பெற்றோல் அநியாமா வீணாக்கப் போகினம்.

தூயவன் சிங்களவனின் நோக்கமும் அதுதான். தலைவர் பற்றிய வதந்திகளை பரவவிடுவதன் மூலம் மக்களை சேர்வடைய செய்வதும் கொல்லப்பட்ட 25ஆயிரம் மக்களின் சாவினை திசைதிருப்புவதுமே நோக்கம். அவன் அதில் வெற்றியும் பெற்றுவிட்டான் என்பது யாழ்களத்தில் சிலர் எழுதும் கருத்துகளிலேயே தெரிகிறது.

இன்று வன்னி முழுவதையும் ஆக்கிரமித்த நிலையில் மக்களும், நாடும் உதவிகளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த நிலையில் எல்லாம் புடுங்கலாம், மந்திரத்தால் விழுத்தலாம் என்று நாட்டு;ககு எதுவுமே செய்யாமல் வீரக்கதை கதைத்துத் தான் இந்த நிலமைக்கு வந்துள்ளோம்.

தலைவர் தப்பிவிட்டார், அப்படா என்று இருக்க முடியாது. ஏன் என்றால் இன்றைக்குத் தமிழீழக் கொள்கையை ஆரம்பித்த இடத்தில் கொண்டு போய் எதிரி நிறுத்தி விட்டுள்ளான். அந்த நிலைக்கு நாமட் வந்திருக்கின்றோம் என்பதை மீட்பது என்பது இந்த வீரக்கதைகளால் சரி வராது.

கிழக்கில் எதிரி நடவடிக்கையை ஆரம்பித்துள்ளான் என்பதற்குச் சாட்சி தான் 5 போராளிகளின் இழப்பு... அவன்தெளிவாகத் தான் இருக்கின்றான். 100 வீதம் அழிய வேண்டும் என்பதற்கு.... ஆனால் நாங்கள் ஏமாற மாட்டோம் என்று கோவணத்தை இழந்தாலும் கண்ணை மூடிக் கொண்டு நின்று பெருமை பேசுவோம்....

வினித்துக்கு நான் சொல்லுவது என்ன வென்றால் பொத்திக் கொண்டு.... யே!

Edited May 20, 200916 yr by தூயவன்

இன்று வன்னி முழுவதையும் ஆக்கிரமித்த நிலையில் மக்களும், நாடும் உதவிகளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த நிலையில் எல்லாம் புடுங்கலாம், மந்திரத்தால் விழுத்தலாம் என்று நாட்டு;ககு எதுவுமே செய்யாமல் வீரக்கதை கதைத்துத் தான் இந்த நிலமைக்கு வந்துள்ளோம்.

தலைவர் தப்பிவிட்டார், அப்படா என்று இருக்க முடியாது. ஏன் என்றால் இன்றைக்குத் தமிழீழக் கொள்கையை ஆரம்பித்த இடத்தில் கொண்டு போய் எதிரி நிறுத்தி விட்டுள்ளான். அந்த நிலைக்கு நாமட் வந்திருக்கின்றோம் என்பதை மீட்பது என்பது இந்த வீரக்கதைகளால் சரி வராது.

கிழக்கில் எதிரி நடவடிக்கையை ஆரம்பித்துள்ளான் என்பதற்குச் சாட்சி தான் 5 போராளிகளின் இழப்பு... அவன்தெளிவாகத் தான் இருக்கின்றான். 100 வீதம் அழிய வேண்டும் என்பதற்கு.... ஆனால் நாங்கள் ஏமாற மாட்டோம் என்று கோவணத்தை இழந்தாலும் கண்ணை மூடிக் கொண்டு நின்று பெருமை பேசுவோம்....

வினித்துக்கு நான் சொல்லுவது என்ன வென்றால் பொத்திக் கொண்டு.... யே!

இதுக்கு எங்கை வினித்தின் பெயர் வந்தது?

பொத்த வேண்டிய நேரத்தில் பொத்தாத நீர் எல்லாம் பொத்துற பற்றி கதைக்கும் அளவுக்கு டமில் தேசியம் வந்துட்டுது போல???????????

தாங்கள் பட்டு வேட்டி கட்டி கொண்டு நின்று மற்றவர்கல் கோவணத்தை உருவியதாக நினைக்கும் அம்மனகுண்டிகளுக்கு தற்ப்போதும் தங்கள் குட்னிகளை மறைக்க்க வைழ் இன்றி மற்றவனை பட்டு வேட்டி கட்டவில்லை என்று சிரிக்கிறான்.

