ஊடகவியலாளர் சிவநாயகம் அவர்கள் தனது 80 வது அகவையில் காலமாகிவிட்டார்.

இவர் யாழ்ப்பாணம் கொக்குவிலைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர். கொக்குவில் இந்துக்கல்லூரியிலும், வட்டுக்கோட்டை யாழ்ப்பாணக் கல்லூரியிலும் கல்வி கற்றார். கல்வியை முடித்ததும் ஊடகத்துறையில் சேர்ந்து டெய்லி நீயூஸ், டெய்லி மிரர் போன்ற பத்திரிகையில் கடமையாற்றினார். இவ்வூடகங்களில் வந்த இவரது ஆக்கங்களினால் இலங்கை முழுவதும் புகழ்பெற்ற ஊடகவியலாளர் என்ற பெயரைப் பெற்றார். இக்காலத்தில் தமிழர்கள் ஆயுதப் போராட்டத்தில் ஆரம்பிக்க சிவநாயம் அவர்கள் யாழ்ப்பாணம் வந்து யாழ்ப்பாணத்தில் 'Saturday Review' என்ற ஆங்கிலப் பத்திரிகையை நடாத்தி அதில் தமிழர்களின் சுதந்திர வேட்கையைப் பற்றிய ஆக்கங்களை எழுதினார். இதனால் இவரது பத்திரிகை நிலையம் சிறிலங்கா இராணுவத்தினால் எரியூட்டப்பட்டது. இதனால் தமிழகத்துக்கு அகதியாகச் சென்று அங்கு தமிழ் தகவல் மையத்தில் வேலை செய்தார். தமிழ் நேசன் என்ற பத்திரிகையை தமிழகத்தில் நடாத்தினார். அப்பத்திரிகையில் தமிழர்களின் போராட்டங்களை எழுதினார். இதனால் இந்திய அரசு இவரை தடாச் சட்டத்தில் சிறையில் அடைத்தது. சிறையில் நோய்வாய்ப்பட்டு இருந்த சிவ நாயகம் அவர்களுக்குத் தேவையான மருத்துவ வசதிகளை கிடைக்க இந்திய அரசு அனுமதி வழங்கவில்லை. மேலும் நோய் அதிகரிக்க, நிபந்தனையின் படி இவருக்கு சிறையில் இருந்து விடுதலை கிடைக்க பிரான்சு நாட்டில் அடைக்களம் பெற்றார். புலம் பெயர்ந்தாலும் கொடிய நோய்க்கு மத்தியிலும் 'Hot Spring' என்ற பத்திரிகையை ஆரம்பித்து அதில் தமிழர்களின் போராட்டத்தினைப்பற்றி எழுதினார். 2005ல் கொழும்பில் நோய் முற்றிய நிலையிலும் எழுதிய புத்தகம் தான் 'Sri Lanka: Witness To History' .இவர் முன்பு எழுதிய மற்றொரு புத்தகம் - 'Pen And Gun'. சுப்பிரமண்யம் சிவநாயகம் அவர்கள் தனது 80 வது அகவையில் காலமாகிவிட்டார்.

http://kanthappu.blogspot.com/2010/11/80.html

இவரது SriLanka - Witness to History -நூல் விமர்சனம்.

'சிறிலங்கா - வரலாற்றின் சாட்சி" என்ற ஆங்கில நூலைப் பார்த்தபோது பல எண்ணங்கள் மனதிலே வந்தன.

எழுபதுகளிலே, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளிவந்த ஆங்கில வார இதழான Saturday Review என்னும் பத்திரிகையின் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்து வாசகர்களின் மனங்களில் நீங்காத இடத்தைப் பெற்ற " Saturday Review சிவநாயகம்" என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்ட முதுபெரும் பத்திரிகையாளர் ஒருவரால் இது எழுதப்பட்டுள்ளது.

எமது இனப்பிரச்சனை உருவாகிய ஆரம்ப காலங்களிலே வெளிநாடுகளுக்கு வேலை தேடிச் சென்றவர்களும், உள்ளுரிலே வாழ்ந்த தமிழ் மக்களும், வாரம்தோறும் வெளிவந்த "Saturday Review" பார்த்துக்கொண்டிருந்த காலம் அது. அழகிய ஆங்கிலத்தில் உண்மையைச் சுவையாக எழுதும் ஆற்றல் படைத்தவர் சிவநாயகம். அவருடைய பேனா, அரசியலின் ஆழங்களை அநாயாசமாக, அழகிய சொற்சித்திரங்களாக வடித்துத் தந்தது. தமிழர்கள் மத்தியில் மட்டுமல்லாது, சிங்களப் பத்திரிகையாளர்கள், பிறநாட்டு பத்திரிகையாளர்களின் மதிப்பையும் பெற்று உயர்ந்தவர். Saturday Review என்னும் பத்திரிகைச் செயலகத்தை தேடி யாழ்ப்பாணத்திற்கு அமெரிக்கத் தூதுவர் முதல் பிறநாட்டு, உள்நாட்டுப் பத்திரிகையாளரும் ஒரு காலத்தில் செல்வதற்கான நிலையை உண்டாக்கியவர் திரு சிவநாயகம்.

