உண்மை அன்பு – True Love ( ஒரு வைத்தியரின் நாட் குறிப்பில் இருந்து)

 

 

அது ஒரு மிகவும் பரபரப்பான காலை. நேரம் சரியாக 8.30 இருக்கும். வயது எண்பதுகளில் உள்ள ஒரு முதியவர் தனது கைப் பெருவிரலில் உள்ள காயத்தில் இருந்த தையல்களை அவிழ்ப்பதற்காக என்னிடம் வருகிறார்.தனக்கு ஒன்பது மணிக்கு ஒரு இடத்தில் நிற்கவேண்டி இருப்பதால் தான் அவசரமாக போகவேண்டும் என்றும் தன்னை விரைவாக செல்ல அனுமதிக்கும்படியும் வேண்டிக்கொண்டார்.

 

அவரை ஒரு கதிரையில் உட்கார வைத்துவிட்டு அவரது பழைய மருத்துவக்குறிப்புக்களை ஆராய்ந்தபின் அவரை முழுமையாக பரிசோதித்து வேண்டிய மருத்துவம் செய்து அனுப்ப எப்படியும் ஒருமணித்தியாலத்துக்கும் மேல் எடுக்கும் என்பதை புரிந்துகொண்டேன்.

 

அந்த முதியவரைப்பார்த்த பொழுது அவர் தனது கைக்கடிகாரத்தில் நேரத்தை பார்த்தவாறு தவித்துக்கொண்டிருந்தார்.

 

அவருக்கு முன்னர் வந்த நோயாளியை பார்த்து முடித்தபின் அவரை அழைத்து அவரது காயத்தை பரிசோதித்தபோது அது நன்கு குணமாகி இருந்தது.

 

எனது உதவியாளரின் மூலம் அவரது காயத்தின் கட்டுக்களையும் தையலையும் அவிழ்க்க தேவையான உபகரணங்களை வரவழைத்து பெற்றுக்கொண்டு அவரது காயத்தின் கட்டுக்களை அவிழ்க்கையில் அவருடன் சிறு உரையாடலில் ஈடுபட்டேன்.

 

எதற்காக இவ்வளவு அவசரப்படுகிறீர்கள்? 9 மணிக்கு வேறு ஒரு வைத்தியரின் சந்திப்பு இருக்கிறதா என்று அந்த முதியவரிடம் கேட்டேன்.

 

அதற்கு இல்லை என்று பதில் அளித்த அந்த முதியவர் நேர்சிங்கோமில் இருக்கும் தனது மனைவியுடன் காலை உணவை உண்ண செல்ல வேண்டும் என்று பதில் அளித்தார்.

 

நான் அவரது மனைவியின் உடல் ஆரோக்கியம் பற்றியும் வினவினேன்.

 

அதற்கு அவர் தனது மனைவி சிலகாலமாக நேர்சிங்கோமில் தங்கி இருப்பதாகவும் அவர் அல்சைமர் எனும் மறதி நோயினால் தாக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் பதில் அளித்தார்.

 

நான் நீங்கள் சற்று தாமதமாகப் போனால் உங்கள் மனைவி உங்கள் மேல் கோபப்படுவாரா என்று மேலும் துருவி அவரிடம் விசாரித்தேன்.

 

அதற்கு அவர் தனது மனைவியால் தன்னை யாரென்று அடையாளம் காணமுடியாது என்றும் இது கடந்த ஜந்து வருடங்களாக இருக்கிறது என்றும் கூறினார்.

 

உங்களை யாரென்றே அடையாளம் காணமுடியாத நிலையில் உங்கள் மனைவி இருக்கையில் நீங்கள் இப்பொழுதும் ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் நேரம் தவறாமல் அங்கு நிற்கவேண்டும் என்று தவிக்கிறீர்களே அவருக்கு தெரியவா போகிறது நீங்கள் போகவில்லை என்றால் என்று ஆச்சரியத்துடன் வினாவியபோது அந்த வயதான முதியவர் எனது கைகளை மெதுவாக தனது கைகளால் ஏந்திப்பிடித்த படி புன்னகையுடன் கூறினார்

 

” அவளுக்கு என்னை யாரென்று தெரியாமல் இருக்கலாம் ஆனால் எனக்கு அவளை யாரென்று தெரியும் என்று”

 

அவர் விலகிச்செல்லும் வரை நான் எனது கண்ணீரை கட்டுப்படுத்த வேண்டியிருந்தது…

எனது கைகள் புல்லரித்துக்கொண்டிருந்தன..அந்த நொடியில்தான் நான் உணர்ந்தேன் என் வாழ் நாளில் இப்படியான ஒரு நேசிப்பைத்தான் வேண்டும் என்று..

 

True love is neither physical nor romantic. True love is an acceptance of all that is, has been, will be, and will not be.

 

http://www.ampalam.com/2013/06/%E0%AE%89%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%AE%E0%AF%88-%E0%AE%85%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81-%E0%AE%92%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%B5%E0%AF%88%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%B0/

Edited June 25, 201312 yr by சுபேஸ்

இனியாவது புரிந்து கொள்ளுங்களப்பா..........