கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 1




பாகம் – 1 / “கடலின் உப்பில் கரைந்த வரலாறு”

உடப்பூர் அல்லது உடப்பு (Udappu) என்பது இலங்கையின் வடமேற்கில் புத்தளம் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிற்றூராகும். இக்கிராம மக்கள் திரௌபதியைத் தெய்வமாக்கிக் கோயில் எழுப்பி வழிபடுவதுடன் நாட்டுக்கூத்து, வில்லுப்பாட்டு போன்ற பாரம்பரிய கலை வடிவங்கள் ஆலயத் திருவிழாக் காலங்கள் மற்றும் ஏனைய விழாக்களில் மேடையேற்றி தமிழ் 'இயல் இசை, நாடகத்தை' போற்றி பாதுகாத்து வருகிறார்கள். வடமேல் மாகாணத்தில் கற்பிட்டி தொடக்கம் நீர்கொழும்பு வரை தமிழர்கள் வாழ்ந்து வரும் பகுதியாம். இப் பிரதேசங்கள் யாழ்பாண இராசதாணியின் கீழ் ஆட்சியில் இருந்தற்கு வரலாற்று ஆதாரங்கள் காணப்படுவதுடன் சரித்திர காலத்துக்கு முன்னே தமிழர்கள் வாழ்ந்த இடமாக உடப்பு காணப்படுகிறது. மேலும் கர்ண பரம்பரைக் கதைகளும் இங்கு காணப்படும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஆலயங்களும் இதற்கு சான்றாகும்.

அப்படியான பெருமை கொண்ட உடப்பின் கடல் அன்று வழக்கத்தை விட அமைதியாக இருந்தது.

உடப்பு வாசியும், பல்கலைக்கழக பட்டதாரி ஆசிரியருமான 'ஆதன்', காலையில் பள்ளிக்குச் செல்லும் முன், கடற்கரையில் நின்ற படியே தூரத்தில் தெரிந்த மீன்பிடி வலைகளைப் பார்த்தான். அந்த வலைகளில் இன்று மீன்களோடு சேர்ந்து, ஒரு தலைமுறையின் மொழியும் அடையாளமும் சிக்கிக்கொண்டது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.

“கடல் எல்லோருக்கும் பொதுவானது… ஆனா வரலாறு சிலருக்கே தனிப்பட்ட சொந்தமாகி விட்டதே…” ["The sea belongs to everyone… but history has become the private property of only a few."] என்று தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டான். மகாவம்சம் என்ற புத்த குருவின் புராணம், இன்று, புத்தரின் போதனைகளை மறந்த தொல்பொருள் திணைக்களத்தின் வேத நூலாக இருப்பது அவனுக்கு பெரும் ஆச்சரியம் கொடுக்கவில்லை.

அதைவிட அவனுக்கு வேதனை கொடுத்தது பேராயர் எட்மன்ட் பீரிஸ் (பிறப்பு 27-12-1897) ஆவர்!! அவர் கத்தோலிக்க பள்ளிக் கூடங்களில் கற்கை மொழியாக இருந்த தமிழ் மொழியை அகற்றி விட்டு சிங்களத்தை புகுத்தினார். இதன் விளைவாக, சிலாபம், புத்தளம், நீர்கொழும்பு போன்ற கரையோரப் பகுதிகளில் வாழ்ந்த தமிழ்க் கத்தோலிக்கர்கள் சிங்களக் கத்தோலிக்கர்களாக மாற்றம் அடைந்தனர் என்பது அண்மைய வரலாறாகும் [This historic process was embraced by the educational policies of a local Bishop Edmund Peiris who was instrumental in changing the medium of education from Tamil to Sinhalese].

அவன் கையில் இருந்த நோட்டுப் புத்தகத்தில், யாரோ ஒருவர் தன் பெயரைக் குறிக்காமல் எழுதியிருந்தார்:

“மொழி என்பது வெறும் எழுத்துக்கள் அல்ல... அது நினைவின் களஞ்சியம்.” ["Language is not just letters… it is a repository of memory."]

ஆதன் கற்பித்த அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி, ஊரின் ஒரே ஒரு அரசுத் தமிழ்ப் பள்ளி ஆகும். ஆனால், அதிகாரிகளிடமிருந்து தினசரி சுற்றறிக்கைகள் சிங்களத்தில் அதிகளவில் வந்தன.

சிங்களம் மற்றும் தமிழ் இரண்டும் இலங்கையின் அதிகாரப்பூர்வ தேசிய மொழிகளாக இருந்தாலும், 1956 ஆம் ஆண்டின் "சிங்களம் மட்டும் சட்டம்" என்ற வரலாற்று மரபு, அதிக எண்ணிக்கையிலான சிங்கள மொழி பேசும் பெரும்பான்மை மற்றும் இருமொழிக் கொள்கையின் தொடர்ச்சியான செயல்படுத்தல் சவால்கள் காரணமாக அரசாங்க அறிவிப்புகள் முதன்மையாக சிங்களத்தில் வருகின்றன என்பது யாரும் அறிந்ததே. ஆனால், "இருமொழி" என்பது மெதுவாக கலாச்சார அழிப்பதைக் குறிக்கும் ஒரு கண்ணியமான சொல் என்பதை ஆதன் தனது அனுபவத்தாலும் மற்றும் சிலாபம், புத்தளம், நீர்கொழும்பு போன்ற கரையோரப் பகுதிகளில், தங்கள் பாதுகாப்புக்காகப் போர்த்துக்கேயரால் குடியமர்த்தப்பட்டு, பின் “பைபிளிலிருந்து தொடங்குங்கள்; அது தோல்வியுற்றால், வாளைப் பயன்படுத்துங்கள்.” - போர்த்துகீசிய மிஷனரி கொள்கை (காலனித்துவ பதிவுகளில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது) - “Begin with the Bible; if that fails, apply the sword.” – Portuguese missionary policy (documented in colonial records) - என்ற, இலங்கை மகாவம்ச புத்த மதம் மாதிரி, மதம் தாண்டிய, மதத்துக்கு முற்றிலும் முரணான, தங்கள் கோட்பாட்டின் படி, கத்தோலிக்க மதத்திற்கு மாற்றப்பட்ட தமிழ் பரவர் வரலாற்றாலும் உணர்ந்தான்.

இங்கு மதமாற்றம் தனிப்பட்ட சம்மதத்தின் அடிப்படையில் என்றும் நடக்கவில்லை. பதவி, பணம் , வசதிக்காகவும் மற்றும் அபராதம், உடல் தண்டனை, நிலம் பறிப்பு போன்ற பயத்தாலும் உருவாகியது என்பதே உண்மை. அதனால், தமிழ் பெயர், கிருஸ்துவ பெயராக மாற, சில பண்பாடுகள் மேலை நாட்டுடன் சேர, வடக்கு கிழக்கிற்கு வெளியே வாழ்ந்த பெரும்பாலான அந்த மக்களின் மொழியை மாற்றுவது இலகுவாகப் போனது என்பதே உண்மையாகும். இதை முதன்மையாக செய்தவரும் ஒரு கத்தோலிக்க மதகுருவே என்பது ஆச்சரியம் இல்லை, ஏனென்றால், மத்திய அமெரிக்கப் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய, மாயன் இனத்தவரின் வரலாற்று நூல்களை, கண்டு பிடிப்புகளை, ஸ்பானிய ஏகாதிபத்தியத்துடன் வந்த அடிப்படைவாத கிருத்துவர்கள், அன்று எரித்தது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

இது எந்த மதம் மேலும் உள்ள வெறுப்பால் அல்லது கோபத்தால், ஆதன், அப்படி நினைக்கவில்லை, ஆனால், வரலாற்றின் உண்மையை அவன் மனம் மீளாய்வு செய்தது. அவ்வளவுதான்!

அதே நேரம், சிங்கள சமூகத்துடன் முதன்மையாக 20 ஆம் நூற்றாண்டில் இணைந்த கத்தோலிக்க தமிழர்கள் குடும்பத்தின் தலைமுறையில் பிறந்த, சிலாபத்தை சேர்ந்த செவிலியர் சமந்தி [Samanthi], சிலாபம் அரசு மருத்துவமனையில், ஒரு வயதான பெண்மணியின் கையை பிடித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அமைதி, சாந்தம், மற்றும் மணம் மிக்க பூவைக் குறிக்கும் அவளின் பெயர், மிகவும் பொருத்தமாக இருந்தது.

“மகளே… நீங்களாவது தமிழில் பேசுங்க…” என்று அந்த மூதாட்டி கெஞ்சாமல் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தாள். அந்த வார்த்தை சமந்தியின் மார்பில் குத்தியது.

அவள் சிங்களத்தில் படித்தவள், இங்கிலீஷில் பொதுவாக பேசக் கூடியவள். ஆனால் கனவில் பாட்டியின் தமிழ் தான் அடிக்கடி வரும். பாட்டி அவளுக்கு வைத்த பெயர் செந்தூரி. ஆனால் பதியப்பட்ட பெயர் சமந்தி.

உடப்புவில் உள்ள உயர்நிலைப் பள்ளியில் நடந்த ஒரு விபத்து காரணமாக அவள் மருத்துவமனைக்கு மீண்டும் அழைக்கப்பட்டாள் .

ஒரு மாணவனைக் காப்பாற்ற ஓடிய ஆசிரியர் ஆதன், தரையில் பலமாக விழுந்தான். மருத்துவமனை படுக்கையில் அவன் கண்களைத் திறந்தபோது, தமிழ் அரச மொழியாக இருந்த போதும், அவனிடம் முதலில் பேசப்பட்ட மொழி சிங்களம். அவன் முகத்தில் எள்ளலான சிரிப்பு: “எனக்கு வலியை விட … இந்த மொழித் திணிப்புத் தான் கொஞ்சம் அதிகமா குத்துதே…” என்றான்.

