இலங்கையின் தேசிய நல்லிணக்க ஆணைக்குழு முன் ஆஜராகி சாட்சியம் சொல்ல மாட்டோம்.” இப்படிக் கூட்டுச் சேர்ந்து காட்டமாக அறிவித்துள்ளன சர்வதேச நெருக்கடிகள் குழு, மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம், சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை ஆகிய சர்வதேச மனித உரிமைகள் அமைப்புக்கள்.

இலங்கையில் இடம்பெற்றன என்று கூறப்படும் யுத்தக் குற்றங்களை விசாரிக்க ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஸவால் உள்நாட்டில் ஆணைக் குழு நியமிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதன் முன் ஆஜராக சாட்சியங்களை வழங்கலாம் என்று இவ்வமைப்புக்களுக்கு இலங்கை அரசு அழைப்பு விடுத்திருந்தது. இலங்கை அரசின் சார்பில் ஆணைக் குழுவின் செயலாளர் எஸ்.எம்.சமரகோன் எழுத்துமூலம் அழைப்பு விடுத்திருந்தார்.

ஆனால் இவ்வழைப்பை நிராகரிக்கும் தீர்மானத்தை மூன்று அமைப்புக்களும் எடுத்துள்ளன. ஏன் இவ்வழைப்பை நிராகரிக்கின்றன? என்று விளங்கப்படுத்தி எஸ்.எம்.சமரக்கோனுக்கு கூட்டாக கடிதம் ஒன்றையும் அனுப்பி வைத்துள்ளன.

சர்வதேச தராதரங்களை பேணக் கூடிய விதத்தில் குறிப்பாக சுதந்திரமான முறையில், பாரபட்சம் அற்ற வகையில் ஆணைக்குழு செயற்படுவதாகத் தெரியவில்லை என்று அவை அக்கடிதத்தில் கோடி காட்டி உள்ளன.

போதுமான அதிகாரம், சுதந்திரமான செயற்பாடு ஆகியன ஆணைக்குழுவுக்கு கிடையாது என்பதுடன் ஆணைக்குழு முன்சாட்சியம் வழ்ங்குவோருக்குப் பாதுகாப்பு கிடையாது என்றும் அவை சுட்டிக்காட்டி உள்ளது.

இலங்கையின் கடந்த கால ஜனாதிபதி ஆணைக்குழு எதையுமே சாதித்து இருக்கவில்லை என்றும் அவை குறிப்பிட்டுள்ளன.

உலக மனித உரிமைகள் அமைப்புக்கள் கூட்டாக எழுதிய கடிதத்தின் பிரதி கீழே இணைக்கப்பட்டுள்ளது...

S.M. Samarakoon

Secretary

Commission of Inquiry on Lessons Learnt and Reconciliation

Dear Mr. Samarakoon,

Thank you for inviting Amnesty International, Human Rights Watch and the International Crisis Group to appear before Sri Lanka’s Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC). As the invitation notes, we all closely follow developments in Sri Lanka, and we remain committed to helping the Sri Lankan people find a just and peaceful way forward from the decades of civil war and violence they have suffered.

Unfortunately, we are compelled to decline the Commission’s invitation. While we would welcome the opportunity to appear before a genuine, credible effort to pursue accountability and reconciliation in Sri Lanka, the LLRC falls far short of such an effort. It not only fails to meet basic international standards for independent and impartial inquiries, but it is proceeding against a backdrop of government failure to address impunity and continuing human rights abuses.

