on questioning, self-examination, and the search for wisdom. However, Buddha's teachings extended beyond intellectual inquiry to encompass the alleviation of human suffering. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 142 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2110 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 141 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34464971656484708/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 140 மேலும், 'புத்தரும் அவருடைய போதனைகளும்' என்ற தலைப்பை தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் நான் சேர்த்துள்ளேன். / Additionally, I am including the topic 'The Buddha and His Teachings' in both Tamil and English. பகுதி: 140 / பின் இணைப்பு - "புத்தரும் அவரது போதனைகளும்" கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டில் இப்போது நேபாளத்தில் உள்ள லும்பினியில் [Lumbini (modern-day Nepal)] சித்தார்த்த கௌதமர் என்றும் அழைக்கப்படும் கௌதம புத்தர் பிறந்தார். இவர் உலகின் மிகச் சிறந்த ஆன்மீக ஆசிரியர்களில் ஒருவராக இன்று பரவலாகக் கருதப்படுகிறார். இவரின் கொள்கைகளைச் சுத்த பிதகம் கூறுகின்றது. மனத் துயரிலிருந்தும், துன்பங்களிலிருந்தும் விடுபடுவதே பெளத்த சமயத்தின் முக்கிய நோக்கமாகும். தன்னலம் துன்பங்களுக் கெல்லாம் காரணமாக இருக்கிறது. ஆசையை ஒழித்தால் தான் மன அமைதியும், ஆனந்தமும் அடைய முடியும். தீமைகளை தவிர்த்து நன்மைகளைச் செய்து வந்தால் ஆசை அகன்று விடும். “நான்கு உயரிய உண்மைகளும்”, “எண் வகை வழிகளும்” பிறவி என்பது ஒருவரது செயலினால் ஏற்படும் பயன் என்ற கோட்பாடும் தத்துவ இயலுக்கு புத்தர் ஆற்றிய அரிய தொண்டாகும். இனி அவர் ஆன்மீக ஆசிரியர்களில் ஒருவராக கருதப்படுவதற்கான சில காரணங்களை ஒவ்வொன்றாக கீழே பார்ப்போம். அறிவொளி அல்லது ஞானோதயம் [Enlightenment]: "புத்தம்" அல்லது ஞானம் ["Buddhahood" or enlightenment] எனப்படும் ஆழ்ந்த ஆன்மீக விழிப்புணர்வை அடைந்து, அதன் மூலம், துன்பத்தின் தன்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் அதிலிருந்து விடுதலைக்கான பாதையைத் தேடுவதற்கும் கௌதம புத்தர் தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார். தர்மம் என்று அழைக்கப்படும் அவரது போதனைகள், ஞானத்தை எவ்வாறு அடைவது மற்றும் உண்மையான மகிழ்ச்சியைக் கண்டறிவது என்பதற்கான வழிகாட்டுதலை வழங்குகின்றன. இங்கே, புத்தத்தன்மை ("Buddhahood" / சமஸ்கிருதம்:புத்தத்துவம், பாளி:புத்தத்த / Sanskrit: buddhatva; Pali: buddhatta என்பது மறுபிறப்பு சுழற்சியில் இருந்து ஞானம் மற்றும் விடுதலையை அடைந்த ஒரு புத்தரின் நிலை. இங்கே புத்தர் என்பது, யதார்த்தத்தின் தன்மையையும் துன்பத்திலிருந்து விடுதலைக்கான பாதையையும் புரிந்துகொண்டு, ஞானம் பெற்ற ஒரு நபரைக் குறிக்கிறது. இரக்கம் மற்றும் ஞானம் [Compassion and Wisdom]: புத்தரின் போதனைகள் அனைத்து உயிரினங்களிடமும் இரக்கம் மற்றும் புரிதலை வலியுறுத்துகின்றன. துன்பம், பற்றுதல் மற்றும் அறியாமையிலிருந்து எழுகிறது என்றும், ஞானத்தையும் இரக்கத்தையும் வளர்ப்பதன் மூலம், தனி நபர்கள் தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் துன்பத்தைத் தணிக்க முடியும் என்றும் அவர் கற்பித்தார். அன்பு நிறைந்த கருணை மற்றும் அகிம்சை மீதான அவரது முக்கியத்துவம் உலகில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. உலகளாவிய வேண்டுகோள் [Universal Appeal]: கௌதம புத்தரால் நிறுவப்பட்ட பௌத்தம், இன்று உலகம் முழுவதும் பரவியுள்ளதுடன் மற்றும் மில்லியன் கணக்கான பின்பற்றுவோர்ளைக் கொண்டுள்ளது. இருப்பின் தன்மை, துன்பம் மற்றும் மகிழ்ச்சியைத் தேடுவது போன்ற அடிப்படை மனித கவலைகளை நிவர்த்தி செய்வதால், அவரது போதனைகள் பல்வேறு கலாச்சார மற்றும் மதப் பின்னணிகளைச் சேர்ந்த மக்களுடனும் இன்று எதிரொலிக்கின்றன. நான்கு உன்னத சத்தியங்கள் மற்றும் எட்டு மடங்கு பாதை [நான்கு உயர்ந்த உண்மைகள் மற்றும் எட்டு நெறிகள் அல்லது எண் வகை வழிகள் / Four Noble Truths and the Noble Eightfold Path] போன்ற பௌத்தத்தின் கொள்கைகள் அர்த்தமுள்ள மற்றும் நெறிமுறை வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கான நடைமுறை வழிகாட்டுதலை வழங்குகின்றன. இங்கே நான்கு உயர்ந்த உண்மைகள் என்பது, [1] பிறப்பு, நோய், முதுமை, இறப்பு மற்றும் பசி மனிதர்களால் தவிர்க்க இயலாத துன்பங்கள் ஆகும் . மேலும் பகை, கொலை, வெகுளி, இழப்பு, மயக்கம் போன்றவைகளும் மனிதருக்குத் துன்பத்தைத் தருபவைகள் ஆகும். [2] துன்பத்துக்கான காரணம் ஆசை அல்லது பற்று ஆகும். [3] ஆசையை விட்டு விடுவதுவே துன்பத்தை நீக்கும் முறைமை ஆகும். [4] துக்கத்தைப் போக்க உதவும் எட்டு வழிமுறைகள்: நல்ல பார்வை, நல்ல எண்ணம், நல்ல பேச்சு, நல்ல நடவடிக்கை, நல்ல வாழ்வாதாரம், நல்ல நினைவாற்றல், நல்ல முயற்சி, நல்ல தியானம் [Right View, Right Thought, Right Speech, Right Conduct, Right Livelihood, Right Mindfulness, Right Effort, Right Meditation] ஆகும். ஆகவே உண்மையான புத்த பிக்கு என்றால் இவைகள் முழுமையாக இருக்கவேண்டும்! Part: 140 / APPENDIX – "The Buddha and His teachings" Gautama Buddha, also known as Siddhartha Gautama, is widely regarded as one of the greatest spiritual teachers in the world. Here are a few reasons why he is considered as such: Enlightenment: Gautama Buddha achieved a state of profound spiritual awakening known as "Buddhahood" or enlightenment. He dedicated his life to understanding the nature of suffering and seeking the path to liberation from it. His teachings, known as the Dharma, provide guidance on how to attain enlightenment and find true happiness. Compassion and Wisdom: Buddha's teachings emphasize compassion and understanding towards all living beings. He taught that suffering arises from attachment and ignorance, and that by cultivating wisdom and compassion, individuals can alleviate suffering for themselves and others. His emphasis on loving-kindness and non-violence has had a profound impact on the world. Universal Appeal: Buddhism, founded by Gautama Buddha, has spread throughout the world and has millions of followers. His teachings resonate with people from diverse cultural and religious backgrounds, as they address fundamental human concerns such as the nature of existence, suffering, and the pursuit of happiness. The principles of Buddhism, such as the Four Noble Truths and the Eightfold Path, offer practical guidance for leading a meaningful and ethical life. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 141 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2108 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 140 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34444647588517115/?

சிறு கதை - 205 / ஒட்டாவாவில் இருந்து மேலோக பயணம்! [கலையின் பல்லும் தாத்தாவின் ரகசியப் பயணமும்!] பிப்ரவரி 01, 2026 ஒரு நாள், ஆறு அகவை, 'கலை'. தன் பாடசாலை நண்பர்களுடன் பேசி கொண்டிருக்கும் போது அவர்கள் பல்லுத் தேவதைப் பற்றி பேசி கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவன் கேட்டான், அவங்க என்ன பண்ணுவாங்கடா.. இன்னொருவன் ' உனக்கு அவங்கள பத்தி தெரியாதடா' அவங்கதான் நம்ம பல்லு விழும் போது அதுக்கு பதிலா காசு குடுக்கக் கூடியவங்க.. அதெப்படி , 'கலை' இடை மறித்தான். அந்த பையன் எடுத்து கூறினான், அதாவது இப்போ உனக்கு பல்லு விழுதுன்னு என்று வச்சிப்போம், நீ அதை எடுத்து உன்னோட தலையணைக்கு அடியில் வைத்து தூங்கினால் தேவதை வருவாங்க. அவங்க உன்னோட பல்லை எடுத்துக்கிட்டு உனக்கு காசு கொடுத்திட்டு போய்டுவாங்க. கலை ஆர்வமானான். அந்த காச வச்சி நமக்கு என்ன தேவையோ அந்த பொருட்களை வாங்கிக்கலாம் என்றான் அந்தப் பையன். அதன் பிறகு கலை, அவனது அம்மாவை விடவில்லை. அம்மா எனக்கு எப்போ பல்லு விழும் என்று சொல்லுங்க என தினமும் நச்சரித்தான். அதே சமயத்தில் அவன் வகுப்பு நண்பர்கள் அந்த காசுகளை வைத்து பொருட்களை வாங்கி வந்தனர். ஒருவழியாக முதல் முறை கலைக்கு பல் விழுந்தது. அவன் குஷியில் துள்ளிக் குதித்தான். பிப்ரவரி 28, 2026 - இரவு 11:45 பல்லொன்று விழுந்ததடா - நம் கலைக்கு பக்குவமாய் பையினில் வைத்தானடா! மெத்தைக்கு அடியினில் ஒழித்து வைத்தான் - அங்கே தேவதை வருமெனக் காத்திருந்தான்! அக்கா 'ஜெயா' ஜொலிக்கும் ஜனவரி மகள் தம்பி 'இசை' மார்ச்சில் மலர்ந்த பூ! மே மாதம் பிறந்த அழகன் 'கலை' இன்று தேவதை ஆசிபெறத் தூங்குகிறான்! தாத்தாவும் பேரனும் ஒரே அறையில் - இன்று இருவரும் உறங்கினர் மகிழ்ச்சிக் கடலில்! ஒட்டாவா மண்ணில் அழகிய இரவு - என்றும் ஒப்பற்ற காவியமாய் இனி நிலைத்திருக்குமே! கனடாவின் ஒட்டாவா நகரில் இன்று கடும் குளிர். ஜன்னலுக்கு வெளியே பனித்துளிகள் வெண் சர்க்கரைப் பொடி போலத் தூவிக்கிடந்தன. உள்ளே, மென்மையான போர்வைகளுக்கு நடுவே 'கலை' ஆழ்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மேல் வரிசைப் பல் இரண்டு அன்று காலை விழுந்திருந்தது. "தேவதை வருவாள்" என்ற நம்பிக்கையில், அந்தப் பல்லை ஒரு சிறிய பட்டுப் பையில் போட்டு மெத்தைக்கு அடியிலே ஒளித்து வைத்திருந்தான். பக்கத்து கட்டிலில், அத்தியடியிலிருந்து பேரப் பிள்ளைகளைப் பார்க்க வந்திருந்த தாத்தா 'கந்தையா தில்லை' அவர்கள், "யாழ்ப்பாணத்து பனைமரம் போல நிமிர்ந்து நிக்க வேண்டியவன், இந்த 'பல் தேவதை' மேல வைச்சிருக்கும் நம்பிக்கையைப் பாரு" என வியந்தபடி கண்ணயர்ந்தார். சரியாக நள்ளிரவு 12 மணி. ஜன்னல் வழியாக ஒரு மின்னல் போன்ற வெளிச்சம்! ஒரு ஒற்றைக் கொம்புடன் இளஞ்சிவப்பு நிறச் சிறகுகளை அசைத்துக் கொண்டு ஒரு குட்டிக் குதிரை பறந்து வந்தது. அதன் மேல் வண்ண மலர்களைச் சூடிய 'மேப்பிள் இலை' வடிவிலான தேவதை தேவதை ஒன்று அமர்ந்திருந்தது. அதன் பற்களில் இருந்து பளீரிடும் ஒளி வெளிப்பட்டது. அது, அவர்கள் படுத்து இருந்த அறையின் காற்றோட்ட துவாரத்தினூடாக, தன்னை