கதை - 194 / தை பிறந்தால் … [மூன்று பகுதிகள்]

கதை - 194 / தை பிறந்தால் … / பகுதி 01

முல்லைத்தீவு கடற்கரையோரக் கடல் கவிதைக்கு மட்டும் சொந்தமானது அல்ல - அது குடும்பங்களுக்கு உணவளித்தது - உழைப்பாளிகளான மீனவரின் கைகளை கடினமாக வடிவமைத்தது - சொல்லப்படாத துயரத்தைச் சுமந்தது.

கடல் எப்போதும் அலைகளால் மட்டும் பேசுவதில்லை. சில நேரங்களில் அது மௌனமாக நிற்கும் — அந்த மௌனம் தான் மீனவர்களை அதிகம் பயமுறுத்தும். கதிரவன் அந்தக் கடலுக்குப் பிறந்தான்.

ஒரு மீனவரின் மகனாக, அவன் கடினமாகப் படித்து, பட்டம் பெற்று, திரும்பி வந்தான் - அவன் தந்தையும், தாத்தாவும், அவர்களுக்கு முன் வாழ்ந்தவர்களும் எல்லோரும் கடலோடு வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்தவர்கள். ஆனால் கதிரவன் மட்டும் பல்கலைக்கழகம் பார்த்தவன். “படிச்சா எல்லாம் மாறிடும்னு நினைச்சோம்,” என அவன் தாய் சொன்னபோது, அவன் கண்ணில் கடலின் உப்பு கரைந்தது. பட்டம் பெற்றும் இன்னும் வேலை இல்லாதவன்

ஆனால் எந்த வகுப்பறையும் கற்றுக்கொடுக்காததற்கு முன்பே கடல் அவனுக்கு தாளத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தது. அது அவனுக்கு இன்று ஒரு தனி இடத்தை கொடுத்து, அவனை ஆறுதல் படுத்திக்கொண்டு இருக்கிறது. அவனது தந்தை விடியற்காலையில் வலைகளை இழுத்தபோது, கதிரவன் அலைகள் போல எழுந்து விழும் நாட்டுப்புறப் பாடல்களைப் பாடினான். இரவில், அவன் பறை மேளம் வாசித்தான், அதன் ஒலி கடலோரத் தமிழ் வாழ்க்கையின் துடிப்பை எதிரொலித்தது.

வட–கிழக்கில் மீனவர்களுக்கு
கடல் இருக்கிறது—
ஆனால் முழு உரிமை இல்லை.
வலை போட இடம் உண்டு—
ஆனால் பாதுகாப்பு இல்லை.
அதிகாரம் எல்லைகளை வரையறுக்கிறது.
ஆனால் பசிக்கு எல்லை இல்லை.

அவன் பாடல்களில் வடக்கு கிழக்கு தமிழரின் வேதனைகள் பிரதிபலிக்கும். அரசின் கெடுபிடிகள் வெளிவரும்.

அது தை மாதம். தை என்பது வெறும் ஒரு மாதம் அல்ல. அது தொழிலாளிகளின், குறிப்பாக உழவர்களின் பெருமையை பறைசாற்றும் மாதம். அது கதிரவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்

அதேவேளை, உள்நாட்டுப் பகுதியில், வயல்கள் நிறைந்த பசுமை பூமியில் மதுமிதா வாழ்ந்தாள். அவள் ஒரு பல்கலைக்கழக கலைப்பீட மாணவி, வரலாற்றுப் புத்தகங்களால் நீண்ட காலமாக மறக்கப்பட்ட மூதாதையர்களால் கட்டப்பட்ட நெல் வயல்கள் மற்றும் நீர்ப்பாசன கால்வாய்களுக்கு மத்தியில் வளர்ந்தாள்.

தமிழரின் இயல், இசை, நடனம் என்ற மூன்று கலைகளிலும் ஆர்வம் கொண்டவளாக, ஒரு பரதநாட்டிய மற்றும் ஒரு வீணை கலைஞருமான அவள், கலை என்பது விவசாயத்தின் மற்றொரு வடிவம் - நடப்பட்டு, வளர்க்கப்பட்டு, ஒழுக்கத்தின் மூலம் அறுவடை செய்யப்பட்ட ஒன்று என்று நம்பினாள்.