அந்தக் குரலைக் கேட்டவுடன் சமந்தி நின்ற இடத்திலேயே உறைந்து போனாள். ஏனெனில், அந்த உச்சரிப்பு அவள் பாட்டி பேசிய தமிழ். உண்மையில் அது வெறும் நினைவு திரும்புவது அல்ல. அவள் மறக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த அவளுடைய சுயம் [self], இப்போது ஒரு காலத்தில் தன் மக்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட மொழியின் மூலம் திரும்பியது. அது வெறும் நினைவின் அதிர்ச்சி அல்ல; அது பறிக்கப்பட்ட சுயத்தின் திரும்புதல் - அழைப்பின்றி, மீண்டும் அவளைச் சந்தித்தது.

"சாட்சிகள் இல்லாமல் தமிழர்கள் எப்படி மாறினர்." என்பதை இது படம் பிடித்து காட்டியது, ஒரு சாட்சியாக. மொழி இழப்பு, கலாச்சார அழிப்பு மற்றும் முறையான அழுத்தம் ஆகியவை அடையாளத்தை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதையும், குரல் அல்லது மொழி போன்ற ஒரு சிறிய பகுதியை மீட்டெடுப்பது கூட ஒருவரை அவர்களின் உண்மையான சுயத்துடன் எவ்வாறு மீண்டும் இணைக்க முடியும் என்பதையும் தெளிவாகக் காட்டியது.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 02 தொடரும்

துளி/DROP: 2043 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 1

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33877615588553654/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 2

பாகம் – 2 / “பெயர் மாற்றப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கை”

இலங்கையின் சிலாபம் நகரின் மையப்பகுதியில் அமைந்துள்ள சிலாபம் மாவட்ட பொது மருத்துவமனை, புத்தளம் மாவட்டத்தின் மிகப்பெரிய அரசு மருத்துவமனையாகும். மத்திய அரசின் நேரடி மேற்பார்வையின் கீழ் வரும் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரே சுகாதாரப் பராமரிப்பு நிறுவனமும் இதுவாகும்.

மாலைக் கதிரவன் சிலாபம் தென்னை மரங்களுக்குள் மேற்கில் இறங்கி தன்னை மறைத்துக் கொள்ள, அதன் பொன்னிறக் கதிர்கள் மற்றும் அந்த நேரத்தின் அமைதியான அழகு, மனதிற்கு ஓவியம் போன்ற ஒரு உணர்வுகளை அள்ளித் தந்து, மருத்துவமனைக்குள் இரவு புகுந்தது.

அப்பொழுது, அந்த அமைதியில், சிலப்பம் அரசு மருத்துவமனையின் நீண்ட தாழ்வாரங்களில், மின்சார விளக்குகள் மட்டுமே விழித்திருந்தன - ஒரு காலத்தில் தூக்கமில்லாமல் இருந்த பல தலைமுறைகளின் நினைவுகளை அவை கவனித்துக் கொண்டிருப்பது போல் ஆதன், தன் வார்ட்டில் [ward] படுக்கையில் இருந்தபடி உணர்ந்தான்.

ஆதன் 17வது படுக்கையில் படுத்துக் கிடந்தான். அவனது கால் விபத்தினால் அசைக்க முடியாமல் இருந்தது, ஆனால் அதற்கும் மேலாக, அவனது மனம் கூட சுதந்திரமாக நகர முடியவில்லை. அப்பொழுது அவன் கேட்ட முதல் தமிழ், ஒரு செவிலியரிடமிருந்து வந்தது. அது வழக்கமான "எப்படி இருக்கிறீர்கள்?" என்ற குரல் போன்று அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. மாறாக, - அதில், ஒரு ஊர் இருந்தது. ஒரு பாட்டி இருந்தாள். ஒரு இழந்த காலம் இருந்தது.

"நீங்க தமிழ் பேசுவீர்களா?"

அவன் கேட்ட போது, அது ஒரு கேள்வி அல்ல—அது ஒரு உறுதிப் படுத்துதலுக்கான கேள்வி. சமந்தி சில கணங்கள் பதிலளிக்கவில்லை. மௌனமாக நின்றாள். அவளது அடையாள அட்டையில் "சமந்தி பெரேரா" [samanthi Perera] என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

ஆனால் அவளுக்குள் யாரோ மெதுவாகக் கிசுகிசுத்தார்கள்: “செந்தூரி...” அவள் தனது சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்து குரலைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்:

"எனக்குப் பேசத் தெரியும் ... பாட்டி, நான் குழந்தையாக இருக்கும் பொழுது தமிழில் என்னுடன் பேசுவாள், ஆனால் பேசக் கூடாது என்று சொன்னார்கள்."

ஆதன் அவளைப் பார்த்தான்.

அவன் பார்வையில் காதல் இல்லை. ஆச்சரியமில்லை. ஒரு ஆசிரியர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேதனை மட்டுமே தெரிந்தது.

“அப்படின்னா, நீங்க அதை இழந்துவிடல… உங்களுக்கு அதை மறக்கச் சொல்லியிருக்காங்க.”

அவன் வார்த்தைகள் சமந்தியின் - இல்லை இல்லை, செந்தூரியின் - நெஞ்சில் ஆழமாக ஏதோ ஒன்றைத் தாக்கின.

அடுத்த நாள் காலை, அவள் மருந்துகளைப் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தபோது, அவனுடைய விவரக்கோப்பை [file] பார்த்தாள்.

பெயர்: ஆதன் சிவநாதன்
முகவரி: உடப்பு
பணி: பட்டதாரி ஆசிரியர் – தமிழ் மொழி

“தமிழ் ஆசிரியர்…” அவள் தனக்குள் சிரித்தாள். அது மகிழ்ச்சிச் சிரிப்பு அல்ல.

“தமிழ் கற்றவன் இங்கு விபத்துக்குள்ளாகிறான். தமிழ் மறந்தவள்
அவனை காப்பாற்றுகிறாள்.”

எப்படியோ, வரலாறு கூட சில நேரம் கசப்பான நகைச்சுவை செய்து விடுகிறது.

மதியம் நேரம். ஆதன் அவளிடம் கேட்டான்: “சிலாபத்தில பிறந்த உனக்கு எது மிகவும் பரிச்சயமானது - பாறை, பவளப்பாறை, கரை மீன் [shore fish] அல்லது கடல்?"

அவள் சிறிது தாமதித்து சொன்னாள்: "அனைத்தும்... ஆனால் முழுமையாக எதுவும் இல்லை." அதுதான் உண்மையில் அவளின் வாழ்க்கை.

வீட்டில், அவளுடைய பாட்டி முருகனைப் பற்றியும், பழைய கோவிலைப் பற்றியும், எரிக்கப்பட்ட அல்லது அழிக்கப்பட்ட சிலைகள் அல்லது விக்கிரகங்கள் பற்றியும் பேசுவாள்.

அவளுடைய அம்மா, அதற்கு முற்றிலும் முரணாக: “அதெல்லாம் பழைய கதைகள் குழந்தாய். இப்போது நம் மதமும் இனமும் வேறு.” என்பாள்.

அவளுடைய அப்பா: “தேவாலயம் இருந்தா பாதுகாப்பு இருக்கும்.” என்பார்.

பள்ளியில்: “தமிழ் தேவையில்லை. ஆங்கிலம் + சிங்களம் = எதிர்காலம்.” என்பர்.

ஆதன் மெதுவாகக் கேட்டான்: "நீங்கள் உங்கள் நம்பிக்கையினாலோ ... அல்லது பயத்தினாலோ கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறினீர்கள்?"

சமந்தி திடீரென்று மௌனமாக நின்றாள். அவள் குரல் இலேசாக நடுங்கியது:

"இது நம்பிக்கை அல்ல, ஐயா. அது... உயிர்வாழ்வதற்கான ஒப்பந்தம்"

என்று தான் நான் பாட்டி மூலம் அறிந்தேன் என்றாள். அப்படியே சிங்கள மொழியும். அந்த ஒற்றை வரி ஒரு நூற்றாண்டு வலியைச் சுமந்தது.

1956 இல் சிங்களம் மட்டும் [sinhala only act] என்ற சட்டம் கொண்டு வந்த எஸ். டபிள்யூ. ஆர். டி. பண்டாரநாயக்கா [S.W.R.D. Bandaranaike] உண்மையில் அவரது மூதாதையர் கண்டியை ஆண்ட தெலுங்கு கண்டி நாயக்கர் வம்சத்தை சார்ந்தவர் ஆகும். பதினாறாம் நூறாண்டில் தென் இந்தியாவில் இருந்து வந்த நீல பெருமாள் [Neela-Perumal] , “சமன்” எனும் பௌத்தக் கடவுளின் [God Saman] பிரதம குருவாக நியமிக்கப் பட்டு ‘நாயக்க பண்டாரம்’ [‘Nayaka Pandaram’ ] என்ற பெயரை 1454 இல் பெற்றார். அவர்களின் வாரிசே இவர் ஆவார்.

அதே போல, 1977, 1981 ,1983 இல் தமிழருக்கு எதிரான கலவரங்கள் மற்றும் யாழ் நூலக எரிப்பு [anti-Tamil pogroms of 1977, 1981 and 1983 , the burning of the Jaffna public Library] போன்றவற்றின் நாயகன் ஜூனியஸ் ரிச்சட் ஜயவர்தனாவின் [Junius Richard Jayewardene] முப் பாட்டனார் [great-grandfather was called Tambi Mudaliyar] தம்பி முதலியார் ஆகும்.

