சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 1


[இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது.


ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும்.


என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த நூலின் இதயம்.]



திருவள்ளுவர், இயேசு, முகம்மது நபி ஆகியோர் இன்னும் பிறக்காத காலம் அது. அன்று சிங்களம் என்ற சொற்கள் இல்லை. பௌத்தம் என்றும் சைவம் என்றும் சுவர்கள் இல்லை. வடக்கே சிவந்த மண்ணும், மேற்கே உப்புக்காற்றும், நடுவே கருங்கற்களும் மட்டுமே இருந்தன. மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபோது, "நீ யார்?" என்று கேட்கவில்லை. "எந்த நிலத்திலிருந்து வருகிறாய்?" என்று மட்டுமே கேட்டார்கள்.


யாழ்ப்பாணத்தின் கந்தரோடையில் அந்த முதியவர் ஒரு உடைந்த மண்பாண்டத்தின் விளிம்பைத் தடவிக் கொண்டிருந்தார். "தம்பி, கப்பல்கள் வருவதற்கு முன்பே நாம் இங்கே இருந்தோம்," என்றார். சிறுவன் கேட்டான், "எந்தக் கப்பல்கள் தாத்தா?" பெரியவர் சிரித்தார். "எல்லாக் கப்பல்களும் தான்." அங்கே நாகரிகம் என்பது ஒரு மொழியாக இருக்கவில்லை; அது ஒரு பகிர்வாக இருந்தது. தெற்கிலிருந்து வந்த வணிகன் ஒருவன் பேசிய மொழி புதியதாக இருந்தாலும், அதில் இருந்த ஈரப்பதம் அவர்களுக்குப் புரிந்தது. அவர்கள் தங்களைத் 'தமிழர்' என்றோ 'நாகர்' என்றோ அழைத்துக்கொள்ளவில்லை. 'நிலத்தின் மக்கள்' என்று மட்டுமே உணர்ந்தார்கள். அவர்களின் இறந்தவர்கள் நடுகற்களுக்குக் கீழே உறங்கினார்கள்; அவர்கள் மீது எந்தப் புனித நூல்களும் பாரமாக ஏற்றப்படவில்லை.


மன்னார் கடலில் முத்து குளிக்கும்போது, மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு கடலுக்குள் இறங்கிய மனிதர்களுக்கு மதம் தெரியவில்லை. அரபு தேசத்திலிருந்தும், தமிழகக் கரையிலிருந்தும் வந்த வணிகர்களிடம் அருவதி என்ற பெண் கணக்கு வழக்குகளைப் பேசினாள். அவளுக்கு மூன்று மொழிகள் தெரியும், ஆனால் அவை எதற்கும் அப்போது பெயர் சூட்டப்படவில்லை.


இந்த காலகட்டத்தில் தான், இலங்கையின் வடபகுதியில் உள்ள கந்தரோடை மண்ணில் மாலை நேரம் மெல்ல இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. வானத்தில் மேகம் திரண்டது. தொலைவில் இடி முழக்கம் கேட்டது. அங்கே வட்டமாக அடுக்கப்பட்ட பெரிய கற்கள் இருந்தன. அவை பழமையான கல்லறைகள். அந்தக் கற்கள் பல தலைமுறைகளை பார்த்திருந்தன. ஒரு கல்லருகில் சிவா அமர்ந்திருந்தான். அவன் தனது இரும்புக் கத்தியை மெதுவாக தீட்டிக் கொண்டிருந்தான். உப்பு காற்றும் கடின உழைப்பும் அவன் கைகளை கருப்பாக மாற்றியிருந்தது.


அவனருகில் கலினி நின்றாள். அவள் நாகர் குலத்தைச் சேர்ந்த திசையனின் மகள். கடலோர வர்த்தகக் குடும்பத்தில் பிறந்தவள். அவளின் காலணியில் இருந்த மணிகள் மெதுவாக ஒலித்தன. “மாலை நேரத்தில் இங்கே இருக்கக்கூடாது,” என்றாள் கலினி. “இங்கே ஆவிகள் நடமாடும் என்று சொல்வார்கள்.” சிவா சிரித்தான். “ ஆவிகளுக்கு நான் பயப்பட மாட்டேன். உயிரோடு இருப்பவர்கள்தான் எம்மை பயமுறுத்துவார்கள்,” என்றான். அவர்கள் இன்னும் காதலர்கள் இல்லை. ஆனால் ஊரார் ஏற்கனவே அவர்களைப் பற்றி பேசத் தொடங்கியிருந்தனர்.


அந்தக் காலத்தில் நாகர்கள் தமிழ் மொழியையும் பண்பாட்டையும் ஏற்றுக்கொண்டு மற்ற மக்களுடன் கலந்திருந்தனர். எனவே சிவா மற்றும் கலினி இடையில் பெரிய மொழி வேறுபாடு இல்லை. ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கை முறை வேறுபட்டது. கலினியின் குடும்பம் கடலோர வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டது. சிவாவின் மக்கள் நிலத்தோடும் கடலோடும் வாழ்ந்தவர்கள்.


