தெளிவாகத் திட்டமிடும் சிங்களம்; குழம்பிப் போயிருக்கும் தமிழினம்;

இனி நாம் என்ன செய்யப் போகின்றோம்???

என்ன செய்வது என்று தெரியாத நிலையில் குழம்பிப் போயிருக்கும் தமிழர்கள், அடுத்த கட்ட நகர்வுகளை செய்தேயாகவேண்டும் என்ற கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றார்கள். ஆனால் தங்களுக்குள்ளேயே குழம்பமடைந்து கொண்டும், கருத்துப் பிளவடைந்து கொண்டும் சிலபேர் மனமுடைந்தும் இருப்பதை கண்ணூடாகக் காணமுடிகின்றது. நமக்குள் ஏன் இந்தக் குழப்பம்? ஏன் இந்தக் கருத்து வேறுபாடு ?? ஏன் இந்த மனமுடைவு??? நாம் செய்யவேண்டிய கடமைகள் மலைபோல் குவிந்து காத்திருக்கின்றன. ஆனால் நாமோ... நொடிந்துபோய் உட்கார்ந்திருக்கின்றோம்.

சிங்களம் தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு தனது அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளை படிமுறைப்படுத்தி தமிழினத்தினை அடிமைப்படுத்துவதற்கான மிகத் தெளிவான செயற்திட்டத்தினை தமக்கு ஆதரவான வல்லரசுகளின் பக்கபலத்துடன் அமுற்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டது. கைப்பற்றப்பட்ட தமிழர் பிரதேசங்கள் உட்பட அனைத்து தமிழர்வாழ் பிரதேசங்களையும் சிங்கள,பெளத்த மயப்படுத்துவதன் மூலம் தமிழரிற்கான பிரதேச தனித்துவத்தினை இல்லாமற் செய்வதற்கான சதித்திட்டத்தினை சத்தமில்லாமல் ஆரம்பித்துள்ளது சிங்கள அரசு. பிரதேச ரீதியாக மட்டுமல்லாமல் தமிழர்களுக்கு, அவர்களினது மனரீதியாகவும் தனித்தமிழ் பிரதேசம் என்ற எண்ணமோ அல்லது தமிழீழம் பற்றிய நினைப்போ வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக சில கொடுமையான வழிமுறைகளைக் கையாள முனைகின்றது.

அதன் வழியிலேயே, "புனர்வாழ்வு முகாம்" என்ற பெயரில் நம் தமிழ் உறவுகளை அடைத்துவைத்து தனது கொலைவெறித்தனமான களையெடுப்பு நடவடிக்கைமூலமும் உணவு,மருந்துப் பற்றாக்குறை மற்றும் சுகாதாரச்சீர்கேடுகள் போன்றவற்றினை திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தி நோய்த்தொற்றல்களை உருவாக்கி மறைமுகக் கொலைகளைப் புரிவதன் மூலமும் முடிந்தவரைக்கும் இனவழிப்பினை மேற்கொண்டுவருகின்றது.

"புனர்வாழ்வு முகாம்" என்ற பெயரில் இயங்கும் வதை முகாம்களில் நம் தமிழுறவுகள் அனுபவிக்கும் அவலங்களை வார்த்தைகளில் விபரிக்கமுடியாது. அம்முகாம்களுக்குள் நடக்கும் கொடுமைகள் பல வெளியே தெரியாமலேயே போய்விடுகின்றன. ஊடகங்களையும் தொண்டு நிறுவனங்களையும் சுதந்திரமான முறையில் அனுமதிக்காத நிலையில் இவ்வாறான கொடுமைகள் திட்டமிட்டு மறைக்கப்படுகின்றன. பசி பட்டினி, நோய்கள் என்பவற்றை விட உளரீதியாக அவர்கள் அடைகின்ற பாதிப்பும் அதனால் ஏற்படுகின்ற மனவலிகளும் தாங்கமுடியாதவை. காலத்தினால் அழியாத வடுக்களை அவை ஏற்படுத்தும்.

"வதை முகாம்களில் இவ்வாறு வதைபடுவதைவிட போரிலேயே செத்துமடிந்திருக்கலாம்" என்ற வாழ்க்கை வெறுத்துப் போன மனநிலையிலேயே அங்குள்ள மக்கள் இருப்பதை பார்க்கும்போதும், அங்கு நடக்கும் கொடுமைகளைக் கேள்விப்படும்போதும் நெஞ்சமெல்லாம் பதைபதைக்கின்றது.

காணாமல் போதல்கள்,சித்திரவதைகள், கொலைகள்,மரணங்கள் எல்லாம் அங்கு சர்வசாதாரணமாய் நடந்தேறுகின்றன. அங்குள்ள பெண்களின் மீது கட்டவிழ்த்துவிடப்படும் பாலியல் கொடூரங்கள் வரையறையில்லாமல் தொடர்கின்றன. விசாரணை என்ற பெயரில் நடக்கும் கொடுமைகளிற்கு அளவேயில்லை.

பெற்றோரை போரில் இழந்து அநாதரவாய் திரியும் சின்னஞ்சிறுசுகளை நினைக்கையில்... நெஞ்சு கனக்கின்றது. கல்வி கற்பதற்கான அடிப்படை வசதிகள் எதுவுமே ஏற்படுத்திக் கொடுக்கப்படாத நிலையில், தமிழர்களின் மூலாதாரமான கல்வியறிவும் சிதைக்கப்பட்டு ஒரு சந்ததியின் எதிர்காலமே கேள்விக்குறியாக்கப்படுகின்

சிங்கள பேரினவாத அரசு இன அழிப்பை வெற்றிகரமாக செய்து முடித்துவிட்டு அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளில் மும்முரமாக அமுல் படுத்தத் தொடங்கிட்டதுதான்.

உங்கள் கட்டுரை தற்போதைய நிலையினை எடுத்துக் காட்டுகிறது.