'புதைக்குழிகள் ஒருநாள் வெளிவரும்' - குளோபல் தமிழ்ச் செய்திகளிற்காக சுனந்ததேசப்பிரிய

20 ஏப்ரல் 2013

 

 

இவர்கள் முணுமுணுக்க இடம் கொடுக்காமல் கூட புதைக்கப்பட்டிருக்கலாம். அது மிகப்பெரிய கொலைக்களமாக இருந்திருக்கும். தற்போது அவர்கள் 25 வருடங்களுக்கு பின்னர், மண்ணுக்குள் இருந்து வெளியில் வந்துள்ளனர். அவர்கள் சரியாக விடயங்களை வெளிப்படுத்தும் தருணத்தில் வந்துள்ளனர். அடையாளங்கள் இல்லாது காணாமல் போனதாக இவர்கள் வரலாற்றில் அழிந்து போய்விடுவார்கள் கொலையாளிகள் சிந்தித்திருக்க கூடிய ஜே.வி.பியின் இரண்டாம் தலைமுறை தற்போது இலங்கை அரசியலில் பொறுப்புக் கூறுவது தொடர்பாக கலந்துரையாடல்களில் புதிய எதிரொலியாக மாத்தளையில் தோன்றியுள்ளனர்.

 

 

10 ஆயிரம் முதல் 70 ஆயிரம் வரையான தமிழ் மக்களின் இனப்படுகொலைகள், போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் நடந்ததாக நான்கு புறம் இருந்து இலங்கை அரசாங்கத்தின் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டு, அது தொடர்பாக ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய சுயாதீன விசாரணைகளை கோரி ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பில் யோசனை நிறைவேற்றப்பட்ட இந்த தருணத்தை தவிர வேறு சிறந்த காலம் காலம் இந்த சிங்கள இளைஞர்களின் கொலை குறித்து பேசுவதற்கு இருக்குமா?.

 

அது மாத்திரமா?

 

 

 

காணாமல் போன 18வயதான சுசந்தன ஜனக மற்றும் 17வயதான ரோஹன நிஷாந்த ஆகிய தனது இரண்டு பிள்ளைகளை தேடி அப்போதைய மாத்தளை கட்டளை அதிகாரியான கோத்தபாய ராஜபக்ஷ சந்திக்க சென்ற தனக்கு, அவரை சந்திக்க சந்தர்ப்பம் கொடுக்கவில்லை என இளைஞர்களின் தாயான கமலாவதி என்பவர் அண்மையில் வாராந்த பத்திரிகை ஒன்றிடம் தெரிவித்திருந்தார்.

 

 

ஏமாற்றுவதற்காக மாத்தளையில் உள்ள இராணுவம் முகாம்கள் நோக்கி இராணுவத்தினரால் அனுப்பி வைக்கப்பட்ட கமலாவதி பின்னர் தமது பிள்ளைகள் தொடர்பான எதிர்பார்ப்பை கைவிட நேர்ந்தது. அப்போது மாத்தளை மாவட்டத்தின் தாய்மார் முன்னணின் அமைப்பாளராக ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நந்திமித்ர ஏக்கநாயக்க இருந்தார். 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

சர்வதேச சட்டத்தில் கட்டளையிடுவது தொடர்பான பொறுப்புக் குறித்து தெளிவாக கூறப்பட்டுள்ள போதிலும் இலங்கையின் சட்டத்திலோ, உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்புகளிலோ அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

 

இதனால் 1994 ஆம் ஆண்டு காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பாக விசாரணை நடத்திய ஆணைக்குழு இவ்வாறான பரிந்துரையை செய்திருந்தது.

 

' கட்டளையிடும் பொறுப்பு தொடர்பான சட்ட ரீதியான நிலைமையை இலங்கையின் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்களுக்கு அமைய உயர்நீதமன்றம் தெளிவுப்படுத்த வேண்டும் என தெரிவித்திருந்தது.

 

 

பல பரிந்துரைகளை  முன்வைத்தே இந்த பரிந்துரையும் முன்வைக்கப்பட்டது.

 

காணாமல் போனவர்கள் சம்பந்தமாக கடும் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து விசேட காவற்துறை பிரிவொன்றினால் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்பது குறைந்தது பிரதிக்காவற்துறை மா அதிபர் ஒருவரின் கண்காணிப்பின் கீழ் அது மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

 

 

தேர்தல் ஆணையாளர் அல்லது கணக்காய்வாளர் அல்லது நாடாளுமன்றத்தில் நிதியளிக்கப்படும் சுயாதீன மனித உரிமை வழக்குகளை தாக்கல் செய்யும் நிறுவனங்கள் அல்லது பிரதிநிதி இந்த காணாமல் போனமை தொடர்பான விடயத்திற்கு உதவியளிக்க வேண்டும்.

 

 

பலவந்தமாக காணமால் போக செய்த மற்றும் சட்டத்திற்கு முரணான கொலைகள் சம்பந்தமான சட்டமானது பொதுவான சட்டமாக இருக்க வேண்டும். எனினும் தடுத்து வைக்கப்பட்டதாக உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பின்னர், அந்த நபர் காணமால் போயிருந்தால், நடந்தது என்ன என்பதை தெளிவுப்படுத்தவும் தான் குற்றமற்றவர் என்பதை நிரூபிப்பதற்கான பொறுப்பும் குற்றம் சுமத்தப்பட்டவருக்குரியது.