“உன் அப்பாவுக்கு இது பிடிக்காது,” என்றாள் கலினி. “அவர் கணக்கிட முடியாத விஷயங்களை விரும்பமாட்டார்,” என்றான் சிவா. “தானியம், கால்நடை, உறவுகள் — அவையே அவருக்கு முக்கியம்.” கலினி மண்டியிட்டு கல் வட்டத்தைத் தொட்டாள். “இவை மன்னர்களை விடப் பழமையானவை என்று என் பாட்டி சொல்வார்,” என்றாள். “அது உண்மை,” என்றான் சிவா. “இவை நம் முன்னோர்கள் தங்கள் இறந்தவர்களை புதைத்த இடங்கள். அவர்கள் இரும்பும் சிப்பிகளும் வைத்து அடக்கம் செய்தார்கள்.”
(இவற்றை இன்று ‘மெகாலிதிக் கல்லறைகள்’ என்று அழைக்கிறோம். இவை கிமு 500 முதல் கிமு 200 வரை இருந்தவை என்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.)


அந்த நேரத்தில் வயலருகே சண்டைச் சத்தம் கேட்டது. ஒரு கடலோர இளைஞன், ஒரு உள்நாட்டு இளைஞனுடன் வாக்குவாதம் செய்தான். “உங்கள் மக்கள் வர்த்தகம் செய்கிறார்கள், திருமணம் செய்கிறார்கள். ஆனால் எங்களை பழமையானவர்கள் என்று அழைக்கிறார்கள்!” என்றான் உள்நாட்டு இளைஞன். “நீங்கள் கற்களோடு பேசுகிறீர்கள். உலகம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது,” என்றான் மற்றவன். சிவா எழுந்து நின்றான். அவன் அமைதியாகச் சொன்னான்: “மாற்றம் நல்லது. ஆனால் மாற்றம் என்றால் அழிப்பது அல்ல. நம் பழமையை காப்பாற்றிக் கொண்டே முன்னேறலாம்.” என்றான்


அன்று இரவு கலினியின் தாய் அவளிடம் கூறினாள்: “உன் வாழ்க்கைத் துணையை கவனமாகத் தேர்ந்தெடு. புதிய கடவுள்களும் புதிய சட்டங்களும் வரும் காலம் இது.” கலினி எதுவும் பேசவில்லை. அவள் ஏற்கனவே காதலித்திருந்தாள் — ஒரு மனிதனை மட்டும் அல்ல, தன் நினைவுகளை மறக்காத இந்த நிலத்தையும்.


தொலைவில் கப்பல்கள் கடலைக் கடந்து சென்றன. ஆனால் கந்தரோடை கற்கள் அமைதியாக இருந்தன. அவை ஏற்கனவே பல கப்பல்களை பார்த்திருந்தன.


நன்றி



[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]



அத்தியாயம் 2 தொடரும்

துளி/DROP: 2109 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 1

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34464768263171714/?

சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 2

[இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது.

ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும்.

என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த கதையின் இதயம்.]

அந்த ஆண்டில் கடல் மாறியிருந்தது. அது மீன், காற்று, மழை பற்றி பேசவில்லை. அது புதிய எண்ணங்கள், புதிய விதிகள், புதிய மனிதர்களைக் கொண்டு வந்தது. ஒரு நாள் ஒரு துறவி திருக்கேதீஸ்வரம் அருகே வந்தார். அவர் படையுடன் வரவில்லை. அவர் அமைதியாக வந்தார். அவர் காவி நிற ஆடை அணிந்திருந்தார். தலை மொட்டையடிக்கப்பட்டிருந்தது. கால்களில் செருப்பு இல்லை.



மக்கள் அவரை பயத்துடன் அல்ல, ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர். “இந்த நிலம் அமைதியானது,” என்றார் துறவி. “ஆனால் அமைதிக்கு வழிகாட்டுதல் தேவை.” என்றார்.

சிலர் தலையசைத்தனர். சிலர் கேட்டனர். சிலர் திரும்பிப் போனார்கள். சிவா தூரத்தில் இருந்து பார்த்தான். கலினி அவனருகில் நின்றாள்.

“அவர்கள் ஆயுதங்களுடன் வரவில்லை, ஆனால் உறுதியுடன் வருகிறார்கள்.” என்றாள் அவள். “அதுதான் ஆபத்து,” என்றான் சிவா. அந்த காலத்தில் மதம் ஒரே நாளில் பரவவில்லை. வர்த்தகம், பயணம், அரச ஆதரவு — இவையால் மெதுவாக பரவியது. மாந்தை, கோக்கண்ணம் (திருகோணமலை), ஜம்புகோலப்பட்டணம் போன்ற துறைமுகங்களில் பல மக்கள் வந்துச் சென்றனர். தமிழர், உள்நாட்டு மக்கள், தென்னிந்திய வணிகர்கள், வெளிநாட்டு வணிகர்கள் — பலரும் இங்கு சந்தித்தனர்.

