ரஞ்சித்

சரி தான். முத்தில்லை

இப்படி இன்னுமொரு கதையும் அக்காலத்தில் கூறினார்கள். ஏதோவொரு வகைப் பாம்பு இரவு உணவுதேடிச் செல்லும்போது தனது வாயில் எப்போதும் வைத்திருக்கும் முத்தினை வெளியே துப்பிவிட்டு, அவ்வெளிச்சத்தில்த்தான் தனது இரையை வேட்டையாடுமாம். ஆகவே பாம்பு இரைதேடச் செல்லும்போது அந்த முத்தினை எடுக்க அதன் பின்னால் போய், பாம்பு முத்தினை துப்பிவிட்டு இரைதேட ஆரம்பிக்கும்போது ஓடிச்சென்று அம்முத்தின் மேல் சாணியையோ அல்லது களி மண்ணையோ போட்டு மூடிவிட்டு வந்துவிட வேண்டுமாம். இருட்டினுள் தனது முத்தினைத் தேடிக் களைத்துவிட்ட பாம்பு காலையில் இறந்துவிடுமாம். பின்னர் தாராளமாகச் சென்று சாணிக்குள் புதைந்துப்போன‌ முத்தினை எடுத்து வரமுடியுமாம். யாராவது இப்படிக் கேளவிப்பட்டிருக்கிறீர்களா? என்ன மாதிரி அளந்துவிட்டிருக்கிறார்கள்??

அச்சொட்டாக இக்கதையினை கேட்டிருக்கிறேன். கரவெட்டி - நாவலர் மடத்தில் தோட்டக்காணியில் அமைந்திருந்த குடிசைக்குள் படுத்திருந்த ஒரு குடும்பத்தில் தகப்பன், பிள்ளைகள் இருவர் என்று மூவரை பாம்பு தீண்டி இறந்துபோனார்கள். 80 களின் நடுப்பகுதியிலாக இருக்கலாம். இரு பாம்புகள் தோட்டத்தில் பிணைந்தபோது தகப்பனார் மண்வெட்டியால் அவற்றை அடித்ததாகவும், அப்போது ஒன்று இறந்துவிட‌ , மற்றையது தப்பிச் சென்றுவிட்டதாகவும் கூறினார்கள். உயிர் தப்பிய பாம்பே அன்றிரவு வீட்டினுள் நுழைந்து அக்குடும்பத்தில் தகப்பானாரைக் கொல்லவந்ததாகவும் ஆனால் அவர் கடிபட்டதும் பாம்பைத் தூக்கி எறிந்துவிட அப்பாம்பு அருகில் படுத்திருந்த இருபிள்ளைகளையும் கடித்துவீடுச் சென்றதாகவும் கூறினார்கள். மரண ஊர்வலம் நடக்கும்போது அருகில் இருந்த வீதியில் நின்ற பனையில் அப்பாம்பு ஏறியிருந்ததை சிலர் கண்டதாக கூறினார்கள். மயானத்தில் அந்த மூவரும் எரிக்கப்பட்ட பின்னரே அப்பாம்பு இறங்கிச் சென்றதை இன்னும் சிலர் கண்டதாகவும் கூறினார்கள். அந்தவயதில் எவர் என்ன சொன்னாலும் உண்மையென்று நம்பியதால் (இப்போதும் சிலவேளைகளில் அப்படித்தான்) சிலகாலம் பாம்பென்றால், அதுவும் கொம்பேறி மூக்கன் என்றால் கெட்ட பயம். என்ன மாதிரி எங்களைப் பேய்க்காட்டி வைச்சிருக்கிறாங்கள் எண்டு இப்பத்தான் தெரியுது!

இந்தக் கொம்பேறி மூக்கன் பாம்பு குறித்து என்னிடம் ஒரு கதை இருக்கிறது. இது புனைந்தது இல்லை, மாறாக நேரில்க் கண்டது. 1986 ஆம் ஆண்டு என்று நினைக்கிறேன். பாடசாலை நாட்களில் ஒன்று. பிற்பகல் பாடசாலை முடிந்து நானும் தம்பியும் சைக்கிளில் டெம்பிள் ரோட் ஊடாக கோண்டாவில் நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தோம். பக்கத்தில் நண்பன் விஜயரூபனும் வந்துகொண்டிருந்தான். நல்லூர்க் கோயிலைத் தாண்டி ஆடியபாதம் வீதிச் சந்திக்குச் செல்வதற்கு சில மீட்டர்கள் தூரத்தில், வீதியின் இடதுபக்கத்தில் வீதியை அடைத்து மூடி பெருஞ்சனத்திரள். எங்களால் தொடர்ந்து பயணிக்கமுடியாததால் சைக்கிள்களை விட்டு இறங்கிக்கொண்டோம். வீதியோரத்தில் இருந்த பாரிய காணியொன்றிற்குள் இருந்தது மண்ணால் கட்டப்பட்ட, ஓலையினால் வேயப்பட்ட கூறையைக் கொண்ட வீடு. நடுத்தரவர்க்கத்தை எட்டியிருக்க வாய்ப்பில்லாத குடும்பம் ஒன்று வாழும் வீடுபோலக் காட்சியளித்த அவ்வீட்டின் முற்றத்தில் இரு சாரைகள் பிணைந்தபடி முற்றமெங்கும் அரைந்து கொண்டிருந்தன. சுற்றி நின்ற அனைவரும் வேடிக்கை பார்க்க, அவ்வீட்டின் பெண்மணியோ கையில் ஒரு சாக்குடன் பாம்புகளுக்குக் கிட்டச் செல்வதும் பின்னர் பாம்புகள் (பிணைந்தபடி) அவர் அருகில் வரும்போது விலகி ஓடுவதுமாக இருந்தார். எங்களுக்கோ அவர் அப்படி கையில் சாக்குடன் நிற்பதன் காரணம் தெரியவில்லை. அருகில் நின்ற பெரியவர்களிடம் என்ன நடக்கிறது என்று பேச்சுக் கொடுத்தோம். அப்போதுதான் சாக்கின் மகிமை தெரிந்தது. பிணைந்த பாம்புகளில் ஒன்று கொம்பேறி மூக்கனாம். விசமுள்ளது என்று கூறினார்கள். அதனை அடிப்பதற்கு அப்பகுதியில் நின்றவர்கள் முயன்றபோது, அவ்வீட்டின் பெண்மணி அவர்களை மறித்துவிட்டாராம். ஏனென்று கேட்டால், பாம்புகள் பிணையும்போது அவற்றின் மீது துணியினையோ அல்லது சாக்கினையோ போர்த்து மூடி, பின்னர் பாம்புகள் கலைந்து சென்றவுடன் அச்சாக்கினை கவனமாக எடுத்துக்கொண்டுபோய் வீட்டின் அலுமாரிக்குள் வைத்துவிட்டால் அவ்வீட்டில் செல்வம் கொழிக்குமாம் என்று அப்பெண்மணி கூறியிருக்கிறார். இதனாலேயே பாம்புகளை அடிக்க வேண்டாம் என்று கூறியிருக்கிறார். சிறிதுநேரத்தில் சுற்றியிருந்த ஆட்களின் சத்தத்தினால் பாம்புகள் கலைந்து ஒவ்வொரு பக்கமாகச் சென்றுவிட, அப்பெண்மணியும் அச்சாக்கினை கவனமாக மடித்து வீட்டிற்குள் எடுத்து சென்றார். ஆனால் என்ன, அதற்குப் பிறகும் அதே வீதியினால் குறைந்தது 2 வருடங்களாவது சென்று வந்திருப்பேன், வீட்டின் நிலையோ மாறாமல் அப்படியே இருந்தது.

இதுகூட என்னைக் கண்டிக்கவேண்டும் என்று சிலர் இங்கே வெளிப்படையாக கருத்துப் பகிர்ந்ததனால் ஏற்பட்டது. ஏனென்றால், என்னை யாராவது கண்டித்துவிடுவார்கள் என்கிற காரணத்திற்காகப் பயந்துபோய் எழுதாமல் நான் இருக்கப்போவதில்லை. எனது கருத்து தெனாவட்டாக வந்திருப்பின் அதற்காக வருந்துகிறேன், எனது நோக்கம் அதுவல்ல. நல்லது. ஆனால் என்னை நீங்கள் உங்களின் இதற்கு முந்தைய பதிவில் மேற்கோள் காட்டி எழுதியிருக்க வேண்டாமோ என்று தோன்றுகின்றது. நான் அன்று எழுதியது எவரினதும் அனுதாபத்தினை எதிர்பார்த்து அல்ல. மாறாக புலம்பெயர்ந்த நாட்டிலும் சிங்களவர்கள் தமது இனக்குரோதத்தினை தமது பிள்ளைகளுக்கு ஊட்டி வளர்க்கிறார்கள் என்று குறிப்பிடவே. ஆனாலும் என்ன, அன்றைய நாட்களில் ரஸ்ஸிய உக்ரேன் திரியில் ஏற்பட்ட பிணக்கினால் நான் இதனைக் கற்பனையில் புனைந்து எழுதியதாக உங்களின் "நண்பர்" கப்டன் கூறியதும் நினைவிலிருக்கிறது.