மாயாஜாலத்தால் சிறிதாக்கி உள்ளே நுழைந்தது. கலையின் பல்லுப் பையை எடுக்க அது குனிந்தபோது, தாத்தாவின் 'அத்தியடி ஸ்பெஷல்' குறட்டை சத்தம் (அது ஒரு லாரி ஹார்ன் போல இருந்தது!) தேவதையை அதிர வைத்தது. பயந்துபோன தேவதை நிலைதடுமாறி மந்திரக்கோலைத் தட்ட, அடுத்த நொடி... தாத்தாவும் கலையும் சுருங்கி ஒரு 'ஐஸ் ஹாக்கி பந்து' அளவில் அந்தப் பைக்குள்ளேயே இழுக்கப்பட்டனர்! பனிப்புகை போல அதே துவாரத்தின் வழியாக அவர்கள் விண்வெளிக்கு ஏவப்பட்டனர். அவர்கள் கண்ணைத் திறந்தபோது ஒரு பெரிய மேகக் கூட்டத்தில் நின்றனர். அங்கே சித்திரகுப்தன் ஒரு 'கனடா கூஸ்' ஜாக்கெட் (Canada Goose Jacket) அணிந்து, கையில் ஐபேடுடன் (iPad) நின்று கொண்டிருந்தார். சித்திரகுப்தன்: "நிறுத்துங்க! இது 'பல்லு' வர்ற கோட்டா (Quota). இதுல எதுக்கு ஒரு வெள்ளை வேட்டி கட்டின தாத்தாவும், ஒரு ஒட்டாவா பையனும் வந்திருக்கீங்க? உங்க விசா எங்கே?" என்று அதட்டினார். தாத்தா கந்தையா தில்லை: (கண்ணாடியைத் துடைத்தபடி) "தம்பி சித்திரகுப்தா, நான் விசிட்டர் விசால கனடா வந்தவன். என் பொண்ணு - அதாவது கலை மகனோட அம்மா - பையனைப் பத்திரமா பாத்துக்கச் சொன்னா. அவனோட பல்லுக்கு முறையான ரசீது தராம பல்லை எடுத்து செல்ல விட முடியாது!" என்றார் கடும் கோபத்தில். கலை: "ஆமா சார்! ஜனவரில என் அக்கா ஜெயா பர்த்டே [Birthday] கொண்டாடிட்டா. மார்ச் 13, என் தம்பி இசைக்கு அகவை நாள். மே மாசம் பொறந்த எனக்கு, இந்தத் தேவதை ஆசி கிடைச்சாதான் நான் கீழ போவேன்!" என்றான் பிடிவாதமாக. தேவர்கள் அனைவரும் கலையின் பல்லை ஒரு மைக்ரோஸ்கோப்பில் பார்த்தனர். பிரம்மா: "இந்தப்பல்லு ஏன் இவ்வளவு ஒட்டாவா மேப்பிள் சிரப் (Maple syrup) வாசனை அடிக்குது?" என்று முறைத்துப் பார்த்து கலையைக் கேட்டார். எமதர்மன்: "சார், 'இன்டெக்ரிட்டி' (Integrity) அல்காரிதம் (Algorithm) செக் [check] பண்ணிட்டேன். இந்தப் பையன் கலை ரொம்ப சமத்து. ஜனவரி மாசம் ஜெயா அக்காவை ரொம்ப வம்புக்கு இழுக்கல, தம்பி இசை கூட விளையாட்டுக் சாமான்களைப் பகிர்ந்துக்கிட்டான். அதனால இவனுக்கு 'ஸ்பெஷல் பிளெஸ்ஸிங்' ("Special Blessing) உண்டு!" என்றான். விடியற்காலை 5:30 மணி. மார்ச் 1-ஆம் தேதியின் முதல் சூரிய ஒளி கனடா பாராளுமன்றக் கட்டிடத்தைத் தொடுவதற்கு முன், தேவதை இவர்களை மீண்டும் ஒட்டாவா வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்து, ஒரு ரகசிய லேண்டிங் [secret landing] செய்தது. "தாத்தா, சீக்கிரம் இறங்குங்க! அம்மா முழிச்சா நம்மளக் கண்டுபிடிச்சுடுவா!" என்று கலை பதறினான். அவர்கள் கட்டிலில் வந்து விழுந்த அடுத்த நிமிடம், தாத்தாவின் மகள் (கலையின் தாய்) தேநீருடன் உள்ளே நுழைந்தாள். மகள்: "என்னப்பா... இன்னைக்கு ரொம்ப சீக்கிரமா முழிச்சிட்டீங்க? உங்க தலை ஏன் 'நெபுலா'வுல ( விண்மீன் படலம் / Nebula) சுத்திட்டு வந்த மாதிரி தலையிருக்கு? ஒட்டாவா குளிர் உங்க மண்டைக்கு ஏறிடுச்சா?" என்று கேட்டாள். தாத்தா கந்தையா தில்லை: (தேநீரைப் பருகியபடி நிதானமாக) "இல்லம்மா... அது வந்து... ஹீட்டர் (Heater) வேலை செய்யுதான்னு செக் பண்ணினேன். கனடா குளிர் மனுஷனை என்னவெல்லாம் செய்யுது பாரு!" எனச் சமாளித்தார். கனடா விடியலில் மார்ச் முதல் நாள் - நம் கலைக்குக் கிடைத்ததே மெத்தைக்குள் பொன்னாள்! அக்கா ஜெயாவும் தம்பி இசையும் - தூக்கத்தில் அறியாரே தாத்தாவின் விந்தைப் பயணம்! மகளிடம் சொல்லாதே மேலோக ரகசியம் - சொன்னால் மனநல மருத்துவமனைக்கே நடக்கும் ஊர்வலம்! கந்தையா தில்லை - தன் புன்னகையால் சமாளித்து மகளிடம் இருந்து மறைத்தே தேநீரைப் பருகினார்! தலையணைக்கு கீழே இரண்டு 'டூனி' (Toonie) - கலை பார்த்துச் சிரித்தான் மார்ச் காலையில்! கண்ணாடியில் முகத்தைப் பார்த்தான் கலை கையில் காசு துள்ளிக் குதித்தது! [டூனி என்பது கனடாவின் இரண்டு டொலர் நாணயத்தை குறிக்கும்.] தாத்தாவின் ரகசியக் குறிப்பு: பரிசு: மகள் வெளியே சென்றதும் மெத்தைக்கு அடியில் பார்த்தார். பல்லுக்குப் பதில் ஒரு பளபளப்பான கனடிய நாணயம் (Toonie) அங்கே ஜாஸ்மின் (Jasmine) வாசனை அடித்துக்கொண்டிருந்தது! முக்கிய எச்சரிக்கை: மேலோகத்தில் எமதர்மனுடன் 'பல்லு மாற்று விகிதம்' (Exchange rate) பற்றி விவாதித்ததை மட்டும் மகளிடம் சொல்லவே கூடாது! சொன்னால், தாத்தாவுக்கு குளிர் ஏறிடுச்சுன்னு அத்தியடிக்கே பார்சல் பண்ணிடுவா! நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] துளி/DROP: 2105 [சிறு கதை - 205 / ஒட்டாவாவில் இருந்து மேலோக பயணம்! [கலையின் பல்லும் தாத்தாவின் ரகசியப் பயணமும்! https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34427841220197752/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 139 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 139 / பின் இணைப்பு - "இலங்கை நாளிதழ் ஆசிரியர்களால் புத்தர் துரோகம் செய்யப்பட்டாரா?" ஏ.ஜி.கோமதி அம்மாள், திருத்தொண்டர் பெரிய புராணம், சைவம் வளர்த்த அரசி, கோவில்பட்டி, 1948, பக். 18 இல்: ‘அரசர் குலச்சிறையாரை நோக்கி, ‘சமணர்களைக் கழுவிலே ஏற்றுக’ என்று ஆஞ்ஞாபித்தார்..... திடபக்தியுடைய அமைச்சர் குலச் சிறையார் கழுத்தறிகளை நிறையாக நாட்டுவித்து அவைகளில் ஏற்ற, அதிபாதகர்களாகிய சமணர்கள் எண்ணாயிரவரும் தானாகவே ஏறினார்கள்.' என்று பதியப்பட்டுள்ளது. ‘திருஞான சம்பந்தர் மதுரையில் எட்டு ஆயிரம் சமணரைக் கழுவில் ஏற்றினார் என்று சைவ சமய நூல்களாகிய பெரிய புராணம், திருவிளையாடற்புராணம், தக்கயாகப்பரணி முதலிய நூல்கள் கூறுவதும் இவற்றை நினைவுபடுத்த மதுரைப் பொற்றாமரைக் குளத்து மண்டபத்தின் சுவற்றில் சமணரைக் கழுவேற்றும் காட்சியைச் சித்திரம் தீட்டி வைத்திருப்பதும், மதுரைக் கோவிலில் நடைபெற்று வரும் உற்சவங்களில் ஐந்து நாள் கழுவேற்று உற்சவம் ஆண்டுதோறும் நடைபெற்று வருவதும் இவை நடைபெற்றதற்கு முதன்மையான சான்றுகளாகும்.' என்று மயிலை சீனி வேங்கடசாமி, சமணமும் தமிழும், பக்கம் 68 இல் கூறுவதையும் கவனிக்க. 'மன்னவன் மாறன் கண்டு மந்திரி யாரை நோக்கித் "துன்னிய வாதி லொட்டித் தோற்றவிச் சமணர் தாங்கள் முன்னமே பிள்ளை யார்பா லநுசித முற்றச் செய்தார் கொன்னுனைக் கழுவி லேற்றி முறைசெய்க" வென்று கூற' எனும் பெரியபுராணப் பாடல் சமணர் கழுவேற்றம் குறித்துச் சொல்கிறது. இதே நிகழ்வை பிற்காலப் புலவரான ஒட்டக்கூத்தர் தனது தக்கயாகப்பரணி எனும் நூலில் குறிப்பிடுகிறார். திருவிளையாடல் புராணமும் இதனைக் குறிப்பிடுகிறது. மேலும் மதுரையில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் சித்திரைத் திருவிழா நிகழ்வுகளில் இன்னும் இக்கழுவேற்றம் நடத்திக் காட்டப்படுகிறது என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. புனல் வாதம் / திருவிளையாடல் பாடல் 3220 இல்: 'ஊழின் வலியால் அமணர் அதற்கு உடன் பட்டார்கள் அஃது அறிந்து சூழி யானைக் குலைச் சிறையும் தச்சர் பலரைத் தொகுவித்துக் காழின் நெடிய பழு மரத்தில் சூல வடிவாய்க் கழு நிறுவிப்' எனும் அடியால், ஊழ் வலியால் சமணர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர் என்றும் தச்சர்கள் சூல வடிவில் கழுமரங்கள் செய்துகொண்டு வந்து நிறுத்தினர் என்றும் அறிகிறோம். என்றாலும் கழுவேற்றமா அல்லது கழுவேறலா? என்பது ஒரு பிரச்சனை அல்ல. நடந்தது, நடத்தியது முற்றிலும் தவறான செயல் அல்லது எடுத்துக்காட்டு என்பது மட்டும் உண்மை! எனவே, சைவ துறவி திருஞானசம்பந்தமூர்த்தியின் தரப்பில் இது மிகவும் துக்கமான மற்றும் வெட்கப்பட வேண்டிய செயலாகும். ஆதி சங்கரர் [Aadi Sangarar] கிட்டத்தட்ட அதே காலகட்டத்தில் கேரளாவிலிருந்து தனது மதக் கருத்து எண்ணங்களுடன் தமிழகம் வருகிறார். மேலும் அந்தக் காலகட்டத்தில், கி.பி 600 முதல் 700 வரை பௌத்தர்கள் மீது வெறுப்பு இருந்தது. உதாரணமாக சம்பந்த நாயனார், ஈழத்தின் மன்னாரில் உள்ள மாதோட்டத்தின் பாலாவி ஆற்றங்கரையில் அமைந்த திருக்கேதஸ்வர தலத்தை நோக்கி பாடும் பொழுது, "புனையப்பட்ட துகிலை உடையவராய்ப் புறம் பேசும் புத்தர்களாகிய அறிவிலாரும், ஏமாற்றும் இயல்பினராய் நின்றுண்ணும் மரபினர்களாகிய சமணரும், கூறும் அறியாமை உரைகளைக் கேளாதீர்" என ஆலோசனை அல்லது அறிவுரை கூறினார். "புத்தராய்ச் சில புனை துகில் உடையவர், புறன் உரைச் சமண் ஆதர், எத்தர் ஆகி நின்று உண்பவர் இயம்பிய ஏழைமை கேளேன்மின்! மத்தயானையை மறுகிட உரிசெய்து போர்த்தவர், மாதோட்டத்து அத்தர், மன்னு பாலாவியின் கரையில் கேதீச்சுரம் அடைமி(ன்)னே!" எனவே அப்போது பௌத்தர்கள் கூடுதலான எண்ணிக்கையில் இலங்கைக்கு குடிபெயர்ந்திருக்கலாம்? புத்தளம் முதல் திருக்கோவில் வரையிலான கடற்கரைப் பகுதியை தமிழர்கள் ஏற்கனவே அக்காலத்தில் ஆக்கிரமித்திருந்தனர் [Tamils were already occupying the coastal area from Puttalam to Thirukovil in the East.]. எனவே, புலம்பெயர்ந்த பௌத்தர்கள் உள்நாட்டிற்குள் ஊடுருவினர். இதனால் பௌத்தம் தமிழ்நாட்டிலிருந்து இலங்கைக்கு பெருமளவில் வந்து இருக்கலாம்? அதுமட்டும் அல்ல, சிங்களவர்களும் தமிழர்களும் கூட, கூடுதலாக பெரும்பாலோர், தமிழ்நாட்டிலிருந்து இலங்கைக்கு வந்தவர்களே!. கி.பி 600 க்குப் பிறகு மோதல் வெடிக்கும் வரை, சைவம், பௌத்தம் மற்றும் சமண மதங்கள் தமிழ்நாட்டில் நீண்ட காலமாக இணைந்து வாழ்ந்தன என்பதும் வரலாறாகும். Part: 139 / APPENDIX – "Is BUDDHA BETRAYED by Lanka chronicles authors?" Aadi Sangarar is coming from Kerala with his form of religious concept almost during the same period. There was hatred against the Buddhist too during that period, about 600 to 700 A. D. The Buddhists must have then migrated to Ceylon in numbers. Tamils were already occupying the coastal area from Puttalam to Thirukovil in the East. The migrant Buddhists penetrated inland. The Buddhism thus came to Lanka from Tamil Nadu. Sinhalese and Tamils too came from Tamil Nadu to Lanka. Saivism, Buddhism, and Jainism co-existed in Tamil Nadu for a long time, till the eruption of the conflict after 600 A. D. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 140 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2106 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 139 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34427897846858756/?

