Can Tamil diaspora efforts to get President Rajapaksa arrested as a war crminal succeed?

[Tuesday, 16 November 2010 20:48]

News

[Lakbima News]

An Interview with Prof.Lakshman Marasinghe by Namini Wijedasa

Pro-LTTE diaspora groups recently succeeded in planting a story in local and international media that President Mahinda Rajapaksa cancelled a trip to the UK since he feared arrest over war crimes. This has reopened a debate on whether a head of state has unqualified immunity from arrest in another country. What does international law say on this?

Prof.Lakshman Marasinghe

The traditional view is that international law becomes a part of the domestic law of a state when that state has decided to legislate the international law rules through the parliament of that state. The UK parliament in 1708 legislated the international law rules so as to provide immunity to certain categories of foreign state dignitaries. Thus, a head of state was entitled to immunity from all legal processes before the foreign court. This privilege is ancient and the courts recognized this as a legal fact in 1844 in the decision of the House of Lords in The Duke of Brunswick v The King of Hanover.

However, the granting of immunity is a sovereign act of the receiving state. I don’t think there is any doubt the president would be granted immunity by UK. He will not travel to the UK like any one of us. He would no doubt have his visit recognized by the UK government, a matter which his foreign minister would do through the UK High Commission.

But on October 4, 2001, the UK became a signatory to the Rome Treaty which established an International Criminal Tribunal at The Hague giving each of the signatories what in fact amounts to universal jurisdiction over four categories of universal wrongs characterized under the Rome Treaty. These are crime of genocide, crime against humanity, war crimes and crime of aggression.

Article 27 reads that, “the Statute apply equally to all persons without any distinction based on official capacity as a Head of State or Government, a member of a Government or Parliament, an elected representative or a government official shall in no case exempt a person from criminal responsibility under this statute, nor shall it, in and of itself, constitute a ground for reduction of sentence.”

Article 27 of the Rome Statute quite clearly cuts the very basis upon which diplomatic immunity was conceived as fundamental to sovereign intercourse among nations. The UK by being a signatory to the Rome Treaty placed upon itself an obligation not to award immunity to whomever may have committed any one of the four crimes. That obligation is one that the UK courts are empowered to apply.

A report in UK’s The Independent newspaper said that immunity for heads of state is only active if the person allegedly responsible for offences is in the UK on an official capacity and not on a private trip like the one that President Rajapaksa was due to make. Is this true?

If the head of state is visiting another state, the question of sovereign immunity must be established before he enters that state. The receiving state has a right to refuse the award of immunity to that person which means he will not be covered by immunity. Immunity for a private visit must be first established. But then for certain crimes such as violation of human rights, war crimes — at least in the UK law — aggrieved parties could go to courts and claim that the visiting dignitary be arrested and charged under its own law notwithstanding the immunity. That was what happened to Pinochet. Now under the Rome Statute there is no prospect of immunity at all.

The same report said: “...but there is apprehension among some abroad that one may be vulnerable even during official visits because the law is not sufficiently clear”. Is this correct?

I believe that is correct. The problem is that in the UK there are two sets of laws operating in this area — the domestic law and the provisions of the Rome Treaty. The UK is bound by both and therefore the uncertainty.

The Global Tamil Forum has been trying to get proceedings instituted against President Rajapaksa and other Sri Lankan officials or military on allegations of war crimes. The government has asked them to substantiate their claims. Could they succeed?

At the beginning of this year Canada arrested a Canadian national of former Rwandese nationality who had committed war crimes in Rwanda on an application made to the Canadian courts by other Rwandese nationals of the Hutu ethnic group. He had participated in the ethnic killings of Tutsis. Canada decided to hold the trial before the Canadian courts without submitting him to the International Criminal Court, with the consent of the all powerful ICC ‘prosecutor-general’. The danger is therefore of the diaspora moving the UK courts to issue an arrest warrant. This was what happened to Pinochet. Such an application for arrest could be made by anyone, who may not even reside in the UK. In the Pinochet case, the application was made by a judge of a magistrate’s court in Spain based on the right of universal jurisdiction which the UK courts have, UK being a signatory to the Rome Treaty.