இவை சில உதாரணங்களே. இவ்வாறு பிற்காலத்திலும் பல தென் இந்தியர்கள் பல பல சந்தர்ப்பங்களில் இங்கு அழைக்கப்பட்டு அல்லது வந்து சிங்களவர்களுடன் ஒன்றிணைந்தார்கள் என்று வரலாறு கூறுகிறது [Many South Indians, not just Tamils but also Telugus and Malayalis, migrated to southern Sri Lanka and assimilated with the Sinhalese]

உதாரணமாக, சிங்கள இனம், அவ்வப்போது தென் இந்தியாவில் இருந்து படை வீரர்களாகவோ அல்லது வேறு காரணங்களாலோ இலங்கையில் குடியேறிய தென் இந்தியா திராவிடர்களை உள்வாங்கி பல்கிப் பெருகின என்பதற்கு, அண்மைய உதாரணமே நீங்கள் என்று, வெளியே சொல்லாமல், தன் மனதில் சொல்லிக்கொண்டான். ஆனால் அது உங்கள் பிழை இல்லை, அந்த சூழ்நிலையில் நீங்க மாட்டிக் கொண்டதே காரணம் என்று அதற்கு ஒரு விளக்கமும் கொடுத்தான்.

மாலையில், ஒரு வயதான நோயாளி தமிழில் அழைத்தார்: "அம்மா... தண்ணீர்." மற்ற செவிலியர்கள் அதைக் கவனிக்கவில்லை, ஆனால் சமந்தி உடனடியாக சென்றாள்.

ஆதன் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து, அவனுக்குள் ஒரு உறுதியான உணர்வு தோன்றியது: "இது ஒரு பாசம் அல்லது அன்பு அல்ல. இது அவளின் சுயத்தின் மீட்பு அல்லது மீள்வருகை."

அவள் திரும்பி வந்ததும், அவன் கேட்டான்: "செந்தூரி... அது உன் உண்மையான பெயரா?" அவள் நடுங்கினாள். "உனக்கு யார் சொன்னது?" அவன் சிரித்தான்: "உன் தமிழ் எனக்கு ஒரு முறை சொன்னது, "

முதல் முறையாக, அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பியது - பயத்தால் அல்ல, ஆனால் சுதந்திரமான, பயமற்ற கண்ணீராக!

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 03 தொடரும்

துளி/DROP: 2049 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 2

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33928967036751842/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 3

பாகம் – 3 / “பாட்டியின் பெட்டியில் மறைக்கப்பட்ட தேவாரம்”

சிலாபத்திலிருந்து குருணாகலுக்குப் (Kurunegala) போகும் பாதையில் 5 கி.மீ தூரத்தில் பிரசித்தம் பெற்ற முன்னேஸ்வரம் (Muneswram) சிவன் கோவில் உள்ளது. இது இலங்கையிலுள்ள புராதன சிவாலயங்களுள் காலத்தால் முற்பட்ட, தொன்மைமிக்க சிவாலயங்களில் ஒன்றாக விளங்குகிறது என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இது அங்கு காலத்தால் முற்பட்ட காலத்திலேயே தமிழரின் இருப்பைக் காட்டுகிறது. அப்படிபட்ட பெருமைவாய்ந்த, சிலப்பம் என்ற கடலோர கிராமத்தில் இரவு மலர்ந்தது. அங்கே, அலைகள் வழக்கமாக சத்தமாக இருந்தாலும், இன்று கடல் அலைகள் அமைதியாக கரையைத் தாக்கிக் கொண்டிருந்தன. இந்த அமைதியான அலைகள் பழைய நினைவுகளைச் சுமந்து, அந்த கவலையில் தள்ளாடி துக்கத்தில் செல்வது போல் தோன்றியது - கிராமத்தின் வீடுகள் கூட அவற்றை நினைவில் வைத்திருப்பது போல் உணரும் அளவுக்கு, அவை ஆழமான நினைவுகள் போல் இருந்தன.

சமந்தியின் வீட்டின், பின்னணியில், ஒரு பழைய மரப்பெட்டி இருந்தது. அது ஒரு அலமாரி அல்ல. பிணைச்சல்கள் [கீல்கள்] இல்லை, தாழ்ப்பாள் இல்லை. ஆனால் காலத்தால் பூட்டப்பட்ட ஒன்று. எல்லோராலும் அம்மாம்மா என்று அழைக்கப்படும் அவளுடைய பாட்டி, இளமையில் செல்லம்மா என்று அழைக்கப்பட்டாள். முன்னேஸ்வரம் கோயிலுக்குப் பின்னால் உள்ள ஒரு சிறிய தெருவில் அவள் பிறந்தாள், அங்கு பக்தியும் பசியும் பிரிக்க முடியாதவையாக அன்று இருந்தன.

"செந்தூரி..." , அன்றிரவு சமந்தி தனது பாட்டி தன்னை அந்தப் பெயரில் தன்னை அழைப்பதைக் கேட்டாள்.

"இங்கே வா."

அம்மாம்மா பெட்டியைத் திறந்தாள். பொதுவாக, அதில் பழைய புடவைகள் அல்லது சில சிறிய பொருட்கள் மட்டுமே இருக்கும். ஆனால் அதில் வேறு ஒன்று தான் இருந்தது. பாட்டி தன் பேத்திக்கு கிசுகிசுத்தாள்:

"இதை யாரிடமும் காட்ட வேண்டாம் என்று சொன்னார்கள்." உள்ளே இருந்து, பாட்டி ஒரு பழைய காகிதத்தை வெளியே எடுத்தாள். எழுத்துக்கள் காலாவதியாகி மஞ்சள் நிறமாகிவிட்டன. அது தேவாரங்கள் கொண்ட ஒரு தொகுதி.

சமந்தியின் [செந்தூரியின்] கைகள் நடுங்கின.

“அம்மம்மா… இது…?”

“நம்மது.”

ஒரே வார்த்தை - ஆனால் அது இனம், மதம் மற்றும் மறக்கப்பட்ட பாரம்பரியத்தை உள்ளடக்கியது.

"அம்மாம்மா, நாம் ஏன்... இப்படி இருந்தோம்?" சமந்தி [செந்தூரி] முழு வாக்கியம் முடிக்கவில்லை. அம்மாம்மா மெதுவாக சிரித்தாள்: “நாம் மாறல, பிள்ள. நம்மை மாற்றினாங்க.”

அவள் விளக்கத் தொடங்கினாள்: அது கதை இல்லை. ஒரு சாட்சியம். ஒரு நாள், அனைவரும் வரவழைக்கப்பட்டனர். "இது ஒரு வேண்டுகோள் அல்ல. இது ஒரு உத்தரவு," என்று அவர்கள் கூறினர். - ஒரு கையில் வாள். மறு கையில் வேதங்கள். கோவிலின் மணி அன்றிலிருந்து ஒலிக்க வில்லை. யார் மறுத்தார்களோ, அவர்களுக்கு:

அபராதம்
வேலை இழப்பு
உடல் தண்டனை

அந்த நாளில் தான் செல்லம்மா, செல்லம்மா இல்லாமல் ஆனாள்.
“பெயர் மாற்றினாங்க. சடங்கு மாற்றினாங்க. கோயிலுக்குப் போன கால்களை தேவாலயத்துக்கு திருப்பினாங்க.”

"ஆனால் இதயங்கள்?" என்று சமந்தி [செந்தூரி] கேட்டாள். அம்மாம்மா கண்களை மூடிக்கொண்டாள்:

"அதை யாராலும் முழுமையாக மாற்ற முடியாது." பின்னர் அவள் பள்ளியைப் பற்றி பேசினாள்: பள்ளி முதலில் தமிழில் இருந்தது. ஒரு நாள், ஒரு ஆசிரியர் கூறினார்: "இனி தமிழ் இல்லை. சிங்களம் மட்டுமே."

அந்த தலைமுறையிலிருந்து, எல்லாம் மாறியது. மொழி மாறியது, அடையாளம் மாறியது. சமந்தி [செந்தூரி] அம்மம்மாவின் மடியிலே
தேவார காகிதத்தை வைத்தாள். அந்தக் கணத்தில அவளுக்கு ஆதன் நினைவுக்கு வந்தான்.

“இது காதல் அல்ல. இது மீட்பு.” அவன் முன்பு சொன்ன வார்த்தைகள் இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது. மறுநாள் மருத்துவமனையில், அவள் ஆதனைப் பார்த்தாள். அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவன் புரிந்துகொண்டான்.

"நீ கண்டு பிடித்தாயா?" என்று அவன் கேட்டான். அவள் தலையசைத்தாள்.

"நீ எனக்குப் படித்துக் காட்டுவாயா?" அவன் சிரித்தான்

"அன்று, இரண்டு பேர் ஒன்றாக வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக இரண்டு சகாப்தங்கள் ஒன்றாக வந்தன."

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பாகம்: 04 தொடரும்

துளி/DROP: 2057 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 3

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33998384206476791/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 4

பாகம் – 4 / “பாடசாலை மணியும், தேவாலய மௌனமும்”

உடப்பு கிராமப் பள்ளியில் ஒவ்வொரு காலையிலும், அந்த நாள் படிப்பு தொடங்க மணி ஒலிக்கும். ஆனால் இன்று காலையில், ஆசிரியர் ஆதனுக்கு அந்த மணி வித்தியாசமாக ஒலித்தது.

அந்த பாடசாலை மணி இன்று மாணவர்களை அழைக்கவில்லை, மாறாக ஒரு கடினமான முடிவைச் செய்ய, தன்னை கட்டாயப்படுத்த, அழைப்பது போல் ஆதன் உணர்ந்தான்.

எனினும் ஆதன் வழக்கம் போல் தனது பாடத்தைத் தொடங்க, கரும்பலகைக்கு முன் நின்றான்.எல்லா மாணவர்களும் ஆசிரியர் ஆதனை நம்பிக்கையுடன் பார்த்தார்கள்.

அவர்களின் குடும்பங்கள் வெவ்வேறு மதப் பின்னணியைச் சேர்ந்தவர்கள் - சிலர் இந்து கோவிலிலும், மற்றவர்கள் தேவாலயத்திலும் தங்கள் வழிபாடுகளைச் செய்தனர். ஆனால் எல்லா மாணவர்களும், எந்த வேறுபாடும் இன்றி, ஒரு விடயத்தில் ஒன்றாக இருந்தனர் - அது கற்றுக்கொள்ளும் ஆசை அல்லது பசி.

