தமிழன் கால் பதிக்காத இடம் இப்புவியில் இல்லை என்ற இன்றைய நிலையில் பரந்துப்பட்ட இந்த நிலப்பரப்பில் எங்கும் பரவிக்கிடக்கும் தமிழர்களாகிய நாம் இன்று சில வரலாற்று கடமைகளை முன்னெடுக்கும் காலகட்டத்தில் இருக்கின்றோம். சமீப காலமாக யாழ் களத்தில் கருத்தாடலும், செயற்பாடுகளும் அதிகரித்துக்கொண்டு வருகிறது. சிலர் சில ஆய்வுகளை வெளியிடுவதும் அதனை ஆதரித்து அல்லது ஆமோதித்து பலர் கருத்துகளை பகற்வதும் என்று சிறப்பாக தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

அடிக்கடி ஏதோ இந்திய - பாக்கித்தான் அணிகளுக்கிடையேயான மட்டையாட்டத்தொடர் நடைபெறுவது போல் விடுதலை புலிகள் சிங்கள படையினை தாக்கி பாரிய இழப்பை ஏற்படுத்தினால் ஆரவாரிப்பதும், சிங்கள படை விடுதலை புலிகளைதாக்கி பாரிய இழப்பை ஏற்படுத்தினாலும், பொதுமக்கள் மீது குண்டுமாரிப் பொழிகின்றபோதும், தமது உள்ளக் குமுறல்களையும் உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்தி கட்டுரை வடித்து, கதைப்பதிலும் சென்று கொண்டிருக்கின்றோம். அன்று துண்டறிக்கைகள், இதழ்கள், செய்திதாள்கள் மூலம் வெளிப்படுத்திய உணர்வினை இன்று இணைய ஊடகங்களிலும் வெளிப்படுத்தி கொண்டிருக்கின்றோம். வளர்ந்து விட்ட அறிவியல் தொழில் நுட்பத்தின் ஊடாக நமது உள்ளக்குமுறலை மட்டுமே அதிக அளவில் வெளியிட்டு கொண்டிருக்கின்றோம்.

மூன்றாம் கட்ட ஈழப்போரின் முடிவிலேயே விடுதலை புலிகள் தங்கள் படையை பலப்படுத்துவதோடு, சமூக-அரசியல் கட்டுமானத்தை முன்னெடுப்பதில் முனைப்பு காட்டி இன்று நான்காம் கட்ட ஈழப்போரின் தொடக்கத்தில் சர்வதேச விழிகளின் முன்பு தமது சிறந்த படை பலத்தோடு மட்டுமல்லாமல், சிறந்த சமூக-அரசியல் கட்டுமான பலத்தோடு நின்று கொண்டிருக்கின்றார்கள். தாக்குதல் நடத்தி ஒரு இடத்தை பிடிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அவ்விடத்தில் சமூக-அரசியல் கட்டுமானத்தையும் முன்னெடுக்கும் போது மட்டுமே நாம் உண்மையான விடுதலைப் போரில் வெற்றி ஈட்ட முடியும். தமிழ் மக்களால், தமிழ் மக்களுக்காக கட்டப்பட்ட விடுதலை புலிப்படை தமிழ் மக்களின் தேவையை நிறைவு செய்யும் பொருட்டு ஒரு சமூக-அரசியல் கட்டுமானமாக உருவாக தொடங்கிவிட்டது. எல்லாவற்றினையும் விடுதலை புலிகளே செய்வர் என்று பாராமல், இவ்விடுதலைப் போராட்டத்தை வீறுகொண்டெடுக்க முனைவது சர்வதேச தமிழர்களாகிய நம் முன் நிற்கின்ற தலையாய கடமையாகும்.