அவர் இன்று தமது எழுபத்தி ஐந்தாவது வயதிலும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். இந்த வருட ஆரம்பத்தில் அவர் எழுதி வெளியிட்டிருக்கும் நூல் தான் 'சிறிலங்கா - வரலாற்றின் சாட்சி". கிட்டத்தட்ட 57 வருடகால ஈழத்தமிழினத்தின் வரலாற்றை (இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற காலம் முதல்) அவர் மிகவும் துல்லியமாக இந்நூலில் பதிய வைக்கிறார்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இனவிடுதலைக்கான போராட்டங்கள் ஆரம்பிப்பதைச் சரித்திர வாயிலாகப் பார்க்கலாம். நோர்வே, சுவீடன், ஐயர்லாந்து போன்றவை தமது தனித்துவத்தைப் பாதுகாக்கும் முயற்சியில் தனியாக பிரிந்து போயின. இந்த வரிசையிலேயே தமிழினத்தின் விடுதலையையும் திரு சிவநாயகம் இந்நூலில் ஆராய்கிறார்.

வரலாற்றாசிரியர் ஒருவர் தேதி வாரியாக, செய்திகளைப் பதியும்பொழுது, அவற்றின் தொகுதி, அவை கூறும் பாதிப்பு, காரணமாக வாசிப்பவர்களின் மனதிலே பாரத்தையும், அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்தும் தன்மை ஒன்று உள்ளது. ஆனாலும் வரலாற்றையும் சுவையாகக் கூறமுடியும் என்பதற்கு திரு சிவநாயகம் அவர்களின் எழுத்து சிறந்ததோர் எடுத்துக்காட்டு.

83 ஆம் ஆண்டுமுதல் தமது பத்திரிகையில் சிங்கள அரசைத் தாக்கி எழுதிய காரணத்தால் இரவோடிரவாக நாட்டை விட்டுக் கடல் வழியே இந்தியாவுக்குச் சென்று தஞ்சம் புகுந்தவர், அங்கேயிருந்த அரசின் ஆதரவுடன் Tamil Nation என்னும் பத்திரிகையை ஆரம்பித்து எமது விடுதலைப் போராட்டத்தை உலகறியச் செய்தார். ஆனால் அரசியல் பழிவாங்கல் காரணமாக வேலூர்ச் சிறையில் மூன்று வருட காலம் அல்லல்பட்டு இந்திய அரசால் நாடு கடத்தப்பட்டு பிரான்சில் தஞ்சம் புகுந்து அகதியாகப் பல இன்னல்களைச் சந்தித்தார். எனினும் மேல்நாட்டு நூல் நிலைய வசதிகளின் பயனாக, அரசியல் ஆவணங்களைப் பெற்று உண்மையான சரித்திரச் சான்றுகள் நிறைந்த இந்நூலை அவரால் எழுத முடிந்துள்ளது. புற்று நோயாளியான இவர், தமது முதுமைக் காலத்தை பிறந்த மண்ணிலே கழிப்பதற்காக இன்று நாடு திரும்பியிருக்கிறார்.

'சிறிலங்கா - வரலாற்றின் சாட்சி" என்னும் இந்நூலில் தானே ஒரு சாட்சியாக நின்று எழுதுவது போல எழுதுகிறார் - அரசியலும் இவர் வாழ்வும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருப்பதால், இந்நூல் சுயசரிதை போலவும் சரித்திர நூல் போலவும் விளங்குவது தவிர்க்க முடியாதது.

1956 ஆம் ஆண்டு, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து தொடரூந்து மூலம் கொழும்பு நோக்கி வரும் இவர் நடுவழியிலே சிங்களக் கும்பல் ஒன்றினால் தாக்கப்பட்டு, தொடரூந்திலிருந்து வெளியே தள்ளி விடப்பட்ட கதையோடு நூலை ஆரம்பிக்கிறார். இவர் மாத்திரமல்ல வேறு பல தமிழர்களும் தன்னோடு அடி வாங்கியதையும் பார்த்தபோதுதான், தனது பிறந்த மண்ணிலே வாழமுடியாத காரணம், தான் தமிழனாகப் பிறந்த குற்றம் ஒன்றே என்பதை உணர்ந்ததாகவும் எழுதுகிறார். அன்று அவர் ஓர் இளைஞன். அப்பொழுது ஏற்பட்ட இந்த வடு அவரை ஒரு தார்மீக எழுத்தாளனாக உருவாக்கியது என்பதை இந்நூல் மூலம் அறிகிறோம். டெய்லி நியூஸ், டெய்லி மிரர் பத்திரிகைகளிலே அவர் தொடர்ந்து செயலாற்றிய போதும், Saturday Review இன் பின்னரே இன விடுதலையைப் பற்றி எழுதும் வலுமிக்க எழுத்தாளராக மாறுகிறார்.

இந்தப் பதிவைப் பார்த்தபோது மகாத்மா காந்தியை இந்தியர் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக தென்னாபிரிக்க வெள்ளையர் ரயிலிலிருந்து வெளியே இழுத்துத் தள்ளிய நிகழ்வும், காந்திஜியின் வாழ்வில் அந்நிகழ்ச்சி ஏற்படுத்திய பாரிய மாற்றமும் நினைவில் வந்தது. இன விடுதலைக்காகச் சிறை சென்ற நெல்சன் மண்டேலா, இனத்துக்காகப் போராடி உயிரிழந்த சேகுவேரா போன்றவர்களின் வரிசையிலே திரு சிவநாயகத்தின் எழுத்துக்களையும் சேர்த்துப் பார்க்க முடிகிறது. இவரின் ஆயுதம் பேனா ஒன்றே. இந்தப் பலம் பொருந்திய ஆயுதத்தை அவர் கையாளும் முறையை இந்நூலிலே பார்த்து அதிசயப்படுகிறோம்.