அப்போது ஒரு மாணவன் வேதனையுடன் ஒரு கேள்வியைக் ஆசிரியர் ஆதனிடம் கேட்டான்: “சார் [ஐயா] ... நம் பாடம் சிங்களத்தில் மாறுகிறதா?”

அவன் பயந்து காணப்பட்டான். அந்தக் கேள்வி அவனுடையது மட்டுமல்ல, ஒரு காலத்தின் இடிபாட்டிலிருந்து வந்தது — தங்கள் மொழி வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியே மறைந்து வருவதாக உணர்ந்த பல தமிழ் குழந்தைகளின் பயத்தையும் குழப்பத்தையும் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.

ஆதன் மெதுவாக அறிவுடன் பதிலளித்தார்: “வரலாறு என்பது மொழிகளைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. வரலாறு ஒரு கண்ணாடியும் கூட — அது நாம் யார் என்பதைக் காட்டுகிறது.” என்றார்.

அதன் பின், எல்லோருக்கும் தெளிவாக தெரியும் வகையில் ஆதன் கரும்பலகையில் எழுதினான்: “தமிழ் என்பது வெறும் மொழி அல்ல. அது ஒரு நினைவு.”, அதாவது தமிழ் கதைகள், கலாச்சாரம் மற்றும் மக்களின் அடையாளத்தை அது சுமந்து செல்கிறது என்று ஒரு விளக்கமும் கொடுத்தான்.

மறுநாள், பிரதேசக் கல்வி அதிகாரி பள்ளிக்கு வந்தார். பலகையை பார்த்தார். “இது தேவையில்லாத அரசியல்.” என்று குற்றம் சாட்டினார்.

ஆதன் எந்த தயக்கமும் இன்றி, “இது அரசியல் அல்ல. இது நமது வரலாறு.” என்று அவருக்குப் பதிலளித்தான்.

அதிகாரி கூறினார்: “வரலாறு மக்களைப் பிரிக்கிறது.”

ஆதன் அதற்கு, “நாம் அதை மறைக்கும் போதுதான் அது பிரிக்கிறது.” [“It divides only when we hide it.”] என்று விளக்கம் கொடுத்தான்.

ஆதன் நேர்மையாகப் பேசியதால், அரசாங்கம் அவரது பெயரை ஒரு ரகசியப் பட்டியலில் சேர்த்தது: “கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஆசிரியர்கள்.”

இது ஆதனை மிகவும் காயப்படுத்தியது - எந்த உடல் காயத்தையும் விட இது அவனுக்கு வேதனை கொடுத்தது, அந்த வார்த்தை
வாளை விடக் கூர்மையாக அவனுக்கு இருந்தது. - ஏனெனில் அவன் உண்மையைக் கற்பித்ததற்காக தண்டிக்கப்பட்டான்.

அன்று மாலை, சிலாபம் மருத்துவமனையில், சமந்தி [செந்தூரி] வழக்கம் போல் தனது நோயாளிகளுக்கு உதவி செய்து கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது ஒரு வயதான நோயாளி அவளைப் பார்த்து அன்பாகக் கேட்டார்: "நீங்க ரொம்ப நல்ல நர்ஸ்... ஆனா உங்க பேர்... அது தமிழா?"

அவர் கேள்வியை முடிக்கவில்லை. என்ன சொல்ல அவர் வந்தாரோ, அதைப் சமந்தி [செந்தூரி] புரிஞ்சுக்கிட்டார். அவள் அமைதியாகக் கீழே பார்த்தாள், தன் அடையாளத்தின் கனத்தை உணர்ந்தாள்.

அந்த நாளின் பிற்பகுதியில், சமந்தி, அங்கே இருந்த ஒரு சிறிய தேவாலயத்தின் கடைசி வரிசையில் அமர்ந்தாள். அவளுக்கு முன்னால் சிலுவை இருந்தது. அவள் மனதிற்குப் பின்னால் முன்னேஸ்வரம் கோவிலின் நினைவுகள் இருந்தன - அவளுடைய சிறுவயதில், அம்மம்மாவுடன் அவள் சென்ற இடம் அது.

அவளுக்குள், இரண்டு உலகங்கள் அவளை வெவ்வேறு திசைகளில் இழுத்தன.

ஆசிரியர் ஆதன் ஒரு முறை கூறிய வாக்கியத்தை அவள் நினைவில் வைத்தாள்: “அமைதி என்பது மிகக் குறைந்த கீழ்படியிலிருந்து தொடங்குகிறது. [“Peace begins from the lowest step.”]”

அவள் யோசித்தாள்: “அமைதி என்றால் நான் யார் என்பதை மறைக்க வேண்டுமா? அமைதி என்றால் என் அடையாளத்தை இழப்பதா?”
அவள் இதயம் குழப்பத்தால் கனத்தது.

இதற்கிடையில், ஆதன் உடப்பு கடற்கரையில் நின்று கொண்டிருந்தான்.
அங்கே, மீனவர்கள் தங்கள் வலைகளை சரிசெய்து, உடைந்த துண்டுகளை ஒன்றாகக் கட்டிக் கொண்டிருந்தனர் - மக்கள் தங்கள் உறவுகளை சரிசெய்ய வேண்டும் என்று ஆதன் விரும்பியது போல.

ஒரு மீனவன் ஆதனிடம் கேட்டான்: “ஆசிரியரே, நீங்கள் ஏதாவது பெரிய திட்டத்தைத் திட்டமிடுகிறீர்களா?”

ஆதன் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் தலையை ஆட்டினார்: “இல்லை. நான் பெரிதாக எதுவும் செய்யவில்லை. நான் எங்க இருக்கிறேனோ அங்க தான் நிற்கிறேன், அதில் எள்ளளவும் மாற்றம் இல்லை” என்றான். அதாவது தான் ஒரு போராட்டத்தையோ அல்லது இயக்கத்தையோ தொடங்கவில்லை. ஆனால், எம் வரலாறு மற்றும் அடையாளம் பற்றிய உண்மையை மட்டும் பேசிக் கொண்டு இருப்பேன் என்றான்.

அன்றிரவு, சமந்தி ஆதனுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்:

“ஏதோ ஒரு குழப்பம் இருந்திருக்க வேண்டும், இன்று தேவாலயம் … அமைதியாக இருந்தது."

ஆதன் அதற்கு உடனடியாக பதிலளித்தான் “இன்று பள்ளி… மணி அடித்தபோதும், என்னால் எழுந்திருக்க முடியவில்லை.”

இருவரும் வெவ்வேறு வழிகளில் ஒரே விடயத்தைத் தான் சொன்னார்கள் - உயிர் கொடுக்க வேண்டிய இடங்களான - கோயில்கள், தேவாலயங்கள், பள்ளிகள் - உண்மையும் அடையாளமும் அடக்கப்படுவதால் காலியாகவும் அமைதியாகவும் மாறிக் கொண்டு இருக்கின்றன என்பதைச் சொல்லாமல் சொன்னார்கள்

அன்று இரவு அவர்கள் காதலைப் பற்றிப் பேசவில்லை. ஆனால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் ஒரே வலியைப் பகிர்ந்து கொண்டனர் - உண்மை மறைக்கப்பட்டு குரல்கள் அடக்கப்படும் போது வரும் வலி அது.

அன்றிரவு, சமந்தி [செந்தூரி] தனது பாட்டியின் பழைய பெட்டியை மீண்டும் திறந்தாள். ஆனால் இந்த முறை, அவள் பயப்படவில்லை - உள்ளே இருக்கும் எந்த உண்மையையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக, உறுதியுடன் திறந்தாள்

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பகுதி: 05 தொடரும்

துளி/DROP: 2061 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 4

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34032482543066957/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 5

பாகம் – 5 / “முன்னேஸ்வரத்திற்கும் சிலுவைக்கும் இடையில் நிற்கும் சமந்தி [செந்தூரி]”

முன்னேஸ்வரம் அன்று சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்படவில்லை. அது ஒரு சாதாரண நாள். அதுதான் சமந்திக்கும் [செந்தூரிக்கும்] பிடித்திருந்தது.

இங்கே, யாரும் யாரையும் சோதிக்கவில்லை. “நீ யார்?” என்று யாரும் கேட்கவில்லை, கடவுள் கூட கேட்கவில்லை.

அன்று காலை, அவள் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக, தானாகவே
கோவிலுக்கு வந்தாள்.

அவள் தன் தலைமுடியில் பூக்களை அணிந்தாளா? - இல்லை.

அவள் புனித திருநீரைப் [விபூதி] பூசினாளா? - இல்லை.

அவள் அங்கே தன்னை மதம் மாற்றிக்கொள்ள வரவில்லை. தன்னை மீட்டுக் கொள்ள வந்தாள்.

கற்பூர வாசனை அவள் மூச்சை அடைந்ததும், ஒரு நினைவு அவளுக்கு திரும்பியது. அது அவளுடைய பாட்டியின் குரல்:

“நீ எதையாவது ஏற்றுக்கொண்டால், குழந்தாய்,
அது ஒருபோதும் பயத்தின் காரணமாக இருக்கக்கூடாது. [“If you accept something out of fear, then it is not truly yours.” / "நீங்கள் பயத்தால் எதையாவது ஏற்றுக்கொண்டால், அது உண்மையிலேயே உங்களுடையது அல்ல."]”

அந்த நினைவு அவளுக்கு பலத்தைத் கொடுத்தது.

சமந்தி [செந்தூரி] மூன்று அடிகள் முன்னோக்கி நகர்ந்தாள். சிவலிங்கம் பெரிதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அது அவளை பணிவாக உணர வைத்தது.