புலத்தில் உள்ள ஒவ்வொறு தமிழனும் இன்று உலகம் மெச்சக்கூடிய சாதனைகளை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றான். அச்சாதனையின் பலனை தாய்நாட்டின் அடிப்படை சமூக-அரசியல் கட்டுமானத்திற்கு நாம் பயன்படுத்த அணியமாக இருக்க வேண்டிய சூழலில் இருக்கின்றோம். எவரும் வந்து உதவி செய்து பெறக்கூடியதல்ல விடுதலைப் போராட்டம், நமக்காக நாமே போராடி பெற வேண்டும். யாழ் கோட்டையிலும் திருகோணமலையிலும் என்று புலிக்கொடி பறக்க விடப்படுகின்றதோ அன்று தமிழீழ குடியரசு மலரும் அதனை விடுதலை புலிகள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். நாம் உருவாகும் தமிழீழ குடியரசின் அடிப்படை சமூக-அரசியல் கட்டுமானங்களை நிறைவு செய்து வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய தலையாய கடமையில் இருக்கின்றோம்.

பெறும்பாலும் கவிதை, கட்டுரை, ஆய்வுகள், செய்திகள் கொண்ட இணைய தளம் வாயிலாக நமது உணர்வினையும் உள்ளக்குமுறல்களையும் வெளிப்படுத்தி ஊடகம் ஊடகம் என்று ஊதிக்கொண்டிருக்கின்றோம். எதிரி எவ்வளவு பேர் வீழ்ந்தான், நம்மவர்கள் எவ்வளவு பேர் வீழ்ந்தார்கள் என்று பலியானவர்கள் காயமடைந்தவர்கள் என புள்ளி விவரங்களை கணக்கெடுப்பதை விடுத்து உருவாகும் தமிழீழ குடியரசின் அடிப்படை தேவைகளை நம்மால் எவ்வளவுக்கு நிறைவு செய்ய முடியும் என்ற கோணத்தில் ஒரு புதிய வரலாற்று கடமையினை ஆற்ற வேண்டிய சூழலில் இருக்கின்றோம்.

புலத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு தமிழனும் வெவ்வேரு துறையைச் சார்ந்தவர்களாக இருப்பர், அத்துறையில் வல்லுநர்களாகவும் இருப்பர். ஆதலால் தத்தமது துறைகளைப்பற்றிய புதிய ஆக்கங்களையும், ஆய்வுகளையும், தொகுப்புகளையும், அறிவியல் தொழில் நுட்பங்களையும் உருவாகும் தமிழீழ அரசிற்கு சமர்பிக்க அணியமாகுவோம். நம்மால் முடிந்தளவு ஆக்கபூர்வமாக முன்னெடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் நம்மை சுற்றியுள்ளவர்களையும் ஈடுபடுத்தி ஒரு புதிய சூழலை உருவாக்குவோம். "விடுதலை புலிகள் ஏவுகனை கிபீரை வீழ்த்தியதா" என்பதோடல்லாமல் கிபீரை வீழ்த்த என்ன செய்யலாம், புதிய ஏவுகனை வாங்கி கிபீரை வீழ்த்த விடுதலை புலிகளுக்கு பொருளாதார உதவி செய்ய முடியுமா? அல்லது விடுதலை புலிகளே ஏவுகனை வடிவமைக்க தொழில் நுட்ப உதவி செய்ய முடியுமா? என்று நமது ஆய்வினை மேற்கொண்டோமானால் கிபீரை மட்டுமல்ல சிங்கள படையினையும் தூள்தூளாக்க முடியும். இதுவே தற்போது நாம் செய்ய வேண்டிய தலையாய கடமையாகும். இது விடுதலை புலிகளுக்கு தார்மீக பலமாக மட்டுமல்ல தாங்கும் பாலமாகவும் அமையும்.

வாழ்க தமிழ்...! வெல்க தமிழீழஅரசு...!

சிந்திக்க வைத்த ஆக்கம் நன்றி நண்பரே

அறிவு புூர்வமான ஆக்கம். நிச்சயமாக ஈழமண்ணை நேசிக்கும் புலம் பெயர் வாழ் தமிழர்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டிய கருமமாற்ற வேண்டிய பொழுது இது. எம்மால் முடியாதது ஒன்றில்லை. முனைந்தால் முடியும்.