சிறு கதை - 204 / ஹீத்ரோ விமான நிலையத்திலிருந்து ஒட்டாவா விமான நிலையம் வரை / பகுதி 3 விமானத்தின் சாப்பாடு இடைவேளையின் பின், அவள் இன்னுமொரு சிவப்பு ஒயின் எடுத்துக்கொண்டு, மீண்டும் அவரை நோக்கித் திரும்பினாள். " நீங்கள் ஒயின் ஒன்றும் குடிப்பதில்லையா ?" மெதுவாக அவரிடம் கேட்டாள். அவர், " இப்போது இல்லை " சுருக்கமாக பதில் அளித்தார். அவள் தொடர்ந்தாள்: “அப்போதும் ஒரே பாலின காதல் இருந்தது,” என்று அவள் சொன்னாள். “எல்லா இடங்களிலும். ஆனால் அது கவிதையில் வாழ்ந்தது, சட்டத்தில் அல்ல. கோயில்களில், நீதிமன்ற அறைகளில் அல்ல. அமைதியில், கொண்டாட்டத்தில் அல்ல.” பழைய உலகம் அதை மறுக்கவில்லை. ஆனால், அது வெறுமனே அதை பெயரிட மறுத்துவிட்டது.” என்று அவள் சொன்னாள். “உன் காதலிக்கு என்ன ஆனது?” என்று அவர் அமைதியாகக் கேட்டார். அவள் சிரித்தாள் - "அது சோகமானது அல்ல, என்றாலும் அது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கக் கூடியதும் அல்ல. அவள் இறக்கவில்லை, அவள் இன்னும் இருக்கிறாள், ஆனால் .... " என்று அவள் இடைநிறுத்தி, பெருமூச்சு விட்டாள். அவர் அவளின் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தர். "அவள் திருமணம் செய்து கொண்டாள்," என்று அவள் தொடர்ந்தாள். not to me, not even to the one she loved most. She married someone who could give her a sense of stability in life." [" என்னை அல்ல. அவள் காதலித்த ஆளையும் அல்ல. அவள் தன் வாழ்வுக்கு போதுமான பாதுகாப்பு கொடுக்கக்கூடிய ஒருவனை மணந்தாள்."] அப்பொழுது விமானம் சீராக ரீங்காரமிட்டபடி, சீரான வேகத்தில் பறந்து கொண்டு இருந்தது. அவர், "ஒரு பால் உறவு ஒன்றும் புதிது அல்ல. என்றாலும் எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் முன்னைய காலத்தில் சந்ததிகளை உற்பத்தி செய்ய இயலாமை காரணமாக, இதை ஒரு திருமண பந்தத்தில் ஏற்கப் படவில்லை. ஏனென்றால், திருமணம் என்பது தன்னிச்சையான கட்டுமானம் அல்ல; அது ஒரு “கெளரவமான அமைப்பு", அதைத்தான் அவள் செய்தாள் என்று அவளுக்கு ஒரு விளக்கம் கொடுத்தார். அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர்த் துளிகள் வடிந்துகொண்டு இருந்தது. அவர் தொடர்ந்தார்: கிமு 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் செய்யுள் வடிவத்தில் களிமண் பலகைகளில் எழுதப்பட்ட, உலகில் தோன்றிய முதல் இலக்கியமான கில்கமெஷ் காப்பியத்தில் [Epic of Gilgamesh/ written c. 2150 - 1400 BCE], முக்கிய கதாபாத்திரம் அங்கு கூறிய ஒன்றை ஒரு மேற்கோளாக அவளுக்கு பாடிக் காட்டினார். “Let your belly be full, your clothes clean, your body and head washed; enjoy yourself day and night, dance, sing and have fun; look upon the child who holds your hand, and let your wife delight in your lap! This is the destiny of mortals.” [“உங்கள் வயிறு நிரம்பட்டும் , உங்கள் உடைகள் சுத்தமாகட்டும் , உங்கள் உடல், தலை கழுவட்டும்; இரவும் பகலும் மகிழுங்கள், ஆடி பாடி மகிழுங்கள்; உங்கள் கைபிடிக்கும் குழந்தையை பாருங்கள், உங்கள் மனைவி உங்கள் மடியில் மகிழட்டும் ! இதுதான் மனிதர்களின் விதி”] அவள் முகம்சுளித்தாள். “இன்று உலகம் நவீனமென்று சொல்கிறது, சட்டங்கள் உண்டு. கொடிகள் உண்டு. அறிவிப்புகள் உண்டு. ஆனால் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் எப்போதும் இன்னும் தாமதமாகத்தான் வருகிறது — சேதத்துக்குப் பிறகே.” என்று சொல்லிவிட்டு, கொஞ்ச நேரம் சாளரத்தின் ஊடாக வெளியே மேகங்களைப் பார்த்தாள். விமானம் மேகங்களுக்கு மேலே பறந்து கொண்டு இருந்தது. அவள் தொடர்ந்தாள்: சில நாடுகளில் ஒருபாலினத் திருமணம் கொண்டாடப்படுகிறது. சில இடங்களில் பொறுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. பல இடங்களில் இன்னும் தண்டிக்கப்படுகிறது— சட்டத்தால், குடும்பத்தால், மௌனத்தால். நவீன உலகம் சுதந்திரத்தைப் பற்றி சத்தமாகப் பேசுகிறது, ஆனால் பொதுவான காதல் அடையாளங்களை மறுக்கும்போது கிசுகிசுக்கிறது" என்றாள். பின் "நான் இப்ப தனிமையில் இல்லை, காலத்தின் ஓட்டத்தை உணர்ந்தவளாக, வரலாற்று விழிப்புணர்வுடன் இருக்கிறேன்," என்று அவள் இறுதியாகச் சொன்னாள். அவர் தலையசைத்தார். "சில காதல்கள், காலத்தினால் (காலத்தின் நீளத்தினால்) தோற்கடிக்கப்படுவதில்லை. அவை ஒவ்வொரு சகாப்தத்தாலும் (காலகட்டத்தின் சூழ்நிலைகளால்) தோற்கடிக்கப்படுகின்றன," என்று அவர் பழைய உண்மையை எதிரொலிப்பாரைப் போலக் கூறினார். அவள் மீண்டும் ஜன்னலுக்கு வெளியே விமானம் தரையிறங்குவதைப் பார்த்தாள். அங்கே அவள் மேகங்களுக்கு ஒரு எல்லையையும் காணவில்லை. ஒட்டாவா விமான நிலையத்தில், அவர்கள் ஒன்றாக விமானத்தில் இருந்து கீழே இறங்கினர். “நாம் நண்பர்களாக இருப்போமா?” என்று அவள் கேட்டாள். அவர் சிரித்தார். "நட்பு என்பது, உலகத்தோடு போராடி, தப்பிப்பிழைக்க கற்றுக்கொண்ட அன்பு" என்று அவர் கூறினார். அவர்கள் தொலைபேசி எண்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளவில்லை. ஒருவருக்கு ஒருவர் வாக்குறுதிகள் கொடுக்கவில்லை. பண்டைய கவிதைகள் போன்ற சில தொடர்புகள் நினைவில் கொள்ளப்பட வேண்டுமே ஒழிய தொடரக்கூடாது. என்றாலும் எதிர் எதிர்திசைகளில் நடந்து அவர்கள் இருவரும் பிரியும் தருணத்தில், அவர்களுக்கு இடையே ஒரு நிசப்தமான (quiet) அல்லது உணர்ச்சிப்பூர்வமான தருணம் இருந்தது. ஆனால், அவர்கள் பிரிந்து சென்றவுடன், அந்தத் தனிப்பட்ட உணர்வை உலகம் பொருட்படுத்தாமல், வழக்கம் போலத் தன் பரபரப்பையும் சத்தத்தையும் தொடங்கியது. ஆனால் ஹீத்ரோவிற்கும் ஒட்டாவாவிற்கும் இடையில் எங்கோ, ஒரு உண்மை பாதுகாப்பாகப் பயணித்தது: ஒருபால் காதல் புதிதல்ல; அதை வெளிச்சத்தில் நிறுத்தி பெயரிடும் தைரியம்தான் ஒவ்வொரு காலத்திலும் புதிதாகப் பிறக்கிறது. நன்றி கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம் முற்றிற்று துளி/DROP: 2103 [சிறு கதை - 204 / ஹீத்ரோ விமான நிலையத்திலிருந்து ஒட்டாவா விமான நிலையம் வரை / பகுதி 3 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34406040362377838/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 138 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 138 / பின் இணைப்பு - "இலங்கை நாளிதழ் ஆசிரியர்களால் புத்தர் துரோகம் செய்யப்பட்டாரா?" 'Eleven Years in Ceylon-in Two Volumes by Major Forbes, First Published 1840, AES Reprint 1994' என்ற மேஜர் ஃபோர்ப்ஸ் எழுதிய நூலின் பக்கம் 176 இன் படி, ஆதாமின் சிகரத்தில் / ஸ்ரீ பாதத்தில் உள்ள புத்தரின் இடது பாதத்தின் அளவு ஐந்து அடி ஏழு அங்குல நீளமும் இரண்டு அடி ஏழு அங்குல அகலமும் கொண்டது ஆகும் [five feet seven inches in length and two feet seven inches in breadth]. புத்தர் ஒரு மனிதர், அவரது பாதங்கள் இவ்வளவு பெரியதாக இருக்க முடியாது. இது புத்தரின் இடது பாதத்தின் அளவை ஆதாமின் சிகரத்தில் உள்ள பள்ளமான பகுதியின் முழு அளவையும் கருத்தில் எடுத்தது போல் தெரிகிறது? 'நயன்ஜோத் லஹிரி எழுதிய 'Ashoka in Ancient India by Nayanjot Lahiri' என்ற நூலின் 44 முதல் 45 பக்கங்கள் வரை பார்க்கவும். அதில்: பின்னர் புத்தர் நடந்து சென்ற ஒரு கல் இருந்தது [பாடலிபுத்திரத்தில் உள்ள ஒரு கல்லில் புத்தரின் கால்தடத்தை சுவான்சாங் இங்கு பதிவு செய்கிறார்.], அதில் அவரது இரண்டு கால்களின் அடையாளமும் இருந்தது. இது ஒரு புனித அம்சம் என்பதால், மன்னன் அதை ஒரு அடைப்புக்குள் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தார். நவீன தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் சீனப் பயணி சுவான்சாங்கின் (யுவான் சுவாங் / Xuanzang) இந்த விவரங்களைப் பற்றிய விளக்கத்தை ஒப்புதலுடன் படித்தனர். தொல்பொருளியல் துறையின் முக்கியத்துவமான துல்லியமான அளவீட்டுத் திறன்களை சுவான்சாங் அங்கு காட்டினார். அதாவது அவர் அந்த புனித பாதச் சுவடுகளின் பரிமாணங்களைக் "18 அங்குல நீளம் மற்றும் 6 அங்குல அகலம்" என்று பதிவிடுகிறார். இது கூட ஒரு மனிதனுக்கு ஒப்பீட்டளவில் பெரியது. வழக்கமான அளவை விட கிட்டத்தட்ட இரு மடங்கு அதிகம் போல் தெரிகிறது. ஆனால் மேஜர் ஃபோர்ப்ஸின் 'Eleven Years in Ceylon-in Two Volumes by Major Forbes, First Published 1840, AES Reprint 1994' என்ற நூலில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளபடி, அதில் ஒருவர் அதன் மீது தூங்கலாம். உண்மையில் அது தூங்கும் நோக்கத்திற்காக தயாரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்? சமண மதமும் புத்த மதமும் தென்னிந்தியாவிற்கு, குறிப்பாக தமிழ் நாடுகளுக்கு, பொது சகாப்தம் தொடங்குவதற்கு முன்பே வந்தன. கிமு முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சமண மதம் தமிழ் நாடுகளுக்கு வந்தது, சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு புத்த மதம் தமிழ் நாடுகளுக்கு வந்தது. மன்னர்களும் மற்றும் அங்கு வாழும் பணக்காரர்களும் சமண துறவிகளுக்கு உறங்குவதற்காக பாறை மேற்பரப்புகளை தயார் செய்து வந்தனர். மகாவம்சம், 10-97 மற்றும் தீபவம்சம், 7-35 இல் சமணர்கள் நிகந்தர்கள் அல்லது நிகண்டர்கள் - பற்றற்றவர்கள் [Niganthas] என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். "Jain" (சைனர்) தமிழில் சமணர்கள் என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். பௌத்த இதிகாசமான மணிமேகலையின் நாயகியான மணிமேகலை, இந்த சமண மலைக்கு [Sammana Malai] வருகை தந்தார் என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது. சமண மலை என்றால் இந்த மலை சமணர்களுக்குச் சொந்தமானது என்பதாகும். இலங்கையில் பௌத்தம் வருவதற்கு முன்பு, யாரோ ஒருவர் சமணர்களுக்கு, மலையின் உச்சியில் ஒரு படுக்கையை அமைத்தார் போலும்? அதனால்தான் சமணக் குட்டை [Sammana kutta] என்று பெயர் வந்தது என்று எண்ணுகிறேன். உதாரணமாக, 'பூலாவுடையார் சமணர் படுகை' என்று அழைக்கப்படும் சமணர் படுகை ஒன்று திருநெல்வேலி மாவட்டம் சீவலப்பேரியிலுள்ளது. இப்படுகையில் சமண முனிவர்கள் படுப்பதற்கேற்ப கல்லில் படுக்கை செய்யப்பட்டுளது. மேலும் இதில் தமிழ் பிராமி எழுத்துக்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள கல்வெட்டு ஒன்றும் காணப்படுகிறது. அதில் 'வெண் காசிபன் கொடுபித கல் கஞ்சனம்' என்று தமிழ் பிராமி எழுத்துக்களில் பொறிக்கப்பட்டுளது. இதன் எழுத்துக்களைக் கொண்டு இதன் காலம் கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு என நிறுவியுள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. புத்தரின் பாதங்களை வணங்குவதற்காக மணிமேகலை கூட சமண மலைக்கு வந்தார் என்று காவியம் கூறுகிறது. சமணர்கள் அவமானம் உட்பட, எல்லாவற்றையும் துறந்தவர்கள். எதையும் அணிய மாட்டார்கள். குளிக்க மாட்டார்கள், பல் துலக்க மாட்டார்கள். வேறு எந்த உயிரினத்திற்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் எதையும் அவர்கள் செய்வதில்லை. அவர்கள் வாழும் இடங்களிலிருந்து விலகி வாழ்ந்தனர். தமிழ்நாட்டில் இதுபோன்ற கல் படுக்கைகள் பல உள்ளன. சமணர்கள் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு நிறைய பங்களித்தனர். இருப்பினும், கி.பி ஏழாம் நூற்றாண்டில் ஒரு அற்பமான விவாதத்தில் அவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி துறவி ஒரு இளம் பிராமணர். அவர் சுத்தமாகவும் நன்றாகவும் உடையணிந்தவராகவும் இருந்திருக்க வேண்டும்; சைவ மதத்தின் சிறப்புகள் மற்றும் சமண மதத்தின் தீமைகள் குறித்து அவர் சமணர்களுடன் விவாதித்தார். அங்கு மன்னனே நடுவராக இருந்திருக்க வேண்டும். நிர்வாணமாக துர்நாற்றம் வீசும் வயதான சமண துறவிகளுக்கு எதிராக, அவர்களின் விவாதத்தின் தகுதி அல்லது தீமையைப் பொருட்படுத்தாமல், நல்ல மனநிலையில் இருந்த இளம் திருஞானசம்பந்தமூர்த்திக்கு ஆதரவாக மன்னன் தீர்ப்பை வழங்கியிருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறேன். விவாதத்தில் தோல்வியடைந்ததால், சமணர்கள், சுமார் எட்டாயிரம் பேர் உயிருடன் கழுவேற்றப் பட்டனர் என்பது வரலாறாகும். Part: 138 / APPENDIX – "Is BUDDHA BETRAYED by Lanka chronicles authors?" As per the page 176 of the Reference 'Eleven Years in Ceylon-in Two Volumes by Major Forbes, First Published 1840, AES Reprint 1994' , the size of the Buddha’s left foot on Adam’s Peak / Sri Pada is five feet seven inches in length and two feet seven inches in breadth. The Buddha was a human, and his footsteps cannot be this big. From the pages 44 to 45 of the Reference 'Ashoka in Ancient India by Nayanjot Lahiri' says: Quote “Then there was a stone on which the Buddha had apparently walked, marked by the impression of both his feet, a sacred feature which the king had surrounded within an enclosure. Modern archaeologists read the Chinese traveller’s description of these details with approval, Xuanzang having shown the sorts of precise measuring skills that are staple of the discipline of archaeology: he mentions the dimensions of the sacred foot prints (18 inches long and 6 inches broad” Unquote. Even this is a comparatively big for a human being. Reference 'Eleven Years in Ceylon-in Two Volumes by Major Forbes, First Published 1840, AES Reprint 1994' gives the size of the Buddha’s left foot as on the Adam’s Peak. Even the size mentioned in the Reference 'Ashoka in Ancient India by Nayanjot Lahiri' is somewhat excessive; almost double the usual size, but the size of the Buddha’s foot print as given on the Reference 'Eleven Years in Ceylon-in Two Volumes by Major Forbes, First Published 1840, AES Reprint 1994' is ridiculously excessive; one can sleep on it. In fact it must have been prepared for the sleeping purpose. Jainism and Buddhism came to southern India, especially to Tamil countries, before the dawn of the Common Era. Jainism came to Tamil countries about three hundred year B.C., and Buddhism came to Tamil countries about one hundred years after. Kings and rich people used to prepare rock surfaces for Jain monks. Jains are referred as Niganthas in the Mahavamsa, 10-97, and the Dipavamsa, 7-35. Jains are referred to as Samannar in Tamil. Mannimeghalai, the heroine of the Tamil Epic Mannimeghalai which is a Buddhist epic, visited this Sammana Malai. Sammana Malai means the hill belongs to Sammanars; to Jains. Someone prepared a bed on top of the hill to Sammannars, to Jains, prior to the advent of Buddhism in Lanka. That is why the name Sammana kutta. Even Mannimeghalai came to Sammana Malai to worship Buddha’s feet. Jains forsook everything, even shame, and do not wear anything. Do not bathe, do not brush teeth etc. They do not do anything which may harm any other living being. They used to live away from the living quarters. There are many such stone beds in Tamil Nadu. Samannar contributed a lot to Tamil literature. They were, however, massacred in the seventh century A.D. on a frivolous debate. Thirugnanasampanthamoorthy Saint was a young Brahmin. He must have been clean and well dressed; He debated Jains on the merits of Saivism and the demerits of Jainism. The king must have been the sole arbitrator. The king must have given the verdict in favour of the well poised pleasing young Thirugnanasampanthamoorthy against the naked foul smelling old jain monks irrespective of the merit or demerit of their debate. Jains were impaled alive because they failed in the debate, about eight thousand in numbers. This is very sad and shameful on the part of Saiva Saint Thirugnanasampanthamoorthy. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 139 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2104 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 138 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34406209025694305/?