“எனக்கு என்ன வேண்டும்?” அவள் தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டாள். தன்னை மாற்றுவதா இல்லை அமைதியாக்குவதா ? - இல்லை எது சொந்தமோ, அது உரிமை என்று மனம் கூறியது.

அவள் தானாக [herself] இருக்க பயப்படாத இடம் ஒன்றில், அவள் சொந்தமாக இருக்க விரும்பினாள்.

சமந்தி முன்னேஸ்வரத்தில் இருக்கும் போது, அவளுடைய அம்மாவும் பாட்டியும் சிலாபத்தில் உள்ள தேவாலயத்தின் முன் நின்றனர்.

யாரோ ஒருவள் அவர்களிடம் சொன்னார்கள்: "உங்கள் சமந்தி மாறிவிட்டாள் என்று கேள்விப்பட்டேன்."

அம்மா பதில் அளிக்கமுன், அவளுடைய பாட்டி சொன்னார்:
"இல்லை. இப்போதுதான் அவள் அவளாகவே மாறிவிட்டாள்."

முன்னேஸ்வரத்தில் பூசாரி சமந்தியை பார்க்கும் போது, ஒரு கணம்
அவள் பின்னால் ஒரு வரலாறு நின்றது.

- போர்த்துகீசிய காலனித்துவவாதிகள்.
- கட்டாய மதமாற்றங்கள்.
- வாள்.
- பைபிள்.
- பயம்.

ஆனால் இந்தக் கணத்தில் அவை எல்லாம் இல்லை. ஒரு பெண்ணின் மூச்சு மட்டுமே இருந்தது.

அவள் விளக்கை ஏற்றவில்லை - அவள் சுடரை மட்டுமே பார்த்தாள்.

"வெளிச்சம் வெளியில் இருந்து வர வேண்டியதில்லை. அது உள் மனதில் இருந்து வரவேண்டும்" என்பதே அவளின் நம்பிக்கை

அங்கேயே அவள் ஒரு சக்திவாய்ந்த செய்தியை ஆதனுக்கு அனுப்பினாள்:

"மக்கள் மாறும் இடம் முன்னேஸ்வரம் அல்ல - நீங்கள் யார் என்பதைக் கண்டறியும் இடம் அது."

இது அவளுடைய ஆன்மீக விழிப்புணர்வை ஆதனுக்கு வெளிப்படுத்தியது. ஆதன் அந்த குறும் செய்தியை மூன்று முறை படித்தான். அதன் கனத்தை அவன் ஆழமாக உணர்ந்தான். ஆனால் பதில் போடவில்லை.

அவன் உடப்புக் கடலோரமாக, கடலுக்கு எதிரே அப்பொழுது நின்றான்.
மீனவர்கள் வலை உலர்த்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு மீனவன் அவனிடம் கேட்டான்: “டீச்சர் சார், அந்தப் பெண் வேறு மதத்தைச் சேர்ந்தவரா?”

ஆனால், ஆதனுக்கு எந்த குழப்பமோ தடுமாற்றமோ இல்லை. அவன் உடனடியாக, தெளிவாக பதிலளிதான்: “ஆம்.” அந்த மீனவன் மீண்டும் கேட்டான்: “அதனால் உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சனை வராதா?”

ஆதன் உறுதியாகக் கூறினான்: “பிரச்சனை வேறொரு மதம் அல்ல - உண்மையை மறைப்பதுதான் பிரச்சினை - அடையாளத்தை இழப்பதுதான் பிரச்சினை” என்றான்.

மருத்துவமனையில் மாலை நேரம், ஒரு சிங்கள நர்ஸ் சமந்தியிடம் கேட்டாள்: “நீங்க இந்து கோவிலுக்குப் போனதா கேள்விப்பட்டேன்.”

சமந்தி புன்னகையுடன் “நான் என் வீட்டுக்குப் போனேன்.” என்று சொன்னாள். அவள் வெட்கப்படவில்லை. அவள் தன் உண்மையான பாரம்பரியத்தை ஏற்றுக் கொண்டாள் என்பதை மறைமுகமாகச் சொன்னாள்.

அன்று இரவு ஆதனும் சமந்தியும் முதன்முறையாக தொலைபேசியில் பேசினர். அது ஒரு நீண்ட உரையாடல் அல்ல. ஆனால்
ஒரு வாக்கியம் மட்டுமே

சமந்தி: “நான் தேர்வு செய்த காதல் என் அடையாளத்தை அழிக்கமாட்டுன்னு நம்புறேன்.” யாரையும் மகிழ்விக்க அவள் தன் மதத்தை / வேர்களை மாற்ற மாட்டாள் என்று அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் திடமாக கூறினாள்.

ஆதன்: “அப்படிச் செய்தா அது காதல் அல்ல.” என்று அவனும் பதிலளித்தான். உண்மையான அன்பு நீங்கள் யார் என்பதை அழிக்க வேண்டும் என்று என்றும் கோருவதில்லை என்பதில் அவன் நம்பிக்கையுடன் இருந்தான்.

அந்த இரவில் சமந்தி

கோவில் மற்றும் தேவாலயம்

இந்து மற்றும் கிறிஸ்தவம்

தமிழ் மற்றும் சிங்களம்

கடந்த காலம் மற்றும் நிகழ்காலம்

இவற்றின் இடையில் தன்னை மாட்டிக்கொள்ளவில்லை. தன்னுடனே [herself] நின்றாள். - அவளுடைய உண்மையான அடையாளம் இனி மறைக்கப்படுவதில்லை. அது அவள் ஏற்றுக்கொண்டு பெருமைப்படும் ஒன்றாக மாறுகிறது.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

துளி/DROP: 2067 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 5

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34084781131170431/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 6

பாகம் – 6 / “உண்மை ஒரு அச்சுறுத்தலாக மாறும் போது”

அன்று காலை, எல்லாம் வழமை போலவே இருந்தது. கூடுகளில் கண்ணயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த பறவைகள் இரை தேடுவதற்காக தாம் சிறகுகளை உலர்த்தி உல்லாசமாக பரந்து விரித்து பறக்கத் தொடங்கின. ஊர்க் குருவிகளும் தமது சின்னஞ்சிறு சிறகுகளை அடித்து புலர்ந்து கொண்டிருந்த அந்தக் காலைப் பொழுதிற்கு இசைவாக இசை முழங்க, இருளில் கௌவிக்கொண்டிந்த வானத்து சூரியனும் தன் பங்கிற்கு தன் செம்கதிர் ஒளிக்கற்றைகளை
பதிக்கத் தொடங்கின. மெல்ல மெல்லமாய் அந்த மாய இருள் ஓடி ஒளித்து கொண்டிருக்கையில், ஆதன் காலை 7:20 மணியளவில்
சைக்கிளை வேப்பமரத்தின் கீழ் நிறுத்தி விட்டு, தனது உடுப்பில் ஒட்டியிருந்த ஒரு சில தூசியை தட்டி விட்டு, பாடம் நடத்த வகுப்பிற்கு தயாராக வந்தான்.

ஆனால் அவன் வகுப்பறைக் கதவைத் தொடுவதற்கு முன்பு, ஒரு பியூன் ஓடி வந்து: “ஐயா... தலைமையாசிரியர் உங்களை உடனடியாகப் பார்க்க விரும்புகிறார்.” என்றான்.

அலுவலகத்திற்குள் மூன்று பேர், ஆதனை எதிர்பாத்து அமர்ந்திருந்தனர்

- தலைமையாசிரியர், ஒரு மூத்த ஆசிரியர் மற்றும் ஒரு பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தின் [PTA] குழு உறுப்பினர். அவர்களின் மேசையில் ஒரு கோப்புறை [folder] கிடந்தது. அது அரசாங்கக் கடிதம் அல்ல — ஆனால் மிகவும் கனமான ஒன்று. - அது ஆதனைப் பற்றிய புகார்.

தலைமையாசிரியர், ஆதனை கதிரையில் இருக்கச் சொல்லி விட்டு, மெதுவாகப் பேசினார்:

“ஆதன் … கடந்த வாரம் வந்த அதிகாரிகள் உன்னைப் பற்றி குறிப்புகளை அனுப்பியுள்ளனர்.”

ஆதனுக்குப் புரிந்தது. அது அவன் எதிர்பார்த்தது தான். அன்று அவன் கரும்பலகையில், “தமிழ் என்பது வெறும் மொழி அல்ல. அது நினைவகம்.” என்று அவன் எழுதியது. அதில் ஏதும் தவறு இருப்பதாக அவன் உணரவில்லை. அதனால் அவன் அமைதியாக இருந்தான்.

முதலில் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தின் மூத்த உறுப்பினர் கூறினார்: “உங்கள் கற்பித்தல் மிகவும் உணர்ச்சிவசமானது. மிகவும் பண்டைய வரலாறுகளை, தேவையில்லாமல் கிளறுகிறது என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.” என்றார்.

ஆதன் பதிலளித்தார்: “மாணவர்கள், தங்களை, தங்கள் மொழி, பண்பாடு மற்றும் வரலாற்றில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய உண்மையை, உறுதியான சாட்சிகளுடன் நான் கற்பிக்கிறேன். அவ்வளவு தான்” என்றான்.

என்றாலும் அங்கு அமர்ந்து இருந்த மூத்த ஆசிரியர் தொடர்ந்தார்: “நீங்கள் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்கவராகி வருகிறீர்கள். மாணவர்கள் வீட்டில் உங்களைப் பற்றி பேசுகிறார்கள். மாணவர்களிடம் ஒரு விழிப்புணர்வு வருகிறது, அது எப்படி வருங்காலத்தில் மாறும் என்பதே, அதிகாரிகளின் பயம்” என்றார்.