இந்நூலின் பிரதான அம்சம் எமது இளைஞர்களின் இன விடுதலைக்கான தார்மீகப் போராட்டம் - அவர்களின் தியாகம். புலிப்படை வீரரின் தியாக உணர்வு அவரின் எழுத்தில் புதியதோர் உத்வேகம் பெறுகிறது. ஆழமாக எமது உணர்வைத் தாக்கி, எம்மை மெல்ல மெல்ல உலுக்கி விடுகிறது இவருடைய எழுத்துத் திறன். 'உள்ளத்தில் உண்மையொளி உண்டாயின் வாக்கினில் ஒளி உண்டாம்" என்பதை அவரின் எழுத்தின் சத்தியத்தில் தரிசிக்கிறோம்;. பெரும்பான்மையினரின் தந்திரங்கள், படைபலத்திற்கு முன் எமது மூத்த அரசியல்வாதிகளின் சாத்வீகப் போராட்டங்களின் தோல்வியை, இயலாமையை, உணர்ந்து செயல்பட்ட இளைஞர்களின் எழுச்சியை, நியாயப்படுத்துவதன் மூலம், தேதி வாரியாக, போராட்டத்தின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் இவர் பதிய வைத்துள்ள முறையில் இது சிறந்ததோர் வரலாற்று ஆவணமாக விளங்குகிறது.

இந்தியாவிலே வாழ்ந்த காலத்திலே, அவருடைய அனுபவப் பதிவுகள், இன்றைய நிலையில் பின்னோக்கிப் பார்க்கும் போது பல செய்திகளை விளக்கி நிற்கிறது. தமிழ் மக்கள் இந்தியாவைத் தாயாகவும் தம்மைச் சேயாகவும் எப்பொழுதும் நினைத்திருந்தமையையும், பின்னர் ஏமாற்றமடைந்ததையும் வேதனையோடு பதிகிறார். தமிழரின் இன்றைய நிலைக்கு இது ஒரு முக்கிய காரணம் என்கிறார். இந்தியாவின் பிரித்தாளும் தந்திரோபாயத்தின் விளைவுகளால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழினத்தின் விடுதலைப் போராட்டம், ஒரு இக்கட்டான சூழலில் இன்று இருப்பதையும் வல்லரசுகள் சிறிய இனங்களைப் பகடைக் காய்களாகக் கருதுவதையும் அரசியலாளரான இவரின் எழுத்தில் பார்க்க முடிகிறது.

இந்தியாவிலே தன்னைச் சிறையிலே அடைத்த போது, அங்கே காரணமில்லாமல் பல இலங்கையர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்ததைப் பற்றி இந்த மனிதாபிமானி வேதனையுடன் எழுதுகிறார். சிறைவாசத்தின் போது அவர் அனுபவித்த துன்பம் வாசிப்பவர்களின் மனதை உலுக்கி விடுகிறது. சிறையிலிருந்து தன்னை விடுவிக்கவும், பின்னர் தனக்கு அரசியல் தஞ்சம் பெற்றுத் தரவும், தன்னுடைய எழுத்துப் பணிக்குப் பல வழிகளிலும் உதவி அளித்த புலம்பெயர் தமிழ் மக்களின் ஆதரவை நன்றியுடன் இந்நூலில் நினைவுகூர்கிறார்.

யாழ்ப்பாணத்தில் IPKF இனரின் செயல்களைக் கண்டித்து எழுதுகையில், அவர்களின் தளபதிகள் சிலர் புலிப்படைத் தளபதிகள் மீது வைத்திருந்த பெருமதிப்பையும் இந்நூலில் அவர் பதிவு செய்யத் தவறவில்லை. அரசியல் காரணங்களால், இனவிடுதலை எப்படிப் பாதிக்கப்பட்டது என்பதை ஆராயும் வகையில் போராட்ட வரலாற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத பலருக்கும் இவரது விளக்கம்; தெளிவை ஏற்படுத்துகிறது.

யாழ்ப்பாண நூல் நிலையம் எரிந்த கதை பற்றி எழுதும்போது ஒரு இனத்தின் கலாச்சாரத்தை அழித்தால் அந்த இனத்தையே அழித்துவிடலாமென்று மனப்பால் குடித்தவர்களின் அறியாமையை எள்ளி நகையாடும் அவருடைய எழுத்து பல உண்மைகளை உணர்த்துகிறது. நூல் நிலையத்தின் நடு மாடியிலே புராதன ஏட்டுச் சுவடிகளும் அரிய ஆவணங்களுமிருந்தன என்றும் அவற்றிற்கே முதலில் இனவாதிகள் தீயிட்டனர் என்ற செய்தியை எழுதுகையில், ஏனைய நூல்களைக் காப்பாற்ற முடிந்தாலும், இவற்றை அழிக்க வேண்டும் என்பதே துவேச மனப்பான்மை கொண்டவர்களின் நோக்கம் என்ற உண்மையை உணர வைக்கிறார்.