Edited May 20, 200916 yr by வினித்

தலைவர் தப்பிவிட்டார்இ அப்படா என்று இருக்க முடியாது. ஏன் என்றால் இன்றைக்குத் தமிழீழக் கொள்கையை ஆரம்பித்த இடத்தில் கொண்டு போய் எதிரி நிறுத்தி விட்டுள்ளான். அந்த நிலைக்கு நாமட் வந்திருக்கின்றோம் என்பதை மீட்பது என்பது இந்த வீரக்கதைகளால் சரி வராது.

ஆயுத போராட்டம் ஆரம்ப இடத்திற்கு வந்து வி;ட்டது.ஆனால் ஒரு மூலைக்குள் இருந்த தமிழர் போரட்டம் இன்று உலகம் முழுவதும் வியாபித்துள்ளது.ஆகவே தமிழர் போராட்டம் நிச்சயம் வெல்லும்.அதுவரை சோர்ந்து விடாது உழைப்போம்.

மண்ணின் விடுதலைக்காய் களமாடி விழுந்த மாவீரர்களுக்கும் அந்த மண்ணில் கடைசிவரை இருந்து மண்ணிற்கு உரமாகிப் போன மக்களுக்கும் வீர வணக்கங்கள்!!!!!!!!!!

We die before we fall

Dear Eelam Soldier:

As the world looks in awe at the virtual end of the military engagement of the Sri Lankan army by you and your comrades in the bitter and long drawn three decade struggle for freedom for Tamil Eelam, I take this opportunity to salute you for your determination and sacrifice. Through you I pay tributes to the thousands who laid down their lives to combat the violent face of what is considered a docile and non-violent Buddhist religion.

The more I ponder over the Tamil struggle for self-rule in a small area of Sri Lanka bordering on India, I deeply wonder about this aspect. While the world community has noticed, though not acted against state terror of the Sinhalese government in Sri Lanka, though human rights bodies, including the ICRC and HRW have documented in detail the humanitarian crisis that now prevails in post-war Sri Lanka, military analysts, journalists, chroniclers and historians have failed to see this violent face of Buddhism. It is quiet distressing to note that ninety-eight percent of the Sinhalese population is Buddhist and they have been supporting, edging and spearheading the campaign against Tamil rights.

The open and flagrant manner in which they have celebrated the death of Tamil fighters and the crassness with which the military and political leadership has orchestrated the death of Tamil fighters on state-controlled television is nothing but shocking. Equally disturbing is how Indian channel CNN-IBN had the gumption to say, ‘we are the first Indian channel to beam the pictures of the corpse of Vellipullai Prabhakaran.” They have failed to note that Prabhakaran may be dead; Sant Jarnail Singh Bhindranwale is also dead, but the spirit of freedom is alive, it cannot be killed, it cannot be snubbed, it cannot be subdued, it will live till eternity.

I am a little amazed that this aspect has not been touched in great detail and am curious to know whether it crossed your mind while you were fighting in the jungles of Mullaitivu that a peace leader like the Dalai Llama could have had some impact on the Sri Lankan government. Perhaps. I do not even know why he has chosen to remain silent. Did his conscience not prick him all this while when thousands were being massacred in the name of Buddhism?

While you were fighting, you braved all difficulties. Whatever the media may have called you, courage, bravery and determination stood as hallmarks of your commitment and served as an inspiration to all struggling peoples and nations. Many a people in the subcontinent, whom you do not know, whom you may never know, have shed a tear watching the present fall of Tamil fighters.

Now it is time to keep the idea afloat. The idea that every man has the right and liberty to live as per his or her choice. The acceptance of the gory fact that countries in South Asia have yet to evolve a pluralistic model for the respect of rights of all sections of society. The idea that it is better to rebel, oppose and dissent, if required to rebel and die, than to live a life of subservience.

During the course of your fighting you saw many ups and downs…friends turning into enemies, supporting nations becoming killers, Tamil political leadership in India vacillating like a pendulum from being foes to friends to foes to rehabilitators, but during all this death never deterred you and your ilk from your avowed goal of achieving a place for your people wherein your civil and political rights are fully protected.