வடக்கே ஒரு துறவி (புத்தர்) தோன்றி, துயரத்தைப் பற்றிப் பேசுவதாக ஒரு செய்தியை அருவதி கூடக் கேட்டாள். அவள் தலைவணங்கவில்லை; ஆனால் அந்தச் சிந்தனையை வரவேற்றாள். கப்பல்களைப் போலவே புதிய கருத்துக்களையும் அந்த நிலம் எப்போதும் அனுமதித்தது. கோணேஸ்வரத்தில் அலைகள் மோதும் பாறையில் ஒரு சிற்பி கல்லைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு உதவியாக ஒரு உள்ளூர் இளைஞன் நின்றான். "உன் கடவுள் எங்களுடையவரை விட வேறுபட்டவரா?" என்று கேட்டான் இளைஞன். சிற்பி சொன்னான், "இல்லை தம்பி. அவர் வேறு மொழியில் கேட்கிறார், அவ்வளவுதான்." அங்கே பிரார்த்தனைகள் வேறு வேறாக இருந்தாலும், கடலின் மீதான பயமும் பக்தியும் ஒன்றாகவே இருந்தது.

[1] இலங்கை நாளாகமம்களில், புத்த மத வருகையை மகிந்த தேரருடன் ஒரு ஒற்றைத் திருப்புமுனையாக தோன்றினாலும், தொல்பொருள் ஆய்வு வேறு ஒன்றைக் காட்டுகிறது: பௌத்தம் - வர்த்தகம் மற்றும் தொடர்பு மூலம் படிப்படியாக வந்திருக்கலாம் என்றும் மகிந்தாவின் பணி பௌத்தத்தை முறைப்படுத்தி அரசமயமாக்கி யிருக்கலாம் என்றும் - அதாவது விதைகள் முன்பே இருந்திருக்கலாம் என்றும் மகிந்த அதை ஒரு தேசிய மரமாக வளரச் செய்தார் என்றும் சான்றுபகிர்கிறது

[2] பழமையான வர்த்தகத் துறைமுகமாக தொல்லியல் ஆதாரங்களால் இன்று மிகவும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது தான் இந்த மாந்தை (மஹாதித்த / மாதோட்டம்) துறைமுகம். இதைவிட மேலும் புவியியல் ரீதியாக மிகவும் மூலோபாய முக்கியத்துவமும் கொண்டதாக கோக்கண்ண (திருகோணமலை) மற்றும் சமய மற்றும் பாரம்பரிய இலக்கியங்களில் இன்று மிக வலுவாக குறிப்பிடப்படும் ஜம்புகோலப்பட்டணமும் (யாழ்ப்பாணப் பகுதி) அன்று இருந்தது. அத்துடன் அங்கு ஆரம்பகால தமிழ் பேசும் வணிகர்கள் அல்லது தமிழ் பேசும் கடலோர மக்களுடன் மற்றவர்களும், குறிப்பாக அனுராதபுர இராச்சியத்திலிருந்தும் மற்றும் தென்னிந்திய வணிகர்களும், ஒருவேளை அரேபிய வணிகர்களும் (பிற்காலம்) காணப்பட்டார்கள் என்பதும் இன்றைய ஆய்வின் முடிவு.

வடக்கிலிருந்து பிக்குகளும் கலைஞர்களும் வந்தார்கள்; அருகிலிருந்த தென்னிந்திய நிலப்பரப்பிலிருந்து வணிகர்களும் கவிஞர்களும் வந்தார்கள். அவர்கள் இந்த நிலத்துப் பெண்களை மணந்தார்கள். அவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தைகள் இந்தத் தீவின் காற்றால் உருவான ஒரு புதிய மொழியில் பேசினார்கள். அது எலு (Elu) மொழி. அதற்கு இன்னும் 'சிங்களம்' என்று பெயரிடப்படவில்லை; ஆனால் அது தமிழ் மற்றும் சமஸ்கிருதச் சொற்களைத் தன்னுள் ஏந்தி, இந்த மண்ணுக்கே உரிய தனித்துவமான இசையுடன் மலரத் தொடங்கியது.

எனினும், இந்த மொழி ஒரு தனித்துவமான வடிவத்தைப் பெறுவதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, தீவின் வடக்கு, கிழக்கு மற்றும் வடமேற்குக் கடலோரப் பகுதிகளில் தமிழர்களும் நாகர்களும் செழித்து வாழ்ந்தனர். இதற்கு கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டு ஆனைக்கோட்டை முத்திரை, கந்தரோடையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட மண்பாண்டங்கள், பொம்பரிப்பு (Pomparippu) முதுமக்கள் தாழிகள் மற்றும் திஸ்ஸமஹாராமவில் கண்டெடுக்கப்பட்ட கி.மு. 2-ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய 'திரளி முறி' (Tirali Muri) பொறிக்கப்பட்ட மண்பாண்டங்கள் சான்று பகிர்கின்றன. மற்றும் ஈழத்து கவிஞர் பூதந்தேவனார் கவிதைகள் சங்க நூல்களில் (கி.மு. 100- கி.பி. 250) காணப்படுகின்றன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது

மகிந்த தேரர் வந்தபோது வாளோடு வரவில்லை, வார்த்தைகளோடு வந்தார். மன்னன் செவிசாய்த்தான்; நிலம் மௌனித்தது. பௌத்தம் ஒரு அதிகாரமாக அன்றிக் கலைந்திருந்த மக்களை இணைக்கும் ஒரு சாத்தியமாகவே வந்தது. அது ஆதித் தெய்வங்களை அழிக்கவில்லை; குல வழக்கங்களை வேரறுக்கவில்லை. ஆனால், ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தை வளர்க்க, புதிதாக வந்த ஆன்மீகத் தத்துவத்தை ஓர் அரசியல் அடித்தளமாக மாற்றுவதற்கான வழியைக் கண்டனர்.

காலப்போக்கில், புத்த சமய பரவல் நடைபெறும் வேளையில், அனுராதபுரம் அருகே, குகைகளில் கல்வெட்டுகள் பொறிக்கப்பட்டன. ஒருவர் பாறையில் புதிய எழுத்துகளை பொறித்தார். அது பிராமி எழுத்து. அதில் எழுதப்பட்டது: “இந்த குகை சங்கத்துக்கு தானமாக வழங்கப்பட்டது.” சிவா அந்த எழுத்துகளை விரலால் தொட்டான். “இந்த எழுத்துக்கள் நம்மை விட நீண்ட நாட்கள் வாழும்,” என்றான். ஒரு பெரியவர் பதிலளித்தார்: “ஆம். இதில் தானம் செய்தவரின் பெயர் உள்ளது. ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்தும் அந்தப் பெயர் வாழும்.”

சிவா மெதுவாகச் சொன்னான்: “வரலாறு நடந்ததை மட்டும் நினைவில் வைக்காது. எழுதப்பட்டதை நினைவில் வைக்கும். எழுதப்பட்டவர்கள் வாழ்கிறார்கள். எழுதப்படாதவர்கள் மறைந்து போகிறார்கள்.” அந்த இரவு, ஊர்சபையில் மக்களின் குரல்கள் உயர்ந்தன. “துறவைக் கற்பிக்கிறார்கள்,” என்றான் ஒருவன். “ஆனால் நிலம் வாங்குகிறார்கள்”. “சமத்துவம் பேசுகிறார்கள்,” என்றான் இன்னொருவன். “ஆனால் அரசர்கள் முதலில் அவர்களை தலைவணங்குகிறார்கள்.” சிவாவின் தலை சுற்றியது!

ஒரு கடலோர வியாபாரி எழுந்து நின்று, “அவர்கள் ஒழுங்கைக் கொண்டுவருகிறார்கள். சட்டம், ஒன்றுபடுவதற்கான ஒரு வழி.” என்றான். சிவா முன்னே வந்தான். “எந்த விலைக்கு?” என்று கேட்டான். நம் முன்னோர்கள் இங்கே புதைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். புதிய பிரார்த்தனைகள் வளரும் போது, இந்த கற்கள் இன்னும் பேசுமா? அல்லது உடைக்கப்படுமா?” யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. அங்கு மௌனம் நிலவியது. பயம் மெதுவாகப் பரவியது.

ஒரு மாலை, ஆற்றங்கரையில் சிவா மற்றும் கலினி சந்தித்தனர். “என் வீட்டில், என் திருமணத்தைப் பேசுகிறார்கள்,” என்றாள் கலினி. “புதிய ஒழுங்கை ஆதரிக்கும் ஒருவருடன்.” “அவன் உன்னை நேசிக்கிறானா?” என்று கேட்டான் சிவா. “அவன் நிலைத்தன்மையை [stability] விரும்புகிறான்,” என்றாள் அவள். “நீ?” அவள் அமைதியாக இருந்தாள். ஆறு ஓடிக் கொண்டே இருந்தது. அது பல காதல்களின் கதையை அறிந்த ஆறு.

ஒரு நாள் துறவி பெண்களிடம் கூறினார்: “பெண் தனது கடமையில் அமைதியைக் காண்கிறாள். குடும்பமும் சமூகமும் வாழ்வுக்கு முக்கியம்.” அந்த வார்த்தைகள் கலினியின் மனதை அடைந்தன. அந்த இரவு அவள் சிவாவிடம் சொன்னாள்: “அவர்கள் காதலைத் தடை செய்யவில்லை. அதன் அர்த்தத்தை மாற்றுகிறார்கள்.”

சிவா அவள் கையை மெதுவாகத் தொட்டான். “அன்பு [காதல்] அனுமதி கேட்க வேண்டிய நிலை வந்தால், அது சுதந்திரமான அன்பு அல்ல,” என்றான். “சுதந்திரம் இழந்த அன்பு — காயமடைந்த அன்பு.”