"மூன்று கவிதைகள் / 32" "மானல்லவோ கண்கள் தந்தது" மானல்லவோ கண்கள் தந்தது அன்று தேனல்லவோ இதழ்கள் தந்தது இன்று மையலில் மயங்கி நின்றேன் மெல்ல கையினைத் தந்து அருகே அழைத்தாய்! சித்திரப் பெண்ணே காதல் கொண்டேன் நித்தமும் உன்னையே எண்ணி வாழ்வேன் மென்மை அழகில் மெய்மறந்து நின்றேன் உண்மை அன்பில் முழுதும் நனைந்தேன் வாழும் காலம் உன்னுடன் இணைய சாட்சி சொன்னது இயற்கை அன்னை! கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம் அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம். ........................................................ 'ஏடு துவக்கல்' [புகைப்படக் கவிதை] அம்மாமா அண்ணன் வாழ்த்துக் கூறவே செம்மாந்த தாத்தா ஏடு துவக்கினார்! அம்மாவின் அருளாசி விண்ணில் ஒலிக்கவே செம்மையாய் மகளும் மருத்துவர் ஆனாரே! கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம் அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம். ........................................................................... 'நிழலாக நெஞ்சில் நிறைந்திடும் நினைவுகள்' சுவரில் படரும் பாசியாய்க் கடந்தகாலம் சுமக்கும் கனவுகள் மகிழ்ச்சியின் கோலம்! பிரிந்த உருவம் உள்ளத்தில் நிலைக்கப் பழைய எண்ணங்கள் மனதில் இனிக்கும்! கடந்து போன வசந்த காலங்கள் கண்ணில் ஆடும் இன்ப உருவங்கள்! நிலைத்து வாழும் என்றும் நம்முடன் நிழலாக நெஞ்சில் நிறைந்திடும் நினைவுகள்! கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம் அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம். துளி/DROP: 2101 ["மூன்று கவிதைகள் / 32" https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34382484418066766/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 137 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 137 / பின் இணைப்பு - "இலங்கை நாளிதழ் ஆசிரியர்களால் புத்தர் துரோகம் செய்யப்பட்டாரா?" அகிம்சை, அறநெறி மற்றும் உண்மையைப் போதித்த இரக்கமுள்ள மற்றும் அறிவொளி பெற்ற கௌதம புத்தர், ஒழுக்கக்கேடு மற்றும் வன்முறைக்காகக் கண்டனம் செய்யப்பட்ட மனிதர்களின் வருகைக்கு இலங்கை போன்ற ஒரு புனித நிலத்தைத் தயார் செய்வார் என்பதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? இந்தத் திரிபு வெறும் இலக்கியக் குறையல்ல - இது நவீன இலங்கையில் அரச சித்தாந்தத்தையும் இன ஒடுக்குமுறையையும் தமிழர்களுக்கு எதிராக கையாள ஒரு தூண்டுதலாக, ஒரு சக்தியை ஏற்படுத்தும் கருவியாக இந்த மணோவியல் இன்னும் இருக்கிறது. யார் அரசில் இருந்தாலும் அதில் மட்டும் வேறுபாடு இல்லை!! மாறாக, ஒரு ஆட்சியாளர் எவ்வளவு நல்லவனாக, நேர்மையானவனாக இருந்தாலும், அவன் ஒரு பௌத்தராக இல்லாவிட்டால் கொல்லலாம் என்றும் அங்கு காணப்படுகிறது. இதற்கு ஒரு உதாரணம் மன்னன் எல்லாளன் ஆகும். தீபாவம்சத்தின்படி மிகவும் பாராட்டத்தக்க, புகழ் பெற்ற மன்னன் எல்லாளன் ஆகும். தீபாவம்சம் 18-50 இல் 'காமம், வெறுப்பு, பயம், அறியாமை ஆகிய நான்கு தீய பாதைகளைத் தவிர்த்து, இந்த ஒப்பற்ற மன்னன் நீதியாக ஆட்சி செய்தான்' என அங்கு விவரிக்கப்படுகிறது. அதே போல, மற்றொரு நாளாகமம் மகாவம்சமும் அவரை ஒரு நீதியான ஆட்சியாளர் என்று ஒப்புக்கொண்டாலும், புத்தமதத்தை பின்பற்றாதவர் என்ற ஒரு காரணத்துக்காக மட்டுமே, எல்லாளன் துட்டைகைமுனு அல்லது துட்டகாமினியால் கொல்லப்படுவதை பெருமைப்படுத்தி புகழ் பாடுவது எந்த புத்தரின் கொள்கை அல்லது தர்மத்துக்குள் அடங்குகின்றன என்று இன்னும் நான் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறேன்? என்றாலும் தீபவம்சம் இந்த கொலை குறித்து மௌனமாக இருக்கிறது. ஒருவேளை, எல்லாளன் கொல்லப்பட்டதை விவரிக்க, அவருக்கு கடினமாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதனால் தான் அவர் அதை விவரிக்காமல் விட்டு இருக்கலாம் என்று எண்ணுகிறேன். ஒருவேளை அப்படி ஒரு எல்லாளனின் கொலை ஒருபோதும் நடக்காமல் கூட இருந்திருக்கலாம்? சில ஆய்வாளர்கள், எல்லாளன் மற்றும் துட்டைகைமுனு அல்லது துட்டகாமினி இருவரும் கற்பனைப் புராணப் பாத்திரங்களாக இருக்கலாம் என்றும் கூறுகின்றனர்? மத சார்புடன் எழுதப்பட்ட வரலாற்று நூலான மகாவமசம், அதிகமாக கி.பி. 5ஆம் நூற்றாண்டில் மகாநாம தேரர் என்ற ஒரு பௌத்த பிக்குவால் எழுதப்பட்டது ஆகும். இது வரலாற்று நூலாகவும், அதேவேளை, புத்த மதத்தை அரசியல் ரீதியாக மேம்படுத்தும் கதை வடிவமாகவும் உள்ளது. அது மட்டும் அல்ல, இந்த நூல், புத்தமத அரசர்களே வெற்றியடைவார்கள் என்ற கருத்தை வலியுறுத்துகிறது. மற்ற மதத்தினரை — அவர் ஒரு நீதிமிக்கவராக இருந்தாலும் —அழிக்கவேண்டும் அல்லது கொலை செய்யவேண்டும் எனும் எண்ணத்துடன் உள்ளது புலப்படுகிறது. இருப்பினும், மகாவம்சத்தின் ஆசிரியரான மகாநாமா தேரர், அந்த கொலையைப் புகழ்ந்து அதை சரியீடு செய்தார் என்று எண்ணுகிறேன். அதுமட்டும் அல்ல, அனைத்து சிங்கள பௌத்த அரசியல்வாதிகள், வரலாற்றாசிரியர்கள், கல்வியாளர்கள் மற்றும் புத்த பிக்குகள் மகாவம்சத்தை தங்கள் தலையில் வைத்துப் புகழ் பாடி, அதை உண்மை வரலாறாக ஒத்துப் பாடுவது விந்தையாக உள்ளது? பாவம் புத்தரும் அவரின் கொள்கைகளும்? இன்னும் ஒன்றையும் கவனிக்க, துட்டகாமினி என்பவன், மகாவம்சத்தின் படி, அவரின் தந்தையின் அல்லது தாயின் கணவரின் உயிரியல் மகன் அல்ல. அவன் இறக்கும் ஒரு துறவியின் மறுபிறவி ஆகும். சூளவம்சத்தின்படி, புத்தர் கி.மு 544 இல் மகாபரிநிர்வாணம் அடைந்தார். இது பௌத்த நாட்காட்டியின் தொடக்கமாகும். இருப்பினும், இது பற்றி தீபவம்சத்திலோ அல்லது மகாவம்சத்திலோ வெளிப்படையாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ அங்கு குறிப்பிடப்படவில்லை. என்றாலும் ஜெர்மன் நாட்டின் அறிஞர் வில்ஹெம் லுட்விக் கெய்கர் அல்லது வில்லெம் கெய்கர் (Wilhelm Geiger), மிகவும் முக்கியமான வரலாற்று ஆய்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கி.மு. 483 என்பதை பின்பற்றி 1912 இல் மகாவம்சத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வெளியிட்டார். இருந்தபோதிலும், 1950களில், இலங்கை பௌத்த-தேசியவாதத் தலைவர்கள், குறிப்பாக பிரதமர் டி.எஸ். சேனநாயக்கவின் மரணத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட அரசியல் குழப்பத்தின் அல்லது நிலைப்பின்மையின் போது, 1956 ஆம் ஆண்டில் 2500வது புத்த ஜெயந்தியைக் கொண்டாடும் நோக்கத்துடன், பழைய, மிகவும் மத ரீதியாக அடையாளப் படுத்தப்பட்ட தேதியான கி.மு. 544 ஐ மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டனர். அதாவது, இந்த அரசியல் குழப்ப நிலையை புத்த மத தேசியவாதிகள் பயன்படுத்திக் கொண்டனர் என்பது வரலாறு ஆகும். அவர்கள், கி.மு. 544 என்பதைக் ஏற்றுக் கொண்டு 1956ல் 2500வது புத்த ஜயந்தியை [அவதாரபுருஷர் முதலிய பெரியோரின் பிறந்தநாட் கொண்டாட்டம்] கொண்டாடினார்கள். இதற்காக ஆசிய நாடுகளின் தலைவர்கள் இலங்கைக்கு அழைக்கப்பட்டனர், இது சிங்கள பௌத்த தேசியவாதத்தை மேலும் வலுப்படுத்தியது எனலாம். Part: 137 / APPENDIX – "Is BUDDHA BETRAYED by Lanka chronicles authors?" Could anyone imagine that the compassionate Buddha prepared Lanka for the arrival of convicted criminals? The monkish chronicle tradition is that any criminal behaviour is glorious so long as the criminal is connected with the Buddhism. Conversely, however good a ruler is, he shall be killed if he is not a Buddhist. The typical example is the ruler Elara. The most praiseworthy ruler, as per Dipavamsa, is Elara. He was described as; incomparable monarch, Dipavamsa 18-50. The other Chronicle Mahavamsa too exalts the killing of Elara while acknowledging him a just ruler. The Dipavamsa author must have found it hard to describe the killing of Elara by Abhaya, he simply avoided describing it. It could be that the killing of Elara never took place. However, Mahanama, the author of the Mahavamsa, more than compensated it, and all the Sinhala politicians, historians, academicians, and the (un) Buddhist monks praise Mahavamsa on their heads. However, as shown elsewhere, both Elara and Dutta Gamani are invented kings. Dutta Gamani is a reincarnation of dying monk, and not the biological son of his supposed father, or rather not the son of his mother’s husband. In accordance with Culavamsa, Buddha attained Mahaparinirvana 544 B.C. This is the start of the Buddha Varsha (Buddhist Calendar). This origin is, however, not expressly stated or implied in the Dipavamsa or in the Mahavamsa. However, this year of 544 B.C. is considered unreliable. The translator of the Mahavamsa, Wilhelm Geiger, assumed 483 B.C. as the year of Mahaparinirvana, and prepared the List of Kings of Ceylon accordingly in the translation of the Mahavamsa. This was a Ceylon Government publication in the year 1912. The 2500th anniversary of the Buddha’s Mahaparinirvana shall fall on the year 2017 A.D. However, the Sinhala only and the Buddhist interest groups wanted to take advantage of the unstable political situation due to the sudden death of the then prime minister, D. S. Senanayake in the early 1950s. They adopted the discarded year 544 B.C. and Vesak in 1956 marked the start of the Buddha Jayanthi Year, commemorating the 2500th anniversary of the passing away of Buddha (543 BC). As part of the celebrations, the Government invited heads of State, particularly from Asian countries to visit Sri Lanka and participate in the numerous ceremonies. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 138 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2102 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 137 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34382660331382508/?