The government has asked pro-LTTE groups to substantiate their allegations of war crimes. How much information would these groups have to furnish to a court in the UK to get a Sri Lankan head of state or official indicted?

These are normally heard before the Bow Street Magistrate. In the Pinochet second decision before the House of Lords, Lord Goff made the point that “the courts of this country must remain conscious of the fact that a foreign dignitary should not be impleaded in our courts unless there are compelling reasons to do so”. As recently as last week, Prime Minister Cameron informed the Government of Israel that he will propose to the UK Parliament legislation to protect visiting foreign dignitaries from being arrested against charges detailed under Article 5 of the Rome Treaty, unless they themselves had personally committed such wrongs.

At the end of the day it is a question of burden of proof. The two levels of proof known to the Law of England are beyond reasonable doubt and a balance of probabilities.

We have only the House of Lords decision in the second hearing of Pinochet to go with. It certainly cannot be a mere balance of probabilities or what is referred to as the Carr-Bryant Rule. It must go much beyond that. The evidence must be so compelling that the court should have no alternative but to issue the warrant of arrest. In Pinochet’s case there was overwhelming evidence against him.

So, the chances of an indictment are slim?

However, I might mention a matter which greatly disturbs some of us who deal with this area of the law. Article 13 of the Rome Treaty mentions three sources from which the exercise of jurisdiction of the International Criminal Court could be aroused. First, by any one of the state parties that has signed the Treaty, such as the UK. Second, by way of a resolution passed in the Security Council invoking the powers vested in that Council under Chapter VII. That was the route taken to implead President Omar Bashir of Sudan. Third is a most disturbing aspect where, by a combination of Article 13 © and 15 (1), the prosecutor may himself proprio motu initiate proceedings.

This appears to make the prosecutor a very powerful person. Of course, he must under Article 57 seek an authorization from the “pre-trial chamber” and thereafter under Article 58 have a writ of arrest issued. The iniquitous nature of such a power is all too obvious. A warrant thus issued under Article 58 at the behest of one person - the prosecutor - would now become enforceable in Timbuktu against and unsuspecting head of state on a visit to view ancient African artefacts!

This matter regarding the prosecutor’s powers may come before the Appeals Chamber, taken from Kenya where the present prosecutor obtained a writ of arrest against some of the state functionaries there — including the president and prime minister — over the election riots of yesteryear.

What are the latest developments that might indicate that heads of state may not be granted immunity in future?

The two very latest are of the president of the Sudan and the president and prime minister of Kenya. Many African leaders have been previously charged, particularly from the Congo, and President Charles Taylor of Sierra Leone is presently before the court. Then, what of the Yugoslavian duo?

Do you think international law will be amended to favour heads of state on the argument that diplomacy cannot function with threat of arrest hanging over national leaders?

I don’t see a trend towards re-establishing the immunity for heads of state for such crimes. Particularly after Charles Taylor and those charged with war crimes in Yugoslavia, the world community is in no mood to be charitable towards persons of that ilk and including Omar Bashir of Sudan.

My belief is that the question of immunity to heads of state and others who have participated in committing crimes catalogued in Article 5 of the Rome Treaty have evoked not sympathy but universal revulsion. To consider providing immunity to those heads of state and those of their ilk, who had thus far gone before the ICC, simply boggles the mind and may not in reality be considered by the international community... at least not in the present day and time.

(Prof Marasinghe is Emeritus Professor of Law, University of Windsor, Windsor Ontario Canada and Attorney-at-Law of the Inner Temple, Barrister-at-Law. He is also Visiting Professor of Law, University of Colombo.This interview appears in Lakbima News of November 14th 2010)

http://www.globalpeacesupport.com/globalpeacesupport.com/post/2010/11/16/Can-Tamil-diaspora-efforts-to-get-President-Rajapaksa-arrested-as-a-war-crminal-succeed.aspx

ஜனாதிபதி ராஜபக்ஸாவை போர்க்குற்றவாளியாகக் கைது செய்ய புலம்பெயர் தமிழர்கள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் வெற்றியடையுமா?