காலம் நகர்ந்தது. கப்பல்கள் புறப்பட்டன. சிலர் உள்நாட்டுக்குப் போனார்கள். சிலர் கடலைக் கடந்தனர். கலினியின் தாய் மகளின் ஆபரணங்களை அடுக்கினாள். “மாற்றம் காத்திருக்காது,” என்றாள். “அது தேர்வு செய்யும்.” கலினி நிலத்தைப் பார்த்தாள் — கற்கள், வயல்கள், ஆறு.

சிவா தொலைவில் நின்றான். இருவரும் கைகளை அசைக்கவில்லை. சில பிரிவுகள் மிகவும் கனமானவை. இது அப்படிப்பட்ட ஒன்று. மனிதர்கள் இந்த தீவுக்கு வருகிறார்கள். போகிறார்கள். காதல்கள் உருவாகின்றன. உடைகின்றன. ஆனால் தீவு அவசரப்படாது. அது அனைத்தையும் அமைதியாக நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறது — ஒரு காயத்தடம் ["Trace of a wound" or "Scar" ] போல.

[3] சிங்கள மொழி ஒரே நாளில் தோன்றியதல்ல; கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டில் வடஇந்திய இந்தோ-ஆரிய பிராகிருத வழக்குமொழிகள் இலங்கைக்கு வந்து, அங்கு உள்ளூர் சூழலில் மெதுவாக மாறி “எலு” எனப்படும் ஒரு பழைய வடிவமாக வளர்ந்தது. பௌத்த மதத்தின் பரவலால் பாலி மொழிச் சொற்கள் சேர்க்கப்பட்டன; பின்னர் சமஸ்கிருதச் சொற்களும் இலக்கிய வழியாக புகுந்தன. இலங்கைத் தமிழர்களுடன் நீண்டகால தொடர்பினால் தமிழ் மற்றும் பிற திராவிட மொழிகளின் சொல், இலக்கணத் தாக்கமும் ஏற்பட்டது. இவ்வாறு பல நூற்றாண்டுகளாக ஏற்பட்ட மொழிச்சேர்க்கை மற்றும் மாற்றங்களின் விளைவாக 8–10ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் தெளிவான இலக்கிய சிங்களம் உருவாகி, கல்வெட்டுகள் மற்றும் நூல்கள் மூலம் நிலைபெற்றது என்பது மொழியின் வரலாறாகும்.

[4] கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு (அசோகர் காலம்) அளவில் உருவானதே பிராமி எழுத்து (Brahmi Script), பின்னர் பல எழுத்துமுறைகளின் தாய் எழுத்தாக அமைந்தது. தமிழ் மொழிக்காக மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிராமி எழுத்து வடிவமே தமிழ் பிராமி. பொதுவாக கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு முதல் தமிழகத்திலும் இலங்கையிலும் தமிழ் பிராமி அல்லது தமிழி கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இலங்கையில் பெரும்பாலும் கி.மு. 3–1 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பிராமி கல்வெட்டுகள் கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளன. அவற்றில் சில கல்வெட்டுகளில் தமிழ் நாமங்கள், தமிழ் மொழிச்சொற்கள், தமிழ் இலக்கண அம்சங்கள் காணப்படுகின்றன. இவை அனுராதபுரம், திஸ்ஸமஹாராம, மாந்தை, கந்தரோடை பகுதிகளில் முக்கியமாகக் காணப்பட்டன. என்றாலும் தமிழ்நாட்டில்: கீழடி (Keeladi), பொருந்தல் (Porunthal), கொடுமணல் (Kodumanal) இடங்களில் கண்ட குடுவை எழுத்துகள் சில: கி.மு. 5–6ஆம் நூற்றாண்டு வரை தள்ளப்படலாம் என்று சில radiocarbon ஆய்வுகள் இன்று கூறுகின்றன. இது அசோகா எழுத்துக்கும் முன்னதாக அமைவது குறிப்பிடத்தக்கது.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

அத்தியாயம் 3 தொடரும்

துளி/DROP: 2113 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 2

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34503361082645765/?

சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 3

[இந்த கதை ஒரு கல்லைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது ஒரு நிலத்தின் கதை. அதில் வாழ்ந்த மக்களின் கதை. மாற்றப்பட்ட ஒரு சொல்லின் கதை. மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளின் கதை. வரலாறு என்றால் நாம் புத்தகங்களில் படிப்பதையே நினைப்போம். ஆனால் வரலாறு மக்களின் நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது. ஒரு கல், ஒரு சொல், ஒரு மாற்றம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதையே இந்த கதை சொல்லுகிறது.

ஒரு கல் பேசாது. ஆனால் அது பல காலங்களைக் காணும். மனிதர்கள் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எழுத மாட்டார்கள். சில உண்மைகள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றன. சில உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. இந்த கதை சொல்லும் முக்கியமான செய்தி இதுதான்: வரலாறு முழுவதும் பொய்யாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஆபத்தாக மாறுவதற்கு சில உண்மைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து சொல்லினால் போதும்.

