எங்கள் அவலங்கள் எப்போதுதான் தீரும்?

ஈழத் தமிழர்கள் அழுது துடிப்பது இன்று நேற்றல்ல.காலாகாலமாக அனுபவிக்கின்ற பெரும் துயரம் என்பதை ஏற்றுத்தானாக வேண்டும். கடந்த 30 ஆண்டு கால வரலாற்றை ஒரு கணம் புரட்டிப் பார்த்தால், இக்காலப் பகுதிக்குள் ஆட்சியில் இருந்த அரசுகளின் கட்டளைப்படி தமிழர்களின் பிரதேசங்கள் மீது நடத்திய எறிகணைத் தாக்குதல்கள்,விமானக் குண்டு வீச்சுக்கள் என எல்லையற்ற நாசகாரங்கள் நடந்தேறின. 1995இல் யாழ்ப்பாணத்தில் மேற் கொள்ளப் பட்ட இராணுவ நடவடிக்கையால் தமிழ் மக்கள் தங்கள் தேட்டங்கள் அத்தனையையும் இழந்ததுடன் மிக மோசமான இடப் பெயர்வையும் சந்தித்தனர்.

இதற்கு மேலாக 2006ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பித்த பெரும்போர் 3 ஆண்டுகள் உக்கிர சன்னத மாடி, வன்னியில் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்களின் உயிர்களை காவுகொண்ட துயரம் இன்னமும் நீடிக்கின்றது. இவை தவிர காணாமல்போனவர்களின் பட்டியலுக்கு இன்னமும் விளக்கம் கொடுக்கப் படாமல் அவர்களை தேடும் உறவினர்களின் துன்பம் சொல்லுந்தரமன்று. உணவு உண்ணும்போதும், உறங்கும்போதும் என் மகன் எங்கே? எப்போது வருவான்? இந்தப் பிறப்பில் அவனைச் சந்திப்பேனா? என்ற ஏக்கம் உறவுகளை உருக்குலைத்து வருவதை யார் அறிவார்? இச் சோகத்தின் தாளாமை யில் இந்த உலகை விட்டேகியோர் பலர்.

என்ன செய்வது! தமிழர்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக இத்தனை நிட்டூரத்தையும் அனுப விக்க வேண்டியதாயிற்று. நிலைமை இதுவாக இருக்கையில், ஈழத்தமிழர்களின் தீராத் துயரமாக இருக்கக்கூடிய தமிழ் இளைஞர்களின் சிறைவாழ்வு அவர்களையும் அவர்களின் உறவுகளையும் நிலை குலைய வைத் துவிட்டது. எந்தநேரம் என்ன நடக்குமோ என்ற ஏக்கத்தை எப்படித்தான் ஈடுபோக்குவது? சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்கள் எந்தநேரம் தாக்கப்படுவார் கள்? எந்தநேரம் கொல்லப்படு வார்கள் என்பது தெரியாத ரகசியம். மனித உரிமை அமைப்புகள், நீதி பரிபாலனங்கள், சர்வதேச மன்னிப்புச் சபைகள் என பல அமைப்புகள் இயங்குகின்றபோதிலும் சட்டப் படி நடவடிக்கை எடுத்து தமிழ்ச் சிறைக் கைதி களின் மறுவாழ்வுக்கு வழிகோல யாருமே இல்லை. என்ன செய்வது! இதுதான் எங்கள் தலைவிதி என்றாயிற்று.

http://www.valampurii.com/online/viewnews.php?ID=30029