Our three organizations believe that the persistence of these and other destructive trends indicates that currently Sri Lanka’s government and justice system cannot or will not uphold the rule of law and respect basic rights. As you will be aware, we have highlighted our concerns in a number of reports. Of particular relevance are Crisis Group’s May 2010 report War Crimes in Sri Lanka and its June 2009 report Sri Lanka’s Judiciary: Politicised Courts, Compromised Rights; Human Rights Watch’s February 2010 report Legal Limbo: The Uncertain Fate of Detained LTTE Suspects in Sri Lanka and its February 2009 report War on the Displaced: Sri Lankan Army and LTTE Abuses against Civilians in the Vanni; and Amnesty International’s June 2009 report Twenty Years of Make Believe: Sri Lanka’s Commissions of Inquiry and its August 2009 Unlock the Camps in Sri Lanka: Safety and Dignity for the Displaced Now. These and other relevant publications are included in the attached list and are available on our websites www.crisisgroup.org, www.hrw.org, and www.amnesty.org. Unfortunately, Sri Lanka has made no progress since the end of the war in addressing our concerns detailed in these reports.

In addition to these broader failings of the government, we believe that the LLRC is deeply flawed in structure and practice. Of particular concern are the following:

Inadequate mandate

Nothing in the LLRC’s mandate requires it to investigate the many credible allegations that both the government security forces and the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) committed serious violations of international humanitarian and human rights law during the civil war, especially in the final months, including summary executions, torture, attacks on civilians and civilian objects, and other war crimes. The need to investigate them thoroughly and impartially is especially urgent given the government’s efforts to promote its methods of warfare abroad as being protective of the civilian population, when the facts demonstrate otherwise.

Nor has the LLRC shown any genuine interest in investigating such allegations. Instead, it has allowed government officials to repeat unchallenged what they have been saying without basis for months: that the government strictly followed a “zero civilian casualty policy”. Indeed, during the testimony of Defence Secretary Gotabaya Rajapaksa on 17 August 2010, the primary intervention of the Commission chairman, C.R. de Silva, was to prompt the secretary to provide the Commission with a 14 February 2009 letter from the International Committee of the Red Cross (ICRC) thanking the Navy for assisting in a medical evacuation. While highlighting that one letter, the chairman and his colleagues failed to ask the defence secretary about any of the ICRC’s numerous public statements between January and the end of May 2009 raising concerns about excessive civilian casualties, violations of international humanitarian law and insufficient humanitarian access.

The Commission also has not required officials to explain the government’s public misrepresentations during the war. Particularly disturbing are the government’s repeated claims that there were under 100,000 civilians left in the Vanni at the beginning of 2009 when officials later conceded there were some 300,000, and that Sri Lankan forces were not using heavy weapons in civilian areas when the military eventually admitted they were.

Lack of independence

A fundamental requirement for any commission of this type is that its members are independent. The membership of the LLRC is far from that. To start, both the chairman C.R. de Silva and member H.M.G.S. Palihakkara were senior government representatives during the final year of the war. They publicly defended the conduct of the government and military against allegations of war crimes. Indeed during two widely reported incidents – the shelling of the first “no-fire zone” declared by the government in late January and the shelling of Puthukkudiyiruppu (PTK) hospital in February – H.M.G.S. Palihakkara, then Sri Lanka’s representative to the UN, told CNN that government forces had confirmed that even though the LTTE was firing out from the “no-fire zone”, the government was not returning fire; and that the military had confirmed they knew the coordinates of PTK hospital and they had not fired on it.(1)

Beyond his public defense of government conduct during the war, there is also evidence that as attorney general, C.R. de Silva actively undermined the independence of the 2006-2009 Presidential Commission of Inquiry that was tasked with investigating allegations of serious human rights violations by the security forces. Mr. de Silva’s conflicts of interest were repeatedly criticized by the International Independent Group of Eminent Persons (IIGEP), which had been invited by the President to oversee the Commission’s work. The members of the IIGEP resigned in April 2008 and cited Mr. de Silva’s conflicts of interest as a major reason for doing so. Most other members of the LLRC have some history of working for the Sri Lankan government. None is known for taking independent political positions, and many have publicly declared their allegiance to the President and government.(2)

Lack of witness protection

Equally worrying is the absence of any provisions for the protection of witnesses who may wish to testify before the Commission. Sri Lanka has never had a functioning witness protection system, nor has the Commission established any ad hoc procedures for witness protection. The lack of witness protection is particularly crippling in the current atmosphere in Sri Lanka in which government officials label as “traitors” persons making allegations that government forces might have committed violations of international law. Only a brave few have testified before the LLRC about war crimes in the north despite that threat. Moreover, even though the war is over, the country is still operating under a state of emergency, with laws that criminalize political speech and where there is no meaningful investigation of attacks on government critics. This clearly undermines the Commission’s ability to conduct credible investigations of alleged violations of international or national law. Until effective protection of witnesses can be guaranteed, no organization or individual can responsibly disclose confidential information to the Commission.