எனக்கு அவர் ஒரு முஸ்லீம் என்று தெரியாது. அண்மையில் இக்களத்தில் அவரை ஒருவர் நானா என்று விளித்தபோது அதனை உண்மையென்று நம்பியே எழுதினேன். தமிழ்த் தேசியத்திற்கெதிராக (இப்படிக் கூறுவதால் புலிகளை எதிர்க்கிறார் என்றல்ல அர்த்தம், ஏனெறால் ஒருகாலத்தில் நீங்களும் புலிகளை முற்றாக எதிர்த்தவர், ஆனால் தேசியத்தை நேசிப்பவர்) தந்தை செல்வா காலத்து தமிழரசுக் கட்சிமுதற்கொண்டு புலிகள் வரை கடுமையாக விமர்சன‌ங்களை முன்வைத்து வந்தவர். சிறிமா பண்டாரநாயக்காவைப் புகழ்ந்து எழுதியவர். ஆகவேதான், இவரை ஒருவர் "நானா" என்று அழைத்தபோது, இவரது தமிழ்த்தேசியத்திற்கெதிரான விஷக் கருத்துக்களைப் அடிப்படையாக வைத்து, இவர் ஒரு முஸ்லீமாக இருக்கலாம் என்று முடிவிற்கு வந்தேன். உண்மையில் இவர் எவ்வினத்தவர் என்பது எனக்குத் தெரியாது. இவரிடமிருந்து நான் விலகியே இருந்தபோதிலும் பலமுறை எனது திரிகளில் மிகவும் தீவிரமாக என்னை விமர்சித்து, பொய்களையும் புரட்டுக்களையும் எழுதுவதாக கருத்தெழுதி வருபவர் (இன்றுகூட அவரது கருத்தொன்றில் என்னைப்பற்றி, பெயர் குறிப்பிடாது எழுதப்பட்டிருக்கிறது), தமிழர்கள், தமிழ்த் தேசிய நீக்கம் செய்யப்படவேண்டும் என்றும், இலங்கையராக அடையாளப்படுத்தப்படவேண்டும் என்றும் எனக்கான பதிவுகளில் எழுதிவருபவர். பலமுறை இவருக்கான பதில்களை நான் தவிர்த்து வந்தபோதிலும், தவிர்க்கமுடியாமல் சிலவேளைகளில், இவரை மேற்கோள் காட்டாது எனது பதிலைக் கருத்தாக பதிந்திருக்கிறேன். என்னைத் தனிப்பட்ட ரீதியில் இந்த மனிதர் தாக்கி எழுதுவது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. சிலவேளை புலிகளுக்கு ஆதரவானவன் என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட என்மேல் வைக்கப்படும் எந்த விமர்சனமும் உங்களைப்பொறுத்தவரை கடந்துசெல்லப்படவேண்டியவையாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், இந்த மனிதருக்கும் எனக்கும் இடையில் நீண்டநாள் பகையொன்று இருக்கிறது. அதனை நீங்கள் பார்க்கத்தவறிவிட்டு, நான் ஒரு இனவாதியாக , மதவாதியாக கருத்துக்களில் விசம் கட்டி எழுதுவதாக விமர்சிக்கிறீர்கள். உங்களுக்கும் இன்னொருவருக்கும் இடையே முன்னர் இக்களத்தில் நடைபெற்ற மிகவும் காரசாரமான கருத்து மோதல்களை நாம் அவதானித்திருக்கிறேன். அவர் இப்போது இங்கு இல்லையென்றாலும்கூட உங்களின் கருத்துக்களில் இருந்த கசப்புணர்வு வெளிப்படையானது. தனிப்பட்ட ரீதியில் நீங்கள் தாக்கப்படும்போது பதிலில் கோபம் இருப்பது இயல்பானது. நான் இப்போது செய்வதும் அதுவே. நான் விலகிச் செல்ல எத்தனிக்கும் ஒவ்வொரு தறுவாயிலும் விசமத்தனமாக‌ப் பிந்தொடர்ந்து, எனது கருத்துக்களை விமர்சித்து, தனிப்பட்ட ரீதியில் தாக்கும்போது தவிர்க்கமுடியாமல் நானும் கடுமையாக எழுதவேண்டியிருக்கிறது. ஒன்றில் அவர் என்னைத் தொடர்ந்து, தனிப்பட்ட ரீதியில் தாக்குவதை நிறுத்தவேண்டும், அல்லது நான் அவருக்குத் தனிப்பட்ட ரீதியில் பதிலளிக்க வேண்டி ஏற்படும். அவர் கேட்பது கேள்வியல்ல, மாறாக மற்றையவர்களின் கருத்துக்களுக்கெதிரான விசமத்தனமான விமர்சனங்களே என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், அவர் தேசியத்திற்கும், புலிகளுக்கும் எதிராக எழுதுவதால், அவரது விமர்சனங்கள் உங்களுக்கு கேள்விகளாகத் தெரிகிறது. குதர்க்கத்தனமான, புலிகளையும், தேசியத்தையும் சீண்டும் விதமான கேலிகளை கைவிட்டு விட்டு, இயல்பாக தனது கேள்விகளை முன்வைக்கட்டும், நான் பதிலளிக்கிறேன். நான் புலிகளைக் கண்மூடித்தனமாக ஆதரிப்பவன் அல்ல. முன்னர் ஒருகாலத்தில் அப்படி இருந்தவந்தான், ஆனால் தெளிவு இருக்கிறது இப்போது. தவறைத் தவறென்று ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் இருக்கிறது. ஆகவே சீண்டாமல் முன்வைக்கப்படும் எக்கருத்திற்கும் பதிலளிக்க காத்திருக்கிறேன். எனது உளவியலை, எனக்கும் இந்த மனிதருக்கும் இடையே இத்தளத்தில் பகிரப்பட்ட கருத்துக்களின் பின்னணியிலிருந்து பார்த்தால் புரிந்துகொள்வது உங்களுக்குக் கடிணமாக இருக்காது.

இனிமேல் முழுமையாக வாசித்து பதில் எழுதுங்கள், அது போதும். விருப்புக்குறி எதுவும் வேண்டாம். யார் தமிழர்கள்? இஸ்லாமியர்கள் தமிழர்களா? அவர்கள் தம்மை தமிழர்கள் என்று அடையாளப்படுத்துகிறோம் என்று உங்களிடம் சொன்னார்களா? வடக்குக் கிழக்கு இணைந்த பிராந்தியமே தமிழர் தாயகம் என்பதை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்களா? தமிழருக்கு இருக்கும் பிரச்சினைகளும் தமக்கு இருக்கும் பிரச்சினைகளும் ஒன்றாதலால், நாம் சேர்ந்தே போராடி எமக்கான உரிமைகளைப் பெறுவோம் என்று சொன்னார்களா? அவர்களே தம்மை தனியான இனக் குழுமம், தமக்கான தனியான மாகாணம், தனியான அலகு, தனியான பிரதேச சபை என்று கோரி வரும்போது, நீங்கள் மட்டும் எவ்வாறு அவர்களையும் சேர்த்தே விடுதலை சாத்தியம் என்று கூறுகிறீர்கள்? உங்களது இருப்பிற்கான பாதுகாப்பு என்பது அவர்களின் பங்களிப்பினாலேயே இன்று சாத்தியமற்றதாக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில் அவர்களுடன் சேர்ந்தே உங்களின் விடுதலை சாத்தியம் என்று நீங்கள் கருதுவது எங்கணம்? அண்மைய காலங்களில் இஸ்லாமிய அரசியல்வாதிகளோ அல்லது அவர்களின் சமூகத் தலைவர்களோ தமிழ் மக்கள் சார்பாக, அவர்களின் உரிமைகள் தொடர்பாக, அவர்களின் தாயகம் தொடர்பாகச் சாதகமாகப் பேசிய ஒரு சந்தர்ப்பத்தை கூறுங்கள் பார்க்கலாம். அல்லது தமிழருடன் சேர்ந்தே தமக்கான விடுதலை சாத்தியம் என்று அவர்களின் எவராவது கூறிய ஒரு சந்தர்ப்பத்தைக் கூறுங்கள்? அவர்கள் தம்மை தனியினமாகக் கோரி, தமக்கான தாயகத்தை அடையாளப்படுத்தும்போது அதனை ஏற்கமறுக்கும் ஒரு உத்தியாகவே "அவர்களுடன் சேர்ந்தே எமக்கான விடுதலையும்" என்று நீங்கள் கூறுவதாக எனக்குத் தெரிகிறது. அதாவது தமிழர்கள் வாழும் தாயகத்தில் முஸ்லீம்களும் வாழலாம், ஆனால் அவர்கள் தமக்கான தனியான தாயகத்தைக் கொண்டிருக்க முடியாது என்பதே உங்களின் கருத்தில் இருந்து நான் எடுத்துக்கொள்வது. முஸ்லீம்கள் தனியான இனமா? ஆம், தனியான இனம். அவர்கள் தமிழர்களா? இல்லை, தமிழ் பேசுபவர்கள், சிங்களமும் தாராளமாகப் பேசக் கூடியவர்கள். அவர்களுக்கென்று தனியான தாயகம் வேண்டுமா? ஆம் வேண்டும். உங்களுக்கான விடுதலையினை நீங்கள் வென்றெடுங்கள். அவர்களுக்கானதை அவர்கள் பார்த்துக்கொள்வார்கள். ஏனென்றால் உங்களின் பிரச்சினைகளும், அவர்களின் பிரச்சினைகளும் ஒன்றல்ல, ஒரே பேரினவாதத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட இரு சிறுபான்மையினங்கள் என்பதைத் தவிர.

உங்களது பிரச்சினைதான் என்ன? எதற்காக என்னை விமர்சித்து வருகிறீர்கள்? நான் எனக்காக ஒரு எதிரியை உருவாக்கவில்லை. நான் எழுதும் எக்கருத்திற்கும் குதர்க்கமாக பதில் எழுதும் ஒருவருக்கான பதிலே நான் எழுதியது.

தமிழர்களும், இஸ்லாமியர்களும் ஒரே மரத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்கிற கருத்துக்கள் அர்த்தமற்றுப் போய் பல தசாப்த்தங்கள் ஆகிவிட்டன. சிங்கள பேரினவாதிகளின் சூழ்ச்சிகளுக்குட்பட்டு விடுதலைக்காகப் போராடிய தமிழினத்தை பேரினவாதத்தோடு சேர்ந்து அழிக்கத் துணைபோன காலத்திலேயே இந்த "ஒருமரம், இருகிளை" எனும் சப்பைக்கட்டல்கள் அழிந்துபோயின. தனி அடையாளம், தனிப் பிராந்தியம், தனியலகு, தனிக் கலாசாரம் என்று இஸ்லாமியர்கள் தமிழர்களிடமிருந்து அந்நியப்பட்டுப் போய்விட்டார்கள். 90 களில் கிழக்கில் இடம்பெற்ற தமிழருக்கெதிரான படுகொலைகளில் முஸ்லீம்களின் பங்களிப்பிற்கு அப்பால், போரின் பின்னரான காலத்தில் வாழைச்சேனையில் ஹிஸ்புள்ளா தலைமையில் இடம்பெற்றுவரும் தமிழ் நில அபகரிப்பு, மன்னாரில் இடம்பெற்ற பதிருதீன் தலைமையிலான நில அபகரிப்பு, கல்முனை வடக்கு பிரதேச சபை விவகாரம் என்பன சொல்லும் செய்தி முஸ்லீமும் தனியான ஒரு இனம், அது தனது நிலப்பரப்பை தமிழர்களை வ‌ஞ்சித்தாவது பெற்றுக்கொள்ளும் என்பதுதான். இன்று இலங்கையில் இருப்பது சிங்களவர்கள், தமிழர்கள், முஸ்லீம்கள் என்று மூன்று இனங்கள் மட்டுமே. அப்படியில்லாமல் முஸ்லீம்களும் தமிழர்கள்தான் என்று இங்கு யாராவது இன்னமும் கூறிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றால், உங்களை நீங்களே பேய்க்காட்டுகிறீர்கள் என்று அர்த்தம். என்னைக் கண்டிப்பதாக ஆளாளுக்கு போட்டிபோட்டு வருபவர்களுக்கு ஒரு செய்தி. நீங்கள் யார் என்னைக் கண்டிப்பதற்கு? நான் சரியென்று நினைப்பதை நான் எழுதுவதற்கு உங்களின் அனுமதியோ அல்லது அனுசரணையோ எனக்குத் தேவையில்லை. இத்திரியில் இன்னொருவருக்கு எழுதிய கருத்தில் தானாகப் புகுந்து, எனது கருத்தை கேலியாக விமர்சித்ததற்காகவே அந்த நபருக்கு நான் ப‌தில் எழுதினேன். இத்தளத்தில் எழுதத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து, தமிழ்த் தேசியத்தை (புலிகளை மட்டுமல்ல, தந்தை செல்வாவிலிருந்து, தமிழரசுக் கட்சியிலிருந்த அனைவரையும் "யாழ்ப்பாணிகள்" என்று விளித்து) கடுமையாக விமர்சித்துவரும் வேற்றினத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கான எனது பதிலே அது. யாழ் இணையம் தமிழர்களின் விடயங்களை அலசுவதற்காகவே ஆரம்பிக்கப்பட்டது. எமது இனத்துடன் சம்பந்தப்படாத, ஆனால் எமதினத்தின் இருப்பில் கடுமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய, ஏற்படுத்தி வருகின்ற இன்னொரு இனத்திலிருந்து ஒருவர் எனது கருத்திற்கு கேலியாக பதில் எழுதும்போது வருகின்ற இயல்பான கோபமே எனது பதிலில் இருப்பது, ஆனால் அதிலிருப்பது உண்மையான தகவல்களே என்பது உங்களுக்குத் தெரியும், ஆனாலும் நீங்கள் போடும் கனவான் வேட‌ங்களை அது பாதிக்கும் என்பதால் என்னை வைகிறீர்கள். நீங்கள் என்னைக் கண்டித்தால் என்ன, இல்லாவிட்டால் என்ன, நான் எழுதுவதை மாற்றப்போவதில்லை.