சிறு கதை - 204 / ஹீத்ரோ விமான நிலையத்திலிருந்து ஒட்டாவா விமான நிலையம் வரை / பகுதி 1 ஹீத்ரோ விமான நிலையத்தின் பெரிய கண்ணாடி சுவர்களுக்கு வெளியே, மழை மெதுவாக வழிந்துகொண்டிருந்தது. உலகத்தின் பல மொழிகள் கலந்து ஒலித்த அந்த பரபரப்பில், சிலர் பிரிவை அணைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்; சிலர் புதிய வாழ்க்கையை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். அந்த கூட்டத்தில் அவளும் இருந்தாள். அவள் கையில் ஒரு சிறிய பையைத் தவிர அதிகச் சுமை இல்லை. ஆனால் அவள் கண்களில் இருந்த சுமை பல ஆண்டுகளின் நினைவுகளால் நிரம்பியிருந்தது. விமானத்தில் ஏறி, ஜன்னல் பக்க இருக்கையில் அவள் அமர்ந்தபோது, மேகங்களுக்கு மேலே போவது மட்டும் அல்ல — கடந்த நாட்களிலிருந்து சிறிது தூரம் செல்லும் முயற்சியும் அதுவாக இருந்தது. ஹீத்ரோவிலிருந்து ஒட்டாவாவுக்குப் புறப்படும் விமானம் நீண்ட பயணத்துக்குத் தயாராக அப்பொழுது இருந்தது. அந்தப் பயணம் பிரயாணிகளை தாங்கள் தாங்கள் வந்த உலகத்தை, சிறிது நேரம் மறக்கச் செய்யும் அளவுக்கு நீளமானது. சிறிது நரைத்த தலையோடும், மெல்லிய அசைவுகளோடும், வாழ்க்கையை அதிகம் பேசாமல் அதிகம் தாங்கி வந்த நடுத்தர வயதைச் சற்றுத் தாண்டிய ஒருவர் அவளருகே அமர்ந்திருந்தார். முதலில் அங்கு மௌனம் மட்டுமே நிலவியது. இருவரும் தங்கள் தங்கள் இருக்கையை சரிசெய்து, இருக்கை வாரை [பெல்ட்டை] ஒழுங்காக ஓரளவு இறுக்கமாக மாட்டி, பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதில் கவனமாக இருந்தனர். அட்லாண்டிக் கடலின் மேலே, காற்று அடுக்குகள் (Air Layers) வெவ்வேறு வேகத்தில் நகரும்போது அல்லது சூடான காற்று மேலே எழும்பும்போது, வழமையாக ஏற்படும் சிறிய குலுக்கல் விமானத்தில் வந்தது. அந்த குலுக்கள் மௌனத்தை சிதறியது. இவ்வளவு நேரமும், ஆழந்த சிந்தனையில் இருந்த அவள், சொல்ல முடியாத பயணங்களை கண்கள் சுமந்தபடியே அமைதியாக அவரை நோக்கித் திரும்பியது. வலிமை விளம்பரம் செய்ய வேண்டியதில்லை என்பதையும், புயலுக்குப் பிறகும் அழகு உயிரோடு இருப்பதையும், அவள் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்த பொழுது அவர் உணர்ந்தார். சில ஆன்மாக்கள் ஒளியைத் தேடுவதில்லை; அவை அமைதியாக ஒளியாகவே மாறுகின்றன. அப்படித்தான் அவள் இருந்தாள். முதலில் அவள் சிரித்தாள். அவரும் ஒரு மரியாதைக்குச் சிரித்தார். ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு அந்நியத் தனிமை கரைந்தது. “நீங்கள் அடிக்கடி பயணம் செய்வீர்களா?” என்று அவள் முதலில் கேட்டாள். “இல்லை,” என்றார் அவர். “ஆனால் வாழ்க்கை பல இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றது.” அந்த பதில் ஒரு வரலாற்றின் கதவுபோல் இருந்தது. அவள் சிறிது ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்: “வேலைக்காகவா?” அவர் மெதுவாக சிரித்தார். “சில பயணங்கள் வேலைக்காக. சில பயணங்கள் உயிர் தப்பிக்க.” அவள் எதுவும் பேசவில்லை. அந்த ஒரு வாக்கியமே போதுமான விளக்கமாக இருந்தது. சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. பின்னர் அவள் கேட்டாள்: “நீங்கள் தமிழரா?” “ஆம்,” என்றார் அவர். “வட இலங்கையில் பிறந்தவன்.” அவள் உடனே அவரை கவனமாகப் பார்த்தாள். “நானும் தமிழ் தான்… ஆனால் லண்டனில்தான் வளர்ந்தேன்,” என்றாள். அவர் தலையசைத்தார். “அதனால் தான் உங்க தமிழ் சற்றுக் கலந்த ஒலியில் இருக்கிறது,” என்றார் மென்மையாக. அவள் சிரித்தாள். “நீங்கள் கவனித்துட்டீங்களே!” அவர் சாளரத்தை நோக்கிப் பார்த்தார். “ஒரு தலைமுறை தாய்மொழியை உயிருடன் காப்பாற்ற முயற்சிக்கிறது. அடுத்த தலைமுறை அதை நினைவாக வைத்திருக்க முயற்சிக்கிறது. அது இயல்பான மாற்றம்.” அவள் அந்த வார்த்தைகளை அமைதியாகக் கேட்டாள். சில நொடிகள் கழித்து அவள் கேட்டாள்: “நீங்கள் காதலை நம்புகிறீர்களா?” அவர் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. விமானத்தின் சீரான ஒலி நடுவே சிறிது நேரம் யோசித்து, பின்னர் சொன்னார்: “காதலை நம்பாமல் மனிதன் வாழ முடியாது. ஆனால் சரியான மனிதரைத் தேர்ந்தெடுப்பது — அதுதான் பெரும்பாலானவர்களுக்கு கடினம்.” அந்த பதில் அவளின் முகத்தில் ஒரு மென்மையான சோகத்தை உருவாக்கியது. “நான் ஒருவரை நேசித்தேன்,” என்றாள் அவள். “ஆனால் வாழ்க்கை வேறு வழி தேர்ந்தெடுத்தது.” அவர் அவளை நோக்கி பார்த்தார். “சில நேரங்களில் வாழ்க்கை தேர்ந்தெடுக்கிறது என்று நாம் நினைப்பது — மற்றவர்கள் எடுக்கிற முடிவுகள்தான்,” என்றார் அமைதியாக. அவள் கண்களில் சிறிது கண்ணீர் தோன்றியது; ஆனால் அவள் சிரித்தாள். “நீங்கள் கவிஞராக இருந்திருக்கலாம்,” என்றாள். அவர் மெதுவாகச் சொன்னார்: “இல்லை. வாழ்க்கை தான் கவிதை. நாம்தான் அதை புரிந்துகொள்ள தாமதமாகிறோம்.” விமானம் மேகங்களுக்கு மேலே பறந்துகொண்டிருந்தது. கீழே உலகம் மறைந்தது. மேல் வானம் மட்டும் இருந்தது. அந்த இருவருக்கும் இடையில் இன்னும் பல கேள்விகள் இருந்தன. இன்னும் சொல்லப்படாத பல கதைகள் இருந்தன. ஆனால் அந்த நேரத்தில், ஒரே உண்மை மட்டும் அமைதியாக உருவாகிக் கொண்டிருந்தது — அந்நியர்களாகத் தொடங்கிய இரண்டு மனிதர்கள், ஒரே பயணத்தின் நினைவாக மாறிக் கொண்டிருந்தனர் விமானத்தின் விளக்குகள் மங்கியபோது, பலர் தூங்கத் தொடங்கினர். ஆனால் அவர்களில் இருவருக்கும் தூக்கம் வரவில்லை. அவள் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கீழே எதுவும் இல்லை — மேகங்கள் மட்டும். அவர் முன் இருக்கை திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த வரைபடத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஹீத்ரோ — அட்லாண்டிக் — ஒட்டாவா [Heathrow — Atlantic — Ottawa.] ஒரு நேர்கோடு போல தெரிந்த அந்த பாதை, வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் நேராக இருக்காது என்று அவர் நினைத்தார். நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] பகுதி 2 தொடரும் துளி/DROP: 2097 [சிறு கதை - 204 / ஹீத்ரோ விமான நிலையத்திலிருந்து ஒட்டாவா விமான நிலையம் வரை / பகுதி 1 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34347802758201599/? சிறு கதை - 204 / ஹீத்ரோ விமான நிலையத்திலிருந்து ஒட்டாவா விமான நிலையம் வரை / பகுதி 2 விமானம் பறந்து கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்: “நீங்கள் ஒட்டாவாவுக்கு வேலைக்காக போகிறீர்களா?” அவர் சிரித்தார். “வேலை முடிந்து விட்டது. இப்போது வாழ்க்கையின் மீதமுள்ள நாட்களை அமைதியாக கழிக்கப் போகிறேன். என் மகள் அங்கே இருக்கிறாள்.” “நீங்கள் லண்டனில்தான் இருந்தீர்களா?” “இல்லை… பல இடங்களில். ஆரம்பம் — யாழ்ப்பாணம்.” அந்தச் சொல் வந்ததும், அவரது குரலில் தெரியாத ஒரு பாரம் இருந்தது. “அங்கு அன்று போர் காலம்…” என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். அவர் தலையசைத்தார். “ஒரு தலைமுறை வாழ்க்கையை கட்டியெழுப்ப கற்றுக்கொண்டது. இன்னொரு தலைமுறை உயிர் தப்பிக்க கற்றுக்கொண்டது. நான் இரண்டையும் கற்றுக்கொண்ட தலைமுறையிலிருந்து வந்தவன்.” அவள் அமைதியாகச் சொன்னாள்: “நாங்கள் அப்பொழுது சிறு வயதில்,” அவர் தொடர்ந்தார், “காதல் என்றால் குடும்பம் பார்த்து திருமணம். பொறுப்பு முதலில்; உணர்வு பின்னால். இப்போது பல இடங்களில் — உணர்வு முதலில்; பொறுப்பு வருமா என்று காத்திருக்கும் நிலை.” அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள். “அது உண்மை.” “அதில் எது சரி?” என்று அவர் கேட்டார். அவள் சில நொடிகள் யோசித்தாள். “எனக்குத் தெரியவில்லை. சில நேரங்களில் பழைய உலகம் மனிதர்களை கட்டுப்படுத்தியது. இப்போது சுதந்திரம் மனிதர்களை குழப்புகிறது.” அவர் அவளைப் பார்த்தார். “அது மிகவும் சரியான வரி.” சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. விமானப் பணிப்பெண் தண்ணீர் கொண்டு வந்தார். இருவரும் எடுத்துக் கொண்டனர். அவள் திடீரென்று கேட்டாள்: “நீங்கள் ஒருபோதும் காதலித்து தோற்றிருக்கிறீர்களா?” அவர் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்: “ஒரு மனிதன் காதலில் வெல்ல முடியாது. அவர் நேசித்தால் — ஏற்கனவே தோற்றுவிட்டார். ஏனெனில் அந்த நெஞ்சம் இனி முழுவதும் அவருடையது அல்ல.” அவள் அந்த வார்த்தைகளை நீண்ட நேரம் நினைத்தாள். “அப்படின்னா … நீங்கள் தோற்றவரா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள். அவர் சிரித்தார். “ஆம். பல ஆண்டுகளுக்கு முன். ஆனால் அதனால் தான் நான் மனிதனாக இருந்தேன்.” அவள் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புரிதல் தோன்றியது. “நானும்…” என்று சொல்லி நிறுத்திக் கொண்டாள். “சொல்லலாம்,” என்றார் அவர் மெதுவாக. அவள் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து தனது ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்து விடுபட்டு சட்டெனக் கேட்டாள்: "காதலுக்கு பாலினம் உண்டுன்னு நீங்க நம்புறீங்களா?" என்று அவர் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. சற்று யோசித்து மெதுவாகச் பதில் சொன்னார். "பண்டைய தமிழ் சங்கக் கவிதைகளில், "காதலின் பாலினம் அரிதாகவே விவாதிக்கப்பட்டது. உடல்கள் மீது எந்த வெறியும் இல்லை. ஆன்மா மட்டுமே அங்கே முக்கியமாக இருந்தது." அவள் அவரை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள் - பதிலில் அல்ல, ஆனால் அது எவ்வளவு மென்மையாக அவளுக்கு வழங்கப்பட்டது என்பதைப் பார்த்து. அவர் மேலும் ஒரு தொடர்ச்சியாக, சங்க இலக்கியத்தின் பின் தோன்றிய இந்து புராணமான, கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார் அருளிய கந்த புராணம் பாகம் 5, 2. அசுர காண்டம், 32. மகா சாத்தாப் படலம், 29 ஆவது பாடலில், திருமாலை பார்த்து, சிவபெருமான், உன்னைக் புணரும் வேட்கை எமக்கும் உண்டு; நீ கொண்ட வேடம் மிக இனிது என்கிறார். அதற்கு பாடல் 33 இல், திருமால், சிவபெருமானை நோக்கி, "அன்பில் ஆடவர் ஆடவ ரோடுசேர்ந் தின்ப மெய்தி யிருந்தனர் இல்லையால் முன்பு கேட்டது மன்று முதல்வநீ வன்பொ டென்னைப் புணர்வது மாட்சியோ" ஆடவர் ஆடவரோடு கூடும் வழக்கம் இல்லை. ஆதலால் எம்பெருமானே! நீர் அடியேனை புணர்தல் முறையோ? என்று கேட்பதை அங்கு காண்கிறோம் என்றார். அன்புக்கு, காதலுக்கு பாலினம் இல்லை என்றாலும், கூடும் வழக்கத்தில் அதைக் காண்கிறோம் என்றார். அவள் அவரை கொஞ்ச நேரம் இமை வெட்டாமல் பார்த்தால், இங்கு 'அண்ணலும் நோக்கினான், அவளும் நோக்கினாள்!' என்ற கம்பரின் சிறப்பு வாய்ந்த வரி இல்லை. 'கண்ணொடு கண்இணை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள் என்ன பயனும் இல.' என்ற திருவள்ளுவர் கூற்றும் இல்லை. அவள் வெறுமனே அவர் மேல் ஒரு நம்பிக்கை வைத்தாள். தன் கவலையை, ஏக்கத்தை பகிர்ந்து கொள்ள. அந்த நம்பிக்கையுடன், அவள் தன் கதையைத், அவருக்குச் சொல்ல, பகிரத் தொடங்கினாள். அவள் தொடர்ந்தாள்: “நான் ஒருவரை நேசித்தேன்,” என்று அவள் சொன்னாள். “ஆழமாக. அமைதியாக. அனுமதி இல்லாமல்.” அவர் இடையில் குறுக்கீடு செய்யவில்லை. மிகுதிக்கு காத்திருந்தார். “உலகம் அது ஒரு ஆண் என்று கருதுகிறது,” என்று அவள் தொடர்ந்தாள். “வரலாறு பெரும்பாலும் அதையே செய்கிறது.” அவள் இடைநிறுத்தி, அவரின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவரின் முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை. ஆர்வமாக கேட்டுக் கொண்டு இருந்தார். அவள் தொடர்ந்தாள். "சில புராணக் கதைகளில், தெய்வங்கள் ஒப்புதல் இல்லாமல் காதலர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தன. அனுமதிக்கு முன்பே ஆசை இருந்தது. அது போகட்டும். அவை தெய்வங்கள். மனித குலத்து மீராபாய் (பொ.ஊ. 1498 – பொ.ஊ. 1547) கிருஷ்ணனை நேசித்தாள் - சமூகத்தின் அர்த்தத்தில் ஒரு மனைவியாக அல்ல, மாறாக வேறொரு ஆன்மாவில் கரையும் ஆன்மாவாக. உலகம் அதை பைத்தியக்காரத்தனம் என்று அழைத்தது. அது ஒரு வழமையான திருமணம் அல்ல. அது பெரும்பாலோரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவும் இல்லை. ஆனாலும் அது நீடித்தது." அவர் இடைமறித்தார். "புத்தர் அன்பைத் தடை செய்யவில்லை. மனதை அடிமைப்படுத்தும் பற்றுதலை மட்டுமே அவர் எச்சரித்தார் [He warned only against attachment—the kind that enslaves the mind.]. உலகம் பின்னர் இரக்கத்தை கோட்பாடாகவும், கோட்பாட்டை கட்டுப் பாட்டாகவும் மாற்றியது. கிரேக்க வரலாற்றில், இரண்டு வீரர்கள் ஒருவரை யொருவர் நேசித்தார்கள். அவர்கள் நண்பர்களா? அவர்கள் காதலர்களா? வரலாறு அதை முடிவு செய்ய மறுத்தது மட்டும் அல்ல, அவர்களின் பிணைப்பு அவமானத்தின் அடிக்குறிப்பாக இல்லாமல், போர்ப் பாடலாக மாறியது." என்றார். அவள் கவனமாக அவர் சொல்வதைக் கேட்டாள். அப்பொழுது அவர்களுக்கு சாப்பாடும் பானமும் விமானப் பணிப்பெண்கள் கொண்டு வந்தார்கள். அவருக்கு, சிறப்பு உணவாக சைவ உணவும் சீனி இல்லாத காபியும் கொடுத்தார்கள். அவள் அசைவ உணவுடன் சிவப்பு ஒயின் [red wine] எடுத்தாள். சாப்பிட்டு முடியும் மட்டும் இருவரும் கதைக்கவில்லை. நன்றி [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] பகுதி 3 தொடரும் துளி/DROP: 2099 [சிறு கதை - 204 / ஹீத்ரோ விமான நிலையத்திலிருந்து ஒட்டாவா விமான நிலையம் வரை / பகுதி 2 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34364639906517884/?

"அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 135 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 135 / பின் இணைப்பு - "இலங்கை நாளிதழ் ஆசிரியர்களால் புத்தர் துரோகம் செய்யப்பட்டாரா?" புத்தர் என்பது அனைத்துலக மக்களாலும் மரியாதை செய்யப்படும், கருணையும், அன்பும் நிறைந்த சிறந்த முனிவர் ஆகும். 29 வயதில் இளம் மனைவியையும், புதிதாக பிறந்த மகனையும் விட்டுவிட்டு அரச வாழவைத் துறந்தவர். வாழ்க்கையின் துன்பங்களைப் பார்த்து அதற்கான விடியலைத் தேடி புறப்பட்டவர். இவரைப் பற்றிய இந்த உயர்ந்த பார்வைக்கு முற்றிலும் முரணாக, இலங்கையின் புராண நூல்களான தீபவம்சம் (Dipavamsa) மகாவம்சம் (Mahavamsa) மற்றும் இரசவலிய புத்தரை இதற்கு மாறாக வர்ணிக்கின்றன. இந்த நூல்கள், புத்தர் வாழ்ந்த காலத்தில் இலங்கையில் உருவமற்ற, மனிதரல்லாத இயக்கர்கள் (Yaksha) மனித மாமிசத்தை உண்ணும் கொடூரமான, கோபக் குணமும், வடிவமற்ற பிசாசுகள் [Pisacas], அரக்கர்கள் அல்லது அசுரர்கள் [Rakkhasas] போன்ற இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மனிதரல்லாத உருவங்கள் அல்லது உயிரினங்கள் வாழ்ந்ததாகக் கூறுகின்றன. ஆனால் இவர்கள் எல்லோரும் இந்நாட்டின் மூலப் பழங் குடியினர் [original inhabitants of Lanka] என்பதே உண்மை. இவர்கள் மீது இப்படியான குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்துவதன் மூலம், அவர்களை "மனிதர்கள் அல்ல" எனக் கூறி பாரம்பரிய நிலங்களை கைப்பற்றும் முயற்சியாக இது இருந்திருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. தீபவம்சம் 1.51 : புத்தர் இலங்கைக்கு மூன்று முறை பறந்து வந்தார் என்றும், ஒருமுறை அங்கே கூடியிருந்த இயக்கர்களின் கூட்டத்தினர் சம்புத்தர் அங்கே நிற்பதைக் கண்டார்கள் என்றும், ஆனால் அவர் புத்தர் என்று அவர்கள் நினைக்கவில்லை; அவரை வேறொரு இயக்கர் என்று நினைத்தார்கள் என்றும் கூறுகிறது. அதனால்த்தான் "இவர் நம்மவர்" என்று நினைத்தனர். இது இயக்கர்களும் புத்தரும் மனித வடிவில் இருந்தனர் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால், பிறகு புத்தர் அவர்களை பயமுறுத்த பலத்த மழை, குளிர் காற்று, கடுமையான வெப்பம் மற்றும் இருள் போன்றவற்றை ஏற்படுத்தினார். அன்பினதும் கருணையினதும் மொத்த வடிவான புத்தர், மேலே கூறியவாறு, இலங்கை நாட்டின் சொந்த மக்களை, பழங்க்குடியினரை அடக்குமுறையில் பயமுறுத்தி விரட்டும் செயல்கள் செய்தார் என்பது அவரின் இயல்புக்கு முற்றிலும் முரண்பாடாக இருக்கிறது? தீபவம்சம் 1.78: கோடையில் தாகம் கொண்டவர்கள் நதியை நோக்கி ஓடுவது போல, இயக்கர்கள் 'கிரிதீபத்திற்கு' [Giridipa] ஓடினார்கள்; அவர்கள் அனைவரும் ஒருபோதும் திரும்பி வராமல் அங்கே அதில் நுழைந்தனர்; முனிவர் (பின்னர்) தீவை அதன் முந்தைய இடத்திற்கு மீட்டெடுத்தார் என்கிறது. இது புத்தரின் அகிம்சை (nonviolence) மற்றும் கருணை என்ற தத்துவங்களுக்கு மீண்டும் இது எதிரானது ஆகும். இப்படியான கதைகள், புத்தரை அதிமானுட ஆற்றல்கள் கொண்டவர் போலவும், பிறரை வன்முறையால் விரட்டும் பயங்கரவாதி போலவும் காட்டுகின்றன. இது புத்தரின் உண்மையான உருவத்துக்கு கேடாக உள்ளது. இதனால் இலங்கை வரலாற்று புராணங்களை எழுதிய பௌத்த பிக்குகள், புத்தருக்கு துரோகம் செய்துள்ளனர். அவரின் புனித உருவத்தை அழித்துள்ளனர் என்பதே உண்மை. உதாரணமாக அங்கு வாழும் மக்கள் தமிழ் பேசும் மக்களாகவும், புத்த சமயத்தை சேராதவர்களாகவும் இருக்கும் பொழுதும், அவர்கள் வழிபாடும் சைவ ஆலயங்களுக்கு இடையூறாக அல்லது அவர்களுக்கு சொந்தமான காணியிலேயே பலவந்தமாக புத்தர் சிலை வைப்பதும் பின் விகாரை காட்டுவதும் பின் சிங்கள குடியேற்றத்தால் ஆக்கிரமிப்பு செய்வதும் 2009 க்குப் பின் அதிகரித்துக்கொண்டு போவது ஒரு சாதாரண விடயமாகி விட்டது. எந்த அரசாங்கம் வந்தாலும் அது நின்றபாடில்லை. இன்றும் மே 25, 2025, இலும் இப்படியான வன்முறைச் செயல்கள் தொடர்வதைக் காணலாம். உதாரணமாக, திடீரென அம்பாறை மாவட்டம் உகந்தைமலை முருகன் ஆலய சூழலில் முளைத்த புத்தர் சிலையைக் எடுத்துக் காட்டலாம். இது என்ன கொடுமை என்றால், தாங்கள் புத்தரை போற்றுகிறோம், பின்பற்றுகிறோம் என்று வாய்க்கு வாய் சொல்லும் அவர்கள் செய்யும் செயல்கள் தான் இவை! இது தான் சிங்கள அரசியல்வாதிகளும், பிக்குகளும் பல நாட்களாக முயற்சி செய்து கொண்டிருப்பது — வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் வாழும் தமிழர்களை அவர்களது பூர்வீக நிலங்களிலிருந்து விரட்டுவதுதான். அவர்கள் இதில் பெரிதளவில் வெற்றி பெற்று விட்டார்கள். தமிழர்களில் பாதிக்கு மேற்பட்டோர் நாட்டின் பிற பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்து விட்டார்கள், அல்லது இந்தியாவுக்கும் மேற்கு நாடுகளுக்கும் அகதிகளாகச் சென்று விட்டார்கள். எல்லைப் பகுதிகளில் தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு, அவர்களுக்குப் பதிலாக ஆயுதம் தரப்பட்ட சிங்களர்கள் குடியமர்த்தப்பட்டனர். கல் ஓயா, மகாவலி திட்டம் போன்ற பல பெரும் நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள் தமிழர் நிலங்களை அபகரிக்க பயன்படுத்தப் பட்டன. இவை அனைத்துக்கும் உலகத் தொண்டு நிறுவனங்கள் நிதி உதவி வழங்கியுள்ளன. ஆனால் அவர்கள் இந்த அநியாயங்களைக் கண்டும் காணாதது போல நடந்து கொண்டனர். இதே நேரத்தில், தமிழர்கள் நாடாளுமன்ற பிரதிநிதித்துவத்தை இழந்தனர். தேர்தல் எல்லைகள் மாற்றப்பட்டு, அரச ஆதரவுடன் சிங்கள மக்கள் குடியேற்றப்பட்டதால், தமிழர் வாக்குரிமையும் குறைக்கப் பட்டது. Part: 135 / APPENDIX – "Is BUDDHA BETRAYED by Lanka chronicles authors?" Buddha is understood to be a very kind person who renounced the royal comforts, his just born son and his young wife when he was 29 years of age. He was saddened by the misery of this worldly life and wanted to find a way out of this misery. Dipavamsa describes Buddha as; the chief among Sages, the bringer of Happiness, the compassionate, and merciful grate Sage. Buddha was born more than 2400 years ago, and the Ceylon chronicles wanted us to believe that there were non- humans; blood thirsty Yakkhas, savage Pisacas and Rakkhasas during his life time in Lanka. The monkish authors branded the original inhabitants of Lanka as above to misappropriate their traditional land. The Buddha wanted to clear Lanka of the above sub-humans to make way for his chosen followers yet to come to Lanka from Vanga, and he came, flying to Lanka thrice. Buddha is a Human, and couldn’t have flown, and his flying is a plagiarism from the Epic Ramayana. When he came he was hovering over the heads of Yakkhas in mid air! Yakkahs mistook Buddha as one of theirs, the Dipavamsa, 1- 51. Both, the Buddha and the Yakkhas, must have been humans to look similar. The Buddha then terrorized Yakkhas by sending heavy rain, cold wind, darkness and extreme heat etc. The first terrorist of the world, one may say! In the end, the merciful Buddha, made the Yakkhas run away to another island, Giridipa; never to return, Dipavamsa 1-78. What kind of merciful and compassionate Buddha was he to indulge in these cruelties? The monkish chroniclers betrayed the Buddha by ascribing these sorts of uncivilized and criminal acts to the Buddha, shame on them. This is what the Sinhala politicians and the monks want to do with the Tamils, to drive them away from their ancestral homeland. They succeed in this about more than fifty percentage by driving the Tamils to India, and to the western world. They also brutally massacred Tamils in many pockets of border area, and replaced them with armed Sinhalese militia. Vast tracks of Tamils home lands were forcefully appropriated under various irrigation schemes, with the help of the major World Donor agencies. These Donor agencies are also the silent partners in the murder, mayhem and robbing of Tamils. Tamils’ lost their representations in the parliament while Sinhalese were increasing their representation in the Parliament. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 136 தொடரும் / Will follow எனது அறிவார்ந்த தேடல்: 1514 துளி/DROP: 2098 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 135] [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 135 / பின் இணைப்பு - "இலங்கை நாளிதழ் ஆசிரியர்களால் புத்தர் துரோகம் செய்யப்பட்டாரா?" புத்தர் என்பது அனைத்துலக மக்களாலும் மரியாதை செய்யப்படும், கருணையும், அன்பும் நிறைந்த சிறந்த முனிவர் ஆகும். 29 வயதில் இளம் மனைவியையும், புதிதாக பிறந்த மகனையும் விட்டுவிட்டு அரச வாழவைத் துறந்தவர். வாழ்க்கையின் துன்பங்களைப் பார்த்து அதற்கான விடியலைத் தேடி புறப்பட்டவர். இவரைப் பற்றிய இந்த உயர்ந்த பார்வைக்கு முற்றிலும் முரணாக, இலங்கையின் புராண நூல்களான தீபவம்சம் (Dipavamsa) மகாவம்சம் (Mahavamsa) மற்றும் இரசவலிய புத்தரை இதற்கு மாறாக வர்ணிக்கின்றன. இந்த நூல்கள், புத்தர் வாழ்ந்த காலத்தில் இலங்கையில் உருவமற்ற, மனிதரல்லாத இயக்கர்கள் (Yaksha) மனித மாமிசத்தை உண்ணும் கொடூரமான, கோபக் குணமும், வடிவமற்ற பிசாசுகள் [Pisacas], அரக்கர்கள் அல்லது அசுரர்கள் [Rakkhasas] போன்ற இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மனிதரல்லாத உருவங்கள் அல்லது உயிரினங்கள் வாழ்ந்ததாகக் கூறுகின்றன. ஆனால் இவர்கள் எல்லோரும் இந்நாட்டின் மூலப் பழங் குடியினர் [original inhabitants of Lanka] என்பதே உண்மை. இவர்கள் மீது இப்படியான குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்துவதன் மூலம், அவர்களை "மனிதர்கள் அல்ல" எனக் கூறி பாரம்பரிய நிலங்களை கைப்பற்றும் முயற்சியாக இது இருந்திருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. தீபவம்சம் 1.51 : புத்தர் இலங்கைக்கு மூன்று முறை பறந்து வந்தார் என்றும், ஒருமுறை அங்கே கூடியிருந்த இயக்கர்களின் கூட்டத்தினர் சம்புத்தர் அங்கே நிற்பதைக் கண்டார்கள் என்றும், ஆனால் அவர் புத்தர் என்று அவர்கள் நினைக்கவில்லை; அவரை வேறொரு இயக்கர் என்று நினைத்தார்கள் என்றும் கூறுகிறது. அதனால்த்தான் "இவர் நம்மவர்" என்று நினைத்தனர். இது இயக்கர்களும் புத்தரும் மனித வடிவில் இருந்தனர் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால், பிறகு புத்தர் அவர்களை பயமுறுத்த பலத்த மழை, குளிர் காற்று, கடுமையான வெப்பம் மற்றும் இருள் போன்றவற்றை ஏற்படுத்தினார். அன்பினதும் கருணையினதும் மொத்த வடிவான புத்தர், மேலே கூறியவாறு, இலங்கை நாட்டின் சொந்த மக்களை, பழங்க்குடியினரை அடக்குமுறையில் பயமுறுத்தி விரட்டும் செயல்கள் செய்தார் என்பது அவரின் இயல்புக்கு முற்றிலும் முரண்பாடாக இருக்கிறது? தீபவம்சம் 1.78: கோடையில் தாகம் கொண்டவர்கள் நதியை நோக்கி ஓடுவது போல, இயக்கர்கள் 'கிரிதீபத்திற்கு' [Giridipa] ஓடினார்கள்; அவர்கள் அனைவரும் ஒருபோதும் திரும்பி வராமல் அங்கே அதில் நுழைந்தனர்; முனிவர் (பின்னர்) தீவை அதன் முந்தைய இடத்திற்கு மீட்டெடுத்தார் என்கிறது. இது புத்தரின் அகிம்சை (nonviolence) மற்றும் கருணை என்ற தத்துவங்களுக்கு மீண்டும் இது எதிரானது ஆகும். இப்படியான கதைகள், புத்தரை அதிமானுட ஆற்றல்கள் கொண்டவர் போலவும், பிறரை வன்முறையால் விரட்டும் பயங்கரவாதி போலவும் காட்டுகின்றன. இது புத்தரின் உண்மையான உருவத்துக்கு கேடாக உள்ளது. இதனால் இலங்கை