Past commission failures

Our decision to decline the LLRC’s invitation to testify also stems from Sri Lanka’s long history of failed and politicized commissions of inquiry. Amnesty International’s report, Twenty Years of Make-Believe: Sri Lanka’s Commissions of Inquiry, documents the failure of successive Sri Lankan governments to provide accountability for violations, including enforced disappearances, unlawful killings, and torture. The most recent instance is the work of the 2006-2009 Commission of Inquiry into 16 cases of serious human rights violations by both the government security forces and the LTTE. Even with broad international support and technical assistance from the IIGEP, the Commission investigated only a handful of cases, failed to protect witnesses from harassment by security personnel, and produced no evidence that led to more effective police investigations. The final report of this Commission is said to have been given to President Rajapaksa and remains unpublished.

Today Sri Lanka has no credible domestic mechanisms able to respond effectively to serious human rights violations. The Sri Lankan Human Rights Commission lacks independence and has itself acknowledged its lack of capacity to deal with investigations into enforced disappearances. At the international level, Sri Lanka has 5,749 outstanding cases being reviewed by the UN Working Group on Enforced and Involuntary Disappearances, several hundred of which have been reported since the beginning of 2006.

In the current context of human rights violations in Sri Lanka, even an independent and fully empowered commission would face grave difficulties in pursuing accountability or contributing to lasting reconciliation. Even though the war is over, a state of emergency continues to be in place. Anti-terrorism laws and emergency regulations grant extraordinary and arbitrary powers to the military and police and continue to be used to target critics of the government. Tamils in the north are living under a heavy military presence.

Impunity remains the order of the day: there have been no prosecutions in any of Sri Lanka’s well-documented cases of human rights violations from 2005 onwards, and media personnel and human rights activists continue to report harassment and threats by persons linked to the government. In addition, the recent passage of the 18th Amendment further empowers the presidency and effectively removes any remaining independence of commissions on human rights, elections, the judiciary and other issues. Without positive change in these areas, it is hard to see how even the best-intentioned commission of inquiry could make any meaningful contribution to accountability and reconciliation.

Should a genuine and credible process eventually be established – featuring truly independent commission members, effective powers of witness protection, and a mandate to explore the full range of alleged violations of national and international law; and backed up by government action to end impunity and ensure that police and courts launch effective and impartial prosecutions – we all would be pleased to appear.

Yours sincerely,

Louise Arbour

President and CEO

International Crisis Group

Kenneth Roth

Executive Director

Human Rights Watch

Salil Shetty

Secretary General

Amnesty International

http://www.tamilcnn.com/index.php?option=com_content&view=article&id=12176:2010-10-14-11-22-25&catid=54:2009-12-16-09-39-33&Itemid=410

Edited October 14, 201015 yr by KILI TIGER

இன்னுமோர் கடிதம்

====================

Amnesty International

14 October 2010

Sri Lanka: International inquiry needed to address alleged war crimes

Amnesty International has declined an invitation to appear before Sri Lanka’s Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC) and calls again for an international inquiry into the evidence of war crimes and other abuses during the civil war.

In a joint letter released today, Amnesty International, Human Rights Watch and the International Crisis Group announced that they would not appear before the Commission, saying it did not meet international standards for independent and impartial inquiries.

“Amnesty International would welcome the opportunity to appear before a credible commission of inquiry aimed at securing accountability and reconciliation in Sri Lanka”, said Madhu Malhotra, Amnesty International’s Deputy Director for the Asia-Pacific. “We believe effective domestic inquiries are essential to human rights protection and accountability. But the LLRC falls far short of what is required”.

