உலகின்  மிகப்பெரிய சக்தியாக அமெரிக்கா  தன்னை கருதிக் கொண்டாலும்   அது மிகப் பெரிய அடி  வாங்கியது வியத்நாமில் .

செஞ்சேனையை அதனால் சமாளிக்க முடியவில்லை. வியட்நாமில் இருந்து தொடர்ந்து வந்த சவப்பெட்டிகள் அமெரிக்காவில் 

கொந்தளிப்பை உருவாக்கியது.

 

கொரில்லா தாக்குதலில் அமெரிக்க   படையை வியட்நாமிய வீரர்கள் எப்படி சமாளித்தார்கள், அவர்கள் கண்ணில் மண்ணை தூவினார்கள் என்பதற்கு கீழே உள்ள படங்களே சாட்சி.

 

சமீபத்தில் வியட்நாம் சென்ற இந்திய வங்கி  ஊழியர் சம்மேளனத்தின் தமிழ் மாநிலப் பொதுச்செயலாளர் தோழர் சி.பி.கிருஷ்ணன் அங்கே எடுத்த புகைப்படங்களை முக நூலில் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார்.

 

வியட்நாமியர் பயன்படுத்திய பதுங்கு குழிகளை பாருங்கள்.

 

அது என்னை பரவசப்படுத்தியது.  

 

http://ramaniecuvellore.blogspot.co.uk/2013/11/blog-post_23.html

போன கிழமைதான் இதுபற்றிய விவரணம் ஒன்றை இங்குள்ள தொலைக்காட்சியில் போட்டார்கள்.. சண்டையில் பங்குபற்றிய அதிகாரிகளையும் பேட்டி கண்டார்கள்.. ஆரம்பத்தில் சின்னப்பசங்க என்பது போல் நினைத்துள்ளார்கள்.. போகப்போக மரியாதை வந்ததாம்..

மொத்தத்தில் 58000 அமெரிக்கப் படையினர் இறந்துள்ளனர்.

The Vietcong

The Vietnamese Communists, or Vietcong, were the military branch of the National Liberation Front (NLF), and were commanded by the Central Office for South Vietnam, which was located near the Cambodian border. For arms, ammunition and special equipment, the Vietcong depended on the Ho Chi Minh trail. Other needs were met inside South Vietnam. 

 

Main force Vietcong units were uniformed, full-time soldiers, and were used to launch large scale offensives over a wide area. Regional forces were also full-time, but operated only within their own districts. When necessary, small regional units would unite for large scale attacks. If enemy pressure became too great, they would break down into smaller units and scatter.

Unlike the main troops, who saw themselves as professional soldiers, local Vietcong groups tended to be far less confident. For the most part, recruits were young teenagers, and while many were motivated by idealism, others had been pressured or shamed into joining. They also harbored real doubts about their ability to fight heavily armed and well-trained American soldiers.

Initially, local guerrillas were given only a basic minimum of infantry training, but if they were recruited to a main force unit, they could receive up to a month of advanced instruction. Additionally, there were dozens of hidden centers all over South Vietnam for squad and platoon leader, weapons and radio training. To ensure that the guerrillas understood why they were fighting, all training courses included political instruction.

By the mid-1960s, most main force Vietcong troops were armed with Chinese versions of the Russian AK-47 submachine gun. They also used a range of effective Soviet and Chinese light and medium machine guns, and infrequently, heavy machine guns. In particular, heavy machine guns were valued for defense against American helicopters.

For destroying armored vehicles or bunkers, the Vietcong had highly effective rocket propelled grenades and recoilless rifles. Mortars were also available in large numbers and had the advantage of being very easy to transport.

Many weapons, including booby traps and mines, were homemade in villages. The materials ranged from scavenged tin can to discarded wire, but the most important ingredients were provided by the enemy. In a year, dud American bombs could leave more than 20,000 tons of explosives scattered around the Vietnamese countryside. After air-raids, volunteers retrieved the duds and the dangerous business of creating new weapons began.