வரலாற்று புராணங்களை எழுதிய பௌத்த பிக்குகள், புத்தருக்கு துரோகம் செய்துள்ளனர். அவரின் புனித உருவத்தை அழித்துள்ளனர் என்பதே உண்மை. உதாரணமாக அங்கு வாழும் மக்கள் தமிழ் பேசும் மக்களாகவும், புத்த சமயத்தை சேராதவர்களாகவும் இருக்கும் பொழுதும், அவர்கள் வழிபாடும் சைவ ஆலயங்களுக்கு இடையூறாக அல்லது அவர்களுக்கு சொந்தமான காணியிலேயே பலவந்தமாக புத்தர் சிலை வைப்பதும் பின் விகாரை காட்டுவதும் பின் சிங்கள குடியேற்றத்தால் ஆக்கிரமிப்பு செய்வதும் 2009 க்குப் பின் அதிகரித்துக்கொண்டு போவது ஒரு சாதாரண விடயமாகி விட்டது. எந்த அரசாங்கம் வந்தாலும் அது நின்றபாடில்லை. இன்றும் மே 25, 2025, இலும் இப்படியான வன்முறைச் செயல்கள் தொடர்வதைக் காணலாம். உதாரணமாக, திடீரென அம்பாறை மாவட்டம் உகந்தைமலை முருகன் ஆலய சூழலில் முளைத்த புத்தர் சிலையைக் எடுத்துக் காட்டலாம். இது என்ன கொடுமை என்றால், தாங்கள் புத்தரை போற்றுகிறோம், பின்பற்றுகிறோம் என்று வாய்க்கு வாய் சொல்லும் அவர்கள் செய்யும் செயல்கள் தான் இவை! இது தான் சிங்கள அரசியல்வாதிகளும், பிக்குகளும் பல நாட்களாக முயற்சி செய்து கொண்டிருப்பது — வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் வாழும் தமிழர்களை அவர்களது பூர்வீக நிலங்களிலிருந்து விரட்டுவதுதான். அவர்கள் இதில் பெரிதளவில் வெற்றி பெற்று விட்டார்கள். தமிழர்களில் பாதிக்கு மேற்பட்டோர் நாட்டின் பிற பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்து விட்டார்கள், அல்லது இந்தியாவுக்கும் மேற்கு நாடுகளுக்கும் அகதிகளாகச் சென்று விட்டார்கள். எல்லைப் பகுதிகளில் தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு, அவர்களுக்குப் பதிலாக ஆயுதம் தரப்பட்ட சிங்களர்கள் குடியமர்த்தப்பட்டனர். கல் ஓயா, மகாவலி திட்டம் போன்ற பல பெரும் நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள் தமிழர் நிலங்களை அபகரிக்க பயன்படுத்தப் பட்டன. இவை அனைத்துக்கும் உலகத் தொண்டு நிறுவனங்கள் நிதி உதவி வழங்கியுள்ளன. ஆனால் அவர்கள் இந்த அநியாயங்களைக் கண்டும் காணாதது போல நடந்து கொண்டனர். இதே நேரத்தில், தமிழர்கள் நாடாளுமன்ற பிரதிநிதித்துவத்தை இழந்தனர். தேர்தல் எல்லைகள் மாற்றப்பட்டு, அரச ஆதரவுடன் சிங்கள மக்கள் குடியேற்றப்பட்டதால், தமிழர் வாக்குரிமையும் குறைக்கப் பட்டது. Part: 135 / APPENDIX – "Is BUDDHA BETRAYED by Lanka chronicles authors?" Buddha is understood to be a very kind person who renounced the royal comforts, his just born son and his young wife when he was 29 years of age. He was saddened by the misery of this worldly life and wanted to find a way out of this misery. Dipavamsa describes Buddha as; the chief among Sages, the bringer of Happiness, the compassionate, and merciful grate Sage. Buddha was born more than 2400 years ago, and the Ceylon chronicles wanted us to believe that there were non- humans; blood thirsty Yakkhas, savage Pisacas and Rakkhasas during his life time in Lanka. The monkish authors branded the original inhabitants of Lanka as above to misappropriate their traditional land. The Buddha wanted to clear Lanka of the above sub-humans to make way for his chosen followers yet to come to Lanka from Vanga, and he came, flying to Lanka thrice. Buddha is a Human, and couldn’t have flown, and his flying is a plagiarism from the Epic Ramayana. When he came he was hovering over the heads of Yakkhas in mid air! Yakkahs mistook Buddha as one of theirs, the Dipavamsa, 1- 51. Both, the Buddha and the Yakkhas, must have been humans to look similar. The Buddha then terrorized Yakkhas by sending heavy rain, cold wind, darkness and extreme heat etc. The first terrorist of the world, one may say! In the end, the merciful Buddha, made the Yakkhas run away to another island, Giridipa; never to return, Dipavamsa 1-78. What kind of merciful and compassionate Buddha was he to indulge in these cruelties? The monkish chroniclers betrayed the Buddha by ascribing these sorts of uncivilized and criminal acts to the Buddha, shame on them. This is what the Sinhala politicians and the monks want to do with the Tamils, to drive them away from their ancestral homeland. They succeed in this about more than fifty percentage by driving the Tamils to India, and to the western world. They also brutally massacred Tamils in many pockets of border area, and replaced them with armed Sinhalese militia. Vast tracks of Tamils home lands were forcefully appropriated under various irrigation schemes, with the help of the major World Donor agencies. These Donor agencies are also the silent partners in the murder, mayhem and robbing of Tamils. Tamils’ lost their representations in the parliament while Sinhalese were increasing their representation in the Parliament. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 136 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2098 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 135 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34348151934833348/? "அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 136 [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 136 / பின் இணைப்பு - "இலங்கை நாளிதழ் ஆசிரியர்களால் புத்தர் துரோகம் செய்யப்பட்டாரா?" மிக பழமையான புத்தமத நூல்களான தீபவம்சம் மற்றும் மகாவம்சம் போன்றவை கூட, புத்த மத அரசர்கள் செய்த கொலைகளைப் புகழ்ந்து பேசுகின்றன. உதாரணமாக, தீபவம்சம், அசோக சக்ரவர்த்தி தனது நூறு சகோதரர்களை கொன்ற பின்னும், அவரை ‘நல்ல ஒழுக்கமுடைய, புகழ்பெற்ற மன்னன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார். இது என்ன வகையான நீதிக் கருத்து? இப்போது இலங்கையில் உள்ள பிக்குகள் இதே போன்று நடக்கின்றனர். தமிழர்களுக்கு, அவர்களின் சம உரிமைகளில் எதுவுமே வழங்கப்படக் கூடாது எனத் திட்டமிட்டுப் பேசுகிறார்கள். பின்னர் அதே விரோதத்தை ஊட்டி, இராணுவத்தின் மூலம் மேலும் தமிழர்கள் விரட்டப் படுகிறார்கள் அல்லது துரத்தப் படுகிறார்கள். பின் அவர்களது நிலங்கள் அபகரிக்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக, இன்று 29, ஜூலை 2025, கொடியேற்றம் அன்று, நல்லூர் ஆலய வளாகத்திற்குள் அத்துமீறி நுழைந்த இராணுவத்தின் செயலைக் கூறலாம்? இவ்வாறு, தீபவம்சம், மகாவம்சம் போன்ற புத்த நுால்கள் புத்தரின் சத்தியங்களை தவிர்த்து, அசோகனின் கொடூரத் செயல்களையும் வெறுப்புப் பரப்புதலையும் நீதியென புகழ்ந்தன. அசோக்கர் பிறகு அமைதியையும் தர்மத்தையும் பின்பற்றினாலும், இந்த நூல்கள் அவரது மறுமாற்றத்தைப் பேசாமல், ஆரம்பக் கொலைகளையே புகழ்கின்றன. இன்று சில பிக்குகள், இராணுவத்தினதும் அரசியல்வாதிகளினதும் மற்றும் குண்டர்களினதும் உதவியுடன் இதையே பின்பற்றித் தமிழர்களை ஒடுக்க முயல்கின்றனர் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. தீபவம்சம் 1 - 26 இல், பின்னர் இந்த ஜம்புதீபத்தின் [இந்தியாவின்] மீது ஒரு ஆட்சியாளர் இருப்பார், அவர் தம்ம அசோகர் என்றும் மிகவும் நல்லொழுக்கமுள்ள, புகழ்பெற்ற மன்னன் என்றும், புத்த பிக்கு ஆசிரியரால் எதிர்வு கூறப்பட்ட அந்த அசோகன் தான் தீபவம்சம் 6 - 22 இல், தனது நூறு சகோதரர்களைக் கொன்று, அதன் பின் தனியாக தனது பரம்பரை ஆட்சியை, மகிந்தவின் பதினான்காம் அகவையில், மன்னனாக முடி சூடினார் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளதைக் காண்க. தீபவம்சம் (பாகம் 9, செய்யுள் 7) இல், புத்தர் "மக்களுக்குள் சிறந்தவனான விஜயனின் வருகைக்காக இலங்கையைத் தயார் செய்தார்" என்று கூறுகிறது. இருப்பினும், இந்தக் கூற்று கடுமையான நெறிமுறை மற்றும் வரலாற்று கவலைகளை அல்லது கேள்விகளை எழுப்புகிறது. "தலைவன்" விஜயன் என்று அழைக்கப்படுபவர் அதே உரையில் தீய மற்றும் பயங்கரமான செயல்களைச் செய்ததாக விவரிக்கப்படுகிறார். அதாவது இது போன்ற ஒரு கெட்ட நடத்தை கொண்ட ஒருவனுக்காக, புத்தர் இலங்கையைத் தயார் செய்தார் எனக் கூறுவது தார்மீகமும் வரலாற்றுத் தரவுகளும் மோதும் விடயமாகும். சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இலங்கை அரசாங்கங்களும் அவற்றின் ஆயுதப் படைகளும் இந்த புராண நபரின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக அடக்குமுறை மற்றும் வன்முறைச் செயல்களை அல்லது கொடூரச் செயல்களை மேற்கொண்டன, மேற்கொள்ளுகின்றன என்பது மறக்க முடியாத வரலாறு ஆகும் - இது விஜயனின் மரபின் துயரமான தொடர்ச்சி போல் தோன்றுகிறது! விஜயன் ஒரு உண்மையான தலைவன் அல்ல; மாறாக, அவனுடைய சொந்த தந்தையால் நாடு கடத்தப்பட்ட ஒரு மனிதன். அவனும் அவனது தோழர்களும் ஒரே மாதிரியான கட்டுக்கடங்காத கொடிய பண்புகளைப் பகிர்ந்து கொண்டதால், ஒரு படகில் அங்கிருந்து துரத்தப்பட்டனர். அதாவது விஜயன் சொந்த நாட்டில் இருந்து அகற்றப்பட்ட ஒரு குற்றவாளி. அவனுடன் பயணித்த எல்லோரும் அதே போன்ற குற்ற இயல்புகள் கொண்டவர்கள் ஆகும். அவர்கள் முதலில் சுப்பரகாவில் (அநேகமாக இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரையில்) தரையிறங்கினர், அங்கு அவர்கள் ஆரம்பத்தில் வரவேற்கப்பட்டனர் என்றாலும், விரைவில், அவர்கள் தங்கள் காட்டுமிராண்டித்தனமான நடத்தைகளுக்குத் திரும்பினர் - திருடுதல், பொய்சொல்லுதல், விபச்சாரம் மற்றும் அவதூறு செய்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர். இந்தத் தவறான செயல்களால் கோபமடைந்த சுப்பரக மக்கள் அவர்களைக் கொல்லத் திட்டமிட்டனர். இதனால் அங்கிருந்து தப்பிச் சென்று, அவர்கள் பருகாச்சாவை அடைந்தனர், அங்கு தீபவம்சம் 9-26 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, மூன்று மாதங்களுக்கு அதே தீய நடத்தையை மீண்டும் செய்தனர். பின்னர் தான் அவர்கள் இலங்கைக்கு வந்தனர். ஆனால் மகாவம்சம், இந்த பருகச்சா நிகழ்வை முழுமையாக ஒதுக்குகிறது. இது ஒரு முக்கிய வரலாற்று முரணாகும். இது, இந்த பௌத்த நூல்களின் நம்பிக்கையற்ற தன்மை மற்றும் அரசியல் நோக்கங்களை காட்டுகிறது. வரலாற்று புராண நூல்களை எழுதிய புத்த மடாலய குருக்கள் தங்கள் நலன்களுக்காக குற்றவாளிகளையும் புனிதப்படுத்துவதில் வெட்கமடையவில்லை என்பதை இது மீண்டும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. Part: 136 / APPENDIX – "Is BUDDHA BETRAYED by Lanka chronicles authors?" It is forecast, Dipavamsa1- 26, that there would be a ruler over Jambudipa a highly virtuous, glorious monarch known as Dhammasoka. The Dipavamsa records, 6-22, that the same king killed his one hundred brothers to continue with the reign. What kind of glory is this? No wonder that the monks in the present day Sri Lanka is hell bent to get rid of the Tamils from their ancestral home land by any means. Moral of the monkish author of the Ceylon chronicles is that you kill your one hundred brothers; you are virtuous and glorious so long as you belong to the Buddhist faith. The present day monks always in the forefront to scuttle any reprieve, however small it is, the Government negotiate with the Tamils. Enmity and issues are created to generate violence and then direct the security forces to kill more Tamils on the name of sovereignty, and take their lands. The