- பேராசிரியர்.லக்ஷ்மன் மாரசிங்கவுடன் நாமினி விஜயதாஸவின் ஒரு நேர்காணல்:

புலம்பெயர் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் சார்பான குழுககள் சமீபத்தில் உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஸ தான் போர்க்குற்றங்களுக்காக கைது செய்யப்படலாம் என்கிற அச்சம் காரணமாக ஐக்கிய இராச்சியத்துக்கான தனது விஜயத்தை இரத்து செய்துவிட்டார் என்றொரு கதையைக் கட்டுவதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள். இது ஒரு நாட்டின் தலைவர் இன்னொரு நாட்டில் வைத்து கைது செய்யப்படுவதற்கான தகுதி பெறாத சட்டவிலக்களிப்பை கொண்டிருக்கிறாரா? என்கிற ஒரு விவாதத்தை மீளவும் திறந்திருக்கிறது. சர்வதேச சட்டம் இதில் என்ன சொல்கிறது?

பாரம்பரியப் பார்வையில் ஒரு நாடு சர்வதேசச் சட்டங்களை அந்நாட்டின் பாராளுமன்றத்தினூடாகச் சட்டமாக்கத் தீர்மானித்தால் சர்வதேசச்சட்டம் அந்நாட்டுச் சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகிறது. ஐக்கிய இராச்சியத்தின் பாராளுமன்றம் 1708ல் சர்வதேசச் சட்ட விதிகளைச் சட்டமாக்கி விட்டதால், வெளிநாடுகளின் சில வகையான உயர் பதவி வகிப்பவர்களுக்கு சட்ட விலக்களிக்க முடியும். இதன்படி ஒரு நாட்டின் தலைவர் வெளிநாட்டு நீதிமன்றத்தின் முன்பாக சகல விதமான சட்ட நடவடிக்கைகளுக்கும் விலக்குப் பெறும் உரிமையைக் கொண்டிருக்கிறார். இந்தச் சலுகையானது மிகவும் புராதனமானது. மற்றும் நீதிமன்றங்கள் இதை ஒரு சட்டக்காரணியாக அங்கீகரித்தது 1844ல் பிரபுக்கள் சபை பிரண்ஸ்விக் இளவரசருக்கும் ஹனோவர் மன்னருக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட வழக்கில் எடுத்த முடிவின்படி. எப்படியாயினும் வழங்கப்படும் சட்டவிலக்கு பெறும் நாட்டின் சர்வ சுதந்திரமுள்ள செயலாகும். ஐக்கிய இராச்சியம் ஜனாதிபதிக்கு சட்ட விலக்கு வழங்கும் என்பதில் எனக்கு எந்த விதச் சந்தேகமும் இல்லை. அவர் ஐக்கிய இராச்சியத்துக்கு எங்களைப்போல் சாதாரணமாகப் பயணம் செய்ய மாட்டார். சந்தேகமில்லாமல் இவரது வருகை ஐக்கிய இராச்சிய அரசாங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப் பட்டிருக்கும், இதை அவரது வெளிவிவகார அமைச்சர் ஐக்கிய இராச்சிய உயர் ஸ்தானிகரலாயத்தினூடாக செய்ய வேண்டிய விடயம்.

ஆனால் 2001 அக்டோபர் 4 முதல் ஐக்கிய இராச்சியம் ரோம் உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்ட ஒரு நாடாகிறது. அவ்வுடன்படிக்கைப்படி சர்வதேச குற்றவியல் தீர்ப்பாயம் ஒன்று நெதர்லாந்தின் ஹேக் நகரில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ரோம் உடன்படிக்கைப்படி கையெழுத்திட்ட ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் வழங்குவது கீழுள்ள நாலு வகையான உலகளாவிய தவறான நடத்தைகளில் ஈடுபாடிருந்தால் உலகளாவிய சட்ட நடவடிக்கைக்கு உட்பட்டவை என. அவையாவன இன ஒதுக்கல் குற்றம், மானிடத்துக்கு எதிரான குற்றம், போர்க் குற்றம், வலியத் தாக்குதல் புரியும் குற்றம் என்பன.