The last decade also saw the international community doing a complete U-turn against you. In this day and age, the Sri Lankan government succeeded in having an iron curtain separating it from the rest of the world. Even today, the disdain for the collective leadership of the world by the Buddhism-driven Sri Lankan leadership is not only symbolic but frightening. “We need homegrown solutions,” said Sri Lankan president Rajapakse, while celebrating his victory over you. He did not acknowledge or accept any of the submissions of the International Committee of the Red Cross that a humanitarian catastrophe of a gigantic magnitude stood in the face, though I am sure that the Sri Lankan government will shamelessly accept the millions of dollars which India will give as rehabilitation aid.

What will you do now?

It is a miracle that you are alive. There will be some who would call you names. There are others who think that you would soon become a fighter again. Think about it.

It may sound a little disturbing to you for death was never a worry for you. I think, in the interest of your people, it is necessary to live. May be live to die at some time in the future, but for the present it is necessary to live. It is time to accept the hard reality that your struggle for Eelam rights has to still continue, its paradigm, shape and idiom has to change.

For no fault of yours and because of events over which you had no control, while you were fighting, the world changed its strategies. Sadly, most of your leadership has been killed. Take time and evolve a new leadership. Do not rush to die.

I know it is very easy for someone like me to talk about strategies in the drawing room. Fighting a battle is a different cup of tea. A similar situation prevailed in Punjab some time ago and an almost similar situation prevails in Kashmir today. Key leadership fighting a fierce battle on the ground has been killed in both these places.

Like your leadership, in Punjab and Kashmir, political input was either absent or not a front runner of the armed struggle. Though it must be admitted that the Tamil Diaspora was active on this front but the cohesiveness was a little missing.

Now it is time to keep the idea afloat -the idea that every man has the right and liberty to live as per his or her choice. The acceptance of the gory fact that countries in South Asia have yet to evolve a pluralistic model for the respect of rights of all sections of society. The idea that it is better to rebel and oppose and dissent, if required to rebel and die, than to live a life of subservience. The idea that “we die before we fall.”

I salute the thousands including your leaders who attained martyrdom fighting for their homeland. May God bless you and your people so that some day they too can stand on their own feet and not be dependent on the temporary and expedient goodwill of those who claim to be your masters, supporters or well-wishers.

I hope to live to see that day.

Fraternally

Jagmohan Singh

http://worldsikhnews.com/20%20May%202009/W...20we%20fall.htm

24/05/2009, 13:14 [சுடர்நிலா]

“சரணடைதலுக்காக பேசுமாறு புலிகள் என்னிடம் கோரினார்கள்” சன்டே ரைம்ஸ், மேரி கொல்வின்

“அது ஒரு அவசரமான தொலைபேசி அழைப்பு ஆனால் மணித்தியாலங்களுக்குள் இறக்கக்கப்போகும் ஒருவரின் அழைப்புமாதிரி அது இருக்கவில்லை. அரசியல் துறைப் பொறுப்பாளர், பாலசிங்கம் நடேசன், திரும்புவதற்கு ஒரு இடமும் இருக்கவில்லைபோலும்.” ஏன சன்டே ரைம்ஸ் செய்தியில் இன்று மேரி கொல்வின், நடேசன் மற்றும் விடுதலைப் புலிகளின் சமாதானச் செயலகப் பொறுப்பாளர் புலித்தேவன் அவர்களின் கடைசி மணித்தியாலங்களுக்குள் அவர்களோடு தான் வைத்திருந்த தொடர்பை விபரமாகக் கூறியுள்ளார்.

“நாங்கள் எமது ஆயதங்களைக் கீழே போடுகிறோம்”, செய்மதித் தொலைபேசியில் சிறிலங்காவின் வடகிழக்குப்பகுதியில், கடைசியாக புலிகள் நிலைகொண்டிருந்த மிகச்சிறிய காட்டுக்குள் இருந்து, ஞாயிறு பின்னிரவு அவர் எனக்குக் கூறினார்.

இயந்திரத் துப்பாக்கிச் சத்தங்களைப் பின்புறத்தில் என்னால் கேட்க முடிந்தது.

“ஓபாமா நிர்வாகம் மற்றும் பிரித்தானியா அரசிடம் இருந்து எங்களின் பாதுபாப்புக்கான உத்தரவாதத்தை எதிர்பார்க்கிறோம். எங்கள் பாதுகாப்புக்கான உத்தரவாதம் ஏதேனும் உள்ளதா?”

