சிவஒளி எழுதும் கனவு மெய்ப்படும் காலம்

கடந்த பெப்ரவரி 4ம் திகதி, காலை 8.45 மணியளவில் வெள்ளவத்தையில் காலி வீதியால் நடந்துகொண்டிருந்தேன். காதைப்பிளக்கும் வானுர்திகளின் சத்தம் வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்க வைத்தது. அப்போதுதான் புரிந்தது சுதந்திர தின கொண்டாட்டத்துக்காக கிபிர், மிக் விமானங்கள் இறுதிக்கட்ட ஒத்திகையில் ஈடுபட்டிருந்தன.

அந்தக் கணப்பொழுதில் சில எண்ணங்கள் என் மனதில் துளிர்விட்டன. இந்த விமானங்கள்தானே படுவான்கரையில், முன்னர் மூதூர் கிழக்கில், வள்ளிபுனம் செஞ்சோலையில், படகுத்துறையிலென பல்வேறு இடங்களிலும் குண்டுகளை வீசி எங்கள் உறவுகளை கொன்றுகுவிக்கின்றன.

இவை மீது இடி கூட விழாதா என எண்ணி எண்ணி ஏங்கினேன். ஏன்னைப் போன்றவர்களின் ஆதங்கம் வற்றாப்பளை தாய்க்கு கேட்டுவிட்டது போல. எங்கள் தேசத்தில் சிதைகளை அடுக்கிய ஒரு பிணம் தின்னும் வல்லூறு புகை கக்கியபடி போய் வீழ்ந்து மடிந்துள்ளது.

அது மட்டுமல்ல, அவலத்தை தந்தவனுக்கே அவலத்தை கொடுக்க எங்களிடமும் வானூர்திகள். சிங்கள பேரினவாதத்துக்கோ இப்போ நித்தரையுமில்லை: நிம்மதியுமில்லை.

பாபடோஸிலிருந்து திரும்பிய மனுசன் காளைப்பாறமால் இரவிரவாக குண்டு வீழ்ந்த இடங்களை சுற்றிப்பார்க்க வேண்டிய அளவுக்கு வான்புலிகள் “டோஸ்” கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

காலம் எமக்காக கனிகிறது. இது மக்கள் கடந்த காலத்தில் வழங்கிய பங்களிப்பால் விளைந்த பயன். மீதியாய் இருக்கும் தூரம்தான் தமிழ் மக்களின் இறுதி இலக்கு. அந்த இலக்கு நோக்கிய இறுதி பயணத்தில் மனத்திடத்துடன் அனைத்து தமிழர்களும் ஒன்றிணைந்து பயணிப்போம்.

ஏமக்கான நிம்மதி என்பது எமது தேசத்தின் சுதந்திரத்தில்தான் தங்கியுள்ளது.

தோளோடு தோள் சேர்ந்தால் தொட்டுவிடும் தூரத்தில் விடுதலை.

- சூரியன்

அது மட்டுமல்ல, அவலத்தை தந்தவனுக்கே அவலத்தை கொடுக்க எங்களிடமும் வானூர்திகள். சிங்கள பேரினவாதத்துக்கோ இப்போ நித்தரையுமில்லை: நிம்மதியுமில்லை.பாபடோஸிலிரு

Edited May 4, 200718 yr by mathuka