தமிழர்களுக்கெதிரான சிங்களப் பேரினவாதத்தின் இனவழிப்பிற்குத் துணைபோய், தமிழர்களை சிங்களத்துடன் சேர்ந்து அழித்து, தமிழர்கள் அவலங்கள் ஊடாக ஏதும் அவர்களுக்குக் கிடைத்தாலும் அதில்ப் பங்குகேட்டு, கோடரிக் காம்பாகச் செயற்பட்ட இழிவான இன‌க்குழுமத்தினைச் சேர்ந்த தமிழின விரோதிக்குப் பதில் எழுதி எனது நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை.

லக்ஷ்மன் கதிர்காமர் கொல்லப்பட்டதை தவறென்றோ அல்லது சரியென்றோ வாதிடுபவர்களுக்கு இக்குறிப்பு உதவலாம். The Real Reason Behind Kadirgamar’s Assassination (2005) Core Reason: He destroyed the LTTE internationally Kadirgamar did what no other Sri Lankan official had ever done successfully: This fatally damaged LTTE survival. What exactly did Kadirgamar do? 1) He globalised the terrorist designation campaign Before Kadirgamar: LTTE: Had offices worldwide Raised funds openly Lobbied Western governments Operated propaganda networks After Kadirgamar: LTTE was banned as a terrorist group in: USA UK EU Canada India Australia This meant: Bank accounts frozen Front organisations shut Fundraising criminalised International travel restricted Intelligence cooperation against LTTE ➡️ This crippled LTTE’s financial and diplomatic lifelines. 2) He personally lobbied Western governments Kadirgamar: Had elite access in Washington, London, Brussels, Delhi Used: Legal arguments Counterterror frameworks Post-9/11 geopolitics He reframed LTTE as: This was catastrophic for LTTE legitimacy. 3) He blocked LTTE’s diplomatic recovery attempts Even during the 2002 ceasefire, when LTTE tried to re-legitimise itself: Kadirgamar: Blocked international recognition Prevented formal diplomatic acceptance Ensured bans stayed in place ➡️ This meant: LTTE could not convert battlefield gains into political legitimacy. Why LTTE decided to kill him By 2004–2005: LTTE leadership concluded: So: They authorised strategic assassination Chose: A sniper operation Low-collateral, high-precision Political assassination, not terror bombing ➡️ This shows cold strategic calculation, not revenge. Secondary Factors (NOT the main reason) 1) He was Tamil, yet opposed LTTE This was symbolically devastating for LTTE: A Tamil: Defeating Tamil separatism internationally Framing LTTE as terrorists This undermined their moral narrative. But this was symbolic, not the main motive. 2) His attacks on LTTE human rights abuses He: Publicised: Child soldiers Political assassinations Ethnic cleansing of Muslims But again — these were reinforcing factors, not the central cause.

சம்பந்தர் பேசியதை நீங்கள் உண்மையென்று நம்புவதை என்னால் விளங்கிக்கொள்ள முடியும், அது எனக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. மற்றையவர்களை எள்ளி நகையாடுவதால் மட்டுமே நீங்கள் கூறுவது உண்மையென்று ஆகிவிடப்போவதுமில்லை. உங்களின் மனோநிலையில் வலம்வருபவர்களுக்கு உங்கள் கருத்துக்கள் உவப்பானதாக இருக்கும், சமூக ஊடகவெளியில் இப்படிப் பலர் வலம் வருகிறார்கள். புலியெதிர்ப்பினால் உந்தப்பட்டு எழுதுபவர்கள் தமது கருத்துக்களை உண்மையென்று நம்புவதற்கு இருக்கும் உரிமை போன்று புலிகளின் போராட்டத் ஆதரிப்பவர்கள் தமது கருத்துக்களை எழுதுவதற்கும் உரிமை இருக்கிறது. எள்ளி நகையாடுங்கள். இங்கு எல்லோரையும்போன்று நீங்களும் சாதாராண கருத்தாளர் மட்டுமே, என்னைப்பொறுத்தவரை.

சம்பந்தர் ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு எதிரானவர். புலிகள் மட்டுமல்ல, எவர் ஆயுதமேந்திப் போராடினாலும் அவர் எதிர்த்திருப்பார். ஜனநாயக வழிகள் மூலம் தமிழ் மக்களின் விடுதலையினை (ஆரம்பத்தில் இப்படித்தான் அவரும் நம்பினார்) பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்று கூறிவிட்டு, ஈற்றில் பிரிக்கப்படாத, ஒற்றையாட்சி இலங்கைக்குள் சிங்களவர்கள் விரும்பி வழங்குகின்ற, தமிழர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, கெளரவமான தீர்வு என்று இறங்கினார். புலிகளை தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் என்று மக்கள் கோருவதை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்கான தலைமையினை புலிகள் மட்டுமே கொண்டிருக்கவேண்டும் எனும் தலைவரின் கொள்கையினை சம்பந்தன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. பாராளுமன்ற அரசியல் மூலம் தமிழர்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணலாம் (இன்றுவரை முயல்வது போல) என்று அவர் இறுதிவரை நம்பினார், வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை எடுத்த செல்வநாயகம், ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் தமிழருக்கான கெளரவமான தீர்வையே விரும்பினார் என்று தனது சொந்தக் கருத்தை மக்கள் ஆணைக்குள் திணித்தார், மிதவாதிகள் என்று அழைத்துக்கொண்டு புலிகள் தலைமையில் முன்னெடுக்கப்பட்ட போராட்டத்தை தீவிரமாக எதிர்த்து விமர்சித்தவர்களுடன் சம்பந்தன் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். இதனாலேயே புலிகளின் கொலைப்பட்டியலில் அவரது பெயரும் சேர்க்கப்பட்டது. எதிர்ப்பார்க்கப்பட்டதைப் போலவே அவருக்கு அரசாங்கத்தால் கடுமையான இராணுவப் பாதுகாப்பும் வழங்கப்பட்டதுடன், தமிழர் பகுதிகளுக்குச் செல்வதை சம்பந்தர் முழுமையாகத் தவிர்த்தார். ஆனாலும் அவர் கொல்லப்படவில்லை. அவரது ஜனநாயக அரசியலை தமது நோக்கத்திற்காக புலிகள் பயன்படுத்த நினைத்தார்கள். சம்பந்தரின் ஜனநாயக முகம் புலிகளுக்குத் தேவைப்பட்டது, அதனால் அவரைக் கொல்லாமல்த் தவிர்த்தார்கள். ஆகவேதான் புலிகள் அழிக்கப்பட்டு, குறிப்பாக தலைவர் வீரமரணம் அடைந்தது சம்பந்தருக்கு ஆறுதலைக் கொடுத்தது. அதன் விளைவாகவே புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டம் மீதும், தலைவர் மீதும் தனக்குள்ளே கணன்றுகொண்டிருந்த கோபத்தை 2009 இன் பின்னர் அவ்வப்போது வெளிக்காட்டி வந்தார். புலிகளிடம் இருந்து தான் அந்நியப்பட்டவர் என்பதை முடிந்த அனைத்து வழியிலும் அவர் நிரூபித்தார். அதன் ஒரு வடிவமே, "என்னையே கொல்லப்பார்த்தார்கள், அப்படியிருக்க நான் அவர்களின் வாலாக இருப்பது எங்கணம்?" எனும் சம்பந்தனின் அங்கலாய்ப்பு.

இதுவும் நீங்கள் நம்பக்கூடியதுதான். ஆனால், புலிகளுக்கெதிரான உங்களது நிலைப்பாட்டில் இருந்து சற்று வெளியே வந்து, (அதாவது 2009 இற்கு முன்னர் நீங்கள் இருந்த நிலைப்பாடு) இதனைச் சிந்தித்தீர்கள் என்றால், புலிகள் அழிக்கப்பட்டது இதற்காகவல்ல என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். சர்வதேச நலன்கள் மற்று இந்துசமுத்திரக் கடற்பாதையினைப் பாதுகாத்தல் (அமெரிக்கா), பிராந்திய நலன்கள் மற்றும் ரஜீவின் கொலைக்கான பழிவாங்கல் (இந்தியா), போரில் உதவி ‍ பின்னர் இலங்கையில் நிரந்தரமாகக் கால்பதித்தல் (சீனா), தனது ஆயுத வளங்களைப் பரிசோதித்துப் பார்க்கும் களம் (இஸ்ரேல், இலங்கையே ஆசியாவில் முதன்முதலாக இஸ்ரேலினால் வழங்கப்பட்ட ஆளில்லா வேவு விமானங்களைப் பாவிக்கத் தொடங்கியது) என்று இவை அனைத்துமே புலிகளை அழித்தது. சொந்த மனிதவுரிமை மீறல்கள் குறித்து கிஞ்சித்தும் கவலைப்படாத அமெரிக்காவும், சீனாவும், இந்தியாவும், இஸ்ரேலும் சேர்ந்து புலிகளின் மனிதவுரிமை மீற்லகளுக்காகவே அழித்தார்கள் என்பதை நீங்கள் நம்பலாம், நான் ஆச்சரியப்படவில்லை.