பிரிவு 27 கூறுவது, சட்டம் சமமாக எல்லோரிடத்தும் அவர்களது அலுவலக தகுதிகளான ஒரு நாட்டின் அல்லது அரசாங்கத்தின் அல்லது பாராளுமன்றின் தலைவர், தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதி, அரச அலுவலர் போன்ற விசேட தகைமைகளைக் அடிப்படையாகக் கொள்ளாது பிரயோகிக்கப்பட வேண்டும். எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் இந்தச் சட்டப்படி ஒரு நபருக்கு குற்றப் பொறுப்பிலிருந்து விதிவிலக்கு அளிக்கக் கூடாது. அதைக் கருத்தில் கொண்டு சட்டப் பிரகாரம் விதிக்கப்படும் தண்டனையையும் குறைக்கக் கூடாது. ரோம் சட்டத்தின் பிரிவு 27நாடுகளுக்கு இடையே உள்ள வல்லமையான தோழமைத் தொடர்பின் அடிப்படையில் கருவாகும் இராஜீய சட்ட விலக்கை வெகு தெளிவான சட்டத்தின் அடிப்படையில் வெட்டி விடுகிறது. ஐக்கிய இராச்சியம் ரோம் உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்ட ஒரு நாடாக உள்ளபடியால் மேற்குறிப்பிட்ட நாலு வகைக் குற்றங்களில் ஏதாவதொன்றை எவராவது இழைத்திருந்தால் சட்ட விலக்கு வழங்காதிருக்க அது கடமைப் பட்டிருக்கிறது.ஐக்கிய இராச்சிய நீதிமன்றங்களுக்கு அந்தக் கடப்பாட்டை பிரயோகிக்க அதிகாரமளிக்க முடியும்

ஐக்கிய இராச்சிய பத்திரிகையான “த இன்டிபென்டன்” தனது குறிப்பு ஒன்றில் கூறியிருப்பது, நாட்டின் தலைவர்களுக்கு சட்ட விலக்கு செயலாவது, அந்த நபர் அவர் மீது சுமத்தப் பட்ட குற்றங்களுக்கு பொறுப்பாகவிருந்தால் ஐக்கிய இராச்சியத்துக்கு அவர் உத்தியோகபூர்வ விஜயம் செய்யும் போது மட்டுமே அன்றி ஜனாதிபதி ராஜபக்ஸ தற்போது மேற்கொள்ளவிருந்த தனிப்பட்ட வி;ஜயத்தின் போது அல்ல. என்று அது உண்மையா?

ஒரு நாட்டின் தலைவர் மற்றொரு நாட்டுக்கு வருகை தருவதாக இருந்தால் கேள்விக்குறியான தோழமைத் தொடர்பு காரணமான சட்ட விலக்கு அவர் அந்த நாட்டுக்கு வருவதற்கு முன்பே எற்படுத்தப் பட்டிருக்க வேண்டும். பெற்றுக் கொள்ளும் நாட்டிற்கு அந்த சட்ட விலக்குக்கு உரித்தானவருக்கு அது தேவையில்லை என மறுக்கும் உரிமை உண்டு அதன்காரணம் அவர் சட்டவிலக்கால் பாதுகாப்பு தேட வேண்டிய தேவையுடையவரல்ல என்பதாகும். தனிப்பட்ட வருகைகளுக்கான சட்ட விலக்கு முதலில் ஏற்படத்திக்கொள்ளப் படவேண்டும். ஆனால் அப்போதும் சில குறிப்பிட்ட குற்றங்களான, மனித உரிமை மீறல் மற்றும் யுத்தக் குற்றங்கள் போன்றவை ஆகக் குறைந்தது ஐக்கிய இராச்சியத்தின் சட்டங்களுக்கு உட்பட்டதாயின் துன்பத்துக்கு உள்ளான பகுதியினர் நீதி மன்றத்துக்குச் சென்று வருகை தந்திருக்கும் உயர் பதவியாளர் கைது செய்யப்பட்டு சட்ட விலக்கு இருந்த போதிலும் தண்டிக்கப் படவேண்டும் எனக் கோரமுடியும். இது தான் சிலி நாட்டு சர்வாதிகாரி பினோச்செட்டுக்கு நடந்தது. இப்போது ரோமானிய நியதிச் சட்டப்படி சட்ட விலக்குக்கான வாய்ப்புகள் இல்லை என்றே கூறலாம்.