ஆதன் அதை மறுக்கவில்லை. பின்னர், மிகவும் மென்மையாக, தலைமை ஆசிரியர் கூறினார்: “நீங்கள் மாணவர்களுக்கு ஒன்று பேசுகிறீர்கள், ஆனால், வேறொன்றாக சிலாபத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிங்கள செவிலியருடன் நெருக்கமாக பழகுவதாக ஒரு வதந்தியும் உள்ளது.” என்றார்.

ஆதன் வெளிப்படையாக பதிலளித்தான்: “அவள் என் தோழி.” மட்டும் அல்ல, அவளின் முன்னைய தமிழ் தலைமுறை கட்டாயப்படுத்தி நூறு ஆண்டுகளுக்குள், ஒரு பாதிரியரால் மொழி மாற்றப்பட்டு, சிங்கள மயமாக்கப்பட்டது வரலாறு. அந்த உண்மை உங்களுக்கும் தெரிந்து இருக்கும், ஆனால் மீண்டும் அது நடைபெறாமல் இருக்க, நான் ஒரு சிறிய விளக்கம் கொடுத்தேன். அவ்வளவுதான் .

அவனிடம் பயம் இல்லை. சாக்குப்போக்கு இல்லை. வெட்கக்கேடானது என்று எதுவும் இல்லை.

தலைமை ஆசிரியர் பெருமூச்சு விட்டார்: “ஆதன் ... நீ ‘கட்டுப்படுத்த முடியாதவனாக’ மாறிவிட்டாய் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.” ஆதன் சிரிச்சான். அந்த வார்த்தை எந்த குற்றச்சாட்டையும் விட அவனை அதிகமாக காயப்படுத்தியது.

கட்டுப்படுத்த முடியாதது ? — ஏனென்றால் ஆதன் மாணவர்களுக்கு தமிழ், தமிழர், இலங்கை என்பதன் வரலாற்று உண்மையை கூறினான்.

கட்டுப்படுத்த முடியாதது ?— ஏனென்றால் அவன் பொய் சொல்ல மறுத்துவிட்டான்.

கட்டுப்படுத்த முடியாதது ?— ஏனென்றால் அவன் மாணவர்களுக்கிடையில் தனி ஒருவனாக உயர்ந்து நின்றான்.

இறுதியாக அவர்கள் அவனிடம் கோப்புறையைக் [folder] கொடுத்தார்கள்.

“உன் வகுப்பு நடவடிக்கைகள் மூன்று மாதங்களுக்கு ஆய்வு செய்யப்படும்,” என்று தலைமை ஆசிரியர் அமைதியாக அவனிடம் சொன்னார். பின் ஒரு இடைவெளி விட்டு: “நீ பின்னர் அதிர்ச்சியடையக் கூடாது என்பதற்காக இதை முன்னமே சொல்கிறேன்.” என்றார்.

அதே நேரத்தில், சிலப்பம் மருத்துவமனையில், சமந்தி [செந்தூரி] வார்டை விட்டு வெளியே வந்தார்.

அங்கே தொண்டு ஒன்றுக்கு காசு சேர்க்க காத்திருந்த ஒரு கன்னியாஸ்திரீ அல்லது அருட்சகோதரி அவளை மெதுவாக அழைத்தார்: “குழந்தாய்... நேற்று நீ முன்னேஸ்வரம் சென்றதாக கேள்விப்பட்டேன்.”

சமந்தி சிரித்தாள்: “ஆம்.”

அருட்சகோதரி குரலைத் தாழ்த்திக் கூறினார்: “சிலர் உன்னை... மதம் மாறிவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள்.”

சமந்தியின் குரல் அமைதியாக இருந்தது: "“நான் எதையும் மாற்றவில்லை. எனக்கு என்னை மட்டுமே, என் சுயம் மட்டுமே நினைவில் இருந்தது. [I didn’t change anything. I only remembered myself.]"

அருட்சகோதரி முகம் சுளித்தார்: “உடப்புவைச் சேர்ந்த தமிழ் ஆசிரியருடன் நீங்கள் தொடர்பில் இருந்தால், கவனமாக இருங்கள்.
மக்கள் பேசுகிறார்கள். அவர்கள் உங்கள் வாழ்க்கையைத் திருப்புவார்கள் என்று.”

சமந்தி பதிலளித்தாள்: “உண்மை மக்களை உலுக்கினால், அது உலுக்கட்டும். என் அடையாளம் ஒரு வதந்தி அல்ல. [If truth shakes people, let them shake. My identity is not a rumour.”]

அன்று மாலை ஆதனும் சமந்தியும் கடற் கரையில் சந்தித்தனர். அப்பொழுது கதிரவனின் பொன்னிறக் கதிர்கள் கடலிலும் மணலிலும் பட்டு மின்ன, ஆரவாரமான அலைகளின் ஓசையோடு, அமைதியையும் ரம்மியத்தையும் ஒருங்கே தரும் ஓர் அற்புதமான காட்சியாக அது இருந்தது; மக்கள் மகிழ்ந்து, ஓய்வெடுத்து, இயற்கை அழகை ரசிக்கும் ஓர் அனுபவம் அங்கு தானாக மலரும். ஆனால் அவர்களுக்கு அப்படியான எந்த மகிழ்ச்சியும் இருக்கவில்லை.

அன்று வழமைக்கு மாறாக காற்று பலமாக இருந்தது, அலைகள் அவர்கள் சார்பாகப் பேசுவது போல் தோன்றியது.

ஆதன் கூறினான்: “அவர்கள் என் பணியை ஆய்வு செய்யப் போகிறார்கள். என்னை தங்களுக்குள் கட்டுப்படுத்தவே நினைக்கிறார்கள்.”

சமந்தி கூறினாள்: “அவர்கள் என் மதத்தை விசாரிக்கிறார்கள். அவர்கள் என் நம்பிக்கையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார்கள். அவர்கள் என் சுதந்திரத்தைப் பற்றி அஞ்சுகிறார்கள்.

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர். ஆனால் 'கண்ணொடு கண் இணை கவ்வி, ஒன்றை ஒன்று உண்ணவும் நிலை பெறாது உணர்வும் ஒன்றிட, அண்ணலும் நோக்கினான், அவளும் நோக்கினாள்! அப்படி இந்த பார்வைகள் இருக்கவில்லை.

இருவரும் - முதிர்ந்தோர்கள், இருவரும் - தங்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதை நன்றாக அறிந்திருந்தனர். இருவரும் - ஒரே காரணத்திற்காக, வெவ்வேறு வகையான அழுத்தங்களுக்கு எதிராக நிற்கிறார்கள்.

மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் இடங்களில், உண்மையை பேசுவது, அந்த எதிர்பார்ப்பாளர்களிடம் ஒரு கிளர்ச்சி போல் தெரிகிறது [Truth looks like rebellion in places where silence is expected].

ஆதன் மெதுவாக கூறினான்: “நான் என் மொழிக்காக நின்றேன். அதனால், இப்போது என் முழு வாழ்க்கையும் கவனிக்கப்படுவது அல்லது சோதிக்கப்படுவது போல் உணர்கிறேன்.”

சமந்தி பதிலளித்தாள்: “நான் என் அடையாளத்திற்காக [identity] நின்றேன். அதனால், இப்போது என் முழு மூச்சையும் எண்ணப்படுவது போல் உணர்கிறேன்.”

அன்று இரவு, ஆதன் தனது நாட்குறிப்பில் எழுதினான்:

“வரலாறு, என்னை பள்ளியில் தண்டித்தது. நம்பிக்கை, மருத்துவமனையில் அவளை கேள்வி கேட்டது.

ஆனால் காதல் ... காதல், எங்களுக்கு தலைவணங்காமல் நிற்க தைரியத்தை அளித்தது.”

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பகுதி: 07 தொடரும்

துளி/DROP: 2071 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 6

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34119947997653744/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்”

பாகம் – 7 / “அதிகாரம் மிகவும் அமைதியாக பேசக் கற்றுக்கொண்டது”

உடப்பு பள்ளியில் அன்று மணி ஏற்கனவே அடிக்கப்பட்டு மாணவர்கள் எல்லோரும் வீட்டுக்கு சென்றுவிட்டனர். அது பிந்திய மதியம். பணியாளர்கள் அறை வழக்கத்தை விட அமைதியாக இருந்தது.

ஆதன் தனியாக வகுப்பறையில் அமர்ந்து இருந்து, குறிப்பேடுகளைத் [notebooks] திருத்திக் கொண்டிருந்தான். அவனது கையில் சிவப்பு மை பேனா [எழுதுகோல்] அசைந்தது, ஆனால் அவனது மனம் அசையாமல் இருந்தது. அன்று படிப்பித்தில் முடிக்கும் தருவாயில், “தயவுசெய்து பள்ளிக்குப் பிறகு கொஞ்சம் காத்து இருங்கள். கூடுதல் கல்வி அதிகாரி [Additional Education Officer] இங்கு வந்து உள்ளார்.” என்று ஒரு செய்தி அவனுக்கு வந்திருந்தது. அது தான் ஆதன் அந்தநேரத்தை பயன் உள்ள வழியில் செலவழித்துக் கொண்டு இருந்தான்.

அந்த செய்தியை கேட்டு அவன் பெருமூச்சு விடவில்லை. அவன் அதை எதிர்க்கவில்லை. அவன், கூடுதல் கல்வி அதிகாரியை துணிந்து எதிர்கொள்ள நின்றான்.

அவன் அலுவலகம் சென்ற போது அங்கு இம்முறை, மேசையில் எந்த குற்றச்சாட்டுகளும் இல்லை. ஆனால் கோப்புகள் [files] மட்டுமே இருந்தன.

அங்கு கூடுதல் கல்வி அதிகாரி அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தார். தலைமை ஆசிரியர் அவருக்கு அருகில் நின்றார். ஆனால் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்க உறுப்பினரோ அல்லது ஆலய குருவோ, எவரும் அங்கு இல்லை. இது ஒரு ஒழுக்கக் கூட்டம் அல்ல. இது நிர்வாகக் கூட்டம்.