Like its predecessors, the LLRC exists against a backdrop of continuing government failure to address accountability and continuing human rights abuses. Amnesty International documented Sri Lanka’s long history of impunity and the failed Presidential Commission of Inquiry in its 2009 report Twenty Years of Make-believe; Sri Lanka’s Commissions of Inquiry.

“The LLRC’s mandate, its composition, its procedures, and the human rights environment in which it is operating all conspire to make a safe and satisfactory outcome for victims of human rights violations and their families extremely unlikely”, said Madhu Malhotra. “Amnesty International is particularly concerned about the lack of any provisions for witness protection and the fact that former officials who have publicly defended the Sri Lankan government against allegations of war crimes serve on the commission”.

Amnesty International has received numerous credible reports from witnesses that both the government security forces and the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) committed serious violations of international humanitarian and human rights law during the armed conflict, particularly in the final months of the war. Some of their testimony was included in Amnesty International’s 2009 briefing “Unlock the Camps; Safety and Dignity For The Displaced Now”. But the LLRC’s mandate does not requires it to investigate these allegations, which include summary executions, torture, attacks on civilians and civilian objects, and other war crimes.

“The hundreds of civilians who sought to testify before the LLRC in Killinochchi in September did so without guarantees of protection or any real hope of justice. Their willingness to come forward shows the need of Sri Lanka’s war survivors for news about what happened to missing relatives and for justice”, said Madhu Malhotra. “If the Sri Lankan government is serious about accountability and reconciliation, it must be serious about truth and justice for these people. Any credible commission must be given adequate scope and resources to allow for individuals to receive a fair hearing and sufficient authority to ensure redress. It must also treat all witnesses in a safe and humane fashion.”

Amnesty International remains committed to contribute to any genuine effort in Sri Lanka to find a just way forward from the decades of civil war and human rights abuses.

Associated links:

Joint Letter to the Lessons Learnt and Reconciliation Commission

http://www.hrw.org/en/news/2010/10/13/joint-letter-llrc

Twenty Years of Make Believe, Sri Lanka’s Commissions of Inquiry

http://www.amnesty.org/en/library/info/ASA37/005/2009/en

Unlock the Camps

http://www.amnesty.org/en/library/info/ASA37/016/2009/en

பாட்டும் நானே! பாவமும் நானே! ஆணவச் செருக்கறுத்த சர்வதேசம்

கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழு முன் சாட்சியமளிக்க மூன்று சர்வதேச அமைப்புகள் மறுத்தமை இலங்கை அரசுக்கு விழுந்த முதலாவது சர்வதேச அடியயன்று கூறலாம். யுத்தம் தொடர்பில் விசாரணை நடத்தும் மேற்படி ஆணைக்குழுவானது சர்வதேச மனித உரிமைகள் கண்காணிபகம், சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை, சர்வதேச நெருக்கடிகள் குழு ஆகிய அமைப்புக்களை சாட்சியமளிக்க அழைத்திருந்தது.

ஆனால் அந்த அழைப்பை மேற்படி சர்வதேச அமைப்புகள் அடியோடு நிராகரித்து விட்டன.இலங்கையில் யுத்தம் தொடர்பில் விசாரணை நடத்துவதற்காக அந்நாட்டு ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்ட குறித்த ஆணைக்குழு மீது எமக்கு நம்பிக்கையில்லை.ஆகையினால் நாங்கள் சாட்சியமளிக்க வரமுடியாது என அந்த அமைப்புகள் கூறியமையினால் இலங்கை அரசு தீட்டிய திட்டம் படுதோல்வியடைந்துள்ளது.