சம்பந்தன் கூறுவதை அவரே நம்புகின்றாரோ தெரியவில்லை. ஆனால் நீங்கள் அதனை உண்மை என்று நம்பக்கூடும். செஞ்சோலை மாணவிகள் மீதான குண்டுவீச்சையும், நவாலி புனித பீட்டர்ஸ் தேவாலயக் குண்டுவீச்சையும் ஆரம்பத்தில் தமது விமானப்படை செய்யவில்லையென்று மறுதலித்துவிட்டு, பின்னர் அப்படிச் செய்திருந்தாலும் கூட கொல்லப்பட்டவர்கள் பயங்கரவாதிகள் என்று கூறி நியாயப்படுத்தியவர் கதிர்காமர். அவர் நிச்சயம் 2009 இனக்கொலையில் தமிழர்கள் அழிக்கப்பட்டது குறித்து கிஞ்சித்தும் கவலைப்பட்டிருக்கப்போவதில்லை (உயிரோடு இருந்திருந்தால்). அன்றிருந்த மகிந்த ராஜபக்ஷ, கோட்டாபய ராஜபக்ஷெ, ரோகித்த போகொல்லாகம, தயான் ஜயத்திலக்க, மகிந்த சமரசிங்க, ரஜீவ் விஜேசிங்க, பாலித்த கோகோண்ண, தமாரா குணநாயகம், சரத் பொன்சேக்கா மற்றும் சவேந்திர சில்வா ஆகியோரைக் காட்டிலும் மிகத்தீவிரமாக இனக்கொலையினை, "மக்களைப் புலிகளிடம் இருந்து மீட்கும் மனிதாபிமானப் போர்" என்றே நியாயப்ப‌டுத்தியிருப்பார். ஆனால், அப்படியில்லை, அவர் தமிழ் மக்களின் அவலங்களைக் கண்டு, "கிலேசம்" அடைந்திருப்பார் என்று சம்பந்தர் சொல்வதை நீங்கள் நம்பலாம், இதில் நாம் ஆச்சரியப்படுதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஆனால் என்ன, தான் வெளிவிவகார அமைச்சராக பதவி வகித்த காலம் முழுதும் இனக்கொலையினை நியாயப்படுத்தி வந்த ஒருவர், (உயிருடன் இருந்திருப்பின்) எதற்காக 2009 இனக்கொலையினை ஏற்றுக்கொண்டு, தமிழர்கள் பட்ட அவலங்களுக்காகக் கண்கலங்கியிருப்பார் என்பதை சம்பந்தனும் (அவரால் இப்போது முடியாது) நீங்களும்தான் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். As Sri Lanka’s Foreign Minister, Lakshman Kadirgamar explicitly denied the Sri Lankan Air Force’s responsibility for the Navaly St. Peter’s Church bombing (1995) and strongly attacked the Red Cross for blaming the air force. Regarding Sencholai (2006), the Sri Lankan government — including its diplomatic leadership — initially denied that the air force had bombed a civilian girls’ school and claimed it was an LTTE training camp, which reflected the official line promoted internationally. Below is the documented detail. 1) Navaly St. Peter’s Church bombing (1995) This case is very clearly documented. After the Sri Lankan Air Force bombed St. Peter’s Church in Navaly, killing over 140 Tamil civilians, Kadirgamar: Denied that the Sri Lankan armed forces carried out the attack Publicly rebuked the ICRC (Red Cross) for blaming the Air Force Claimed the Red Cross relied on “so-called eyewitness accounts” This is recorded in: Wikipedia – Lakshman Kadirgamar biography Amnesty International references ICRC records Tamil Guardian investigations Quote summary (paraphrased): Kadirgamar denied armed forces responsibility and lashed out at the Red Cross for reporting the bombing. ➡️ Conclusion: Yes — Kadirgamar directly denied Sri Lankan Air Force responsibility for the Navaly church massacre. 2) Sencholai School bombing (2006) After the Sri Lankan Air Force bombed Sencholai children’s home, killing 53 schoolgirls, the Sri Lankan government: Initially denied bombing civilians Claimed it struck an LTTE training base Said those killed were “terrorists” This was the official diplomatic line promoted internationally, including through the foreign ministry. While Kadirgamar himself was assassinated in 2005, just before Sencholai (2006), the foreign ministry he built and the diplomatic framework he shaped continued the same pattern of denial. ➡️ Conclusion: Yes — the Sri Lankan state denied Air Force responsibility for Sencholai, portraying it as an LTTE camp bombing, despite overwhelming civilian evidence. Final Summary Incident Did Kadirgamar / Govt deny Air Force role? Navaly Church (1995) YES – directly denied, rebuked Red Cross Sencholai School (2006) YES – government denied, called it LTTE camp Big Picture Pattern These denials were part of a systematic wartime diplomatic strategy: Deny → Deflect → Blame LTTE → Discredit witnesses → Attack NGOs Maintain international cover for air operations Protect Sri Lanka from war crimes scrutiny

How Karuna’s defection strategically destroyed the LTTE Who was Karuna? Vinayagamoorthy Muralitharan (Karuna Amman) was: LTTE’s Eastern Province Commander In charge of: Batticaloa Ampara Trincomalee (large parts) Controlled: ~6,000 trained cadres Major arms stockpiles Recruitment networks Intelligence systems Sea routes He was not a minor commander. 1) Immediate military collapse of the Eastern Front When Karuna defected in March 2004, he took: Thousands of fighters Heavy weapons Intelligence Terrain knowledge Local networks Strategic result: Within 2 years (2006–2007): Sri Lankan military captured the East completely With very low resistance compared to the North Why? Because: Karuna faction guided Sri Lankan forces Provided: bunker locations supply routes arms dumps safe houses leadership movements This collapsed LTTE’s eastern military depth. 2) Intelligence catastrophe for LTTE Karuna gave the state: Complete LTTE structure maps Command chains Code systems Logistics routes Overseas funding links Sea Tiger operations info This allowed Sri Lanka to: Target senior commanders Destroy logistics chains Intercept arms shipments Track overseas procurement Strategic meaning: From 2004 onwards: Almost every LTTE operation was compromised Sri Lanka achieved information dominance 3) Destruction of Tamil territorial depth Before 2004: LTTE had: Two-front territorial control North (Wanni, Jaffna) East (Batticaloa–Ampara) This meant: Strategic flexibility Fallback zones Recruitment depth Supply corridors After Karuna: This allowed Sri Lanka to: Isolate Encircle Starve Systematically crush This is classic counter-insurgency doctrine: 4) Destruction of LTTE’s Tamil legitimacy Karuna was: A Tamil commander A war hero among Eastern Tamils His defection shattered: LTTE’s claim of: This caused: Massive political damage Internal distrust Eastern Tamil alienation Loss of recruitment Psychological warfare impact: 5) Creation of Tamil paramilitary proxy warfare After defection, Karuna formed: This became: Sri Lanka’s Tamil proxy militia Used for: assassinations intelligence gathering infiltration political suppression This meant: This is devastating in insurgency wars. 6) India’s silent acceptance (critical factor) India did not oppose Karuna’s defection. In fact: RAW maintained contact Indian intelligence saw Karuna as a strategic asset Tamil Nadu pressure was contained Why? Because: Karuna’s defection: Made LTTE defeat structurally inevitable Reduced geopolitical risk for India 7) Chain reaction: From Karuna → Eastern fall → Wanni encirclement → Mullivaikkal Direct causal chain: Karuna defected (2004) → Eastern collapse (2006–2007) → Sri Lanka shifts full force North → Wanni isolation → No escape routes → No fallback zones → Total encirclement → Mullivaikkal (2009) Without Karuna: 8) Internal LTTE structural weaknesses exposed Karuna exposed: Wanni domination of Eastern Tamils Internal caste discrimination Resource centralisation Leadership arrogance Strategic rigidity This: Destroyed internal unity Increased defection incentives Why Prabhakaran failed to neutralize Karuna early Underestimated Eastern resentment Over-centralized command Distrusted dissent Relied too much on coercion Ignored regional autonomy This is classic insurgent leadership failure. Brutal strategic truth Without Karuna: 2009 outcome would not have been possible. Why this is uncomfortable history Because: Sinhala nationalism: → wants sole military credit Tamil nationalism: → cannot accept internal collapse India: → prefers silence West: → avoids strategic complicity So: Final Strategic Assessment LTTE lost the war in 2004, not 2009. 2009 was just the final act. The decisive blow: How India–US–Israel intelligence cooperation accelerated LTTE defeat 1) Why these three countries aligned against LTTE Each had different but overlapping strategic interests: 🇮🇳 India Destroy LTTE permanently (Rajiv Gandhi assassination) Prevent Tamil Nadu destabilisation Maintain dominance in Sri Lanka Block Western military intervention 🇺🇸 United States Post-9/11 global counter-terrorism doctrine Crush insurgent naval & smuggling networks Secure Indian Ocean shipping lanes Support regional stability 🇮🇱 Israel Military tech exports Intelligence partnerships Counter-insurgency warfare testing Drone warfare experimentation LTTE became a common operational target. 2) Intelligence transformation: Sri Lanka’s leap in war capability (2005–2009) Before 2004: Sri Lankan military was: conventional poorly coordinated intelligence-weak reactive After 2005: This was the result of: Indian intelligence (RAW) US intelligence sharing Israeli military technology & training 3) India’s central role: RAW + military intelligence integration A) LTTE intelligence penetration India had: Deep knowledge of LTTE networks Tamil Nadu surveillance Diaspora tracking Arms procurement monitoring India provided: Signals intelligence (SIGINT) Human intelligence (HUMINT) Financial tracking Satellite monitoring coordination This enabled Sri Lanka to: Track LTTE overseas funding Intercept arms shipments Identify leadership movement Predict attacks B) Naval intelligence – destruction of Sea Tigers This is one of the biggest turning points of the war. India + US naval intelligence: tracked LTTE cargo ships monitored Indian Ocean shipping routes used satellite + maritime radar + informant networks Result: All major LTTE arms ships destroyed (2006–2008) LTTE lost: heavy artillery ammunition spare parts fuel supplies Without naval supply: 4) US role: satellite, surveillance, counter-terror doctrine A) Satellite surveillance & battlefield mapping US provided: satellite imagery terrain mapping movement analysis predictive attack modelling This allowed: precise artillery targeting bunker destruction leadership tracking encirclement planning B) Counter-terror doctrine & intelligence fusion US trained Sri Lankan forces in: intelligence fusion urban warfare special forces operations night-vision warfare This dramatically: increased kill efficiency reduced LTTE tactical surprise improved command coordination 5) Israeli role: drones, surveillance & precision warfare A) Drone warfare introduction Israel supplied: surveillance drones battlefield UAV technology training targeting systems Sri Lanka became: This allowed: 24/7 battlefield surveillance LTTE movement tracking bunker identification artillery targeting correction B) Electronic warfare & radar systems Israel provided: battlefield radars coastal surveillance systems communication interception tools This: blinded LTTE Sea Tigers intercepted radio traffic crippled operational secrecy 6) The naval chokehold — the war-deciding factor LTTE depended on: overseas arms diesel ammunition spare parts India + US + Israeli surveillance: Between 2006–2008: At least 8 major LTTE arms ships sunk Result: LTTE artillery fire dropped drastically ammunition shortages operational paralysis This was: 7) Intelligence fusion centre: how the war was actually coordinated Sri Lanka created: Input sources: Indian RAW US satellite feeds Israeli UAV surveillance Sri Lankan military intel Karuna faction human intelligence This produced: real-time battlefield intelligence predictive strike capability total operational dominance 8) Why this cooperation remained publicly invisible A) India’s domestic politics Tamil Nadu sensitivity → secrecy B) US human-rights narrative Avoid public association with mass civilian casualties C) Israel’s arms diplomacy doctrine Operate quietly, deny publicly Strategic reality: Why LTTE stood no chance after 2006 By 2006: Intelligence asymmetry was total Supply lines were cut Surveillance dominance achieved Battlefield transparency eliminated LTTE’s guerrilla advantage This means: Brutal geopolitical truth Final strategic assessment LTTE defeat was: Not purely Sri Lankan military victory Not purely Indian diplomatic success Not purely Western counter-terrorism success It was:

Tamil leaders who actually welcomed or openly approved the defeat of the LTTE — and what they said There were Tamil political figures who openly supported, justified, or welcomed the destruction of the LTTE. They mainly belonged to anti-LTTE paramilitary–political groups aligned with the Sri Lankan state. The three main groups were: Douglas Devananda – EPDP Karuna Amman (Vinayagamoorthy Muralitharan) – TMVP Pillayan (Sivanesathurai Chandrakanthan) – TMVP 1) Douglas Devananda (EPDP) Position: Cabinet Minister in Mahinda Rajapaksa government Role: Long-time enemy of LTTE, state-aligned Tamil politician What he said (2009–2010): Douglas openly celebrated the LTTE’s defeat. His consistent public line: He: Thanked Mahinda Rajapaksa publicly Praised Sarath Fonseka & Sri Lankan Army Called LTTE a fascist terrorist organization Political meaning: Douglas framed the military annihilation of LTTE as Tamil liberation — aligning fully with the Sri Lankan state war narrative. 2) Karuna Amman (TMVP) Position: LTTE Eastern commander → defected → government ally → minister Karuna was the most explicit Tamil supporter of LTTE destruction. What Karuna said (2009): He openly: Celebrated Prabhakaran’s death Thanked the Sri Lankan Army Justified war offensives Political meaning: Karuna fully adopted Sinhala nationalist war victory ideology and positioned himself as: 3) Pillayan (TMVP) Position: Chief Minister, Eastern Province (2008–2012) What Pillayan said: He: Publicly congratulated Mahinda Rajapaksa Celebrated military victory ceremonies Supported government war narrative internationally 4) KP (Kumaran Pathmanathan) — after arrest (2010) Former LTTE international chief. After arrest, he said: This was: Not voluntary political position Given under state custody Used heavily in propaganda

புலிகளை அழித்ததற்காக சம்பந்தன் மகிந்தவிற்கு நன்றி கூறினாரா என்று எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் அழிக்கப்பட்டது நியாயமானதுதான் என்று பொருள்பட அவர் பேசிய ஒரு தருணம் இது. மேலும் புலிகளின் அழிவிற்கு அடித்தளமிட்டவர்களில் முதன்மையானவரான லக்ஷ்மன் கதிர்காமரை தனது நண்பர் என்று விழித்திருப்பதுடன் அவரின் புலிகளுக்கெதிரான செயற்பாடுகளை நன்றியுடனும் நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார் இந்த உரையில். இந்த உரையில் இருந்து அவரவர் தத்தமது விருப்பத்திற்கேற்ப சம்பந்தன் என்ன கூறியிருந்தார் என்று விளங்கிக்கொள்ளலாம். Sampanthan’s Parliament Speech by Rajavarothayam Sampanthan, MP, in Sri Lanka's Parliament, December 7, 2012 Out of the 20 divisions in the Sri Lankan Army – according to the information I have – 15 divisions are in the North, two divisions in the East and three divisions in the rest of the country. I am told that if there are 15 divisions in the North, that would mean that there at least 150,000 soldiers in the Northern Province… Armed forces are being used in my submission by their large presence in the Northern Province in particular, to achieve political objectives. That must not be allowed… The war is over. That is a very very large number of soldiers, given the fact that the number of people in the Northern Province is probably in the region of 600,000, which means that you have one soldier for every four civilians. This is not acceptable, Sir. (Text of speech made in Parliament on December 7th, 2012 by Tamil National Alliance Leader and Trincomalee District MP Rajavarothayam Sampanthan) Thank you, Mr. Chairman, The war that raged in the North and the East of Sri Lanka for several decades has come to an end more than three years ago. The Tamil people want to put the war behind them and they want to get on with their lives. There seems to be a rather mistaken belief among some people in this country that the Tamil people want the armed forces out from the North and the East. That is not correct. I may put it on record that we realize and we accept that the armed forces have got to be present in the North and the East as they are in the whole country. We only ask that the presence of the armed forces in the North and the East is not in such a manner that is oppressive to the Tamil people, so as to subjugate the Tamil people, as to make them feel that they are not equal citizens in this country and as to make them feel that they are inferior citizens in this country. That is what we do not want. We, the Tamil people should be able to exist with self-respect and dignity in the North and the East while the armed forces according to the numbers required, according to the numbers necessary in a reasonable way, will also exist in the North and the East and carry on with their work. – [Interruption.] Sir, in this context, I need to talk about the history of the Tamil struggle. The Tamil struggle commenced shortly after Independence. It has a long history. It commenced for various reasons, with various grievances, with the legitimate grievances which have been recognized by very tall leaders in this country like the late Hon. S.W.R.D. Bandaranaike and the late Hon. Dudley Senanayake. There was the Bandaranaike-Chelvanayakam Pact. There was the Dudley Senanayake-Chelvanayakam Pact. If those Pacts had been implemented this country will not be in this position today. We were never a violent people. We carried on a legitimate, democratic, non-violent political struggle. We performed Satyagraha, we observed Ahimsa. When we did all that, there was violence unleashed against the Tamil people. It happened in 1956; it happened in 1958; it happened in 1961; it happened in 1977; it happened in 1981 and there was a genocidal Tamil pogrom in 1983. These are indisputable. We were prepared for a reasonable political solution within the framework of a united and undivided Sri Lanka. My Leader, Mr. Chelvanayakam very clearly enunciated that position. There can be no question about it, there can be no denial in regard to that matter. Therefore, that was the history of our struggle and it was because these reasonable political demands which were advocated in a democratic non-violent way were not accommodated and because there were repeated consistent anti-Tamil pogroms that took place over a long period of time, it was in those circumstances that the LTTE emerged. One must understand the true circumstances in which the LTTE emerged. I have always taken the view that the LTTE was not created by the Tamil people, that the LTTE was in fact created by successive governments in this country which did not accommodate legitimate Tamil political aspirations and when the Tamil people carried out a non-violent, peaceful, civil disobedience struggle, they were subjected to violence. That was the reason why the LTTE emerged. There were legitimate reasons for the emergence of the LTTE. Nobody can deny that. It came to be termed as a terrorist organization when it attacked civilians: Sinhalese civilians, Tamil civilians, Muslim civilians, when they started attacks on civilian leaders. That was the time that the LTTE came to be termed as a terrorist organization. They never observed human rights; they never observed democracy. These were their failings. A lot of people claim credit for destroying the LTTE. I say the LTTE destroyed itself by not observing democracy, by not observing human rights and that was the truth. The late Hon. Lakshman Kadirgamar, our former Member of Parliament, a most respected Member of Parliament and my good Friend, played a very leading role in ensuring that the LTTE was weakened, that the LTTE was paralyzed, that the LTTE structures in many countries the world over were dismantled. He was largely responsible for the support of the international community to Sri Lanka to defeat the LTTE. If the Hon. Lakshman Kadirgamar was living today, he would indeed be very horrified at many of the things that are happening today and many of the things that are being said today. So, we must remember this. Sir, my own leaders, my own Colleagues were killed by the LTTE. I was on the hit-list of the LTTE. Why? You call us the LTTE proxies. Do you call us proxies because we were to be killed by the LTTE? Do you call us proxies because we were on the hit-list of the LTTE? When they came into the Ceasefire Agreement and entered the process of negotiations, then naturally everybody had to work with them to ensure that there was a political, peaceful resolution to the conflict. Now that the LTTE is no more there, that the LTTE has been removed, it has gone away, some people think that Tamil issue has also gone away. The Tamil issue cannot go away like that. The Tamil issue will remain until a reasonable, workable, acceptable and durable political solution is found to the Tamil question. The Tamil issue has only acquired greater moral strength and greater legitimacy as a result of the demise of the LTTE. The Tamil issue cannot go away. Now, I want to refer to something. I do not want to be misunderstood. What is wrong in observing a remembrance day for those who died during the war? The 27th of November this year also happened to be a very religious day for the Hindu people where we lit lamps and prayed to Lord Murugan. Karthikai Deepam is a great festival. It so happened that there was also the remembrance day for the LTTE cadres. What is wrong in a brother lighting a lamp for his dead brother? What is wrong in a mother lighting a lamp for her dead son or what is wrong in a Tamil lady lighting a lamp for her dead husband? The JVP commemorates their day of celebration. Nobody complains about it. Nothing is done. Why can we not do the same, do it as a fundamental right? It happens the world over; it happens in every country where people have laid down their lives and made a sacrifice, maybe for a good cause, maybe for a bad cause, maybe for good reasons, maybe for bad reasons, but that is a fundamental right to which people are entitled and that should not be stopped and that certainly should not be stopped by force. I am very sorry, Sir, that there was this unnecessary incident regarding the students in Jaffna. Now, I am told that of the four students taken into custody, one had been released but three are still in custody. It is my very well-considered submission that the army should not have entered the university premises on the evening of 27th of November. There was no violence there, there were no guns there, nobody was engaged in violence. If at all they were going to light some lamps, observe some silence and pray for their deceased brothers which they were entitled to do – it also happened to be a day of Karthikai Deepam when lamps are lit in prayer to Lord Murugan – I think the army was wrong. It was an unwarranted entry, an unwarranted interference with the activities, perfectly legal activities of the students of the Jaffna University. They were assaulted. Their hostels were damaged. Their property was destroyed. Four of them were taken into custody the next day and three of them are still in custody. I would very strongly appeal to the Government to look into this matter more carefully. We do not want confrontation. We do not want a situation to build up in this country. We would appeal to the Government to look into this matter and ensure that the boys who are in custody are released. Of course, Sir, we are concerned about the activities of the armed forces in the North and the East which are a hindrance to our living with self-respect and dignity in the areas in which we were born and in which we have lived. We have asked for demilitarization, not for the removal of the military. Out of the 20 divisions in the Sri Lankan Army – according to the information I have – 15 divisions are in the North, two divisions in the East and three divisions in the rest of the country. I am told that if there are 15 divisions in the North, that would mean that there at least 150,000 soldiers in the Northern Province. That is a very very large number of soldiers, given the fact that the number of people in the Northern Province is probably in the region of 600,000, which means that you have one soldier for every four civilians. This is not acceptable, Sir. The army had been interfering in other matters. When the first meeting was held in Jaffna, just prior to the Local Authority Elections, the armed forces went in and assaulted the persons who had assembled in a school building and that meeting was disrupted. On the day prior to the election to the Local Authorities in Jaffna, particularly in the Wanni, in Kilinochchi and Mullaitivu, they went around and confiscated people’s ballot cards and identity cards. I had to make representations to the Commissioner of Elections in regard to that matter and certain action was taken, and those people were able to vote. When the Provincial Councils Elections took place in the Eastern Province recently, army intelligence personnel played a part in regard to that matter. They went and intimidated persons who were working for the Tamil National Alliance. They were told not to do that. They were told, “If you work for the elections for the Tamil National Alliance, there might be consequences which you will have to face after the elections are over”. People were frightened; people were not able to freely partake in the elections. With such activities of the army, we are surely concerned. The army is occupying large extents of land in the North particularly, and also in the East. We do not want tension to build. We want to live in a state of normalcy. We do not want trouble in our areas. We do not want a confrontation with the armed forces. We want to live in peace. We do not want them there in such large numbers because when they are there in such large numbers, their presence is oppressive. Their presence is a humiliation to us. Their presence has an impact on our self-respect and dignity. It makes us unequal. It makes us second-class citizens. That is what we do not want. Now, Sir, our people have not been able to resettle in Valikamam. Our people have not been able to resettle in Sampur. The Government has made commitments to the Supreme Court that the people can resettle in these areas in Valikamam and Sampur. People are not able to settle on their lands in Mullaitivu in Keppapulavu and they have been sent to a place called Kombawil some long distance away. Five hundred and fifty one houses in Jaffna are still occupied by the army. Three hundred eight camps in Jaffna are on private lands. There are army camps in 153 Grama Niladhari Divisions in the North. This is what we complain about, this excessive presence. We do not say that they should not be there. They can be there in certain camps, do their activities as before the war, maintain their intelligence, have their surveillance. There is no problem in regard to that matter. That is their duty. We only do not want the armed forces to have an adverse impact on the lives of our people and make them feel that they are some inferior people in this country, not equal people in this country that is what we do not want. West of the Iranamadu Tank Sir, East of the A-9 highway on 4,600 hectares of lands approximately 12,000 acres of land, approximately 10,000 houses are being built for the army, something very different from army being accommodated in camps. Ten thousand houses are being built for the army. This is a large housing scheme. Majority of them are going to be soldiers from other parts of the country. They will come and settle down with their families – [Interruption.] Please do not disturb me. Please talk later. Please be civilized. They are going to become permanent residents there, they are going to become permanent voters there – [Interruption.] Sir, we must have some order in this House. In order to give this whole thing a measure of some balance, from an ethnic point of view, recently the armed forces have started recruiting some Tamil females into the army. They are being paid Rs. 35,000 per month. I am told that 118 females were recruited recently and that they are also recruiting some people to the Civil Security Division called the CSD with black T-shirt with the yellow marking CSD on the T-shirt. Two thousand five hundred people have been recruited recently, both males and females. They are being paid a salary of Rs.18,000 per month, but they are largely engaged to work as labourers in army camps. Now, this is not the sort of economic activity that our people want. Our people want to start their agriculture, our people want to start their fishing. Our people want to start their livestock and animal husbandry development and our people want to start their industries. What is being done in those areas? You want to get some people who will oblige you, give them some salaries and in order to give the semblance of doing something for the Tamil people, recruit some Tamil people into the army. You are recruiting some of these people and putting them into some activity largely serving your own purposes, the requirements of the armed forces. In Iranamadu, 25 acres of land are being cultivated by the army with vegetables; in Theravil, almost 150 acres of land are being cultivated by the army with fruits; in Vellamkulam, about 600 acres of land are being cultivated by the army with cadjunuts; in Mukkombu, 100 acres of land are being cultivated by the army with coconuts; in Chunnavil, 600 acres of lands are being cultivated by the army with cadjunuts. These are all in the Wanni. A large extent of paddy fields under village tanks are being cultivated by the army. The army is engaging in all these activities where civilians should be engaged and where civilians should be involved. Civilians cannot go to these areas; civilians cannot live in these areas and civilians cannot walk in these areas because these areas are under the control of the army. A displaced family is given a maximum of one fourth acre of land to live and to carry on his occupation. Can he live in that land? Can he survive with that land while the Army is occupying such large extents of land? I am informed, Sir, very reliably that behind the Iranamadu Tank, between the Iranamadu Tank and the Army settlements, at Dollar and Kent Farms and behind, there is Welioya, there is the move to establish a link over a distance of 70 or 80 kilometres. Over a distance of 70 or 80 kilometres of land, their effort is to establish a link. Sir, such steps must inevitably have sinister objectives. It is not something that we can keep quiet about that we can watch or not speak about or hear about and not speak about. Armed forces are being used in my submission by their large presence in the Northern Province in particular, to achieve political objectives. That must not be allowed. That is not the work of the army. Army fought the war. The war is over. Army must be confined to its camps and engage in other legitimate work that it might require them for. But, you must not use them in such a way that the Tamil people are being deprived or subjected to harassment. These steps also, Sir, quite apart from achieving certain definite political objectives bring about substantial demographic changes in the North in particular now, it has also happened in the East and is still happening in the East. And these changes, Sir – There will not be one Sinhalese person who will complain that I have ever harmed him. Hon. Basil Rajapaksa, you know that your Members of Parliament who have been to Trincomalee, your Ministers who have been to Trincomalee, have met with the Sinhalese people and they have said that. Sir, that is our position. It maybe there was ethnic cleansing by the LTTE; there was ethnic cleansing of Tamils during all these racial pogroms. How did this diaspora come about? That is now complained about. The diaspora came about on account of the fact that during these pogroms that took place in the 1950s, 1960s and 1970s. People went out as a result of violence. That is how the diaspora has come about. So, Sir, we do not support ethnic cleansing. It is our view that all people must be entitled to live wherever they have lived. That if their fundamental right, irrespective of whether they are Sinhalese, whether they are Tamils or whether they are Muslims. The only thing we have opposed is people being settled by the State in such a manner as to change the demographic composition of the areas which is what the Bandaranaika-Chelvanayakam Pact and the Dudley Senanayake-Chelvanayakam Pact provided against. That is all that we have advocated, that is all that we have demanded. We have never demanded anything more than that. We have never taken any objections or whatever to any person of any ethnicity coming into the North and the East, settling down and carrying on his enterprise. We have never opposed that. That is the position Sir. [Interruption.] I think the time has come now; three and a half years after the war for the Government to take action to ensure that the Tamil people living in the North and the East are able to live in peace, are able to live with self-respect and dignity, not with the sense of inferiority because that is fundamental to reconciliation. If there has to be reconciliation in this country between the different ethnic communities and if such reconciliation is fundamental to progress in this country, it is also fundamental that we must be able to live as equals with self-respect and dignity with our rights restored. The way I have been treated in this House today, Sir, does not inspire such confidence. So, this is my plea, Sir. We want all these army occupied territories including the new housing that is coming up to be abandoned, not to be used for military purposes. We make that request on the Floor of this House as we are entitled to because these are deliberate efforts to alter the demographic composition of these areas by enhancing the strength of the military by bringing those families into the North and the East and settling them there. When the army cultivates various lands in such large extents with different types of crops, when these armed forces are demobilized, they will have their houses, develop the lands from which they can eke out their existence. They will have their livelihood made out and they will become permanent residents of the North and the East. There is a programme that is presently happening, that is being very diligently executed by the Government and we would earnestly urge that this be brought to an end. I thank you, Sir.