அதிகாரி மெதுவாகப் பேசினார்: “திரு. ஆதன், உங்கள் கற்பித்தல் பதிவு [teaching record] சிறப்பாக உள்ளது. மாணவர்கள் உங்களை மதிக்கிறார்கள். இதில் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை, ஆனால் படிப்பிக்கும் பொழுது கொஞ்சம் கூடுதலான உணர்வுபூர்வமாக வரலாறு கற்பிக்கப்படுகிறது. அதனால்தான் நாம் கொஞ்சம் கவனமாக இருக்கிறோம்.” என்றார்.

ஆதன் அமைதியாக அதிகாரி சொல்வதை கேட்டுக் கொண்டு இருந்தான். அதிகாரி ஒரு கோப்பைத் தன முன் திறந்தார் — ஆனால் அதைப் படித்துக் காட்டவில்லை.

“உங்களைப் போன்றவர்கள்,” அவர் தொடர்ந்தார், “தண்டனை தேவையில்லை. ஆனால் அவர்களுக்கு வழிகாட்டுதல் தேவை.” என்றார்.

உடனே ஆதன் அமைதியாகக் கேட்டான்: “எதை நோக்கி வழிகாட்டுதல், ஐயா?”

அதிகாரி சிரித்தார். “நடுநிலையை நோக்கி.” ஒரு இடைநிறுத்தத்திருக்குப் பின் அவர் மீண்டும் தொடர்ந்தார்

“வரலாறு, இந்த மாவட்டத்தில் உணர்ச்சிபூர்வமானது. அது போலவே
மொழியும் காணப்படுகிறது. இங்கு நடந்தவை நடந்தவையே . ஆனால் கருத்தில் கொள்ளுங்கள், உணர்ச்சி சீரமைப்பை அல்லது ஒருமிப்பு ஒன்றை, அதாவது ஒன்றுசேர்தலை உருவாக்குகிறது. அது தான் நாம் கவனிக்க வேண்டியதாக உள்ளது.” என்றார்

ஆதன் பதிலளித்தான்: “உணர்ச்சி புரிதலையும் உருவாக்குகிறது.[Emotion also creates understanding.] ”

அதிகாரி கோப்பை மூடினார்.

"அடுத்த வரும் காலகட்டத்தில், உங்கள் பாடங்கள் பாடத்திட்டத்தின்படி கண்டிப்பாக இருக்கவேண்டும். அதற்கு மேலதிகமான கூடுதல் விளக்கங்கள் தேவை இல்லை. அது மட்டும் அல்ல, தனிப்பட்ட, உலகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வரலாற்று சான்றுகள் மற்றும் இலக்கியங்களின் ஊடாக விளக்கங்கள் தேவை இல்லை. அரசு ஏற்றுக் கொண்ட மகாவம்சத்தின் ஊடாக மட்டும் வரலாறு இருக்கட்டும், அதில் தவறு, பிழைகள் சுட்டிக்காட்டுவது உங்கள் வேலை இல்லை."

அதன் பின் இடைநிறுத்தத்தின் பின், அவர் தொடர்ந்தார்: "இது கண்காணிப்பு அல்ல," என்று அவர் மேலும் கூறி, "இது கட்டுப்படுத்துதல்." மட்டுமே என்றார்.

ஆதன் மேலே பார்த்தான். தீபவம்சம், மகாவம்சம் மற்றும் சூளவம்சம் என்பவை புத்த சமயத்தை பரப்பவென அன்று பாளியில் எழுதப்பட்ட இனவாதம் கக்கும் பல பொய்களை உள்ளடக்கிய, புத்தரின் போதனைக்கு எதிராக, சோடிக்கப்படட ஒரு வரலாற்றுத் தொகுப்பு என்பது அவனுக்குத் தெரியும். புத்தர் மூன்று முறை இலங்கைக்கு பறந்து வந்தார் என்ற கட்டுக்கதையுடன் ஆரம்பிக்கும் தொகுப்பே இவை. இந்தியாவில் பிறந்து, வளர்ந்து, அங்கேயே இறந்த புத்தரைப் பற்றி, இந்திய நூல்களுக்கு முற்றிலும் மாறாக இந்த ஆரம்பமே இருப்பது அவனுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. இவ்வாறான பல வரலாற்று பொய்களைப் பற்றி அவன் மனம் தனக்குள் முணுமுணுத்தது.

அதை இன்று, குறிப்பாக சிங்கள அதிகாரிகளையும் புத்த பிக்குகளையும் கொண்ட தொல்பொருள் திணைக்களம் செய்யும் கூத்துக்கள் அவன் அறிவான். பாவம் புத்தர் அங்கெல்லாம் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு, சிலையாக முளைக்கிறார்.

"ஐயா," அவன் கூறினான், "உயிருள்ள ஒன்று வளரும்போது மட்டுமே கட்டுப்படுத்துதல் தேவை.[containment is only required when something alive is growing.], இங்கே நான் வரலாற்றை மட்டுமே படிப்பிக்கிறேன், அதை உண்மையான வாதங்களுடன் எடுத்துக் காட்டுகிறேன். அப்படி என்றால் உண்மையை சொல்லாமல் கட்டுப்படுத்து கிறீர்களா ?" என்று கேட்டான்.

அதிகாரி பதிலளிக்கவில்லை. கூட்டம் எந்தவித சலசலப்பும் இன்றி அமைதியாக முடிந்தது.

ஆனால், அது தான் அவனை கோபத்தை விட அதிகமாகப் பயமுறுத்தியது.

பள்ளிக்கு வெளியே, வேப்பமரம் மட்டும் அசையாமல் நின்றது. ஆதன் தனது மரத்துடன் சாய்த்து வைத்த சைக்கிளை வெளியே எடுத்தான். ஒரு இளைய ஆசிரியர் அமைதியாக ஆதனை அணுகினான்.

"சார் ... அவர்கள் உங்களைப் பார்த்து கத்தவில்லையா ?." ஆதன் தலையசைத்தார்.

"அப்படி என்றால் அவர்கள் பயப்படுகிறார்கள்," என்று அவன் கூறினான்.

அன்று மாலை - கடற்கரை அமைதியாக இருந்தது. அலைகள் ஒன்றும் கொந்தளிக்கவில்லை. மழை நின்று விட்டது. சூரியன் அடிவானத்திற்குக் கீழே மறையும் போது, வானம் பெரும்பாலும் சூடான ஆரஞ்சு மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிறங்களிலிருந்து குளிர் நீலம் மற்றும் ஊதா நிறங்களுக்கு மாறியது. கடல் இந்த வண்ணங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது, அவை ஆழமான நீலம் அல்லது ஊதா நிற வண்ணச்சாயமாக தோன்றியது. அந்த ஒளிக்குள் யாரோ தோணியில் நின்றபடி வலை வீசிக் கொண்டிருந்தார். அது ஒரு நிழல் மாதிரி இருந்தது. அவர் எதோ ஒரு பாடலை மெதுவாகப் பாடினார். பாடலின் வார்த்தைகள் காற்றில் கலந்து, அவன் காதிலும் மோதியது. அருகில் நின்ற இன்னும் ஒரு மீனவன், ஆதனிடம் சொன்னான், "சார் - தோணியில்லாத கடல், வலையில்லாத கையைப் போல," என்று. ஆதன் தலையாட்டினான். தொலைவில் அந்த நிழல் தோணியும் நகர்ந்தது. வலையில் சில கருப்பு மீன்கள் மின்னின. ஆதன் மனம் அதை ரசிக்கும் நிலையில் இல்லை. காற்று வாங்கவும் ஒரு மன ஆறுதலுக்கு மட்டுமே அங்கு வந்தான். அவன் சமந்தியைக் கூட அழைக்கவில்லை. அவன் தனியாக நடந்தான். அலைகள் இன்னும் அமைதியாகவே இருந்தன.

அப்பொழுது முதல் முறையாக, ஒரு கேள்வி அவன் மனதுக்குள் நுழைந்தது: மற்றவர்களை உடைக்காமல்... அல்லது தன்னைத்தானே உடைக்காமல் எவ்வளவு உண்மையை ஒருவர் சுமக்க முடியும் [How much truth can one carry without breaking others… or oneself?]?

அவன் வீடு திரும்பியதும் தனது நாட்குறிப்பில் [டைரி], ஆதன் நிதானமாக, மெதுவாக எழுதினான்: “அவர்கள் இனி என்னைக் குற்றம் சாட்ட மாட்டார்கள். அவர்கள் இனி என்னை எச்சரிக்க மாட்டார்கள். வாயைத் தொடாமல் அல்லது கிளறிவிடாமல் ஒரு குரலை எப்படி அமைதிப்படுத்துவது என்பதை இப்ப கற்றுக்கொண்டார்கள். இது நேரடியான தண்டனை அல்ல. இது அதற்கான ஒரு தயாரிப்பு. நாளை, போராட்டம் பகிரங்கமாக இருக்காது. ஆனால் உள்ளே இருக்கும். [Tomorrow, the struggle will not be public. It will be inside]”

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பகுதி: 08 தொடரும்

துளி/DROP: 2077 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 7

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34171930912455452/?

கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 8

பாகம் – 8 / “உளவியல் மற்றும் நெறிமுறைகளில் மனதுக்குள் ஒரு முறிவு”

அன்று எந்த கடிதங்களும் வரவில்லை. எச்சரிக்கைகள் இல்லை. புதிய உத்தரவுகள் இல்லை. ஆனால் அந்த அமைதி தண்டனையை விட கனமானது. ஏனன்றால் புலி பதுங்குவது பாய்வதற்கு என்பது போல ஆதனுக்கு இருந்தது.

உடப்பு பள்ளியில், ஆதன், தனது வகுப்பறையில் கரும்பலகைக்கு அருகில் படிப்பித்தலை தொடங்குவதற்கு நின்றான்.