என் குறிப்பு: இந்த நூல் ஒரு கற்பனைக்கதை. ஆனால் இதில் பேசப்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. நிலம், மொழி, அடையாளம், நினைவு — இவை எல்லாம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவை. இந்த நூல் ஒருபக்கத்தை ஆதரிப்பதற்காக அல்ல. பேசப்படாத குரல்களை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காக. நாம் வரலாற்றைப் படிக்கும் போது ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்: “இங்கே யாருடைய குரல் கேட்கப்படவில்லை?” அந்தக் கேள்வியே இந்த கதையின் இதயம்.]

பொதுவாக ஒரு திருமணம் என்றால் அங்கே மேள தாளங்கள் அதிரும், உறவினர்களின் சிரிப்பு சத்தம் கேட்கும், எங்கும் மகிழ்ச்சி நிறைந்திருக்கும். ஆனால், கலினியின் திருமணம் இதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது. அங்கே கொண்டாட்டங்கள் ஏதுமில்லை; மௌனம் மட்டுமே அந்த அறையை ஆக்கிரமித்திருந்தது. அவள் கட்டியிருந்த பட்டுப்புடவையின் சலசலப்பு சத்தம் மட்டுமே அந்த அமைதியைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்த சாட்சிகளின் பார்வையில் மகிழ்ச்சிக்கு பதிலாக ஒருவித பாரமும், தயக்கமும் மட்டுமே தெரிந்தது.

அங்கு திரண்டிருந்த சாட்சிகள் வெறும் வேடிக்கை பார்க்க வந்த சாதாரண மனிதர்கள் அல்ல. அவர்கள் சமூகத்தின் எழுதப்படாத சட்டங்களாகவும், மதத்தின் இறுக்கமான கட்டுப்பாடுகளாகவும், அரசின் அதிகாரமாகவும் அங்கே நின்றார்கள். அது ஒரு குடும்பம் எடுத்த முடிவிற்கு ஒட்டுமொத்த சமூகமும் வழங்கிய அங்கீகாரம். அதனால்தான் அந்தத் திருமணச் சூழல் ஒரு திருவிழாவைப் போல இல்லாமல், தண்டனை வழங்கும் ஒரு நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பைப் போல கனமாக இருந்தது.

கலினி அங்கே ஒரு சிலையைப் போல அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். மங்கலத்தின் அடையாளமான மஞ்சள் அவளுடைய கைகளில் பூசப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அவள் முகத்தில் அந்த மங்கலம் இல்லை. அவள் கண்கள் நிமிர்ந்து யாரையும் பார்க்கத் துணியாமல், தரையையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன. அது அவளது அடக்கத்தைக் காட்டவில்லை; மாறாக அவள் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த தனிமையைக் காட்டியது.

அவளுக்கு அருகில் 'மித்த' நின்றிருந்தான். அவன் வெறும் மணமகன் மட்டுமல்ல; படித்தவன், மதக் கோட்பாடுகளைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றுபவன் மற்றும் அரசின் நம்பிக்கையைப் பெற்றவன். சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்தச் சமூகம் எதை 'உயர்ந்தது' என்று கருதுகிறதோ, அதன் ஒட்டுமொத்த உருவமாக அவன் இருந்தான்.
அங்கிருந்த பெரியவர், 'இந்தத் திருமணத்திற்குச் சம்மதமா?' என்பது போல, 'நீங்கள் இவரை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா?' என்று வழக்கமான கேள்வியைக் கேட்டார். ஆனால், அந்தக் கேள்விக்கு 'இல்லை' என்று சொல்லும் அதிகாரம் அங்கு எவருக்கும் இல்லை; பதில் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது.

'ஏற்றுக்கொள்கிறேன்,' என்று கலினி பதில் சொன்னாள். அவள் குரலில் நடுக்கம் ஏதுமில்லை. அந்தத் தெளிவு தைரியத்தால் வந்ததல்ல, அல்லது மகிழ்ச்சியால் வந்ததல்ல. தனக்குப் பிடித்தமான ஏதோ ஒன்று தனக்குள் உடைந்து போன பிறகு, எஞ்சியிருக்கும் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற நிலையில் இருந்து வந்த குரல் அது.

தென்னை மரங்களின் மறைவிலிருந்து சிவா அந்தத் திருமணத்தைப் பார்த்தான். அவன் காதலித்த கலினி, இப்போது 'மித்த' என்பவனுக்கு மனைவியாகிவிட்டாள். கலினி நாகர் இனத்தைச் சேர்ந்தவள்; அவர்கள் ஏற்கனவே தமிழர்களுடன் இணைந்து, தமிழ் மொழியையும் கலாச்சாரத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டவர்கள். கடலோரப் பகுதியில் வசிக்கும் ஒரு சாதாரணத் தமிழ் இளைஞனான சிவாவிற்கு, அந்தத் திருமணத்தைத் தடுத்து நிறுத்த வலிமை இல்லை.

