விடுதலைப் புலிகளுக்கும் சிறிலங்கா அரசுக்கும் இடையில் 2002ம் ஆண்டில் கையெழுத்திடப்பட்ட போர் நிறுத்த உடன்பாடு குறைபாடுகளைக் கொண்டது என்று தெரிவித்துள்ளார் சிறிலங்கா போர் நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழுவின் பெண்பேச்சாளர் ஹெலன் ஒலவ்ஸ்டோட்ரியர். 

2008இல் போர் நிறுத்தக் கண்காணிப்புக்குழு சிறிலங்காவில் இருந்து வெளியேறிய பின்னர், அளித்துள்ள முதல் செவ்வியிலேயே அவர் இவ்வாறு கூறியுள்ளார். 

கொழும்பில் இருந்து வெளியாகும் ஆங்கில வாரஇதழ் ஒன்றுக்கு அவர் அளித்துள்ள செவ்வியில், 

“போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழுவினால் தீர்வுகளை வழங்க முடியவில்லை. காலாவதியான ஆணையின் கீழ் பணியாற்ற வேண்டியிருந்தது. 

முடிவில் அனைவருமே களைத்துப் போயினர். மனச்சோர்வையும், ஏமாற்றத்தையும் அடைந்தனர். 

கண்காணிப்பாளர்கள் கொடூரமான பல விடயங்களை வெளிப்படுத்தினர். 

தாம் கண்ணால் கண்ட காட்சிகளால் எமது நண்பர்கள், தாய் நாட்டுக்குத் திரும்பிச் செல்லும்போது பெரும் மனப்போராட்டத்துடன் சென்றதை நான் அறிவேன். 

அவர்கள் போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழுவுக்காக உழைத்தார்கள். 

அவர்கள் பல்வேறுபட்ட பின்னணியில் இருந்து வந்தவர்கள். குண்டுவெடிப்புகள், கொலைகள் போன்ற கோரமான காட்சிகளை சந்தித்தார்கள். 

சில சந்தர்ப்பங்களில் உதவி கோரிக் கதறியவர்களே கொல்லப்பட்டனர். 

ஆரம்பத்தில் எமது தலையீட்டின் மூலம் சிலரின் உயிர்களையேனும், பாதுகாத்தோம். 

இருந்தபோதிலும் தலையிடுவதற்கான ஆணை எமக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கவில்லை. 

2004இல் நிலைமை மோசமடையத் தொடங்கியது. உண்மையில் நாம் வேறுவழியின்றியே இருந்தோம். 

போர்நிறுத்த உடன்பாடு ஒரு நீண்டகாலத் தீர்வைக் கொண்டதாகவோ, அதன்கீழ் பணியாற்றக் கூடியதாகவோ இருக்கவில்லை. 

எனவே, இந்த உடன்பாட்டை முன்னெடுத்துச் செல்வது பெரும் சிக்கலாக இருந்தது. இந்த உடன்பாடு சில கட்டமைப்புக் குறைபாடுகளைக் கொண்டது. 

உண்மையில் அது முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. அது மேலும் மோதல்களை ஏற்படுத்தவே வழிசெய்தது.

உதாரணத்துக்கு, மோதல்களுக்கு அதிக வாய்ப்புள்ள பகுதிகளில் இதன் வரையறைகள் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. 

ஒருதரப்பு சட்டபூர்வமான- ஜனநாயக ரீதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட இறைமையுள்ள அரசாங்கமாகவும், இன்னொரு தரப்பு ஏனைய நாடுகளால் தீவிரவாதப் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டதாகவும் இருந்த போதிலும், உடன்பாட்டின்படி, இருதரப்புகளையும் நாம் சமமாகவே நடத்தினோம். 

போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழு தனது ஆணைக்கு அமைய முடிந்தவரை சிறப்பாக நடுநிலையாகப் பணியாற்றவும், இருதரப்பையும் சமமாக நடத்தவுமே முயற்சித்தது. 

ஆனால், இறுதியில் தெற்கிலுள்ள மக்கள் மத்தியில் இது எடுபடவில்லை. 

பெரும்பாலும், சாதாரண அரசியல் செயற்பாடுகளில் விடுதலைப் புலிகள் ஈடுபட முடியாதிருந்தது சமாதான வழிமுறைகளில் மிகப்பெரிய தோல்வியாக இருந்தது. 

சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் மீது ஆழமான சந்தேகம் இருந்ததால், ஆயுதக்களைவு விடயத்தில் விடுதலைப் புலிகள் தரப்பில் உண்மையான திட்டமோ , விருப்பமோ இருக்கவில்லை. 

சிறிலங்காவில் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை காப்பாற்றும் வாய்ப்புக்களை நாம் கொண்டிருந்தோம் என்று நான் தனிப்பட்ட முறையில் நம்புகிறேன். 

ஆனால், அதற்கான கதவு சுமார் ஒரு ஆண்டு அல்லது அதற்கு மேல் தான் திறந்திருந்தது. 