பரதநாட்டியத்தில் அவள் கால்கள் சங்க கால நினைவுகளை எழுப்பும். வீணையில் அவள் விரல்கள் அமைதியையே இசையாக்கும். “தைப் பொங்கல் — இது மதத்தின் சொத்து அல்ல,” என்று அவள் சொல்வாள். “இது மண்ணின் திருநாள்.” என அடித்துக் கூறுவாள். அவள் தந்தை விவசாயி. வயலில் வியர்வை சிந்தியவன். நீரின்றி பயிர் வளராததைப் போல, பண்பாடு மண்ணின்றி வாழாது என்று அவளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தவன்

அவர்கள் இருவரும் ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை. ஆனால் இருவருக்கும் ஒரே கேள்வி இருந்தது: நிலம், கடல் மற்றும் கண்ணியம் தொடர்ந்து அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகும்போது ஒரு மக்கள் எப்படி உயிர்வாழ்வார்கள்? என்பதே அது!

வடக்கு மற்றும் கிழக்கைச் சேர்ந்த இளம் தமிழர்கள் கிளிநொச்சியில் ஒரு பெரிய தைப் பொங்கல் கொண்டாட்டத்தை ஏற்பாடு செய்ய ஒன்றுகூடினர் - “இது விழா இல்லை,” ஆரம்ப ஏற்பாடு மட்டுமே. அதை வெறும் ஒரு விழாவாக மட்டுமல்லாமல், ஒற்றுமை, வரலாறு மற்றும் உயிர் பிழைத்தல் அல்லது நிலைத்து இருத்தலுக்கான [unity, history, and survival.] ஒரு தளமாகவும் பயன்படுத்த எண்ணினர். அது மதச்சார்பற்ற, கூட்டு ஒற்றுமைக்கான மற்றும் ஆழமான தமிழ் உணர்வாகவும் இருக்க வேண்டும் என்றும் முடிவெடுத்தனர். - தமிழ் இன்றைய அரசுகளை விட பழமையானது, குறைந்தது 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பேசப்பட்டது, சங்கக் கவிதைகள் வடித்தது. ஏன், "ஏற்றுக உலையே! ஆக்குக சோறே! கள்ளும் குறைபடல் ஓம்புக; ஒள்ளிழைப் பாடுவல் விறலியர் கோதையும் புனைக " - என்று பொங்கள் பற்றி, புறநானூறு 172 இல், கி மு 500 ஆண்டிலேயே இலக்கிய நடையுடன் கூறிய தமிழ் இது.

கடற்படை கட்டுப்பாடுகளால் இடம்பெயர்ந்த மீனவ சமூகங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த கதிரவன் அங்கு வந்திருந்தான். பண்டைய தமிழ் மரபுகளில் வேரூன்றிய ஒரு கலாச்சார நிலையை முன்மொழிய மதுமிதா சக பல்கலைக்கழக மாணவர்களுடன் அங்கு வந்தாள்.

ஒரு ஒத்திகைக்காக கதிரவன் பாடியபோது, அறை அமைதியாகி விட்டது. அவனது குரல் கடலின் உப்பை சுமந்து சென்றது, தங்கள் சொந்த கடல் நீரில் மீன்பிடிப்பதை அல்லது அணுகுவதை கட்டுப்படுத்தும் அல்லது மறுக்கும் அரச நிர்வாகத்தால் ஏற்பட்ட தலைமுறைகளின் வலி அங்கு தெரிந்தது. மேலும், “இது ஒரு பண்டிகை அல்ல,” “இது எங்கள் வரலாற்றின் பிரகடனம்.” என்று ஒத்திகையின் போது கதிரவன் சொன்னான்.

அதேபோல, மதுமிதா பதிலுக்கு வீணை வாசித்தபோது, இசைக்குரல்கள் தெளிவான தை நீரைப் போல - அமைதியாக மற்றும் பிரார்த்தனையுடன் ஒலித்தன.

அன்று அவர்கள் அதிகம் பேசவில்லை. அவர்கள் பேச வேண்டிய அவசியமும் ஏற்படவில்லை. ஆனால் அங்கு கண்ட அறிமுகம் அதற்கான வழியைக் காட்டி விட்டது

தைவரல் காற்றோடு பொங்கலும் பொங்க
தைத்த ஆடையோடு சிறுவரும் மகிழ
தையல் கடிமனம் நன்று நிறைவேற
தை பிறந்தால் வழி பிறக்குமே!

தமிழர் திருநாள் உழவர் பெருநாள்
தனித்துவம் கொண்ட எங்கள் அடையாளம்
தங்கக் கதிரவனை விழுந்து கும்பிட்டு
தலைவி தலைவன் கொண்டாடும் கொண்டாட்டம்!

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பகுதி: 02 தொடரும்

துளி/DROP: 1976 [கதை - 194 / தை பிறந்தால் … / பகுதி 01

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33157598130555407/?