ஈழத்திலிருந்து

ஜானா

அனைவரும் கைகோர்ப்போம்...ஒன்றாய்..

புலம் பெயர் வாழ் தமிழர்கள் அனைவரும் ஒன்றாய் கைகோர்ப்போம்.

எனக்கு தெரிந்தவளவில் அவுஸ்திரேலியாவில் ஈழத்து பொறியியளாளர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஈழத்தவரை பயிற்றுவித்து பொறியியல் ரீதியாக அதி தெர்ச்சி பெறவைத்துள்ளார்கள் அவர்கள் கீறிய ஒரு டிசைன் அதாவ்து காந்தரூபன் அறிவுச்சோலை சேர்ந்தவர்கள் எம்மை மலைக்க வைத்தது என்னேனின் சாதாரணமாக 6 மாததில் அவ்ர்களுக்கு ஊட்டப்பட்ட அறிவின் மூலம் இது சாத்தியமானது என்பது என்னால் முடியாதது .மருத்துவ சேவையை சேர்ந்தவர்கள் மருத்துவ உதவியை செய்கின்ரனர் என்னை பொறுத்தவரையில் தெசத்தின் உட்கட்டுமாணம் சைலண்ட்டாக வளர்கிறது.ஒரு சிங்கபூராக திகழ உலகின் பலநாடுகளில் பல்வேறுதுறைகளில் சிறந்துவிளங்கும் தொழில்சார் சிற்பிகளால் தமிழீழம் கட்டி எழுப்பப்படும்.சிங்களத்துக்க

எனது ஆதரவு எப்பவும் உண்டு

சிந்தனையாளனின் ஆக்கத்திற்கு இங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் கருத்துக்களை வாசிக்கும் பொழுது ஞாபகம் வருவது...

THE UNITED STATES STRATEGIC BOMBING SURVEY

SUMMARY REPORT (European War)

The new relation of air power to strategy presents one of the distinguishing contrasts between this war and the last. Air power in the last war was in its infancy. The new role of three-dimensional warfare was even then foreseen by a few farsighted men, but planes were insufficient in quality and quantity to permit much more than occasional brilliant assistance to the ground forces.

Air power in the European phase of this war reached a stage of full adolescence, a stage marked by rapid development in planes, armament, equipment, tactics and concepts of strategic employment, and by an extraordinary increase in the effort allocated to it by all the major contestants. England devoted 40 to 50 percent of her war production to her air forces, Germany 40 percent, and the United States 35 percent.

Nevertheless, at the end of hostilities in Europe, weapons, tactics and strategy were still in a state of rapid development. Air power had not yet reached maturity and all conclusions drawn from experience in the European theatre must be considered subject to change. No one should assume that because certain things were effective or not effective, the same would be true under other circumstances and other conditions.

In the European war, Allied air power was called upon to play many roles -- partner with the Navy over the sea lanes; partner with the Army in ground battle; partner with both on the invasion beaches; reconnaissance photographer for all; mover of troops and critical supplies; and attacker of the enemy's vital strength far behind the battle line.

In the attack by Allied air power, almost 2,700,000 tons of bombs were dropped, more than 1,440,000 bomber sorties and 2,680,000 fighter sorties were flown. The number of combat planes reached a peak of some 28,000 and at the maximum 1,300,000 men were in combat commands. The number of men lost in air action was 79,265 Americans and 79,281 British. [Note: All RAF statistics are preliminary or tentative.] More than 18,000 American and 22,000 British planes were lost or damaged beyond repair.

In the wake of these attacks there are great paths of destruction. In Germany, 3,600,000 dwelling units, approximately 20% of the total, were destroyed or heavily damaged. Survey estimates show some 300,000 civilians killed and 780,000 wounded. The number made homeless aggregates 7,500,000. The principal German cities have been largely reduced to hollow walls and piles of rubble. German industry is bruised and temporarily paralyzed. These are the scars across the face of the enemy, the preface to the victory that followed.