How India diplomatically handled TNA during the war (2006–2009) 1. India’s core strategic position By 2006, India had three fixed positions: LTTE must be eliminated (after Rajiv Gandhi assassination – 1991) Sri Lanka must remain territorially united (no separatism precedent in South Asia) Tamil political rights only after the war So India’s policy was essentially: 2. How India dealt with TNA leadership India maintained formal contact with TNA, but: Discouraged protests Discouraged international lobbying Discouraged war-time political agitation Advised patience and restraint Indian diplomats consistently told TNA leaders: So: TNA was allowed to exist But not allowed to mobilize politically This created a controlled silence. 3. Why India restrained TNA (a) Avoid Tamil Nadu political explosion If: TNA protested loudly Civilian casualties were highlighted internationally Then: Tamil Nadu politics would explode Indian central government would face internal crisis So: (b) Prevent LTTE diplomatic revival India feared: If TNA becomes politically active → LTTE gains international sympathy → Pressure grows to stop war → LTTE survives. So: (c) Strategic military coordination India provided: Radar intelligence Naval intelligence Satellite data Maritime tracking For this: Allowing Tamil political agitation would damage that trust. How Tamil political space was deliberately frozen until 2009 This was not accidental. It was structured political freezing. 1. Elimination of Tamil civil political life From 2006–2009: No meaningful elections in North-East No political mobilization allowed No protests permitted No international advocacy permitted Civil society crushed Result: 2. TNA forced into survival mode TNA MPs: Could not visit constituencies safely Could not mobilize people Could not speak openly They were: Their role became: 3. India’s diplomatic messaging to TNA India consistently communicated: Don’t internationalize the issue Don’t escalate civilian casualty claims Don’t destabilize Colombo Political process will come later So: What happened after 2009? Once LTTE was destroyed: India expected: 13th Amendment implementation Provincial devolution Power sharing Political reconciliation What Sri Lanka did: Militarization of North-East Land occupation Delayed elections No real devolution Constitutional stalling Result: This led to: Massive Tamil disillusionment Loss of trust in India Political vacuum Radical diaspora activism Strategic miscalculation by India India believed: But Sri Lanka used: India then: Lost leverage Lost credibility among Tamils Allowed China to gain strategic space Summary (Plain truth) ✔ India actively restrained Tamil political mobilisation ✔ TNA was diplomatically silenced ✔ Tamil political space was frozen deliberately ✔ Promised political settlement never truly came