குறிப்பாக, விடுதலைப் புலிகள் எப்போது சமாதானப் பேச்சுக்களில் இருந்து வெளியேறினார்களோ, அப்போதே, நிலைமை மோசமடையத் தொடங்கி விட்டது. 

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் ஏற்பட்ட பிளவு இதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்தது. 

அதற்குப் பின்னர், கிழக்கில் போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழு செயற்படுவது சாத்தியமாக இருக்கவில்லை. 

பிளவை எதிர்கொள்வதற்கு நாம் தயார்படுத்தப்பட்டிருக்கவில்லை. எந்த அடிப்படையில் இது நடக்கிறது என்பது எமக்கு அப்பாற்பட்டதாகவே இருந்தது. 

நாம் இழந்து போனோம். இருதரப்பும் எம்மை அரசியல் ரீதியாகவும் தவறாக வழிநடத்தவும் பயன்படுத்திக் கொண்டன. 

எல்லாம் நடந்த பின்னர், ஒரு நோர்டிக் குடிமக்களின் குழுவாக அங்கு தங்கியிருப்பது கடினமாக இருந்தது.” என்றும் அவர் கூறியுள்ளார். 

அதேவேளை, 2003 -2004 இலும், 2005 -2006 காலப்பகுதியிலும் போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழுவின் தலைவராகப் பணியாற்றிய ஓய்வுபெற்ற பிரிகேடியர் ஹக்ரப் ஹொக்லன்ட் 

“விடுதலைப் புலிகளின் விமான ஓடுபாதைக்கு போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழு அனுமதிக்கப்படவில்லை. 

எந்த விவகாரத்துக்கும் தீர்வை வழங்கக் கூடியவராக எஸ்.பி எனப்படும் சு.ப. தமிழ்ச்செல்வன் இருந்தார். 

எனவே அவரை அணுக நாம் தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தோம். 

புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுக்கு அருகே எம்மால் செல்ல முடியவில்லை. 

அவரது பேச்சாளராக, அவரது அரசியல் ஆலோசகர் வழியாக இயக்கப்படுபவராக தமிழ்ச்செல்வன் இருந்தார். 

தவறுகள் நடக்கும் போது, நாம் அவரிடம் அதை எடுத்துச் செல்வோம். 

தமிழ்ச்செல்வனை அணுகும்போது, ஒரு தீர்வைப் பெறமுடியும் என்பது எமக்கு நன்றாகவே தெரியும். 

அவரிடம் நழுவல் போக்கு இருந்தாலும், நாம் முன்கூட்டியே அறிவித்து விடுவோம்” என்று தெரிவித்துள்ளார்.

 

 

