தமிழ்த் தலைமைகளே உஷார்...! ஆபத்துக்கள் பல முனையில் இருந்து..?

 

சங்ககாலத்தில் தலைவனை காணத்துடிக்கும் தலைவி தனது தோழியை தூதனுப்புவாள். தலைவியின் வேதனையை தலைவன்பால் அவள் கொண்ட காதலை தோழி தலைவனிடத்தில் விபரிப்பாள்.

 

 

போர்க்களத்திற்கான தூது, மன்னர்களுக்கும், சிற்றரசர்களுக்குமான தூது, போர் ரகசியம் தொடர்பான தூது, ஒற்றனுக்கும் மன்னன் அனுப்பும் தூது என்று தூதுக்களை வகைப்படுத்தினாலும், தூதுவிடும் பொழுது அதற்கு பலவாறான ஆதாரங்கள் உண்டு என்பதனை நோக்கவேண்டியிருக்கின்றது.

கிளியை, புறாவை, நண்பர்களை, காற்றை  என தூது விடுவதை நாம் படித்திருக்கிறோம். குறிப்பாக கம்ப ராமாயணத்தில் இராவணனுக்கு அனுமனைத் இராமன் தூது அனுப்பியதை இவ்விடத்தில் சுட்டி நிற்கலாம்.

அதேபோன்று துரியோதனனிடத்தில் இறைவனான கிருஸ்ணர் தூது சென்றதையும் நாம் நோக்கலாம். இவ்விதமான தூதுக்கள் ஏன்? எதற்கு நிகழ்த்தப்படுகின்றது என்பதை நாம் உன்னிப்பதாக அவதானிக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கின்றோம்.

 

ஆம், தூதின் நோக்கம், நம்மை சமாதானத்திற்கு அழைத்து வரல். எங்களது இயலாமையை அவர்களுக்கு தெளிவுபடுத்தல். அழிவுகள் உண்டாகும் என்பதை எடுத்துரைத்தல். காத்துக்கொள்ளும்படி வேண்டிக்கொள்ளல், முடியாது என்பதை மறுப்பதற்கு தூது அனுப்புதல் என்பதை கணிப்பிடலாம். இன்னும் பலவும் உண்டு.

 

இலக்கியங்களில் படைக்கப்பட்ட தூதுக்களை தமிழீழத்திலும் அழகாக தமிழீழக் கவிஞர் கையாண்டுள்ளார். 90களில் இந்திய இராணுவத்தினர் ஈழத்தில் அமைதிப் படை என்கின்ற பெயரில் உள்நுழைந்து மக்களை ஈவிரக்கமின்றி கொன்று குவித்த வேளை, எங்கள் இனம் பட்ட வேதனைகளையும், துன்பத்தையும் தமிழ் நாட்டில் இருக்கும் எங்கள் தொப்புள் கொடி உறவுகளுக்கு தெரியப்படுத்த, வீசும் காற்றே தூது செல்லு தமிழ் நாட்டில் இருந்தொரு சேதி சொல்லு.. ஈழத்தில் நாம்படும் வேதனைகள்..! என்னும் பாடல் வரிகளினூடாக காற்றினை தூதனிப்பியிருப்பார் கவிஞர்.

தமிழினத்தின் துன்பத்தை காற்றே அதிகம் உணர்ந்திருக்கும் என்பது கவிஞரின் முடிவு போலும்.

இவ்வாறான தூதுக்கள் தான் தமிழீழப் போராட்டத்தை சிதைத்தது என்பதையும் நாம் இவ்விடத்தில் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகின்றோம்.

2000ம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் ஆயுத ரீதியாக இலங்கை இராணுவத்தினரை விட மிகவும் பலபொருந்தியவர்களாக, நினைத்தும் பார்க்க முடியாத இடத்தில் அவர்கள் வளர்ந்திருந்தார்கள்.

இலங்கை இராணுவத்தினரால் தீரவே போராட முடியாத சூழலில் தான் இந்த தூது என்னும் கலை பயன்படுத்தப்பட்டது.

ஆம்! சர்வதேச நாடுகளுக்கும் பறந்த தூதுவர்களான, அன்றைய பிரதமர், ரணில், மங்கள சமரவீர என்று இலங்கையின் தூதுப்புறாக்கள் உல நாடுகளை கெஞ்ச, அக் கெஞ்சலின் தன்மையை உணர்ந்த சர்வதேசம், தங்கள் தூதுக்களை புலிகளிடம் அனுப்பியது.

இந்தியா சமாதானத்தை இலங்கையில் ஏற்படுத்துவதாக  கூறி, நோர்வே தலைமையில் சமாதான ஒப்பந்தத்தை கொண்டு வர, அதற்கு அமெரிக்கா தலையசைக்க, ஜப்பான் ஆமாம் போட தூதுவர்கள் வன்னிப் பெரு நிலப்பரப்பிற்குள் பிரபாகரனைக் காண ஓடோடி வந்தனர்.

எரிக்சொல்ஹெய்ம், யசூசி அக்காசி, ரணில் விக்ரமசிங்க, ரிச்சட் ஆர்மிடஜ் என்று ஒரு பெரும் படையெடுப்பே வன்னிக்குள் புகுந்தது. இத்தூதுக்கள் என்னமோ தமிழர் தரப்பை விரும்பி வந்தவர்கள் அல்ல.

இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு ஆட்சிசன் கொடுத்து புலிகளிடம் இருந்து மீட்கவே புறப்பட்டு தூதாக வந்தனர் வன்னிக்கு.

அவர்களின் உண்மையான எண்ணம் சமாதானத்தை விரும்புவதாக இருந்ததில்லை. சந்திரிக்காவின் ஆட்சி இக்கட்டில் இருப்பதை உணர்ந்த அப்போதை இலங்கைப் பிரதமர் உடனடியாக விரைந்து செயற்பட்டார். இலங்கை இராணுவம் புலிகளின் பிடியில் இருந்து காப்பாற்றப்பட்டது.

அன்று சமபலத்தோடு இருந்த புலிகளை மெதுவாக நசுக்கவும், சரிந்து வீழ்ந்த தமது படைகளை சீர்செய்யவும் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு ஒரு இடைவெளி தேவைப்பட்டது. அது தான் 2002ம் ஆண்டு சர்வதேச நாடுகளின் அனுசரனையுடனான சமாதான ஒப்பந்தம்.

சர்வதேச தூதுவர்களின், உதவியோடு தனது தூது அதாவது இவ்விடத்தில் ரணில் ஒற்றன் என்னும் வேடம் தரித்தார். சரியாகவே ஒற்றனின் பணியை செய்து முடித்தார்.

ஆம்! புலிகளின்  அப்போதைய கிழக்கின் தளபதியாக இருந்த கருணா அம்மானை புலிகள் அமைப்பில் இருந்து பிரித்தெடுத்து, புலிகள் அமைப்புக்குள் பிளவுகளை பிசகாமல் செய்தார் ரணில்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- எஸ்.பி.தாஸ் -http://www.tamilwin.com/show-RUmtyIQVSVku1C.html