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றிலே, சிங்களத் தலைவர்களுடன் இணைந்து தமிழர்களான சேர் பொன்னம்பலம் இராமநாதன், சேர் பொன்னம்பலம் அருணாசலம் என்ற தமிழர்கள், இலங்கைக்குச் சுதந்திரம் பெற்றுத் தந்தவர்கள் என்றும், ஆனாலும் அதே சிங்கள மக்களின் துரோகத்தைத் தமிழ் மக்கள் காலம் கடந்து உணர்ந்ததையும் காட்டும் சிவநாயகம் அவர்கள், பிரிட்டிசாரிடம் திரு ஜின்னா பாகிஸ்தானைப் பெற்றது போல தமிழ் மக்களும் சுதந்திரம் பெற்ற பொழுதே தமது உரிமைகளைப் பெற்றிருந்தால் இன்று இந்நிலை வந்திருக்காது என்று வருந்துகிறார். 'நம்பிக் கெட்டவர்கள்" தமிழர் என்ற வருத்தத்தைப் பதிவு செய்கையில், அனிதா பிரதாப் என்னும் இந்தியப் பத்திரிகையாளருக்கு தமிழ்த் தேசியத் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் கூறிய வாசகத்தையும் இங்கே பதிவு செய்கிறார்.

'திரு ஜயவர்த்தனா ஒரு நல்ல பௌத்தராக இருந்திருந்தால், நான் இப்படி துப்பாக்கியோடு திரிய வேண்டியதில்லை" என்பதே தலைவரின் வாசகம்.

இவருடைய எழுத்தைப் பெரிதும் மதிக்கும் சிங்கள அறிஞர், திரு ஏட்றியன் விஜயமான (Adrianne Wijeyamanne) இந்த நூலுக்கு சிறந்ததோர் முன்னுரையை வழங்கி, எமது இன விடுதலையின் நியாயப்பாட்டை வலியுறுத்துவது நூலின் மதிப்பை உயர்த்திவிடுகிறது.

அன்றைய யாழ்ப்பாண வாழ்க்கையைச் சுவைபட எழுதும். சிவநாயகம் அவர்கள் தான் பிறந்து வளர்ந்த கொக்குவில் கிராமம் பற்றிய அழகிய சொற் சித்திரம் ஒன்றை இங்கே பதிய வைத்திருப்பது இந்நூலுக்கு மேலும் மெருகூட்டுகிறது.

'கொக்குவில், யாழ்ப்பாண நகர எல்லையில் அமைந்திருக்கிறது. அது கிராமமுமில்லை நகரமுமில்லை. சிறு சிறு ஒழுங்கைகள் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் போய் முடியும். சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு ஒழுங்கைகளுக்குள்ளால் சுற்றலாம். நினைத்தவுடன் யாழ்ப்பாண நகரத்திற்குப் போய் வந்து விடலாம். பின்னர் இந்தக் கிராமப் பண்பாட்டுக்குள் வந்து அமைதியாக இருக்கலாம்" என்று வர்ணிக்கிறார்.

யாழ்ப்பாணத்திலேயுள்ள எந்த ஒரு கிராமத்திற்கும் இவை பொருந்தும் என்றாலும், அவர் எழுதியுள்ள முறையில் அவருடைய கொக்குவிலைப் போன்ற அழகிய கிராமமே இல்லை என்பது அவருடைய ஊர்ப்பற்றையே காட்டுகிறது. இந்தப் பற்றே அவரின் இனப்பற்றாகவும் பின்னர் மலர்கிறது. கொக்குவிலிலே ஒரு பல்லினக் கலாச்சாரம் இருந்தது என்று எம்மை ஆச்சரியத்திலே ஆழ்த்துகிறார். வீடு வீடாகச் சென்று, சீனத்துப் பட்டு விற்ற சீன தேசத்து வியாபாரி, தலையிலே பெட்டியைச் சுமந்தபடி விசுக்கோத்து, சீனிப் பணிஸ், கேக் விற்ற சிங்கள பாண் வியாபாரி, பள்ளிகளிலே கர்நாடக இசை, ஆங்கிலம் கற்பித்த தென்னிந்திய தமிழ், மலையாளப் பட்டதாரிகள், சிங்களம் கற்பித்த பௌத்த பிக்கு என்று பலரைப் பற்றி எழுதுகிறார். இந்தப் பிக்கு தமிழை விரும்பிக் கற்று சிலப்பதிகாரத்தையும் மணிமேகலையையும் பின்னர் சிங்களத்தில் மொழிபெயர்த்து எழுதிய செய்தியையும் அறிகிறோம். தமிழறிஞர் தனிநாயக அடிகளார், இப் பௌத்த அறிஞரரன தம்மரத்ன தேரரை முதலாவது தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாட்டுக்கு அழைத்துக் கௌரவித்த போது அவர் 'சிங்கள எழுத்துக்களில் தமிழ் மொழியின் பாதிப்பு" என்னும் பொருள் பற்றி உரையாற்றியவர் என்று அறிய வியப்பாக இருந்தது.

கொக்குவிலை ஒர் உலகக் கிராமம் Global Village போல உருவாக்கி விடுவது அவரின் எழுத்தின் சிறப்பு. பல்லினக் கலாச்சாரம் என்ற கருத்து இந்நாட்களில் ஏதோவொரு புதிய கருத்துப் போலத் தோன்றினாலும், அன்றே எம்மவர் இவற்றை இயல்பாக ஏற்று பண்புடன் வாழ்ந்ததை பெருமையோடு குறிப்பிடும் வகையில் அவரது இனப்பற்று தெரிகிறது. மேலும் இவருடைய முன்னோரான முதலியார் இராசநாயகம் அவர்கள் ஈழத் தமிழரின் பெருமையை விளக்கும் "பண்டைய யாழ்ப்பாணம்"Ancient Jaffna என்னும் நூலைத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் எழுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே எழுதியுள்ளார் என்பதையும் இந்நூல் மூலம் அறிய மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

இவ்விடத்தில், சிவநாயகம் அவர்கள் இந்நூலில் குறிப்பிடும் ஒரு கதையைப் பற்றிக் கூறி இவ்விமர்சனத்தை நிறைவு செய்ய விரும்புகிறேன்.