monkish authors of the Dipavamsa and the Mahavamsa not only betrayed the Buddha, but also the King Asoka and his sermons on his several edicts. Asoka might have had killed few of his brothers to come to the throne. However the monkish authors of the chronicles sent a loud and clear approval that you kill your one hundred brothers in the case of the Dipavamsa, ninety nine in the case of the Mahavamsa, still you are virtuous and glorious. The Sri Lankan chronicles proudly claim that the King Asoka killed one hundred or ninety nine of his brothers without expressing any remorse or compunction. The Buddha prepared Lanka for the arrival of Vijaya, the chief of men. What kind of chief he was! He committed most wicked and fearful deeds, Dipavamsa, 9-7. The post independent Sri Lanka Government and its security forces emulated and still continue to emulate Vijaya in their wicked and murderous acts against the Tamils. Vijaya was banished from his own land by his own father, and forced to drift on a boat along with his companions who are of same characters. The boat aimlessly reached Suppara, probably on the western coast of India, and the people Suppara hospitably received them. There too they displayed their inborn behaviours: of barbarous deeds, theft, adultery, falsehood and slander. The people of Suppara wanted to kill Vijaya and his companions. Then they escaped, and landed in Bharukaccha and did the same evil deeds for three months, Dipavamsa 9-26. Then they landed in Lankadipa. The Mahavamsa omitted the landing in Bharukaccha or the Dipavamsa added this. Either way, it is an anomaly. Vijaya’s arrival is a myth as stated elsewhere. The above paragraph is to show that to what extent that the monkish authors would go to advance their own interest. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 137 தொடரும் / Will follow எனது அறிவார்ந்த தேடல்: 1516 துளி/DROP: 2100 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 136] [This detailed Tamil article is based on the unfinished historical book 'History of Sri Lanka' by my late friend, Mr. Kandiah Easwaran, a civil engineer. The English summary below is his own version. / இந்த விரிவான தமிழ் கட்டுரை, எனது மறைந்த நண்பர், பொறியியலாளர் திரு. கந்தையா ஈஸ்வரன் எழுதிய முடிக்கப்படாத "இலங்கை வரலாறு" என்ற புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கீழே உள்ள ஆங்கிலச் சுருக்கம் அவரது சொந்தப் பதிப்பாகும்.] பகுதி: 136 / பின் இணைப்பு - "இலங்கை நாளிதழ் ஆசிரியர்களால் புத்தர் துரோகம் செய்யப்பட்டாரா?" மிக பழமையான புத்தமத நூல்களான தீபவம்சம் மற்றும் மகாவம்சம் போன்றவை கூட, புத்த மத அரசர்கள் செய்த கொலைகளைப் புகழ்ந்து பேசுகின்றன. உதாரணமாக, தீபவம்சம், அசோக சக்ரவர்த்தி தனது நூறு சகோதரர்களை கொன்ற பின்னும், அவரை ‘நல்ல ஒழுக்கமுடைய, புகழ்பெற்ற மன்னன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார். இது என்ன வகையான நீதிக் கருத்து? இப்போது இலங்கையில் உள்ள பிக்குகள் இதே போன்று நடக்கின்றனர். தமிழர்களுக்கு, அவர்களின் சம உரிமைகளில் எதுவுமே வழங்கப்படக் கூடாது எனத் திட்டமிட்டுப் பேசுகிறார்கள். பின்னர் அதே விரோதத்தை ஊட்டி, இராணுவத்தின் மூலம் மேலும் தமிழர்கள் விரட்டப் படுகிறார்கள் அல்லது துரத்தப் படுகிறார்கள். பின் அவர்களது நிலங்கள் அபகரிக்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக, இன்று 29, ஜூலை 2025, கொடியேற்றம் அன்று, நல்லூர் ஆலய வளாகத்திற்குள் அத்துமீறி நுழைந்த இராணுவத்தின் செயலைக் கூறலாம்? இவ்வாறு, தீபவம்சம், மகாவம்சம் போன்ற புத்த நுால்கள் புத்தரின் சத்தியங்களை தவிர்த்து, அசோகனின் கொடூரத் செயல்களையும் வெறுப்புப் பரப்புதலையும் நீதியென புகழ்ந்தன. அசோக்கர் பிறகு அமைதியையும் தர்மத்தையும் பின்பற்றினாலும், இந்த நூல்கள் அவரது மறுமாற்றத்தைப் பேசாமல், ஆரம்பக் கொலைகளையே புகழ்கின்றன. இன்று சில பிக்குகள், இராணுவத்தினதும் அரசியல்வாதிகளினதும் மற்றும் குண்டர்களினதும் உதவியுடன் இதையே பின்பற்றித் தமிழர்களை ஒடுக்க முயல்கின்றனர் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. தீபவம்சம் 1 - 26 இல், பின்னர் இந்த ஜம்புதீபத்தின் [இந்தியாவின்] மீது ஒரு ஆட்சியாளர் இருப்பார், அவர் தம்ம அசோகர் என்றும் மிகவும் நல்லொழுக்கமுள்ள, புகழ்பெற்ற மன்னன் என்றும், புத்த பிக்கு ஆசிரியரால் எதிர்வு கூறப்பட்ட அந்த அசோகன் தான் தீபவம்சம் 6 - 22 இல், தனது நூறு சகோதரர்களைக் கொன்று, அதன் பின் தனியாக தனது பரம்பரை ஆட்சியை, மகிந்தவின் பதினான்காம் அகவையில், மன்னனாக முடி சூடினார் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளதைக் காண்க. தீபவம்சம் (பாகம் 9, செய்யுள் 7) இல், புத்தர் "மக்களுக்குள் சிறந்தவனான விஜயனின் வருகைக்காக இலங்கையைத் தயார் செய்தார்" என்று கூறுகிறது. இருப்பினும், இந்தக் கூற்று கடுமையான நெறிமுறை மற்றும் வரலாற்று கவலைகளை அல்லது கேள்விகளை எழுப்புகிறது. "தலைவன்" விஜயன் என்று அழைக்கப்படுபவர் அதே உரையில் தீய மற்றும் பயங்கரமான செயல்களைச் செய்ததாக விவரிக்கப்படுகிறார். அதாவது இது போன்ற ஒரு கெட்ட நடத்தை கொண்ட ஒருவனுக்காக, புத்தர் இலங்கையைத் தயார் செய்தார் எனக் கூறுவது தார்மீகமும் வரலாற்றுத் தரவுகளும் மோதும் விடயமாகும். சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இலங்கை அரசாங்கங்களும் அவற்றின் ஆயுதப் படைகளும் இந்த புராண நபரின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக அடக்குமுறை மற்றும் வன்முறைச் செயல்களை அல்லது கொடூரச் செயல்களை மேற்கொண்டன, மேற்கொள்ளுகின்றன என்பது மறக்க முடியாத வரலாறு ஆகும் - இது விஜயனின் மரபின் துயரமான தொடர்ச்சி போல் தோன்றுகிறது! விஜயன் ஒரு உண்மையான தலைவன் அல்ல; மாறாக, அவனுடைய சொந்த தந்தையால் நாடு கடத்தப்பட்ட ஒரு மனிதன். அவனும் அவனது தோழர்களும் ஒரே மாதிரியான கட்டுக்கடங்காத கொடிய பண்புகளைப் பகிர்ந்து கொண்டதால், ஒரு படகில் அங்கிருந்து துரத்தப்பட்டனர். அதாவது விஜயன் சொந்த நாட்டில் இருந்து அகற்றப்பட்ட ஒரு குற்றவாளி. அவனுடன் பயணித்த எல்லோரும் அதே போன்ற குற்ற இயல்புகள் கொண்டவர்கள் ஆகும். அவர்கள் முதலில் சுப்பரகாவில் (அநேகமாக இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரையில்) தரையிறங்கினர், அங்கு அவர்கள் ஆரம்பத்தில் வரவேற்கப்பட்டனர் என்றாலும், விரைவில், அவர்கள் தங்கள் காட்டுமிராண்டித்தனமான நடத்தைகளுக்குத் திரும்பினர் - திருடுதல், பொய்சொல்லுதல், விபச்சாரம் மற்றும் அவதூறு செய்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர். இந்தத் தவறான செயல்களால் கோபமடைந்த சுப்பரக மக்கள் அவர்களைக் கொல்லத் திட்டமிட்டனர். இதனால் அங்கிருந்து தப்பிச் சென்று, அவர்கள் பருகாச்சாவை அடைந்தனர், அங்கு தீபவம்சம் 9-26 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, மூன்று மாதங்களுக்கு அதே தீய நடத்தையை மீண்டும் செய்தனர். பின்னர் தான் அவர்கள் இலங்கைக்கு வந்தனர். ஆனால் மகாவம்சம், இந்த பருகச்சா நிகழ்வை முழுமையாக ஒதுக்குகிறது. இது ஒரு முக்கிய வரலாற்று முரணாகும். இது, இந்த பௌத்த நூல்களின் நம்பிக்கையற்ற தன்மை மற்றும் அரசியல் நோக்கங்களை காட்டுகிறது. வரலாற்று புராண நூல்களை எழுதிய புத்த மடாலய குருக்கள் தங்கள் நலன்களுக்காக குற்றவாளிகளையும் புனிதப்படுத்துவதில் வெட்கமடையவில்லை என்பதை இது மீண்டும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. Part: 136 / APPENDIX – "Is BUDDHA BETRAYED by Lanka chronicles authors?" It is forecast, Dipavamsa1- 26, that there would be a ruler over Jambudipa a highly virtuous, glorious monarch known as Dhammasoka. The Dipavamsa records, 6-22, that the same king killed his one hundred brothers to continue with the reign. What kind of glory is this? No wonder that the monks in the present day Sri Lanka is hell bent to get rid of the Tamils from their ancestral home land by any means. Moral of the monkish author of the Ceylon chronicles is that you kill your one hundred brothers; you are virtuous and glorious so long as you belong to the Buddhist faith. The present day monks always in the forefront to scuttle any reprieve, however small it is, the Government negotiate with the Tamils. Enmity and issues are created to generate violence and then direct the security forces to kill more Tamils on the name of sovereignty, and take their lands. The monkish authors of the Dipavamsa and the Mahavamsa not only betrayed the Buddha, but also the King Asoka and his sermons on his several edicts. Asoka might have had killed few of his brothers to come to the throne. However the monkish authors of the chronicles sent a loud and clear approval that you kill your one hundred brothers in the case of the Dipavamsa, ninety nine in the case of the Mahavamsa, still you are virtuous and glorious. The Sri Lankan chronicles proudly claim that the King Asoka killed one hundred or ninety nine of his brothers without expressing any remorse or compunction. The Buddha prepared Lanka for the arrival of Vijaya, the chief of men. What kind of chief he was! He committed most wicked and fearful deeds, Dipavamsa, 9-7. The post independent Sri Lanka Government and its security forces emulated and still continue to emulate Vijaya in their wicked and murderous acts against the Tamils. Vijaya was banished from his own land by his own father, and forced to drift on a boat along with his companions who are of same characters. The boat aimlessly reached Suppara, probably on the western coast of India, and the people Suppara hospitably received them. There too they displayed their inborn behaviours: of barbarous deeds, theft, adultery, falsehood and slander. The people of Suppara wanted to kill Vijaya and his companions. Then they escaped, and landed in Bharukaccha and did the same evil deeds for three months, Dipavamsa 9-26. Then they landed in Lankadipa. The Mahavamsa omitted the landing in Bharukaccha or the Dipavamsa added this. Either way, it is an anomaly. Vijaya’s arrival is a myth as stated elsewhere. The above paragraph is to show that to what extent that the monkish authors would go to advance their own interest. நன்றி Thanks [கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம், அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்] [Kandiah Thillaivinayagalingam, Athiady, Jaffna] பகுதி / Part: 137 தொடரும் / Will follow துளி/DROP: 2100 ["அறிவியல் நோக்கில் 'இலங்கையின் காலவரிசைப்படி நிகழ்வுகளை பதிவு செய்த பண்டைய இலங்கை நூல்களில் [நாளாகமம்களில்]' ஒரு பார்வை" / "A look at 'Lanka chronicles' from a scientific perspective" / In Tamil & English / பகுதி Part: 136 https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34364710406510834/?