Local forces also designed primitive weapons, some designed to frighten intruders, but others were extremely dangerous. "Punji traps" -- sharp spikes hidden in pits -- could easily disable an enemy soldier. Punjis were often deliberately contaminated to increase the risk of infection. 

 

 

The Vietcong were masters at moving through and blending into the local terrain Guerrilla Tactics

In December 1965, Ho Chi Minh and the North Vietnamese leadership ordered a change in a way the war in the South was to be fought. From now on, the Vietcong would avoid pitched battles with the Americans unless the odds were clearly in their favor. There would be more hit and run attacks and ambushes. To counter the American build-up, Vietcong recruitment would be stepped up and more North Vietnamese Army troops would be infiltrated into South Vietnam.

The Vietcong, following the example of Chinese guerillas before them, had always given the highest priority to creating safe base areas. They were training grounds, logistics centers and headquarters. They also offered secure sanctuaries for times when the war might go badly.

Hiding the base areas had always been a high priority for the Vietcong. Now, with American spotter planes everywhere, it was more vital than ever to protect them. In remote swamps or forests, there were few problems, but nearer the capital, it was much more difficult. The answer was to build enormous systems of underground tunnels.

The orders coming from NLF headquarters were absolutely clear. Tunnels were not to be treated as mere shelters. They were fighting bases capable of providing continuous support for troops. Even if a village was in enemy hands, the NLF beneath were still able to conduct offensive operations.

There were complexes big and small scattered across the country. Each villager in a NLF area had to dig three feet of tunnel a day. There was even a standard handbook specifying how tunnels were to be built. The biggest tunnel systems were in the Iron Triangle and the Cu Chi District, only 20 miles from Saigon. 

 

 

An American soldier carefully examines a Vietcong tunnel--they were often boobytrapped if abandoned Close-up: Cu Chi

The base area at Cu Chi was a vast network, with nearly 200 miles of tunnels. Any facility used by the guerillas -- a conference room or training area -- had almost immediate underground access. Hidden trapdoors led below, past guarded chambers, to long passages. At regular intervals, branches led back to the surface and other secret entrances. Some openings were even concealed beneath the waters of streams or canals.

At the deeper levels, there were chambers carved out for arms factories and a well for the base's water supply. There were store rooms for weapons anad rice, and there was sometimes a hospital or forward aid station. Long communication tunnels connected the base with other distant complexes.

Base kitchens were always near the surface, with long, carved-out chimneys designed to diffuse cooking smoke and release it some distance away. Near the kitchens were the guerilla's sleeping chambers, where they could survive for weeks at a time if need be. Everywhere on the top level, there were tunnels leading upwards to hundreds of hidden firing posts for defense of the base. 

 

 

http://www.pbs.org/battlefieldvietnam/guerrilla/

இரண்டாம் நாள் :-
சைகோனிலிருந்து சுமார் 60 மைலுக்கு அப்பால் இருக்கும்  CU CHI TUNNELS. என்னும் இடம் சென்றோம். வியட்நாமுக்கும், அமெரிக்காவுக்கும் நடந்த போர் இங்குதான் நடந்துள்ளது. அடர்ந்த காட்டில் பது குழியிலிருந்து எப்படி அமெரிக்க படையை தோல்வியுற செய்தார்கள் என கண்டோம்.கொரில்லா படை என்றால் என்ன , எப்படி என்று அப்போதுதான் உண்மையான நிகழ்வினைக் கண்டேன். சிறு பதங்கு குழியில் எப்படி இறங்க வேண்டும் என்பது, எதிரிகளிமிருந்து எப்படி தப்பிக்க வேண்டும் என்பதை   போன்றவைகளை படங்களின் மூலமும்,  பதுங்கு குழிகளைப் பார்க்கும் போது ஆச்சரியமும், வியப்பும்தான் ஏற்பட்டது. பதுங்கு குழிகள்  தெரியா வண்ணம் புற்களை வளரவிட்டுள்ளார். தெரியாமல் விழுந்தால் கீழே நீண்டுக்கொண்டு இருக்கும் ஈட்டி  உடலை பதம் பார்த்து விடும். அந்த ஈட்டி முனையில் மனித கழிவுகளை காயவைத்து அந்த ஈட்டு முனையில் தடவியுள்ளார்கள். ஈட்டியின்  உள்ள காய்ந்த மனித கழிவு விஷமாக மாறி, உடலில் பட்டு இரத்ததோடு கலந்துவிடும். உடன் வந்தவர்கள் காப்பாற்றி இராணுவ மருத்துவ மனைக்கு சென்றால், காயம் பட்ட உடலிலுள்ள விஷ கிருமி பரவி  மற்ற அமெரிக்க இராணுவத்தினைரையும் பாதித்து உயிரை கொன்று விடும். கொரிலாவின் பதுங்கு குழிகளை எதிரிகள் கண்டு பிடித்து நுழைந்தால் உடன் மரணம்தான். கதவு திறந்தவுடன் நெஞ்சுக்கு நேராக ஈட்டிகள் பல முனைகளிலிருந்து பாயும் வண்ணம் அமைத்துள்ளார்கள். மூன்று மாதம் வரை உள்ளே தங்க ஏற்பாடுகள் இருக்கிறது.