 

 

முழு இலங்கையிலும் விசாரணைகளை நடத்திய 1998 ஆம் ஆண்டின் மனோஹரி முத்தேட்டுவகம ஆணைக்குழு 2001 ஆம் ஆண்டு முன்வைத்த பரிந்துரைகளில் கட்டளையிடுதல் தொடர்பில் பொறுப்புக் கூறும் கோட்பாடுகளை ஏற்படுத்துமாறு பரிந்துரை செய்திருந்தது.

 

 

1994 ஆம் ஆண்டு சமாதான பேச்சுவார்த்தைகள் முறிவடைந்த பின்னர், பலவந்தமாக காணாமல் போக செய்வது கட்டாயமான அங்கமாக மாறியிருந்த யுத்தத்தை நோக்கி மீண்டும் சென்ற குமாரணதுங்க அரசாங்கத்திற்கு அந்த பரிந்துரைகளை குப்பை கூடையில் வீசுவதை தவிர வேறு மாற்று வழியிருக்கவில்லை.  

 

 

நீதிமன்றத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்ட எம்பிலிப்பிட்டியவில் 21 பாடசாலை மாணவர்கள் கடத்திச் செல்லப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்ட வழக்கு போன்ற சில சம்பவங்கள் மாத்திரமே வெளிப்படையாக நடைபெற்றன.  எனினும் காணாமல் போனமை தொடர்பாக வழக்குகளை தாக்கல் செய்ய சுயாதீன நிறுவனம் ஒன்றை ஏற்படுத்துவது,  கட்டளையிடுதல் தொடர்பான பொறுப்பு ஆகிய முக்கியமான பரிந்துரைகளை குமாரணதுங்கவின் அரசாங்கம் புறந்தள்ளியது.

 

 

உண்மையில் கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவினால் 2011 ஆம் ஆண்டும், ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சர்வதேச நாடுகள் 2012 ஆம் 2013 ஆம் ஆண்டுகளில் முன்வைத்த காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பான யோசனை மற்றும் பரிந்துரைகள் 1994 ஆம் ஆண்டு ஆணைக்குழு முன்வைத்த பரிந்துரைகளுக்கு இணையானது.

 

 

எனினும் விசேடமாக போரின் இறுதிக்கட்டம் தொடர்பாக ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பினால் முன்வைக்கப்பட்ட அறிக்கைள் மற்றும் பரிந்துரைகளில் ஒரு விடயம் விடயம் குறித்து மாத்திரம் 1994, 98 ஆம் ஆண்டு பரிந்துரைகளை தாண்டி செல்கிறது. போரில் ஈடுபட்ட மற்றைய தரப்பான விடுதலைப்புலிகளினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றியும் விசாரணை நடத்த வேண்டும் என்பதே அந்த பரிந்துரையாகும்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

இதனால் சமூகம் என்ற வகையில், வன்முறை காலங்களில் பாதிக்கப்பட்ட அனைத்து தரப்பினருக்கு நீதி, நியாயத்தை பெற்றுக் கொடுத்து, அது தொடர்பாக இருக்கும் அச்சத்தை வரலாற்றில் வைத்து மனித உரிமை கலாசாரத்தை நோக்கி பயணிக்கும் சவாலையே நாம் எதிர்நோக்கியுள்ளோம்.

 

 

1988 -1990 ஆண்டுகளின் வன்முறை காலம் நியாயத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த நல்லிணக்கத்திற்கு வழிவகுக்கவில்லை.  விடுதலைப்புலிகளுடனான போரின் இறுதி காலம் சம்பந்தமாக நியமிக்கப்பட்ட கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழு ஓரளவு அந்த நல்லிணக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும் வகையில் இருந்தது. எனினும் ஆணைக்குழுவினால் முன்வைக்கப்பட்ட பரிந்துரைகள் ஓரளவு மாற்றத்திற்கு வழியை ஏற்படுத்திருக்கும். எனினும் அரசாங்கம் அந்த பரிந்துரைகளை புறந்தள்ளியது.

 

 

இதன் காரணமாகவே மாத்தளை படுகொலைகள் தொடர்பாக நியமிக்கப்பட உள்ளதாக கூறப்படும் ஜனாதிபதி ஆணைக்குழு இந்த குறைப்பாட்டை நிவர்த்தி செய்யும் என எதிர்பார்ப்பது கடினமானதாக உள்ளது. கொலை செய்யப்பட்டது மாத்தளையிலா, முள்ளிவாய்க்காலிலா, அவர்கள் தமிழர்களா சிங்களவர்களா என்ற வேறுபாடின்றி, நாம் இந்த குற்றங்கள் குறித்த யதார்த்ததிற்கு முகாம் கொடுக்க வேண்டும். அதற்கு தீர்வு தேடவேண்டும். அவ்வாறில்லாது போனால் எமது பிள்ளைகளோ, அவர்களின் பிள்ளைகளே இவ்வாறான தலைவிதியை எதிர்நோக்க போவதை தவிர்க்க முடியாது.