அதே செய்தி மேலும் கூறியிருப்பது ……”ஆனால். சில வெளிநாடுகளில் ஒருவர் உத்தியோகபூர்வ வி;ஜயத்தின் போது கூட பாதிக்கப்படலாம் என்கிற அச்சம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஏனெனில் சட்டம் தேவையானளவுக்கு தெளிவில்லாமல் உள்ளது.” இது உண்மையா?

நான் நினைக்கிறேன் அதுசரியானது என்றுதான். பிரச்சனை என்னவென்றால் ஐக்கிய இராச்சியத்துக்குள் இரண்டு தொகுதிகளான சட்டங்கள் இங்கு நடைமுறைப்படுத்தப் படுகிறது, ஒன்று உள்நாட்டுச் சட்டம் மற்றது ரோம் உடன்படிக்கையின் பிரிவுகள். ஐக்கிய இராச்சியம் இந்த இரண்டாலும் கட்டுப்பட்டிருக்கிறது அதனால்தான் இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை.

குளோபல் தமிழ் அமைப்பு ஜனாதிபதி ராஜபக்ஸ மற்றும் ஸ்ரீலங்கா அதிகாரிகள் அல்லது இராணுவத்துக்கு எதிராக நிறுவப் பட்ட போர்க்குற்றங்களுக்காக நடவடிக்கை மேற்கொள்ள முயற்சிக்கிறது. அரசாங்கம் அவர்களின் கோரிக்கைகளை உறுதிப் படுத்துமாறு கேட்டிருந்தது. அவர்களால் வெற்றி பெற முடியுமா?

இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் கனடா ஒரு முன்னாள் ருவாண்டா பிரஜையான இந்நாள் கனடிய பிரஜையை அவர் ருவாண்டாவில் மேற்கொண்ட போர்க்குற்றங்களுக்காக ஹ_ட்டு இனக்குழுவைச்சேர்ந்த மற்றொரு ருவாண்டா பிரஜை கனடிய நீதிமன்றில் மேற்கொண்ட விண்ணப்பத்தின்படி கைது செய்யப் பட்டார். அவர் ருட்டிஸில் நிகழ்ந்த இனக் கொலைகளில் பங்கு பற்றியிருந்தார். கனடா அவரை சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்திடம் ஒப்படைக்காமல் வழக்கு விசாரணையை அதிகாரமிக்க சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்ற வழக்குத் தொடுனரின் ஒப்புதலோடு கனடிய நீதிமன்றிலேயே நடத்த முடிவு செய்தது. எனவே புலம்பெயர்ந்தவர்கள் ஐக்கிய இராச்சியத்து நீதிமன்றங்களிடம் கைது ஆணையை பிறப்பிக்கும்படி கோரும் அபாயம் உள்ளது. இப்படித்தான் பினோச்செட்டின் விடயத்திலும் நடந்தது. அப்படியான கைது விண்ணப்பத்தை யாராலும் சமர்ப்பிக்க முடியும், அவர் ஐக்கிய இராச்சியத்தில் வசிக்காவிட்டாலும் கூட. பினோச்செட்டின் வழக்கில் விண்ணப்பம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது ஸ்பெயினைத் தளமாகக் கொண்ட உலகளாவிய சட்ட உரிமைகள் அமைப்பைச் சேர்ந்த நீதவான் நீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவரினால். அதே சட்ட உரிமைகளை ஐக்கிய இராச்சிய நீதிமன்றங்களும் கொண்டுள்ளன. ஐக்கிய இராச்சியம் ரோம் உடன்படிக்கையில் கைச்சாத்திட்;ட ஒரு நாடாகும்.

அரசாங்கம் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆதரவாளர்களிடத்தில் அவர்களின் போர்க் குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து ஆதாரப்படுத்தும்படி கேட்டிருந்தது. எவ்வளவு தகவல்களை இந்தக் குழுக்கள் ஐக்கிய இராச்சிய நீதிமன்றங்களில் ஸ்ரீலங்கா அரச தலைவரை அல்லது உத்தியோகத்தர்களை சட்டப்படி குற்றம் சாட்டுவதற்காக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்?