அமெரிக்கர்கள் விட்டுச் சென்ற  பல பொருட்களை இவர்கள் மீண்டும் தங்கள் தேவைக்கேற்ப மாற்றியுள்ளார்கள். குறிப்பாக பெரிய வாகனங்கள் உபயோகிக்கும் சக்கரம்,[டயர்களை] காலணியாகவும், விழுந்த செல்களின் இரும்புகளை, உலோங்களை பல வகை கருவிகளாக மாற்றியுள்ளார்கள். அரிசிகளை கொண்டு மதுபானம் தாயரித்துள்ளார்கள். மரவெள்ளி கிழங்கும் உணவாக கொண்டுள்ளார்கள். ஒரு சிறு மண் வெட்டி, சின்ன மண் கூடை கொண்டே மூன்று கிலோ மீட்டர் வரை சுரங்கம் அமைத்துள்ளார் CU CHI  என்ற பெண். பல அமெரிக்கர்களை கொன்று இருக்கிறார். இந்த பதுங்கு [TUNNELS] அந்த பெண்ணின் பெயரிலேயே இருக்கிறது.போராளி என்றால் என்ன எப்படி என்று நேரில் இங்கு காணலாம்.
     
மூன்றாம் நாள்
‘'கோயில் இல்லா ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம்'' என்பது ஆன்றோர் வாக்கு. அதற்கு இணங்க சைகோனின் தமிழர்கள் அடி எடுத்து வைத்த காலம் முதலே ஆலயங்களையும் எழுப்பிவிட்டனர். கடந்த காலங்களில் இந்தியாவிலிருந்து, குறிப்பாக தமிழ் நாட்டிலிருந்து வந்த தமிழர்கள் தாங்கள் வாழும் இடங்களில் பட்டினி,பசி,நோய்,வறுமை ஆகியவற்றிலிருந்து நோயற்ற வாழ்க்கை, குறைவற்ற செல்வம், கல்வியில் சிறந்து விளங்குதல் போன்றவற்றை வழங்கவும்,தங்களைக் காக்கவும், தமது முன்னோர்கள் இஷ்ட தெய்வங்களை வணங்கி வாழ்வு பெறவும், தமிழர்கள் தாங்கள் வழிபடுவதற்கு என்று ஆலயஙகளை எழுப்பிவிட்டனர். இந்து சமயத்தின் வளர்ச்சிக்குச் சைவமும் வைணவும்  சேர்ந்தே பங்காற்றியுள்ளார்கள். இந்துக்கள் தங்கள் சமயத்தை எப்போதுமே பலவந்தமாகப் பரப்பியதில்லை.