அவன் அவளைச் சபிக்கவில்லை, அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்யவில்லை. அந்த இடத்தை விட்டு மெதுவாக விலகி நடந்தான். அவன் பாதம் வைத்த நிலமே அவனைப் பிடித்துத் தள்ளுவது போல ஒரு உணர்வு—அதாவது அந்த மண்ணில் அவனுக்கான இடம் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

சில நாட்களில் சூழல் இன்னும் மோசமானது. அனுராதபுரம் அருகே தலைமுறை தலைமுறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த ஒரு பழங்காலக் குளம் இருந்தது. அங்கிருந்த தமிழ் மக்களின் மூதாதையர்கள் கைகளால் தோண்டிய குளம் அது. ஆனால், அங்கு புதிதாகக் குடியேறியவர்கள் வந்தனர்.

“இந்தக் குளம் இனி ‘சங்கத்தின்’ (மத அமைப்பின்) பாதுகாப்பில் இருக்கும்; யாரும் உரிமை கோர முடியாது,” என்றனர். ஒரு மூதாட்டி ஆக்ரோஷமாக, “இது என் பாட்டி தோண்டியது!” என்று வாதிட்டாள். இந்த வாக்குவாதம் வன்முறையாக மாறியது. தள்ளுமுள்ளு, கல்லெறிதல் எனத் தொடங்கி கடைசியில் ஒரு மரண அலறலில் முடிந்தது.

அமைதியாக இருந்த அந்த மண் அன்று இரவு ரத்தத்தால் நனைந்தது. இரண்டு குடிசைகள் எரிக்கப்பட்டன. மறுநாள் காலை, ஒரு மனித உடல் அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்குக் கருகிக் கிடந்தது. அவனது பெயரோ, வரலாறோ எங்கும் பதியப்படவில்லை.

ஆனால், பல ஆண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்ட வரலாற்று ஏடுகளில், அந்த உயிர் பலியும், நில அபகரிப்பும் ஒரு “சிறிய குழப்பம்” (Minor Disturbance) என்று மிகச் சாதாரணமாகக் குறிப்பிடப்பட்டது. சிவா அந்தச் சாம்பல் அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். “ஆயுதங்களால் அமைதியை ஏற்படுத்திவிட்டு, இதோ அமைதி வந்துவிட்டது என்று அவர்கள் பெருமை பேசுவார்கள்,” என்று கசப்புடன் நினைத்துக் கொண்டான்.

ஒரு மலையடிவாரக் குகையில் இருந்த பழங்காலக் கல்வெட்டில் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. முன்பு அங்கே “ஊரார் வழங்கிய தானம்” என்று செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அதாவது மக்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து கொடுத்த நிலம் அது. ஆனால், ஒரு புத்த துறவியின் மேற்பார்வையில் அந்த எழுத்துகள் மாற்றப்பட்டன. இப்போது அது “அரசரின் அருளால் சங்கத்திற்கு வழங்கப்பட்ட தானம்” என்று மாறியது.

அதாவது, மக்களின் உரிமை என்பது மறைக்கப்பட்டு, அது அரசின் அதிகாரத்தால் கொடுக்கப்பட்ட பிச்சை போல மாற்றப்பட்டது. இதைப் பார்த்த சிவா அந்தத் துறவியிடம் கேட்டான்: “இது வரலாற்றைத் தெளிவுபடுத்துவதா? அல்லது அதிகாரம் உள்ளவர்கள் தங்கள் வசதிக்கு ஏற்பச் செய்யும் மாற்றமா?”

அதற்குத் துறவி புன்னகைத்துக் கொண்டே சொன்னார், “உண்மை என்பது காலத்திற்கு ஏற்ப வளரக்கூடியது. எனவே பழைய பதிவுகளைத் திருத்த வேண்டியது அவசியம்.” அப்போது சிவா ஒரு கசப்பான உண்மையை உணர்ந்தான்: எழுத்துகள் அப்படியேதான் இருக்கின்றன, ஆனால் அவற்றின் பின்னால் இருந்த மக்களின் உரிமை மறைந்து, அதிகாரத்தின் குரல் ஒலிக்கத் தொடங்கிவிட்டது.

அந்தக் கல் இனி உண்மையைச் சொல்லாது; அது யார் வலிமையானவர்களோ, அவர்களின் பக்கமே நிற்கும்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு கலினி அந்தப் புதிய வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அங்கு எல்லாம் துல்லியமாக இருந்தது—சுத்தம், ஒழுங்கு, ஒருவிதமான கனத்த அமைதி. மித்த அவளைத் துன்புறுத்தவில்லை; உடல் ரீதியாகவோ அல்லது சொல் ரீதியாகவோ அவன் வன்முறையை ஏவவில்லை. அவளிடம் மரியாதையுடனும் கண்ணியத்துடனும் நடந்துகொண்டான். ஆனால், அந்த மிகையான மரியாதையே அவளுக்குப் பெரும் வலியாக இருந்தது. அவனது அன்பு இயந்திரத்தனமானது; அது இதயத்திலிருந்து வராமல், 'கடமை' என்ற விதியிலிருந்து பிறந்தது.