இவ்வாறான வழக்குகள் சாதாரணமாக பௌ வீதி நீதிமன்றிலேயே விசாரிக்கப் படுகின்றன. பினோச்செட்டின் வழக்கில் இரண்டாவது முடிவு பிரபுக்கள் சபையின் முன்பாக உள்ளது. கௌப் பிரபு இது தொடர்பாக வெளியிட்டிருக்கும் குறிப்பு: “இந்த நாட்டின் நீதிமனறங்கள் மிகவும் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டும். கட்டாயப் படுத்த வேண்டிய காரணங்கள் இருந்தாலே அன்றி வெளிநாட்டு உயர் பதவியாளர்கள் மீது எமது நீதிமன்றங்கள் வழக்குகளைப் பதிவு செய்யக் கூடாது” என்று.

சமீபத்தில் பிரதமர் கமருன் இஸ்ரேலிய அரசாங்கத்துக்குச் சொல்லியிருப்பது வெளிநாட்டிலிருந்து வருகை தரும் உயர் பதவியாளர்களர்கள் சுயமாகவே அவ்வாறான குற்றங்களைச் செய்திருந்தாலே அன்றி அவர்களை ரோம் உடன்படிக்கை பிரிவு 5ன் படி கைது செய்யப்படுவதை பாதுகாப்பதற்காக ஐக்கிய இராச்சிய பாராளுமன்றில் புதிய சட்டமொன்றை சமர்ப்பிக்கப் போவதாக.

நாட்களின் முடிவில் தவறுகளை நிரூபிக்கும் பொறுப்பு கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது. இங்கிலாந்தின் சட்டங்களில் இரண்டு தரங்களான நிரூபணம் அறியப்படுகின்றன. அவையாவன ஒன்று நியாயமான ஐயத்துக்கு இடமின்றி மற்றது நிகழ்தகவுச் சமநிலை.எங்களுக்கு உள்ளதெல்லாம் பினோச்செட்டின் இரண்டாவது வழக்கில் பிரபுக்கள் சபையின் முடிவு எவ்வாறு அமையப் போகிறது என்பதுதான். அது நிச்சயமாக நிகழ்தகவுச் சமநிலையாக அல்லது கார் பிரயான்ட் விதியுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கப் வோவதில்லை. அது அதனிலும் இன்னும் ஆழமாகப் போகும். ஆதாரங்கள் மிகவும் வற்புறுத்தலுடையவையாக இருப்பின் நீதிமனறத்துக்கு கைது செய்ய வேண்டிய ஆணையை பிறப்பிப்பதைத் தவிர வேறு மாற்று வழி இருக்கப் போவதில்லை. பினொச்செட்டின் விடயத்தைப் பொறுத்த மட்டில் சமாளிக்க முடியாதளவுக்கு ஆதாரங்கள் அவருக்கு எதிராக இருக்கிறது.

எனவே குற்றச்சாட்டினை மீட்டளிப்பதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் குறைவு?

எப்படியாயினும் இந்தச்சட்ட பரப்பைக் கையாளும் எங்களில் பலரையும் மிகவும் தொந்தரவு செய்யக்கூடிய ஓரு விடயத்தை நான் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும் ரோம் உடன்படிக்கையின் பிரிவு 15 குறிப்பிடும் மூன்று ஊற்றுக்களால் சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்ற சட்ட எல்லைகள் தூண்டப்படலாம்.

முதலாவது உடன்படிக்கையில் கையொப்பமிட்டுள்ள ஐக்கிய இராச்சியத்தைப் போன்ற ஏதாவது ஒரு அரசாங்கப் பகுதி.

இரணடாவதாக பாதுகாப்புச் சபையில் ஏதாவது வழியில் அந்தச் சபைக்கு பகுதி ஏஐஐ மூலம் வழங்கப் பட்டுள்ள அதிகாரத்தை ஊக்குவிக்கும் பிரேரணையை நிறைவேற்றுதல். சூடான் ஜனாதிபதி ஒமார் பஷீர் மீது வழக்குத் தொடர இந்த வழிதான் பின்பற்றப் பட்டது.

மூன்றாவதாக மிகவும் தொந்தரவு தரக்கூடிய காரணியாகிய பகுதி 13(உ) மற்றும் 15(1) ஆகியவற்றின் கூட்டாலான வழக்குத் தொடருநர் தனது சொந்த வழியில் தானே விசாரணைகளை ஆரம்பிப்பது.