26 வருட புலிகளுக்கும் சிறிலங்கா சிங்களவர்களுக்கும் இடையான போரில், வெற்றியோடுள்ள சிறிலங்கா இராணுவத்திடம், சரணடைவது மிக அபாயமானதென்று அவருக்கு நன்றாகவே தெரிந்துள்ளது.

8 வருடங்களுக்கு முன்பே நடேசன் மற்றும் புலித்தேவன் அவர்களை எனக்குத் தெரிந்திருந்தது. அப்போது தீவின் 3இல் 1 பங்கு புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்தது. இப்போது, இவ்விரண்டு பேரும் தங்களோடு இருந்த ஏனைய 300 போராளிகளையும் அவர்களது குடும்பங்களையும் (பலர் காயமடைந்திருந்தார்கள்) காப்பாற்றுவதற்காக முயற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பல்லாயிரக்கணக்கான பொது மக்களும் கையால் தோண்டிய குழிகளுக்குள் அவர்களோடு பதுங்கியிருந்தனர்.

கடந்த பல நாட்களாகவே புலிகளின் தலைமைக்கும், மற்றும் ஐ.நாவுக்கும் இடைப்பட்ட மத்கியஸ்தராக நான் இருந்து கொண்டிருந்தேன். நடேசன் என்னிடம் 3 விடயங்களை ஐ.நாவுக்குப் பறிமாறுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்: நாங்கள் ஆயதங்களைக் கீழே போடுவதாகவும், தங்கள் பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதம் அமெரிக்கா மற்றும் பிரித்தானியா தர வேண்டுமென்றும், மற்றும் ஒரு அரசியல் தீர்வு தமிழர்களுக்கு வைக்கப்படும் என்ற நிச்சயம் வேண்டுமென்றும் அவர் கேட்டுக்கொண்டார்.

உயர்ந்த பிரித்தானியா மன்றும் அமெரிக்கா அதிகாரிகளுக்கூடாக நான் கொழும்பில் இருந்த ஐ.நா.விசேட தூதுவர், விஜய் நம்பியாரோடு தொடர்பு கொண்டேன். புலிகளின் சரணடைதலுக்கான கோரிக்கைகளை நான் அவருக்கு தெரியப்படுத்தினேன். அவரும், தான் அதை சிறிலங்கா அரசுக்குத் தெரிவிப்பதாகக் கூறினார்.

இந்த நடவடிக்கை ஒரு சமாதானம் வருவதற்கான அறிகுறியாக எனக்குத் தோன்றியிருந்தது. எப்போதுமே கலகலப்பாக இருக்கும் புலித்தேவன் பதுங்குகுழிக்குள் இருந்தவாறு சிரித்த முகத்துடன் ஒரு படத்தை தொலைபேசியில் எடுத்து எனக்கு அனுப்பியிருந்தார்.

கடைசி ஞாயிறு இரவின்போது, சிறிலங்கா இராணுவம், மிக நெருங்கிய போது, புலிகளிடன் இருந்து, ஒரு அரசியல் கோரிக்கைகளும் புகைப்படங்களும் இருக்கவில்லை. நடேசன் சரணடைதல் என்ற சொல்லைப் பாவிக்க மறுத்தார். ஆனால் அவர் என்னை அழைத்தபோது அதைத்தான் செய்ய முன்வந்திருந்தார். புலிகளின் பாதுகாப்புக்கு நம்பியாரின் வருகை வேண்டுமென்றும் கேட்டார்.

திரும்பவும், நியுயோர்க் 24 மணி நேரமும் இயங்கும் அவசரபிபிரிவு ஊடாக நம்பியாரைத் தொடர்பு கொண்டேன், அப்போது அங்கே காலை 5:30 ஆக இருந்தது. புலிகள் ஆயதங்களைக் கீழே போட்டுவிட்டார்கள் என்று அவரிடம் கூறினேன்.

அவரும் தான் நடேசன் மற்றும் புலித்தேவனின் சரணடைதலின் பாதுகாப்பை சிறிலங்கா ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஸவுடன் நிச்சயமாக்கிக்கொண்டதாகவும் கூறினார். அவர்கள் வெள்ளைக் கொடியைப்பிடித்து வந்தால் சரியென்றும் கூறினார். சரணடைதலின் சாட்சிக்கு நம்பியாரும் வடக்குக்குப் போகத்தேவையில்லையா என்று நான் அவரிடன் கேட்டேன். அதற்கு அவசியமில்லையென்றும், வெள்ளைக் கொடியை உயர்த்திப்பிடிக்கும்படியும