பொதுவாகச் செட்டியார்கள் சைவத்தின் மீதும்,சைவ சித்தாந்தங்கள் மீதும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவர்கள். சாத்வீக உள்ளம் அமைந்த செட்டியார்கள்
எதிர்பார்ப்பு இல்லாத இறை பக்தி கொண்டவர்கள். அந்தக் காலத்தில் சிவாச்சாரியர்கள் கடல் கடந்து செல்ல தயாராக இல்லை. ஆகவே செட்டியார் சமூகம் பர்மா,தாய்லாந்து, வியட்நாம்,கம்போடியா,மலேசியா, சிங்கப்பூர் ஆகிய நாடுகளில் சிவ ஆலயங்களைக் கட்டாமல் தெண்டாயுதபாணி, முருகன் கோயில்களையே கட்டினார்கள்.வியாட்நாமாகியத் தமிழர் என்போர் தமிழ்ப் பின் புலத்துடன் வியாட்நாம் நாட்டில் வசிப்பவர்கள். வியட்நாம் போருக்கு முன்னர் 3000 தமிழர்கள் இருந்து உள்ளார்கள். அதன் பின் சில நூறு தமிழர்களே இங்கு வாழ்ந்துள்ளார்கள். இவர்களில் பெரும்பான்யானோர் வணிகத்து தொழில், வட்டித்தொழில் செய்து வந்த செட்டியார் ஆவர். தமிழர்கள் பெரும்பாலும் கோ மின் நகரத்தில் வசிக்கின்றனர்.

சைகோனிலும் {ஹோ சி மின்}    நகரத்தார் இங்கு தெண்டாயுதபாணி, சுப்ரமணியர், அம்மன் என மூன்று கோயிலை நிர்மாணித்துள்ளார்கள். இந்த மூன்று கோயில்களும் 100 ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்டது. தமிழர்கள் குறிப்பாக காரைக்குடி -  நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார்கள்,நகரத்தார் கோயிலை நிர்மாணித்துள்ளார்கள். 19-ம் நூற்றாண்டில் பாண்டிச்சேரிலிருந்து வந்து மாரியம்மன் கோயில் இராஜகோபுரம் கட்ட உதவியுள்ளனர்.1950- ல் மீண்டும் மறு சீரமைப்பு நடைப்பெற்றுள்ளது.  20-ம் நூற்றாண்டில் தெண்டாயுதபாணி, சுப்ரமணியர் ஆலயம் தோன்றுவிக்க தமிழ் நாட்டு சிற்பிகள், கொத்தனார்களுடன் உள்ளூர் மக்களும் உதவியுள்ளனர். மூன்று ஆலயங்களிலும் விசாலமான மண்டபங்கள், வெளி பிரகாரம் இருக்கிறது. தெண்டாயுதபாணி, சுப்ரமணியர் ஆலயங்களில் பெரிய தேர்கள் இருப்பதை காணலாம்.

வியட்நாம் குடிமக்கள் மாரியம்மனை பயபக்தியுடன்  தரிசித்து வணங்கிறார்கள். இந்த கோயில் அம்மனுக்கு மட்டும் மிக சிறப்பு உண்டு.   மற்ற இரு கோயிலை விட இந்த அம்மன் கோவிலுக்கு அதிக பக்தர்கள் உண்டு.. வேண்டிய வேண்டியபடி நடப்பதால் வியட்நாம் மக்கள்  நம்பிக்கையுடன் வந்து வழிபடுகிறார்கள்.   இங்குள்ள அம்மன் அவர்களின் குறைகளை தீர்த்து, நல்ல ஆசியை வழங்குவதாக கூறுகிறார்கள். அமைதியாக சன்னதியில் அமர்ந்து  கண் மூடி தியானித்து - மனமுருகி, அருள் வேண்டி விழைகிறார்கள். செவ்வாய்,வார இறுதியில், பெளர்ணமி காலங்களில் நிறைய வியட்நாமிய மக்கள் நிறைய பேர்கள் வருவதாக கோயில் நிர்வாகி கூறுகிறார்.தினம் அபிஷேகம் இல்லாவிட்டாலும் தீபம், தூபம் காட்டப்பெறுகிறது. பக்தர்கள் எண்ணை, பூக்கள், ஊதுவர்த்து{சீனர்கள் உபயோகிப்பது} கொடுக்கிறார்கள். அர்சசனைக்கு பிறகு விபூதி, குங்குமம் கொடுக்கப்படுகிறது. காலை 7 மணி முதல் மாலை 7 மணி வரை ஆலய தரிசனம் உண்டு.