அமெரிக்க எழுத்தாளரான ஏர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே என்பவர் The Old Man and the Sea (கிழவனும் கடலும்) என்ற ஒரு நாவலை எழுதியுள்ளார்.

ஒரு கிழவனுக்கு கடலிலே மீன் பிடிக்கும்பொழுது தூண்டிலிலே பெரிய மீன் ஒன்று சிக்கியது. அவனுக்கு அதனைக் கரைக்குக் இழுத்துவரும் சக்தி இருக்காததால், அதனை ஒரு சிறுவனின் உதவியோடு கரை சேர்க்கிறான். ஆனால் கரைக்கு வந்தபின் பார்த்தால், மீனைக், காணவில்லை - அங்கே மீனின் எலும்புக்கூடு மாத்திரமே இருந்தது. வலிய சுறா மீன்கள் மீனின் சதையை உண்டுவிட்டன. இந்த நூலை எழுதும்போதெல்லாம் இந்தக் கதை தனது மனதில் மீண்டும் மீண்டும் வந்தபடியே இருந்ததாக சிவநாயகம் அவர்கள் எழுதுவதை வாசிக்க வேதனையாக இருந்தாலும், கதையில் வந்த முதியவரைப் போலல்லாமல், அவர், தனது முதுமையிலும், நோய் வாய்ப்பட்ட நிலையிலும், மனவலிமை ஒன்றையே ஆயுதமாகக் கொண்டு, ஒரு சிறந்த பொக்கிசத்தைத் தமிழ் மக்களுக்கு, உலக வரலாற்றுக்கே தந்துவிட்டார் என்று நாம் பெருமைப்படலாம். அவருடைய ஆங்கில சொற்பிரயோகத்தின் வன்மை, அதனூடு இழையோடும் நகைச்சுவை, அரசியல் உண்மைகளை மனதில் பதியவைக்கும் திறமை ஆகியன இவ்வரலாற்று நூலை ஏனைய வரலாற்று நூல்களிலிருந்தும் வேறுபடுத்திக் காட்டுவதால் இன்றைய எமது இளம் தமிழ்ச் சந்ததியினருக்கு இந்நூல் ஒரு சிறந்த கொடை என்பதில் சந்தேகமில்லை.

"Que Sera Sera

Whatever will be,will be,

நடப்பதுதான் நடக்கும்"

என்னும் பாடல் வரிகளோடு நூலை நிறைவு செய்யும் சிவநாயகம் அவர்கள் - தனது வாழ்வு 'பாம்பும் ஏணிப்படியும்" (Snake & The Ladder) போன்றது என்றும், ஏதோ கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தி ஒன்று தன்னை வழிநடத்தியது என்றுதான் சொல்லலாம் என தனது கதையை முடிக்கும்போது

'எழுதிச் செல்லும் விதியின் கைகள் எழுதி எழுதிச் மேற் செல்லுமே"

என்ற உமர் கய்யாமின் பாடல் வரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

பராசக்தி சுந்தரலிங்கம் (அவுஸ்திரேலியா)/ தமிழ்நாதம்

http://karikaalan.blogspot.com/2005/09/srilanka-witness-to-history.html

Veteran journalist Sivanayagam passes away

Veteran journalist S. Sivanayagam whose contributions were part of the history of the liberation struggle of Eezham Tamils, passed away on Monday in Colombo at the age of 80. The funeral will take place on Thursday.

Joining The Daily News in 1953, he became the founder editor of Saturday Review started in Jaffna in 1982. The weekly that made a name in the early stages of the Tamil militant struggle had an abrupt end with the 1983 pogrom. He was later in charge of the Tamil Information Centre in Chennai. In 1990, he was editing a new journal Tamil Nation. Following the assassination of Mr. Rajiv Gandhi, he was arrested without any charges, harassed, insulted and was ill treated by the Indian intelligence. He left India in 1993 to get asylum in France. He was also residing in London. Ailing from bone cancer, a few years ago he went back to Colombo and was remaining silent.

During his stay in London, Mr. Sivanayagam launched and edited the monthly journal 'Hot Spring' and also mentored Diaspora Tamil writers and journalists.

The 684-page monograph he brought out, “Sri Lanka: A Witness to History” is also a monograph on the history of the liberation struggle of Eezham Tamils from the point of view of a journalist.

Born in Va’n’naarpa’n’nai in Jaffna on 7th September 1930, Mr. Sivanayagam had his schooling at Kokkuvil Hindu College and at Jaffna College.

Since 1953, he was in the editorial staff of various newspapers coming from Colombo: The Daily News, The Times of Ceylon and The Daily Mirror. In the 70s, he was editor to the publications of the Ceylon Tourist Board.

TamilNet joins the Eezham Tamil nation in paying tributes to him and conveying condolences to his bereaved family members.

http://tamilnet.com/art.html?catid=13&artid=33138

அன்னாருக்கு எனது அஞ்சலிகள்..