துணைவேந்தர் ஒருவாறு எங்களை தன்னுடன் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். புலிகள் என்று கைதுசெய்யப்பட்டு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட தமிழ் மாணவர்களை துணைவேந்தரே மீளவும் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அழைத்து வந்தமையானது சிங்கள மாணவர்களைடையே அதிருப்தியினை ஏற்படுத்தி விட்டிருந்தது. அவர்கள் பலரிடம் இருந்த கேள்வி, "உங்களை எப்படி போக விட்டார்கள்?" என்பதுதான். எங்களை முன்னின்று பிடித்துவந்து, பொலீஸில் கொடுத்த மாணவர்களில் சிலர் மொறட்டுவைப் பொலீஸ் நிலையத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். அதில் மாணவர் சங்க தலைவனும் ஒருவன். சந்திரிக்காவின் சுதந்திரக் கட்சியின் கம்பகா மாவட்ட இளைஞர் அணியைச் சேர்ந்த அவன் பொலீஸ் நிலையத்தில் மிகவும் சாதாரணமாக உலாவந்தான். நாம் அடைத்துவைக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு வந்து, "எப்படி இருக்கிறீர்கள்? உங்களை என்ன செய்வதாகச் சொல்கிறார்கள்?" என்று சர்வ சாதாரணமாகக் கேட்டான். "தெரியாது, எவராவது வந்து எம்மை மீட்டுச் செல்லும்வரை பார்த்திருக்கிறோம்" என்று நாம் கூறினோம். "நீங்கள் யோசிக்கத் தேவையில்லை, உங்களை விசாரித்துவிட்டு, பிரச்சினை ஏதும் இல்லையென்றால், உடனேயே விட்டுவிடுவார்கள்" என்று பாசாங்காக பதிலளித்தான் அவன். அவன் செய்வது என்னவென்று எமக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தது. நாங்கள் அறுவரும் பல்கலைக்கழகத்தை அடைந்தபோது எம்மைச் சூழ்ந்துகொண்ட சிங்கள மாணவர்கள் எமக்கு பொலீஸ் நிலையத்தில் நடந்தது என்னவென்பதை அறிவதில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார்கள். ஆனால் எவருக்கும் எம்மீது அனுதாபம் இருக்கவில்லை. எம்மைக் காட்டிக்கொடுத்து, பொலீஸில் கையளித்தவர்களில் ஒருசிலர் வந்து எம்மிடம் பேசியபோது நான் வெளிப்படையாகவே "எங்களை பிடித்துக்கொண்டு வந்து பொலீஸில் கொடுத்ததே நீங்கள் தானே? இப்போது எதற்காக எங்களைப்பற்றி விசாரிக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அவர்களிடம் பதில் இருக்கவில்லை. எமது கைதின் பின்னர், அதுவரை எம்முடன் சகஜமாகப் பேசும் சிங்கள மாணவர்களே எம்மிடமிருந்து விலகி இருக்கத் தொடங்கியது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. ஆனால், நாம் கைதுசெய்யப்பட்டு தடுத்துவைக்கப்பட்டதை அறிந்த இன்னொரு மாணவர் அமைப்பைச் சேர்ந்த சிலர் எம்முடன் தொடர்பு கொண்டார்கள். கொழும்பில் வெளிவந்த அத்த எனும் சிங்களப் பத்திரிக்கை தமிழ் மாணவர்களுக்கு நடந்த அநீதிபற்றி கட்டுரை ஒன்றினை வெளியிட இருப்பதாகவும், எம்மால் எமது அனுபவங்களை அப்பத்திரிக்கை நிருபருடன் பகிர்ந்துகொள்ளமுடியுமா என்றும் கேட்டார்கள். சிங்களத்திலேயே பேட்டி இருக்கும் என்பதனால் என்னையும், இரண்டாம் ஆண்டில் பயின் று வந்த வெள்ளை எனும் புனை பெயர் கொண்ட இன்னொரு மாணவனையும் சொய்ஸாபுர தொடர்மாடியில் அமைந்திருந்த ஒரு வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே அந்தப் பத்திரிக்கை நிருபரும், மாணவர் அமைப்பின் சில உறுப்பினர்களும் இருந்தார்கள். சுமார் இரு மணித்தியால‌ங்களாவது எமது அனுபவங்களைக் கேட்டபடி இருந்தார்கள். பொறுமையாக , இடையூறுகள் இன்றி, நாம் பேசி முடிக்கும்வரை காத்திருந்து, அடுத்த கேள்வியினைக் கேட்டார்கள் அவர்களின் முகத்தில் காணப்பட்ட உண்மையான வருத்தமும், தவறிழைத்துவிட்டோம் என்கிற கழிவிரக்கமும் எமக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. நாம் பேசுவதைக் கேட்டுவிட்டு இறுதியாக, "உங்களை இந்த நிலமைக்கு உள்ளாக்கியவர்கள் சிங்களவர்கள். ஆனாலும், மனிதநேயம் கொண்ட‌ சிங்களவரும் இருக்கிறோம். உங்களைப் புலிகள் என்றே அனைத்து பிரதான பத்திரிக்கைகளும் செய்தி வெளியிட்டு வருகின்றன. ஆனால் நாம் உங்களின் அனுபவங்களைச் சொல்லவிருக்கிறோம், எங்கள் இனத்தால் உங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்காக வருந்துகிறோம்" என்று சொல்லி பேட்டியினை முடித்துக்கொண்டார்கள். அப்பத்திரிக்கையின் அடுத்தவார இதழில் எமது பேட்டி வெளியாகியிருந்தது. நாம் கூறியவற்றில் பெரும்பாலான விடயங்களை அப்படியே மாற்றம் செய்யாது வெளியிட்டது அத்த பத்திரிக்கை. அத்த பத்திரிக்கையில் வெளியான எமது பேட்டி பல சிங்கள மாணவர்களை ஆத்திரப்படுத்தியிருந்தது. இப்பேட்டியினை வழங்கியது யாரென்று அறிய அவர்கள் முயன்றார்கள். சிங்களம் பேசுக்கூடியவன் என்பதனால் என்னிடம் வந்து, "நீயா இப்பேட்டியைக் கொடுத்தது? எங்களை இரக்கமற்றவர்கள் போன்று பேசியிருக்கிறாயே?" என்று கேட்டார்கள். அந்தப் பேட்டிக்கும் எனக்கும் சம்பந்தமில்லை என்று நாம் மறுத்துவிட்டபோதிலும், "நீங்கள் செய்ததைத்தானே பத்திரிக்கையும் பேட்டியாக வெளியிட்டிருக்கிறது?" என்று என்னிடம் பேச வந்த சிங்கள மாணவர்களிடம் கூறினேன், அவர்களிடம் பதில் இருக்கவில்லை. இனவாதம் தலைக்கேறிய பின்னர் கூடவே படிக்கும் தமிழ் மாணவர்களையும் பயங்கரவாதிகள் என்றும், கொலைகாரர்கள் என்று அடையாளம் காணும் சிங்கள மாண‌வச் சமூகத்திலேயே எமது பல்கலைக்கழக படிப்பும் நடந்தேறியது.

மன்னிக்க வேண்டும். வேலைப்பழுவினால் தொடர்ந்து எழுதமுடியாது போய்விட்டது. மொறட்டுவைப் பொலீஸ் நிலையத்தில் கைதுசெய்யப்பட்ட நாளன்று இரவு, கல்கிஸ்ஸை பொலீஸின் பயங்கரவாதத் தடுப்புப் பிரிவின் அதிகாரியான ஜெயரட்ணமும், நிலாப்டீனும் மொறட்டுவை பொலீஸ் நிலையத்திற்கு வரவழைக்கப்பட்டார்கள். கைதுசெய்யப்பட்டு கொண்டுவரப்பட்ட தமிழ் மாணவர்கள் அனைவரையும் விசாரிப்பதே அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வேலை. நான் உட்பட இன்னும் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஆறு இறுதியாண்டு மாணவர்களை அவர்கள் தனியான அறைக்குச் சென்று விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். நாங்கள் அறுவரும் கோண்டாவில், மாணிப்பாய், பருத்தித்துறை, சித்தங்கேணி, தெல்லிப்பழை ஆகிய பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள். சிலர் 1995 ஆம் ஆண்டிற்குப் பின்னரே யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பல்கலைக்கழக அனுமதி கிடைத்தவுடன் கொழும்பிற்கு வந்தவர்கள். நான் 1990 ஆம் ஆண்டில் மட்டக்களப்பிலிருந்து கொழும்பிற்கு உயர்தரத்தில் கற்பதற்காக வந்திருந்தேன். எங்களை ஒவ்வொருவராக அழைத்து விச்சரிக்க ஆரம்பித்தனர் ஜெயரட்ணமும் நிலாப்டீனும். சிறிய மரத்தினால் ஆன மேசை. மேசையின் ஒரு பக்கத்தில் ஜெயரட்ண‌ம் அமர்ந்துகொள்ள, இன்னொரு பக்கத்தில் நிலாப்டீன் அமர்ந்துகொண்டான். எங்களை ஒவ்வொருவராக அழைத்து ஜெயரட்ணத்தின் முன்னால் இருக்கச் சொல்லிப் பணித்தார்கள். அவனது கைய்யில் புகைப்பட அல்பம் ஒன்று இருந்தது. அதிலிருந்தவர்களைக் காண்பித்தவாறே அவனது விசாரணை ஆரம்பித்தது. முதலில் நான். ஜெயரட்ணமே முதலில் விசாரணையினை ஆரம்பித்தான். "எந்த ஊரடா நீ?" கோண்டாவில் என்று நான் கூறவும், உடனேயே அல்பத்தை திறந்து சில புகைப்படங்களைத் தேடினான். பின்னர் குறித்த ஒரு புகைப்படத்தைக் காட்டி, "இவனை உனக்குத் தெரியுமா?" என்று அதட்டியபடி கேட்டான். அப்புகைப்படம் புலிகளின் வீரர் ஒருவருடையது. கோண்டாவில் பகுதியில் அமைந்திருந்த புலிகளின் முகாம் அல்லது அலுவலகத்தில் பணியாற்றிய போராளி ஒருவருடையது. ஆனால் எனக்கோ அவரைத் தெரியவில்லை. ஆகவே, "இவரை எனக்குத் தெரியாது" என்று கூறவும், நிலாப்டீன் அறைந்தான். "கோண்டாவில் எண்டு சொல்கிறாய் ஆனால் இவனை உனக்குத் தெரியவில்லையா ?" என்று அவன் கத்தினான். "எனக்குத் தெரியாது " என்று மீண்டும் கூறினேன். அதன் பிறகு இன்னும் சில புகைப்படங்களைக் காண்பித்து அவர்களைத் தெரியுமா என்று ஜெயரட்னம் கேட்கவும், அவர்களில் ஒருவரையும் தெரியாது என்று மீண்டும் கூறினேன். தொடர்ந்தும் நான் எவரையும் தெரியாது என்று கூறவும், "எப்பயடா கொழும்பிற்கு வந்தனீ?" என்று ஜெயரட்ணம் கேட்டான். "1990 ஆம் ஆண்டு" என்று நான் கூறவும், "சரி, போ" என்று என்னை விட்டுவிட்டான். அதன் பின்னர் மானிப்பாயைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்ட பிரபாவின் முறை. அவனது தம்பி புலிகள் இயக்கத்தில் இணைந்து சிலாவத்துறைச் சண்டையில் வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்டிருந்தவன். மாவீரர் குடும்பமாதலால் பல்கலைக்கழக அனுமதி கிடைத்தபோது பிரபாவினால் இலகுவாக கொழும்பிற்கு வர முடிந்திருந்தது. மாவீரர் குடும்பத்தைச் சாராதவர்கள் சரியான காரணங்கள் இன்றி கொழும்பிற்கு வருவதென்பது அக்காலத்தில் புலிகளால் தடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆகவே பிரபா 1995 ஆம் ஆண்டிற்குப் பின்னர் கொழும்பிற்கு வந்தமையானது அவன் மீது கடுமையான சந்தேகத்தை ஜெயரட்ணத்திற்கும், நிலாப்டீனுக்கும் ஏற்படுத்தி விட்டிருந்தது. முதலில் புலிகளின் புலநாய்வுப்பிரிவினரால் அனுப்பப்பட்டவன் என்று கூறி அவனை இருவரும் கடுமையாகத் தாக்கினார்கள். அவன் "இல்லை, நான் பல்கலைக்கழக அனுமதி கிடைத்ததினால்த்தான் கொழும்பிற்கு வந்தேன்" என்று கூறவும், "அப்படியானால் நீ மாவீரர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் தான், உண்மையை ஒத்துக்கொள்" என்று கூறி மீளவும் தாக்கினார்கள். அடி தாங்காமல் அவன் அழத் தொடங்கினான். பின்னர் அவனைத் தனியாக ஒரு மூலையில், தரையில் இருத்திவிட்டு, "விடியும் முன்னர் நீ எப்படி கொழும்பிற்கு வந்தனீ எண்டதைச் சொல்லிப்போடு, இல்லையெண்டால் காலையில உன்னை நாலாம் மாடிக்கு கொண்டுபோவோம், அங்க போன பிறகு நீ உயிரோடு திரும்ப இயலாது" என்று மிரட்டினார்கள். அடுத்தவன் லீலாகிருஷ்ணன். பருத்தித்துறையைச் சேர்ந்தவன். பல்கலைக்கழக மல்யுத்த அணியில் இருந்தவன், அதனால் உடலை எப்போதுமே கட்டுக்கோப்பாக வைத்திருப்பவன். 1995 ஆம் ஆண்டிற்குப் பின்னரே அவனும் கொழும்பிற்கு வந்திருந்தமையினால் அவனையும் தாக்கியபடியே விசாரித்தார்கள். அவனது குடும்பம் மாவீரர் குடும்பமா என்று எனக்குத் தெரியாது. இவ்வாறே தெல்லிப்பழையைச் சேர்ந்த ஆனால் கொழும்பில் வெகுகாலம் வாழ்ந்துவந்த புஸ்ப்பாகரன், சித்தங்கேணியைச் சேர்ந்த ரமேஸ் என்று மீதியாய் இருந்தவர்களையும் விசாரித்தார்கள் இடையிடையே தாக்கினார்கள். எல்லோரையும் நாலாம் மாடிக்கு அழைத்துச் செல்லப்போகிறார்கள் என்றே நாம் நம்பியிருந்தோம். ஆனால் மறுநாள் காலை 8 மணிக்கு மொறட்டுவைப் பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் மொறட்டுவைப் பொலீஸ் நிலையத்திற்கு வந்தார். பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ் மாணவர்களை புலிகள் என்று தவறாகப் பிடித்து வைத்திருக்கிறீர்கள் என்று அதிகாரி பீரீஸுடன் அவர் வாதிட்டார். "உன்னைப்போன்ற‌ சிங்கள துரோகிகளால்த்தான் புலிகள் கொழும்பில் குண்டுவைக்கிறார்கள். இவங்களை என்னிடம் விட்டுவிட்டு உனது வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு போ" என்று அவருடன் கர்ஜித்தான் பீரிஸ். ஆனால் அவர் விடுவதாய் இல்லை, "இவர்களில் இறுதியாண்டில் படிக்கும் ஆறு மாணவர்களையும் என்னுடன் அனுப்பி வைய்யுங்கள், இவர்களுக்கான பரீட்சை நடந்துகொண்டிருக்கிறது. உங்களுக்குத் தேவைப்பட்டால் நானே இவர்களை பரீட்சை முடிந்தவுடன் உங்களிடம் அழைத்து வருகிறேன்" என்று மன்றாட்டமாக அவர் பீரிஸிடம் கெஞ்சினார். சிங்களவராக இருந்தும் தமிழ் மாணவர்கள் பரீட்சையினைத் தவறவிடக் கூடாது என்ற அக்கறை அவருக்கு இருந்தது. அவருடன் சில நிமிடங்கள் தர்க்கித்துவிட்டு, "சரி, அழைத்துச் செல், ஆனால் இவர்களால் ஏதாவது தீங்கு ஏற்படுமாக இருந்தால் நான் உன்னை வந்து கொல்வேன்" என்று கத்தியவாறே எங்களை அவருடன் அனுப்பி வைத்தான். ஆனால் எங்களைத் தவிரவும் மூன்றாம், இரண்டாம் வருடங்களில் படித்துக்கொண்டிருந்த இன்னும் நாற்பது மாணவர்களை பீரிஸ் தொடர்ந்தும் தடுத்து வைத்திருந்தான்.