புதிய சிம்ம வாகன அம்மன் சிலை ஸ்தாபனம்  செய்தபோது ..., அந்த அம்மனை சைக்கோன் நகர் வலமாக கொண்டு வந்து அமர்ந்த்தியுள்ளார்கள். மற்றும் பரிவார தெய்வங்களாக பேச்சி அம்மன் வடக்கிலும், மதுரை வீரன் தெற்கிலும், வல புறம் விநாயகர், முருகன் இருக்கிறார்கள். இராஜகோபுரம் 12 மீட்டர். அதில் சுதை சிற்பங்களாக இலக்குமி, அம்மனின் பல அவதாரங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.ஆலய உட்புற சுவரில் மிக நேர்த்தியான, கலை மிகுந்த புடை சிற்பங்களாக நடராஜர், பரசிவன், பிரமன், மகாவிஷ்ணு, காளியம்மன்,சாமுண்டி, திருமகள், மகேஸ்வரி, மீனாட்சி, வலயம்பிகை, ஆண்டாள், பார்வதி என நமக்கு அருள் பாலிக்கிறார்கள்.

கோயில் சன்னதியில் இருவர் [நமது தமிழர் முக சாயலில்] இருந்தார்கள். தமிழர் என்று எண்ணி அவரிடம் தமிழில் பேசினேன். சிரித்துக்கொண்டே தமிழ் தெரியாது என்றார்கள். பின் ஆங்கிலத்தில் பேசிய போது, தனது பெயர் இலட்சுமணன் என்றும், நூறு வருடங்களுக்கு தமிழ் நாட்டிலிருந்த வந்த தமிழர் தன் தந்தை என்றும், தாய் வியட்நாமிய பெண் என்றும் கூறினார். தந்தை இறந்துவிட்டதாகவும், தாய் இருப்பதாகவும் வியாட்நாம் மொழியே பேசி வந்த காரணத்தால் தமிழ் தெரியாது போய்விட்டது என்றும் வருத்தப்பட்டார். [அதேபோல் தெண்டாயுதபாணி ஆலயத்திலும் கோயில் நிர்வாகி, பாபு என்பவர் தன் தாத்தா தமிழர் என்றும் கூறினார்.]

ஒரு இனத்தை அழிக்க அந்த இனத்தை சேர்ந்த மக்களை அழிக்க வேண்டாம். அவர்களின் மொழியை அழித்தாலே போதும். அந்த இனம் இயல்பாகவே
அழிந்து விடும் என்பதற்க்கு இது ஒரு சான்று.

இங்குள்ள கோவில் நிர்வாகம் வியட்நாம்  அரசு கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. அரசு நியமித்த ஐந்து பேர் கொண்ட குழுவில் மூவர் அரசு அதிகாரியாகவும், இருவர் தமிழர். அந்த இருவர்தான் பூஜை போன்ற ஆலய ஆகம பணி பார்க்கிறர்வர்கள். திரு, இலட்சுமணனிடம் ‘’ ஏன் தமிழ் நாட்டிலிருந்து அர்ச்சகர்களை கொணர்ந்து பூஜை, புஸ்பரங்களை கவனிக்க கூடாது “ என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் “ அரசு இதுவரை அனுமதி கொடுக்கவில்லை. ஆனாலும், நாங்கள் கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறோம். எதிர்காலத்தில் நடக்கும் என்றார்.
                                          ‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
MEKONG RIVER (Mekong Delta)
எங்கள் பயணத்தில் ஒரு பகுதியாக மேக்கொங் ஆற்று பயணம் இடம் பெற்று இருந்தது. நதியில் குறுக்களவு மூன்று கிலோ.மீட்டர். ஆழம் 500 மீட்டர்.
மேக்கொங் ஆறு (Mekong) உலகில் 11-ஆம் இடத்திலும், ஆசியாவில் 7-ஆம் நிலையிலும் இருக்கிறது .மேக்கொங் ஆற்றின் மொத்த நீளம் 4.350 கிலோ,
மீட்டர். இதன் தொடக்கம் திபெத்தில் தொடங்கி சீனாவின் யுன்னான் மாகாணம், மியன்மார்,லாவோஸ்,தாய்லாந்து, கம்போடிய,வியட்நாம் என ஓடி தென் சீனக்  கடல் கலக்கிறது.