Anther loss for us. An active writer and participant of many discussions.

Deepest sympathy and condolences to the family.

Courageous popular journalist who contributed his life to his people

Mr Subramaniam Sivanayagam passed away in Colombo on Monday 29th November 2010

For Iyah (Mr) Sivanayagam

A Lovely soul has passed today

from Earth to the next place.

Full of humour, light and

Mischievous love

of life, of laughter – of people in

the broadest sense – humanity –

and His people.

Tireless journalist – writer of truth

I feel limp with sorrow

like a leaf without water

but salt water flows from my eyes

in a wellspring of grief.

This history – this path of an

oppressed people – trod by

many – drew all of us together

attempting to speak out and

expose the injustice.

What a herculean task

He did

Over the decades.

History will recognise his feat.

-- Deirdre McConnell, 30 Nov.2010

Mr Subramaniam Sivanayagam known fondly to the diaspora as “Iyah”, editor of “Saturday Review”, “Tamil Nation” and “Hot Spring” passed away in Colombo on Monday 29th November 2010.

While Mr Sivanayagam was living in Colombo until 1981 – he worked for the ‘Ceylon Daily News’, the ‘Daily Mirror’, J. Walter Thompson and the Ceylon Tourist Board.

He moved to Jaffna in 1981 and worked as the founder editor of the “Saturday Review”, a newspaper started by Tamil intellectuals. This was the first Jaffna English newspaper. As the ‘Saturday Review’ was banned by the J. R. Jeyawardena government and they troubled Mr. Sivanayagam, he went to India and worked there for the “Tamil Information Centre” for a few years. Then along with his friends, he started an English fortnightly newspaper, “Tamil Nation”. While he was working for Tamil Nation, he was arrested by the Indian authorities under TADA and detained for few years in India.

As soon as he was released from prison, he came to France, sought political asylum and lived in Paris for a few years. While in Paris, he started publishing the monthly magazine “Hot Spring”. During his stay in Paris, he had a heart attack and underwent an operation. As he was also suffering from diabetes, his friends in the United Kingdom encouraged him to move to London, where he could live closer to them and some of his relatives as well. In London, he continued to publish the popular “Hot Spring” magazine.

While in London, he published two books (“Pen and the Gun” & “Sri Lanka – Witness to History” – A journalist’s Memoirs 1930 – 2004) which contain his popular articles and writings, expressing his experiences as a journalist and the effects of politics in Sri Lanka.

As his illness got worse, he decided to live with his family and moved to Colombo in 2005. Since then he lived there, frequently visiting doctors and the hospital due to his worsening illness.

Mr Sivanayagam passed away yesterday at 11pm Monday 29 November 2010, leaving his wife, two daughters, grandchildren and his son-in-law.

According to his family, his funeral will take place on Thursday 2nd December in Colombo.

May this courageous popular journalist who contributed his life to his people, rest in peace.

We, the Tamil Centre for Human Rights – TCHR, along with many other International Human Rights organisation, express our heartfelt condolences to his wife, daughters and other family members. We share with them their sorrow during this difficult period.

3 / 4 Vishnu Residence

9 Shrubbery Gardens

Bambalapittya

Colombo 4

Sri Lanka

http://www.tamilcanadian.com/article/5995

அன்னாருக்கு எனது அஞ்சலிகள்.

Sivanayagam of Tamil Eelam - A wreath from a Sinhalese ‘traitor’

This is not an account of one of the greatest Tamils I have had the privilege of knowing – ‘Aiyah’ to countless Tamils, ‘Siva’ to me. It is not even a tribute but just ‘a bunch of flowers’ picked from ‘my garden’ and belatedly sent for Siva’s funeral on 2nd November 2010, in blood-drenched Sri Lanka, where this disarmingly quiet and unassuming man chose to spend the closing years of his extraordinary life. It is belated because I was working in a remote part of Australia, away from home and my books when the news reached me by ‘bush-telegraph’.

In the 79 years that I have been on this globe, I have had the good fortune to meet and work with some inspiring people – not all of them Tamils – but all of them totally dedicated to the entirely justifiable cause of the Tamil people to live with equality, dignity and safety (and now live at all), in the country of their birth.

These shining lights in a world of darkness include C.J.T.Thamoderam, Father of British Tamils, an unassuming visionary man, who set up so many organisations for Tamils in London, whom Siva described as “the eminence grise of the Tamil expatriate community in Britain”, Professor C.J.Eliezer, a brilliant mathematician from the Jaffna Peninsula whose work was commended by Einstein, and later became the Father of Tamils in Australia, and who chaired so many meetings across the world at which I spoke, Adrian Wijemanne, an extraordinary Sinhalese, who has been the sole sane Sinhalese voice, my mother’s brother Edmund Samarakkody, lawyer turned Marxist politician who campaigned all his long political life for the Tamil people and predictably died penniless, Anglican Bishop Lakshman Wickremasinghe, the Christian ‘light’ that could not be extinguished, his Roman Catholic counterpart in Jaffna, the rock-solid Bishop Bastiampillai Deogupillai, who refused to flee Jaffna when the Sri Lankan murderous regime under Chandrika Kumaratunga decided to carpet-bomb Jaffna with half a million people, David Selbourne, the British journalist, who challenged J.R.Jayawardene’s despotic regime for years, was arrested in Colombo, deported and banned from returning, who now lives a penniless life in Italy, Sabapathy Thillairajah, now blind and barely alive, who continues to be the main ‘forwarding agent’ of Tamil news from his overworked chair in Washington, the seemingly everlasting Fr S.J.Emannuel, the current head of the Global Tamil Forum, the quiet achiever Kandiah Kandasamy, a corporate lawyer who sacrificed a 5-star life in Colombo to return to Jaffna to work for the Tamil cause, and then to London to head the Tamil Information Centre, and, of course, Subramanium Sivanayagam, the daring Tamil journalist who used his pen far more effectively than those who wield AK47 machine guns, multi-barrel rocket launchers or dispatch Kfir bombers.