"புலிகள் தமிழர்களின் நிலப்பரப்பான வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களை தனி நாடாக தமிழீழம் கேட்டார்கள் அதை அவர்கள் தமிழ் தேசியம் என்றால் அது மிகச் சரியானது" - இங்கே ஒருவரால் எழுதப்பட்டிருக்கும் கருத்து இது. அதற்கான எனது எதிர்வினை தவறான அல்லது பகுதியளவில் மட்டுமே பார்க்கப்படுகின்ற ஆனால் இன்று பலராலும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருக்கும் தமிழ்த்தேசியத்தின் ஒருபகுதி மட்டுமே இது. ஐந்து குருடர்கள் யானையினை எப்படி விளங்கிக்கொண்டார்கள் என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணம். யானையின் தும்பிக்கையினை மட்டுமே பிடித்துப் பார்த்த குருடனுக்கு யானை என்றால் தும்பிக்கை மட்டுமே. அவ்வாறு யானையின் வாலைப் பிடித்துப் பார்த்த குருடனுக்கு யானை என்றால் அதன் வால் மட்டுமே, அவ்வாறே யானையின் காதினைப் பிடித்துப் பார்த்த குருடனுக்கு யானை என்றால் காது மட்டுமே. யானையின் கால்களில் ஒன்றைப் பிடித்துப் பார்த்த குருடனுக்கு யானை என்றால் மொத்தமான கால் மட்டுமே. யானையின் வயிற்றைப் பிடித்துப் பார்த்தவனுக்கு யானை என்றால் வெறும் வயிறு மட்டும்தான். அவ்வாறே இதுவும், தமிழ்த்தேசியம் என்றால்ப் புலி, புலி என்றால் தமிழ்த்தேசியம் - ஏன், புலிகளின் உருவாக்கத்திற்கு முன்னர் தமிழ்த்தேசியம் என்று ஒன்று இருக்கவில்லையோ??? இவர்கள் எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. இது புரியாமையினால் கூறப்படுகின்றதா அல்லது வேண்டுமென்றே சொருகப்படுகின்றதா என்பது கேள்விக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியது. ஈழத்தமிழர்களின் தேசியம் என்றால் என்னவென்று புரிந்துகொள்ள உண்மையாகவே விழைகின்றவர்களுக்கு சிறு உதவி, இலங்கை தமிழ்த் தேசியவாதத்தின் ஐந்து முக்கிய கூறுகள் மொழி மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளம் இலங்கைத் தமிழர்கள் தங்களுக்கென தனித்துவமான மொழி (தமிழ்), பண்பாடு, மத மரபுகள் மற்றும் சமூக வழக்கங்கள் கொண்ட ஒரு சமூகமாக இருப்பதாக வலியுறுத்துவது. வரலாற்றுப் பாரம்பரிய தாயகம் இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகள் தமிழர்களின் பாரம்பரிய தாயகமாக பல நூற்றாண்டுகளாக இருந்து வந்துள்ளன என்ற கோட்பாடு. சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய அரசியல் கொள்கைகளுக்கு எதிரான எதிர்வினை சிங்களம் மட்டுமே அரச மொழியாக்கம், கல்வி மற்றும் அரசுப் பணிகளில் பாகுபாடு போன்ற சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய அரசுக் கொள்கைகளால் தமிழர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டனர் என்ற உணர்விலிருந்து உருவான இயக்கம். அரசியல் தன்னாட்சி / சுயநிர்ணய உரிமை தமிழர்கள் தங்களுடைய அரசியல், சமூக மற்றும் பொருளாதார விடயங்களில் தாங்களே தீர்மானிக்கும் உரிமை பெற வேண்டும் என்ற கோரிக்கை (மத்தியிலான கூட்டாட்சியிலிருந்து தனி அரசியல் அதிகாரம் வரை). பல்வேறு வெளிப்பாடுகள் மற்றும் பாதைகள் தமிழ்த் தேசியவாதம் ஒரே வடிவில் இல்லாமல், அமைதியான அரசியல் இயக்கங்களிலிருந்து ஆயுதப் போராட்டங்கள் வரை பல்வேறு வழிகளில் வெளிப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றமை. இவை அனைத்தும் சேர்ந்ததுதான் தமிழ்த்தேசியம். வெறுமனே புலிகள் கோரிய தமிழரின் தாயகம் மட்டும் அல்ல. உங்களின் தவறான திரிபுகளைத் திருத்துங்கள்.

தமிழ்த்தேசியம் என்றாலே புலிகளின் மீளுருவாக்கம், புலிகளுக்கான ஆதரவு என்று தட்டிக் கழித்துவிடுகின்ற மனநிலை ஒன்றினை மிகவும் திட்டமிட்டே உருவாக்கி வருகிறார்கள். தமிழர்களிடையே தேசியம் பேசுவோர் சமூக விரோதிகளாக, பழ‌மைவாதிகளாகச் சித்தரிக்கப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். ஆனால் தமிழ்த்தேசியம் என்பது புலிகளைத் தாண்டியதென்பதும், அது தமிழரின் அடையாளம், தாயகம், கலாசாரம் உட்பட்ட ஒட்டுமொத்த இருப்பிற்கான தேவையென்பதை தெரிந்தும் இச்சூட்சுமத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள். இதனை முன்னின்று செய்வதுகூட தமிழர்களில் ஒரு பகுதியினர்தான். இத்தளத்திலேயே தமிழ்த் தேசியத்திற்குப் புலி முலாம் பூசுவதன் மூலம் அதனை நீர்த்துப்போகச் செய்ய எத்தனிப்போர் இருக்கின்றனர். சிலர் மிகவும் வெளிப்படையாகவும் இன்னும் சில மறைமுகமாகவும் இதனைச் செய்கின்றனர். புலிகளை எதிர்ப்பதாக, விமர்சிப்பதாக இவர்களது கருத்துக்கள் வெளியில் தோற்றம்பெரினும், அவர்கள் உண்மையாகவே எதிர்ப்பது தமிழ்த் தேசியம் எனும் அடையாளத்தைத்தான் என்பது வெளிப்படை.

நண்பர் ஒருவருடன் அண்மையில் பேசும்போது, மாகாணசபைத் தேர்தலை நடத்தி, அதனையும் தனது செல்வாக்கின் கீழ் கொண்டுவருவதன் மூலம் அதில் குறிக்கப்பட்டுள்ள சரத்துக்களை மாற்றும் எண்ணம் அநுரவிற்கு இருப்பதாகக் கூறினார். ஆனால், அரசியலமைப்பில் மாற்றம் செய்யாது இதனை அவரால் செய்ய முடியுமா? அப்படிச் செய்வதென்றாலும் அதனை இப்போதுகூட அவரால் செய்ய முடியும்தானே? ஏன் மாகாணசபைத் தேர்தல் வரை காத்திருக்க வேண்டும் என்று கேட்டேன். பதில் இல்லை. ஆக, 2007 இல் பிரித்துப்போட்ட வடக்குக் கிழக்கு மாகாணசபையினை மேலும் பலவீனமாக்கி, காணி பொலீஸ் அதிகாரங்களை உத்தியோகபூர்வமாகவே `13 ஆம் திருத்தச் சட்டத்திலிருந்து அகற்றி, வெறும் உப்புச் சப்பற்ற மாகாணசபைகளையே அவர் தரவிருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அவரை விமர்சித்தவுடன், அவரது தமிழ்க் காவடிகள் ஓடோடி வந்து, "அப்ப நாமலை வரச் சொல்லலாமா? ரணிலை வரச் சொல்லலாமா? கோத்தாவை வரச் சொல்லலாமா?" என்று புத்திசாதுரியத்துடன் கேட்கிறார்கள்.

நீங்கள் இதனை வேடிக்கையாகச் சொல்லியிருந்தாலும், ஒருவருக்கு வக்காலத்து வாங்குபவர்களுக்கு, முண்டு கொடுப்பவர்களுக்கு, காவடி தூக்குபவர்களுக்கு என்று சிங்களவர்கள் ஒரு சொற்றொடரை வைத்திருக்கிறார்கள். "புக்க தெனவா" என்பதே அது. இதனை நான் தமிழாக்கம் செய்ய விரும்பவில்லை.