http://www.puthinappalakai.com/view.php?20130114107597

They were criticized by hard-line political parties and groups in Sri Lanka and their role raised more questions than answers.
However the former Sri Lanka Monitoring Mission (SLMM) has now hit out at its critics saying some of the monitors of the ceasefire between the government and the LTTE struggled mentally when they returned back to their home countries because of what they saw during the war.
The SLMM was established on 22 February 2002 under the terms of a ceasefire agreement signed by the Government and the LTTE, as a body that would monitor the ceasefire.
Members of the SLMM included nationals from Norway, Sweden, Finland, Denmark, and Iceland. Following the abrogating of the ceasefire agreement in January 2008, the SLMM terminated its operational activities in Sri Lanka with effect from 16 January 2008.
Brigadier (retired) Hagrup Haukland served as the SLMM’s third head of mission, first acting during an intermediate period between 2003– 2004 and then appointed and served again from 2005 to 2006.
Speaking to The Sunday Leader, Haukland says the Norwegian Government never interfered in the activities of the SLMM.
“We had to send a monthly report to the facilitator. It was not a big deal. I have to add that this worked very well. They also provided the money for the mission,” Haukland said.
Former SLMM spokeswoman Helen Ólafsdóttir says the Cease Fire Agreement (CFA) had some structural flaws and was never actually fully implemented which gave scope for further conflict.
She said the SLMM could not offer solutions and instead just worked according to an “outdated mandate” and so in the end everyone was tired, exhausted mentally and disappointed.
“The SLMM Monitors were exposed to a lot horrible things and I know for a fact that some of my colleagues struggled mentally when they returned back to their home countries because of what they saw. Slam the SLMM all you want, but the people working for the SLMM, who came from various different backgrounds, were faced with gruesome images of bombsites and killings, looking at bodies of children and in some cases had people screaming for help that were later killed and yet we could do so little. I think at the outset we saved a few lives from interventions, even though our mandate was not to intervene, but it started getting worse and worse after 2004. We were in fact rather helpless,” she said.
Ólafsdóttir told The Sunday Leader that the CFA was never meant to be a long term solution and could never serve as such.
“It thus became very difficult for us to carry out this work in the long run. The agreement also had, one might say, some structural flaws and the agreement was never actually fully implemented which gave scope for further conflict. For example demarcation was never really implemented which left some areas more prone to conflict. The SLMM had to treat the two Parties on equal footing according to the agreement, even though legally one party was a democratically elected sovereign government and the other an organisation which was on the terrorist list of other countries,” she said.
She also said that the SLMM tried as best as they could to be neutral, and treat both sides equal, according to its mandate, but this resulted in the end in unpopularity with the people in the South.
“The biggest failure of the peace process was probably the inability to engage the LTTE in a formal political process. There was also no real plan or willingness for that matter on the LTTE side to engage in a disarmament process because of deep rooted suspicion of the Government. It is a real shame because personally I fundamentally believe we had an opportunity to save thousands of lives in Sri Lanka but the window of opportunity only really lasted for a year or so and after that, especially when the LTTE walked out of peace negotiations the situation started deteriorating,” she said.
She also said that the split of the LTTE was probably also the most defining issue in terms of the demise of the LTTE but likewise it was impossible for the SLMM to operate in the East from then on.
“We were not equipped to deal with this split and whatever underlying collaborations were going on it was simply above our heads to address this. We became pawns and we were often used politically and mislead by both sides. It was tough to stay positive because after all, we were there, a group of Nordic Citizens, with our hearts in the right place, mandated to monitor a Ceasefire that did in fact no longer exist,” she said.
The SLMM was often accused of being one-sided and often supportive of the LTTE while being more critical of the government and the military.
However, Haukland notes that the LTTE was just one part of the mission and they were uncooperative on some occasions.
“We never got any access to their air runway. Never, ever! We were quite in a very bad situation regarding the LTTE air strip,” he said.
Haukland admits that S.P Thamilchelvan was meanwhile the man who could provide the solution for any issue and so the SLMM was prepared to deal with him.
“We never sat close to the chief (Mr. Prabhakaran). His spokesperson and the person we operated through was his political advisor Mr Thamilchelvan. When things went wrong we had to take this up with him. We knew very well that to get a solution to we had to deal with Thamilchelvan. He was slippery but we did notice that pretty early,” he said.
Thamilchelvan was killed in an air strike by the military in November 2007. Air Force jets pounded the bunker he was believed to have been hiding at the time.
The SLMM had said at the time that the death of Thamilchelvan could only contribute to even further escalation of the conflict, unless the parties cease the hostilities and return to talks.
As expected the conflict did escalate and the eventual result saw the ceasefire agreement being abolished and the SLMM withdrawing from the country.
Defence Secretary Gotabaya Rajapaksa had once accused the SLMM of misleading the public and making defamatory claims in a statement.
The charge stemmed from SLMM comments on illegal armed groups operating in the east, including the Karuna faction.
“We dealt with the GOSL (Sri Lanka government) peace secretariat. We had a meeting every week. We also dealt with the Defence Secretary. I have to add here that the GOSL did accuse the LTTE for recruiting Child Soldiers. We never managed to do anything with that. We notified the LTTE, but it did not help,” Haukland said.
The former SLMM spokeswoman meanwhile said that in the beginning of the Ceasefire the Government troops behaved extremely well and were much disciplined whereas the LTTE did commit a number of small violations that really did annoy the authorities in Colombo and did not help the LTTE in the long run.
“In particular was the issue of Child Soldiers and that lost them a lot of international support. What really was sad is that I think a number of people in the LTTE were moderates and wanted peace. We never dealt with the leader himself, he was not involved in our talks, this is no secret, but thus no real bonds were formed with Prabhakaran himself and I think this was a real failure as well. Without being able to say for certain, I think things would have been different had he himself been engage directly with the facilitators and the SLMM. Perhaps more confidence building could have led to him viewing things differently. What I´m trying to say is that most of the LTTE cadres that I met were people desperately wanting peace but in the end they had to follow the LTTE leadership,” she said.
She said that in the end it was up to Sri Lanka to decide and both sides chose their destiny and sadly both leaderships chose to go to war.
“While we had one clear winner in this conflict, we must never forget at what cost. As a humanitarian, I can never accept even the loss of one single life and if we do not do our utmost to try and prevent death, then we have to deal with our own conscience in the end. I just hope that one day Sri Lanka will see real inclusiveness and real reconciliation with minorities to prevent this from ever happening again,” she said.
Haukland also agreed that the biggest problem the SLMM had in Sri Lanka was that the parties, namely the government and the LTTE, did not listen to the SLMM.
“They did nothing to follow up complains from the other party. All in all the SLMM was left in the twilight zone. Neither of the parties wanted to follow the SLMMs remarks,” he said.
The SLMM had ruled that LTTE has violated the CFA 3006 times, as opposed to 133 times by the Government, as of 30 June 2005.
However despite the high number of CFA violations committed by the LTTE, the SLMM routinely issued statements urging “both parties” (meaning the LTTE and the Government) to observe the CFA.

http://www.thesundayleader.lk/2013/01/13/slmm-hits-out-at-critics/