Siva knew all of them and has described their contributions in his monumental 683 page tome, Sri Lanka: Witness to History. A Journalist’s Memoirs 1930-2004. In it he also described his voluntary exit from a secure job in Colombo, to a dangerous life in Jaffna as the Editor of the Saturday Review which achieved international fame, his near- arrest by Sri Lanka’s first (but tragically not last) dictator, J.R.Jayawardene, his midnight escape by a speed boat to India carrying just a gold bangle given to him by his wife to enable him to survive in India, his arrest and imprisonment in India chained to a bed, and

then his life as an international fugitive in Europe.

As someone who has been deeply involved in the struggle of the Tamil people for the past six decades, I am more than familiar with Siva’s journalistic contribution over the years. Amazingly, I had never actually met the man. This finally occurred in June 2001 when I was invited by C.J.T.Thamoderam to address his ITF (International Tamil Foundation), another of this amazing man’s creations. Rather than deal with the Tamil struggle, as I had intended to do, I was asked to speak on “The Abuse of Democracy in Sri Lanka”.

This I did, and invited questions from the packed hall. In an attempt to prevent mini- speeches under the guise of a question, they had to be sent as a note to the podium. One of them read, “You do not need to answer this if you do not want to. Is it true that your cousin’s daughter is about to marry a Tamil? S.Sivanayagam” (The reference was to the daughter of the then President, Chandrika Bandaranaike Kumaratunga).

I read out the question aloud and said, “Yes, I will answer it if S.Sivanayagam stands up so that I can see him”. With no visible response, I asked again, “If Mr Sivanayagam wants the question answered, will he stand up?” Someone in the audience spoke up, “He is standing”. I asked, “Where?” “Right there, next to that pillar”.

Siva, 5ft 1inch (155 cm) in his slippers, (as he informs us in his book), was, indeed, standing. Addressing him I said, “Mr Sivanayagam, I will answer that question as best I can, if after the meeting I can give you a great big hug for all that you have done for our Tamil people.” Answering his question, I said that I really did not know because my family had decided to give me a miss, a lost cause.

Leaving the podium, I did what I had wanted to do for years. Having recovered from the bear-hug, in his soft, whispering voice, he asked me whether I would ‘honour’ him (!) by spending the day, two days later, when I was to address another meeting, “Democratisation. Time for Radical Change”, at the Sivayogan Hall, Tooting, where I had just been appointed as the Patron of the Truth and Justice Committee, by that live wire, Nagaratnam Seevaratnam and his group of Tamil activists. Deciding to cancel all the appointments made for that day, I decided to spend the time with Siva. Would anyone have done otherwise?

Siva picked me up from Tooting station, and took me to his ‘one-room-shared-toilet- shared-kitchen’, one bed, one chair and a table, apologetically saying, “There is not much room, but it is OK for me”. I stretched out on Siva’s bed, he sat somewhere. Having discussed everything from the past to the present to the future, we decided to head for the meeting. Then came a request from Siva, “I wondered whether I could ask a favour?” I responded, “Siva, I am so indebted to you that I will do whatever you want.” It was a rash offer since I did not know the bombshell that was coming. “Would you write the Foreword to the book I have just completed ‘The Pen and the Gun. Selected writings 1977-2001?” I said that I would be honoured to do so, but that I felt he should find someone more suitable.

Returning to Australia, and increasingly worried that my Foreword would be a kiss of death for his book, I expressed my concerns to Siva. He replied with typical Sivanayagam-defiance, “Damn those who refuse to go through the book because your name appears in it. Posterity is on our side, Brian”.

It is of interest that the Foreword for both of Siva’s books have been written by Sinhalese ‘traitors’, “ Witness to History” by the incomparable Adrian Wijemanne, the ”The Pen and the Gun” by me. It was not because he did not know enough international celebrities who would have been delighted to do so. But that was Siva.

Soon after the ITF address, I was asked what I wanted to do. I said, “To meet the ailing Adrian Wijemanne whom I have never met”. That was arranged. Thamoderam and Siva decided to come with me. The car arrived to collect me sooner than I expected. I grabbed the first shirt that came to hand, a ghastly one, as you will see.

We zoomed off to Cambridge where Adrian’s wife had made patties and asparagus rolls. I pulled out my ancient camera to record this unique meeting – two Tamils and two Sinhalese, all of them thoroughly committed to the Tamil struggle for justice. It was the first and last time that the four would meet. Siva wanted a copy which I sent him, forgetting to mention that it was not for public viewing. I was shattered to see it published in Witness to History, opposite page 493. There you can see the late Adrian Wijemanne, the late C.J.T.Thamoderam, the (now) late Sivanayagam, and me in my ghastly shirt.

Before I too become ‘late’, I intend to publish Adrian’s writings, taken off his computer by his daughter, and forwarded to me by his close friend, another sane Sinhalese, Neville Jayaweera, a former Government Agent of Jaffna, whose thinking is very much like that of Adrian.