அதாவது வன்னியில் நடந்த யுத்தம் தொடர்பில் விசாரணை நடத்துவதற்காக ஐ.நா.சபை முயற் சிகளை மேற்கொண்டுள்ள வேளையில், அந்த முயற்சிகளை முறியடிப்பதற்கு இலங்கை அரசு அவ சர அவசரமாக ஆணைக்குழுவொன்றை அமைத்தது. பாட்டும் நானே! பாவமும் நானே!என்பதாக அமைக்கப்பட்ட விசாரணை குழுவானது விசாரணை நடத்தி நீதி காண்பதென்பதைவிட அந்த ஆணைக்குழுவை அங்கீகாரமுள்ள அமைப்பாக்கி, அதன் விசாரணை முடிபுகளை சர்வதேச ரீதியில் ஏற்றுக்கொள்ளவைக்கும் வகையில் திட்டங் கள் தீட்டப்பட்டன.

இத்திட்டத்தின் மூலம் ஐ.நா. சபை யுத்தக் குற்ற விசாரணையை மேற்கொள்வதைத் தடுப் பதே முதன்மை நோக்கமாகும். அரசின் இத்திட் டத்திற்கு தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தரும் உடன்பட்டிருந்தார். விசார ணைக்கு அழைத்தால், கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லி ணக்க ஆணைக்குழுவின் முன்பாக சாட்சியம ளிக்க தயார் என இரா.சம்பந்தர் தெரிவித்திருந் தார். அவரின் கருத்து வெளியாகியபோது அது மிகக் பெரும் தவறு, யுத்தம் தொடர்பில் விசாரணை மேற்கொள்வதற்கு அரசு அமைத்த ஆணைக்குழு முன் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு சாட்சியம ளிக்குமாயின் அதனை தமிழர் தரப்பு அங்கீகரிப்பதாக முடியும். இது ஐ.நா.சபையின் விசார ணைக் குழுவை தூக்கி எறியச் செய்யும் என்று இவ்விடத்தில் பிரஸ்தாபித்திருந்தோம்.

எதை எழுதினாலும் அதைத் தமக்கு விரோத மாகப் பார்க்கும் பரிதாப நிலையில், மூன்று சர்வதேச அமைப்புக்கள், ஆணைக்குழு முன் சாட் சியமளிக்க மறுத்ததன் மூலம் பிரஸ்தாப ஆணைக் குழுவின் விசாரணைகளை சர்வதேச சமூகம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது உறுதியாகி விட்டது.

மிகவும் முதன்மை வாய்ந்த சர்வதேச அமைப்புக்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட இலங்கை ஆணைக் குழுவின் விசாரணைகளால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதே தற்போதய முடிபு.

[ வலம்புரி ] - [ Oct 16, 2010 04:00 GMT ]

'சாட்சியம் அளிக்க மறுத்தது தவறு'

இலங்கையில் அரசாயங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்டுள்ள படிப்பினை மற்றும் நல்லிணக்கத்துக்கான ஆணைக்குழுவில் சாட்சியமளிக்க மறுத்திருந்த வெளிநாட்டு மனித உரிமை அமைப்புகளை அந்த ஆணைக்குழு சாடியுள்ளது.

தங்களுடைய தப்பு அபிப்பிராயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இவர்கள் ஆணைக்குழுவின் செயற்பாட்டை விமர்சிக்க முடியாது என அது தெரிவித்துள்ளது.

இந்த ஆணைக்குழுவின் முன்பு வந்து சாட்சியம் வழங்க விடுக்கப்பட்டிருந்த அழைப்பை ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச், அம்னெஸ்டி இண்டர்நேஷனல், இண்டர்நேஷனல் கிரைஸிஸ் குரூப் ஆகிய மனித உரிமை அமைப்புகள் நேற்று நிராகரித்திருந்தன.

யுத்தம் குறித்து பக்கச்சார்பின்றி விசாரணை செய்ய இந்தக் குழுவுக்கு அதிகாரமோ அருகதையோ இல்லை என்று இந்தக் குழுக்கள் விமர்சித்திருந்தன.

http://www.bbc.co.uk/tamil/news/story/2010/10/101015_llrcreactiontorightsgroup.shtml