உலகின் பெரும் நாகரிகங்கள் ஆறுகளின் கரைகளிலேயே அமைந்துள்ளன. ஆறுகள் மனிதர்களுக்கு குடிநீர்த் தேவையை மட்டுமன்றி அவர்களது வாழ்வியல் தேவைகளையும் நிறைவு செய்கின்றன. வேளாண்மைக்கு மிகவும் பயன்பாடாக நதி உள்ளது. பல வகையான தொழிற்சாலைகள் : (காகித, ஆலை) ஆற்று நீரையே நம்பியிருக்கின்றன. தற்காலத்தில் ஆற்றோட்டத்தைப் பயன்படுத்தி மின்சாரமும் உருவாக்கப்படுகிறது.
படகு மீடுகள்,மிதக்கும் படகு வீடுகள் என இப்போது உலகின் பல பகுதிகளில் காணலாம். இயற்கை வளங்களை அழிப்பதாலும், மரங்களை வெட்டிவதாலும். தொழிற்சாலைகலின்  கார்பன் அதிகரிப்பாலும் உலகம் வெப்பமாகி வருவது இன்றைய அன்றாட செய்திகள். இதனால் பருவம் தப்பி மழை பொய்த்துவிட்டது. பருவ மாற்றத்தால் அதிகமான வெயிலும், அதிகமான மழையும் பெய்துவருகிறது. இருக்கும் கொஞ்சம் நிலப்பரப்பில் மக்கள் நெருக்கமாக வாழ்கிறார்கள். வருடா வருடம் ஆயிரக்கணக்கான் வீடும் நீரில் மூழ்கிறது. மணிலா, தாய்லாந்து, உத்திரகாண்ட் போன்ற நாடுகளில் காணலாம். நெதர்லாந்து, மற்றும் சில நாடுகளில் இந்த படகு வீடுகள் பிரபலமாகி வருகிறது. வெள்ளம் வரும்போது நீர்மட்டத்திற்கு ஏற்ப படகு வீடு உயரும். தாய்லாந்தில் மருத்துவ மனை கட்டுகிறார்கள். மாலித்தீவில் ஒரு மசூதியும், கோல்ப் மைதானமும் உண்டு. மேக்கொங் ஆற்றில் கூட இப்படி மிதக்கும் மிதக்கும் சர்ச் உண்டு. அதோடு இரண்டு பள்ளிக்கூடம் கூட இயங்குகிறது. படகுகளில் மாணவர்கள் பள்ளி வந்து செல்கிறார்கல்

இந்த மேக்கொங் ஆற்றில்ஹொ 40,000 குடும்பங்கள் படகில் வாழ்கிறது. 4000 படகு அங்காடி பொருட்கள் கடைகள் இருக்கிறது. இங்கு பெரும் பகுதி தொழில் மீன் பிடித்தலாகும். ஒரு சில முதலைப் பண்ணைகளும் உண்டு. இவர்களின் வாழ்வாதாரமே நீர்தான். சின்ன சிறு சிறுவர்கள் பயமின்றி இந்த ஆற்றில் நீந்துவதும், விளையாடுவதும், சிறு படகுகளை செலுத்துவதும் பார்க்க வியப்பாக இருந்தது. {மீன் குஞ்சுக்கு நீந்த கற்று கொடுக்கவா வேண்டும்}

https://groups.google.com/forum/#!msg/mintamil/J0Q3nznz7qA/IUdlAaGVhiMJ