இது வழக்குத் தொடுனரை மிகவும் அதிகாரமிக்கவராக காட்டுகிறது. உண்மைதான் பிரிவு 57ன்கீழ் முந்திய விசாரணைச் சபையிடமிருந்து ஒரு அங்கீகாரத்தை தேடிக் கொள்ளலாம் அதன்பிறகு பிரிவு 58ன்கீழ் கைது செய்ய ஆணையைப் பெறலாம்.

இப்படியான அதிகாரத்தின் அநீதியான தன்மை மிகக் கண்கூடானது. பிரிவு 58ன் படி ஒரு ஆணை வழங்கப்பட்டால் ஒரு தனி மனிதரின் கட்டளைப்படி அதாவது வழக்குத் தொடுனர்; மேற்கு ஆபிரக்காவின் திம்புகுட்டு நகரில் சந்தேகத்துக்குட்படாத ஒரு நாட்டின் தலைவர் ஆபிரிக்காவின் ஆதிகால கைவினைப் பொருட்களை காண்பதற்கு வருகை தந்த போது எதிராக அமல்படுத்தப்பட்டது.

வழக்குத் தொடுனரின் அதிகாரம் சம்பந்தமான விடயம் மேன்முறையீட்டு சபைக்கு முன்பாக வரலாம். கென்யாவை எடுத்துக்கொண்டால் அங்க தற்போதுள்ள வழக்குத் தொடுனர் முந்தைய வருட தேர்தல் கலவரங்களின் போது ஜனாதிபதி மற்றும் பிரதமர் உட்பட சில அரச சேவையாளர்களுக்கு எதிரான கைது செய்யும் ஆணையைப் பெற்றுள்ளார்.

அரச தலைவர்களுக்கு எதிர்காலத்தில் சட்ட விலக்கு வழங்கப்படாது என்பதை சுட்டிக்காட்டும் சமீபத்திய விருத்திகள் யாவை?

மிகச் சமீபகால இரண்டு சம்பவங்கள் சூடான் ஜனாதிபதி மற்றும் கெனிய அதிபர் மற்றும் பிரதமர் ஆகியோர். ஆபிரிக்க தலைவர்கள் முன்பு தண்டிக்கப்பட்டுள்ளார்கள் குறிப்பாக கொங்கோ மற்றும் சியரா லியோன் ஜனாதிபதி சாள்ஸ் டெயிலர் நீதிமன்றின் முன்னால் உள்ளார். பிறகு யுகோஸ்லாவியாவின் இரட்டையர்கள்?.

நாட்டின் தலைவர்களைக் கைது செய்யக்கூடிய ஆபத்து தலைக்கு மேல் தூங்குவதால் ராஜாங்க உறவுகளை நடைமுறைப் படுத்த முடியாதுள்ளது எனும் விவாதம் எழுவதால் நாட்டின் தலைவர்களுக்கு சாதகமாக சர்வதேச விதிகள் மாற்றப்படும் என நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?

சட்ட விலக்கை இம்மாதிரியான குற்றமிழைத்த அரச தலைவர்களுக்காக திருத்தியமைக்கும் போக்கினை என்னால் காண முடியவில்லை. குறிப்பாக சாள்ஸ் டெயிலர் மற்றும் யுகோஸ்லாவியாவில் போர்க் குற்றங்களுக்காக தண்டிக்கப் பட்டவர்களுக்குப் பின்னர் உலக சமூகம் சூடான் ஜனாதிபதி ஒமார்பஷீர் உட்பட இவ்வாறான இனத்தவர்கள் மீது இரக்கம் காட்டும் மனநிலையில் இல்லை.