அவன் கையில் சுண்ணக்கோல் [chalk] இருந்தது, ஆனால் அவன் மனம், இம்முறை கொஞ்சம் தயங்கியது. அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும் —
இப்போது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் இனி எடை கொண்டது. ஒவ்வொரு வாக்கியமும் அதிகாரிகளுக்குச் சான்றாக மாறக்கூடும். எனவே அவன் யோசித்து மெதுவாக எழுதினான்:

“மொழி என்பது நாம் கற்றுக்கொள்வதுதான்.” அத்துடன் ஆதன் நிறுத்தினான். முன்பு என்றால், அவன் இன்னும் அதிகமாக, விளக்கமாக எழுதியிருப்பான். அவன் மொழியின் நினைவாற்றல் பற்றி, வரலாறு பற்றி, அடையாளம் பற்றி பேசியிருப்பான். ஆனால், இன்று, அவன் எழுதிய வரிசையை பாதியிலேயே அழித்துவிட்டான்.

உடனே ஒரு மாணவன் கையை உயர்த்தினான். “சார் ... நேற்று தமிழ் ஞாபக சக்தியைக் கொண்டு வரும் என்று சொன்னீர்கள். இன்று ... நிறுத்தி விட்டீர்கள்.” என்று கேட்டான்

வ

குப்பறை அமைதியாக இருந்தது. ஆதன் இளம் மாணவ முகங்களைப் பார்த்தான். அவர்கள் அதிகாரிகள் அல்ல. அவர்கள் கோப்புகள் அல்ல.
அவர்கள் உண்மைக்காகக் காத்திருக்கும் குழந்தைகள்.

ஆதன் அமைதியாகச் சொன்னார்: “சில உண்மைகள் அழிக்கப் படுவதில்லை. அவை காத்திருக்கின்றன.”

அப்பொழுது மணி ஒலித்தது. என்றாலும் மாணவர்கள் யாரும் அசையவில்லை.

அதேவேளை, சிலாபம் மருத்துவமனையில் சமந்தி தனது கைகளை சிங்க்கில் [sink] கழுவிக் கொண்டு இருந்தாள். ஆனால் அவள் மனது அவளிடம் இல்லை, அது யோசனைகளுக்குள் மாட்டிக் கொண்டு இருந்தது. தண்ணீர் தொடர்ந்து ஓடிக் கொண்டு இருப்பதைக் கூட அவள் கவனிக்கவில்லை.

ஒரு ஜூனியர் நர்ஸ் [junior nurse] அவள் பின்னால் கிசுகிசுத்தாள்: “உன்னை கண்காணிப்பதாக, அருட்சகோதரிகள் சொல்கிறார்கள்.”

சமந்தி தலையசைத்தாள். “எனக்குத் தெரியும்.”

அப்பொழுது இன்னொரு குரல் பின்னால் கேட்டது : “நீ ஏன் கொஞ்ச நாள் அமைதியாக இருக்கக் கூடாது?”

சமந்தி திரும்பினாள். “நான் இப்போது அமைதியாக இருந்தால், என் சொந்தக் குரலை நான் மீண்டும் ஒருபோதும் கேட்க மாட்டேன்.”

அன்றிரவு, அவளால் தூங்க முடியவில்லை. பயத்தின் காரணமாக அல்ல— ஆனால் அவள் தேர்ந்து எடுத்த பாதையின் காரணமாக [because of choice].

அவள் திருப்பி கதைத்தால், அவள் குடும்பத்தினர் அருட்சகோதரிகளின் எதிர்கால நடவடிக்கைகளால் பாதிக்கப்படுவார்கள். ஆனால், அவள் அமைதியாக இருந்தால், அவள் தான் யார் என்பதையே அல்லது தன்னையே மறைந்துவிடுவாள். அந்த எண்ண அலை அவள் மார்பில் ஓடியது.

அன்று இரவு இருவரும் கடற்கரையில் சந்தித்தார்கள். அந்த இரவு நேரத்தில் கடற்கரை அலைகளின் மெல்லிய ஓசையுடன் அமைதி தவழும் ஓர் இடமாக இருந்ததுடன், பயோலுமினென்சென்ஸ் (Bioluminescence) எனப்படும் இயற்கையால் நீல நிறத்தில் ஒளிரும் உயிரினங்களால் மாயாஜாலக் காட்சியையும் அளித்தது.

அவர்கள் வழக்கத்தை விட தாமதமாக சந்தித்தனர். அன்றிரவு அலைகள் கூட பெரிதாக இருக்கவில்லை. இருண்ட நீர் மட்டுமே, ஆனால் சில நீல நிறத் தோற்றமும் இருந்தன.

அவர்கள் இருவரும் கடலின் மாயாஜாலக் காட்சியை பார்த்தபடி வெள்ளை மணலில் பக்கத்தில் பக்கத்தில் இருந்தாலும், கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டே இருந்தனர்.

ஆதன், சமந்தியை பார்க்காமல் கடலை பார்த்தபடி, முதலில் பேசத் தொடங்கினான்: "இன்று பாதியிலேயே நான் எழுதுவதை நிறுத்தி விட்டேன், என் கையில் சுண்ணக்கோல் [சாக்கு / chalk] இன்னும் சூடாக இருந்தது. ஆனால் யாரும் என்னிடம் கேள்வி கேட்பதற்கு முன்பே நான் என் சொந்த வாக்கியத்தை அழித்துவிட்டேன். “நான் இப்பொழுது என்னையே கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.[I am censoring myself]. வேறுவழி, இந்த சூழ்நிலையில் எனக்குத் தோன்றவில்லை.” என்றான்.

சமந்தி தலையசைத்தாள். அவள் ஆச்சரியப்படவில்லை. “தெரியும்,” என்றாள்.

அவள் சற்று யோசனையின் பின் அவனுக்கு பதிலளித்தாள்: “நேற்று நான் வீட்டிற்கு, வழமையான குறுக்கு வழியை தவிர்த்து, நீண்ட பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். அத்துடன் நான் வழக்கமாகச் செய்யும் உரையாடல்களையும் தவிர்த்தேன். நான் கேள்விகள் கேட்க விரும்பும் இடத்தில், கேள்விகளைக் கேட்காமல் மௌனமாக சிரித்தேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு கொஞ்ச நேரம் நிறுத்தினாள். பின்,

"நான் என் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைத் திருத்துகிறேன் [I am editing my life]” என தன் பதிலை முடித்தாள்.

ஒரு கணம், அவர்கள் இருவரும் அமைதியாக சிரித்தனர். சிரிப்பு மகிழ்ச்சியிலிருந்து எழவில்லை. இரு உடல்களிலும் ஒரே பிளவு ஓடிக் கொண்டிருப்பதை அறிந்த தருணத்திலிருந்து வந்தது.

ஆதன் மெதுவாக மூச்சை விட்டான்: “என் வகுப்பில் அவர்கள் தாராளமாக அமரலாம், ஒவ்வொரு சொல்லையும் எழுதி வைத்துக் கொள்ளலாம். அது எனக்குப் பிரச்சனை இல்லை, என்னால் அவர்களின் கண்காணிப்பில் இருந்து தப்பிக்க முடியும், ஏன் என்றால் நான் என்னை கட்டுப்படுத்த பழகிவிட்டேன், ஆனால் இதன் மூலம் நான் சுருங்குவதை என்னால் தாங்க முடியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.” என்றான்.

ஆதனை கவனமாக காது கொடுத்து கேட்டபின், சமந்தி தாழ்ந்த குரலில் சொன்னாள்: “என்னால் வதந்திகளைத் தாங்க முடியும். அதில் பிரச்சனை இல்லை. ஆனால் அவர்கள் சந்தேகத்தையும், அவர்களின் மௌனத்தையும், அவர்களின் பயத்தையும் நான் ஏற்றுக்கொண்டால் —
அந்த அவமானம் என்னை விட்டு என்றுமே போகாது." என்று கூறிவிட்டு ஆதனைப் பார்த்து அவள் தலையாட்டினாள்.

“எனக்கு உரியதல்லாத அவமானத்தை நான் என்றும் சுமக்க மாட்டேன்.” என்று திடமாகக் கூறினாள்.

அதன் பின் அவர்கள் இருவரும் தங்கள் தங்கள் வீடு திரும்ப எழும்பினர். ஆனால் அப்பொழுது கூட அவர்கள் விலகியே நின்றனர். காதல் பலவீனமடைந்ததால் அல்ல - ஆனால் நெருக்கம் வெளிப்படத் தொடங்கியதால். அன்பைக் கூட பதிவு செய்யலாம், தவறாகப் படிக்கலாம், பயன்படுத்தலாம் என்பதால்.

அப்பொழுது இரவுக் காற்று அவர்களின் மார்பில் அழுத்தியது. கூர்மையாக இல்லை. - படிப்படியாக. - எலும்பில் ஏதோ ஒன்று படிவது போல.

இருவரும் கை அசைத்து விலகிச் சென்றனர். அந்த இரவு யாரும் எழுதவில்லை. யாரும் பிரார்த்திக்கவில்லை. யாரும் அழவில்லை.

ஆனால் மாற்றமில்லாத ஒன்று நடந்தது. “எப்படி தப்பிக்கலாம்?” என்ற கேள்வி மறைந்தது. “எதைச் சொல்லவேண்டும்?” என்ற கேள்வி பிறந்தது. அந்தக் கேள்வி பயத்தைவிட சத்தமாக இருந்தது.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பகுதி: 09 தொடரும்

துளி/DROP: 2081 [கதை - 200 / “மொழி இழந்த கடற்கரையில் ஒரு காதல்” அல்லது “சிலாபம் – உடப்பு நடுவே சிக்கிய இரண்டு இதயங்கள்” / பாகம் – 8

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/34204542762527600/?