அவன் தனது மதத்தின் மொழியில் பேசினான்: “இந்த இணைப்பு தர்மமானது; இது புண்ணியம் தரும்,” என்றான். அவன் பழமைவாத சட்டங்களைப் பேசினானே தவிர, அவளது இழப்பைப் பற்றியோ, அவள் உள்ளுக்குள் புதைத்து வைத்திருக்கும் காதலைப் பற்றியோ ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. “நீ அதிர்ஷ்டசாலி,” என்று அவன் சொன்னபோது, அது அவனது குரலாக மட்டும் ஒலிக்கவில்லை; மதத்தின் ஆசீர்வாதமாகவும், அரசின் ஆதரவாகவும், சமூகத்தின் அங்கீகாரமாகவும் ஒலித்தது. அனைவரும் இந்தத் திருமணத்தைச் சரியென்று ஒப்புக்கொண்டனர். ஆனால் கலினியின் இதயம் மட்டும் இந்த 'சரியான' வாழ்க்கையை ஓர் அறமற்றச் செயலாகக் கருதி மௌனமாக எதிர்த்தது.

அன்று இரவு அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அவள் ஒரு ஆற்றைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தாள். ஆறு என்பது சுதந்திரமானது; அது யாரிடமும் அனுமதி கேட்காமல் தனது பாதையைத் தானே செதுக்கிக்கொண்டு ஓடும். அதுதான் அவள் விரும்பிய காதல். ஆனால் இப்போது அவள் வாழ்க்கை ஒரு கால்வாயைப் போல மாறிவிட்டது. கால்வாய் பயனுள்ளதுதான், ஆனால் அதன் பாதையை மற்றவர்கள் தீர்மானிக்கிறார்கள். அடுத்தவர்கள் வெட்டிய பாதையில், அவர்கள் இட்ட கட்டளைப்படி அமைதியாக ஓட வேண்டிய ஒரு கட்டுப் படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையாக அவள் எதிர்காலம் மாறியிருந்தது.

ஒருநாள் சிவாவும் மித்தவும் சந்தித்துக் கொண்டபோது, உண்மைக்கும் அதிகாரத்திற்குமான போர் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. “நீ அவளைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்யவில்லை,” என்றான் சிவா. “நீ பாதுகாப்பையும் சமூகத்தின் ஒப்புதலையும் மட்டுமே தேடினாய்.”
மித்த மிகவும் நிதானமாகப் பதிலளித்தான்: “அவளுக்குப் பாதுகாப்பு தேவை. உலகம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.”

“அந்த மாற்றத்தை யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?” என்று சிவா கேட்டபோது, மித்த அந்த மடாலயத்தைச் சுட்டிக்காட்டினான். “எழுதுபவர்கள். வரலாற்றைப் பதிவு செய்பவர்கள். யாரிடம் அதிகாரம் இருக்கிறதோ அவர்களே மாற்றத்தைத் தீர்மானிக்கிறார்கள்,” என்றான் மித்த. அப்போதுதான் சிவாவுக்குப் புரிந்தது—அன்பை விட அதிகாரமே மனித வாழ்க்கையை வடிவமைக்கிறது. 'உண்மை' என்பது கூடச் சுதந்திரமானது அல்ல; அது அதிகாரத்தைக் கையில் வைத்திருப்பவர்கள் எழுதும் ஒரு காகிதம்தான்.

அந்தத் தீவில் நிலவிய பதற்றம் ஒரு திட்டமிடப்பட்ட சக்தியாக உருவெடுத்தது. எல்லைகள் புதிதாக வரையப்பட்டன. பல நூற்றாண்டுகளாக நிலைத்திருந்த இடங்களின் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டன. இயற்கையாகத் தோன்றிய குகைகள் கூட ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட அடையாளத்தின் சின்னங்களாக முத்திரை குத்தப்பட்டன.
புதிய தலைமுறை குழந்தைகளுக்குப் புதிய கதைகள் கற்பிக்கப்பட்டன. “வெளியிலிருந்து வந்தவர்கள்” இப்போது “மண்ணின் மைந்தர்கள்” என்று வரலாற்றில் திருத்தம் செய்யப்பட்டனர். பழைய நினைவுகள் அழிக்கப்பட்டு, அதிகாரத்திற்குச் சாதகமான ஒரு புதிய வரலாறு எழுதப்பட்டது. இந்த அநீதிகள் அனைத்தையும் அந்தத் தீவு மௌனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. மனித இனத்தை விடப் பழமையான அந்த நிலத்திற்கு உண்மை தெரியும்.

மனிதர்களின் காலடிகள் இப்போது அந்த நிலத்தின் மீது கனமாகப் பதிந்தன. மனிதர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமான வரிகளை மட்டும் உரக்க வாசித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அங்குள்ள கற்கள் நடந்த எதையும் மறக்கவில்லை; அவை மௌன சாட்சிகளாக உண்மையைச் சுமந்து நின்றன.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

அத்தியாயம் 4 தொடரும்

துளி/DROP: 2115 [சிறு கதை - 207 / பெயர்களுக்கு முன் நினைவிருந்த தீவு அல்லது ஒரு நிலத்தின் கதை / அத்தியாயம் 3

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34526319740349899/?