எனது நம்பிக்கை என்னவெனில் சட்ட விலக்கு என்கிற கேள்வி அரச தலைவர்கள் மற்றும் இவ்வாறான ரோம் உடன்படிக்கையின் பிரிவு 5ன் கீழ் நிரல் படுத்தப்பட்ட குற்றங்களைப் புரிவதில் பங்குபற்றியவர்களுக்கு அனுதாபம் உண்டாக்குவதை விடுத்து உலகளாவியரீதியில் கடின மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். இம்மாதிரியான அரச தலைவர்களுக்கும் மற்றும் இதே இனத்தை சேர்ந்தவர்களுக்கும் சட்டவிலக்கு அளிப்பதைப் பற்றி கவனத்தில் கொள்ள அவர்கள் இப்படி வெகுதூரம் சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றின் முன்பாகப் போய் வெட்கம் அற்றவர்களாகி விட்டதால் இந்த நாட்களிலும் நேரத்திலும் சர்வதேச சமூகம் முன்வரப் போவதில்லை.

(Prof Marasinghe is Emeritus Professor of Law, University of Windsor, Windsor Ontario Canada and Attorney-at-Law of the Inner Temple, Barrister-at-Law. He is also Visiting Professor of Law, University of Colombo.This interview appears in Lakbima News of November 14th 2010)

தமிழில்: எஸ்.குமார்

மகிந்தர் குற்றவாளியாக காணப்படும் போது குற்றவாளி ஊடாகவே நாட்டை பிரிப்பது பற்றி பேசினாலும் பரவாயில்லை. இதுதான் இன்று சூடானில் நடக்கின்றது.

"வெற்றி தோல்விகளுக்கப்பால் முயற்சி தான் தேவை"

சாட்சியங்களை பதிவுசெய்ய மனிதநேய நிறுவனத்துடன் சுவிஸ் ஈழத்தமிழரவை ஒப்பந்தம்!

பல நாடுகளில் தமிழ் அமைப்புக்களாலும் தனி நபர்களாலும் சாட்சிப்பதிவு செய்யப்பட்டு வரும் வேளையில், சாட்சியங்கள் பக்கச்சார்பில்லாமல் சர்வதேச சட்ட திட்டங்களுக்கு அமைய பதிவு செய்யப்பட வேண்டுமென்பதை கருத்தில் கொண்டு GfbV எனப்படும் அழிக்கப்படும் இனங்களை பாதுகாக்கும் மனிதநேய நிறுவனத்துடன் சுவிஸ் ஈழத்தமிழரவை ஒப்பந்தம் ஒன்றை செய்துள்ளது.

http://www.yarl.com/forum3/index.php?showtopic=77852

மகிந்தர் குற்றவாளியாக காணப்படும் போது குற்றவாளி ஊடாகவே நாட்டை பிரிப்பது பற்றி பேசினாலும் பரவாயில்லை. இதுதான் இன்று சூடானில் நடக்கின்றது.

"வெற்றி தோல்விகளுக்கப்பால் முயற்சி தான் தேவை"

சாட்சியங்களை பதிவுசெய்ய மனிதநேய நிறுவனத்துடன் சுவிஸ் ஈழத்தமிழரவை ஒப்பந்தம்!

பல நாடுகளில் தமிழ் அமைப்புக்களாலும் தனி நபர்களாலும் சாட்சிப்பதிவு செய்யப்பட்டு வரும் வேளையில், சாட்சியங்கள் பக்கச்சார்பில்லாமல் சர்வதேச சட்ட திட்டங்களுக்கு அமைய பதிவு செய்யப்பட வேண்டுமென்பதை கருத்தில் கொண்டு GfbV எனப்படும் அழிக்கப்படும் இனங்களை பாதுகாக்கும் மனிதநேய நிறுவனத்துடன் சுவிஸ் ஈழத்தமிழரவை ஒப்பந்தம் ஒன்றை செய்துள்ளது.

http://www.yarl.com/forum3/index.php?showtopic=77852

வெற்றி தோல்வி இதில் எதுவென்றாலும் பரவாயில்லை. முயற்சி செய்தோம் என்பதே திருப்தியாகும்

சர்வ வல்லமை பொருந்திய ஜனாதிபதியையே அஞ்சவைத்திருக்கின்றார்களே பிரிட்டன் என்றாலே அவருக்கு இப்ப வயித்தாலை அடிக்கும்.

முயற்சி செய்கின்ற அந்த தமிழர்களுக்கு எனது நன்றிகள். இனி பலநாடுகளுக்கு மகிந்த போக அஞ்சுவார். அடுத்ததாக கொலண்ட்காரர்கள் தொடங்குவார்கள் என்று நம்புவோம்.