When Siva decided to return to Colombo to spend the closing years of his life in that dangerous country (for Tamils), I telephoned him from Australia frequently, but not frequently enough, to see how he was going in that barbaric and unpredictable country. When I heard that he had a potentially fatal illness, our talks drifted from Tamil Eelam to his own survival - “Ðon’t worry, Brian, I really am O.K.” - an optimism that I, with my medical knowledge, did not share.

I told him that I would love to pay a one-day visit to Sri Lanka just to give him one last hug. With wit and humour that never left him, he said, “I am sure you will be most welcome, but I fear that your visit will only increase the number of ‘disappeared’ by one more. I would much rather that you continue to be alive and a pain in the neck to the Sinhalese regime, as you have been for so many years”.

Literally days before he died, I had arranged for a friend of mine who had just gone to Sri Lanka from Australia to fit up a dvd player in Siva’s home so that he could see the dvds I had recorded. I have just called Sri Lanka to say that, alas, it is too late.

Siva sent me a copy of The Pen and the Gun with a note, “Brian, With the warmest regards and tons of thanks. S.Sivanayagam”. This book will be left in my will to the Library of Tamil Eelam, when it is established, as it most certainly will be, the murderous Rajapaksa junta notwithstanding.

The Tamil Sivanayagam and Kanthasamy, and the Sinhalese Wijemanne, are hard acts to follow, but it must be done, it has to be done. A dreadful Sinhala junta, drenched with the blood of thousands of innocent Tamils whose only crime was that they were born Tamil in the North and East, cannot be allowed to succeed. To get into bed with this murderous regime that has attempted genocide of the Tamil people, have committed

extensive crimes against humanity, and violated international laws and even Sri Lanka’s own Constitution, now linking hands with a similar regime in China, is not an option.

Tamil Eelam is not going to be a walk in the park. To simply run around shouting “What do we want? Tamil Eelam”, will not deliver Eelam. No country has ever voluntarily surrendered territory. This is not about to change.

That said, the assertion by an LTTE spokesman in a speech on 13 November 1983 in Madras, reported in the Weekend Sun, was pathetically simplistic. Here is what he said:-

“The fight for Eelam will be by bullets and not by words across the table. For this we are raising a national liberation army… the Indian government is riding the wrong horse.”(The reference was to Indian discussions with the elected parliamentary representatives of the Tamil people – the Tamil United Liberation Front.)

What was said, which also reflected LTTE thinking, indicated a serious lack of appreciation of the reality of the international geopolitical agenda for the control of the Indian Ocean that had nothing to do with the rights of the Tamils, the self-seeking Chinese military and economic interests, the critical importance of India and the absolute need to do nothing to put India off-side, the possibility, indeed probability, of a Sinhala regime that would be prepared to shed however much Tamil civilian blood as was necessary to establish its political ambitions in the South, the absolute impossibility of Tamil military might to counter such a massive military assault, and the impotence of the expatriate Tamil community or international bodies, in particular the UN, to prevent such a disaster.

The time is overdue to rethink the strategy, and this I will set out in a separate article.

To get back to Siva, what can we do to commemorate this exceptional person?

1. The expatriate Tamils should re-publish his unique and authoritative book, Sri Lanka. Witness to History, (or finance the reprinting of this book by those who are supposed to make it available). There is no book about which I have had so many inquiries as to where a copy could be obtained. This book, the finest of its kind, cannot be allowed to become a collector’s item. It must be readily available in every bookstore. It must not only be published in English but must be translated into Tamil and Sinhalese, and more.

2. An annual Sivanayagam-Wijemanne-Kandasay Memorial Oration must be launched. Since this cannot be delivered in Rajapaksa’s ‘Democracy’, or even in Jaffna, the cultural capital of the Tamils which today is a Police State, it will have to be (temporarily) delivered in London. The Oration should focus on Justice for the Tamil people and the way forward.

What these three have said of each other is best put by them, rather than by me.

Kandasamy has said nothing that I can remember. He thought precisely, spoke little, ate little, led a Spartan life, and worked like a beaver. He was a visionary who simply acted, delivering what had to be delivered. He was a man who breathed life into any venture. When I asked him for a copy of a book on human rights that was

unobtainable, he simply photocopied the 500 page book and posted it to me with a note, “I hope this will help”. It did. That was Kantha.

Siva was different. Acknowledging Adrian Wijemanne’s contribution, he wrote in his Witness to History, “To Adrian Wijemanne whose reasoned advocacy of the Tamil Eelam cause has been unmatched by any Tamil”.

Wijemanne in his Foreword to the same book, said, “One must hope that Mr Sivanayagam will not lay down his pen and will continue to dazzle us with his brilliant exposition of the great cause to which he is committed”

Dedicating his The Pen and the Gun to Kandiah Kanthasamy, Siva wrote, “To the memory of the late K.Kanthasamy. A silent, giant achiever in the Tamil cause, martyred at the hands of his “own people”. With journalistic brilliance, he went on to quote Albert Camus’ “The Fall”, “Martyrs, cher ami, must chose between being forgotten, mocked or made use of. As for being understood, never!”.

I am not going to conclude this with the usual “May he rest in Peace”, because I know he will. His was what life is all about.

Brian Senewiratne

Brisbane, Australia

4 December 2010

http://www.tamilcanadian.com/article/5999