கிருபன் விசயமே தெரியாதா?

இப்ப புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில கையாலாகாதவர்களும், செல்லாக்காசுகளுந்தான் கோலோச்சிக் கொண்டு(!) இருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களிட்ட இருந்து எப்படித் தெளிவான கருத்துகள் பிறக்கும்? ஒரு சிலரை நம்பி தமிழீழவிடுதலைப்புலிகள் குடை சாஞ்சினம் எண்டு சொல்லிப் புழைப்பை பாக்கலாம் எண்டு நினைக்கினம். சரி அப்பிடியே அவயிந்த கருத்தை வச்சுப் பார்த்தாலும் அந்ந ஒரு சிலரை நம்பின போராளிகள் இப்ப நிண்டு விண்ணானம் கதைக்கிறவையை ஏன் நம்பேல்லை. பிளேட்டை மாத்திப்போட்டு கேள்விகளை கேட்டுப் பாருங்கோ.

தலைமையைக் காப்பாற்ற முடியாத கையாலாகாதவர்களாக இருந்திருந்தாலும், புலம்பெயர் தமிழர்களை ஆட்டுவிக்கும் பலமுள்ளவர்களாகத்தான் கோலோச்சிக்கொண்டிருக்கின்றனர். இவர்களின் கையாலாகாத்தனம் தலைமைக்குத் தெரியாமல் இருந்திருக்கமுடியாது. எனினும் தலைமைப்பீடம் உணர்ந்தபோது காலம் கடந்துவிட்டிருந்தது.

விண்ணாணம் கதைப்பவர்கள் எப்போதும் விண்ணாணம் கதைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள், அவர்கள் எல்லோருமே வேலைக்காகாதவர்கள் என்று தப்பபிப்பிராயம் இருந்ததனால் (தற்போதும் இருப்பதனால்) நம்பிக்கை இல்லாமல் போயிருந்தது. ஆக மொத்தத்தில் நம்பியவர்கள் நட்டாற்றில் விட்டார்கள். நம்பாதோர் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அந்த ஓரிருவரில் கே.பி எப்படியான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தினார் என்பதை சொல்லி தெரியவேண்டியதில்லை.

கேபியை ஒருபோதும் தலைமை நம்பவில்லை என்றுதானே சொல்லப்படுகின்றது. அவருக்கு இட்ட கட்டளை மக்களைப் பாதுகாப்பது மட்டும் என்றிருந்தால், தளபதிகளாக இருந்தவர்கள் சரணடைய வேண்டிய நிலையையும் அவர்தான் உருவாக்கினார் எப்படி சொல்லமுடியும்?

தளபதி ரமேஷைப் பற்றி தமிழரங்கத்தில் இருந்த பதிவில் காணப்பட்ட கவிதை..

சகோதரனே உன் மனதுக்குள் இருந்த கனதியை

எந்தக் கொடுமையாளனும்

உன் கண்களில் வாசித்தறிய மாட்டானாயின்

அவன் மனிதனேயல்ல.

நீ நேசித்ததாய் நினைத்துக் கொண்ட

தேசத்துக்காக அவமானப்பட்டு துடிக்கிறாய்

உன் உதடுகள் உச்சரித்த வார்த்தைகள் அர்த்தமற்றவை.

ஆனால் இடையிலான மவுனக் கணங்களில்

உன் தொண்டைக்குழிக்குள்

சிக்கிகொண்டு வெளிவராத வார்த்தைகள்

அவலத்தில் தோய்த்து இரத்தத்தில் பிழியப்பட்டு

காலடி மண்ணையே பெயர்க்கிற கனதியானவை.

புரிகிறது.

திரும்பிப் பார்க்க இனியில்லை அவகாசம் உனக்கு.

கழுத்தை நெரிக்க காலம் அவர்கள் குறித்தாயிற்று.

நீதிவழுவாத நெறியான போர் என்று சதிராடி

சிதைத்து வதைத்து உன் கதையை முடித்தவர்கள்

கைவிரித்து கதையளக்கிறார்கள்.

உன்னைத் தோளில் சுமந்த சோதரரோ

வீர மலர் வளையங்கள் விருதாயிற்று உனக்கு என

கண்ணில் மண் தூவி

காப்பது யாரெவரை?