How air supremacy was achieved and the results which followed from its exploitation are the subject of this summary report. The use of air power cannot properly be considered, however, except in conjunction with the broad plans and strategy under which the war was conducted.

The German Strategic Plan

Interrogation of Hitler's surviving confidants and General Staff and Field Generals of the Wehrmacht confirms the view that prior to the winter of 1941 Hitler hoped to realize Germany's ascendancy over Europe, and possibly the world, largely by skillful strategy. Time and timing were the secret weapons in the German war plan that took shape after 1933. Hitler hoped to build Germany's strength more quickly than that of any potential opponent. By rapid mobilization of a powerful striking force, by exploiting the political and ideological strains that he conceived to exist in the rest of the world, and by overwhelming separately in lightning campaigns such of his enemies as chose to resist, he hoped to secure for Germany an invulnerable position in Europe and in the world.

What Germany lacked in numbers of divisions, in raw materials and in basic industrial strength, it planned to compensate with highly trained ground units of great striking power. These were to be equipped and ready to march while Germany's enemies were merely preparing. Essential in this strategy was a technically well-developed air force in being. Emphasis was not placed upon the development of an air force that would destroy the sustaining resources of the enemy's economy. In the German plan it was anticipated that an enemy's entire country would be so quickly overrun that little concern need be had for industrial and war production that was merely potential. The air force was, primarily, an arm of the blitzkrieg.

The success of Hitler's strategy, until the battle of Britain, was complete; his more cautious advisers and generals still confess to their astonishment. And by common report of the surviving Nazi leaders even the setback over Britain was considered of minor importance. The attack on Russia was next on the calendar -- the decision to make this attack was taken in the autumn of 1940 -- and this, according to plan, was to be a brief four months' adventure. There would be time thereafter, if necessary, to deal with Britain. By September 1941 Hitler was so confident that he had succeeded in Russia that he ordered large scale cut-backs in war production.

The German War Economy

Study of German war production data as well as interrogation of those who were in charge of rearmament at the time, leaves no doubt that until the defeat at Moscow German industry was incompletely mobilized and that in fact Germany did not foresee the need for full economic mobilization. German arms production during 1940 and 1941 was generally below that of Britain. When the full meaning of the reverses at Moscow became apparent the German leaders called for all-out production. The conquests of the previous years had greatly strengthened Germany's economy; with the exception of oil and rubber, supplies of virtually all the previously scarce imported materials were or had become accessible. Great reserves of foreign labor only awaited voluntary or forced recruitment. The industrial plant of France, the Low Countries, Poland and Czechoslovakia had been added to that of Germany. After the defeat at Moscow early in 1942, armament production increased rapidly. However, such increase was more the result of improvements in industrial efficiency than of general economic mobilization. Studies of German manpower utilization show that throughout the war a great deal of German industry was on a single shift basis, relatively few German women (less than in the first war) were drawn into industry and the average work week was below British standards.

Germany's early commitment to the doctrine of the short war was a continuing handicap; neither plans nor state of mind were adjusted to the idea of a long war. Nearly all German sources agree that the hope for a quick victory lasted long after the short war became a long one. Germany's armament minister Albert Speer, who assumed office in early 1942, rationalized German war production and eliminated the worst inefficiencies in the previous controls. A threefold increase in armament production occurred under his direction but the increase cannot be considered a testament to the efficiency of dictatorship. Rather it suggests the degree of industrial undermobilization in the earlier years. An excellent case can be made that throughout the war top government management in Germany was not efficient.

Because the German economy through most of the war was substantially undermobilized, it was resilient under air attack. Civilian consumption was high during the early years of the war and inventories both in trade channels and consumers' possession were also high. These helped cushion the people of the German cities from the effects of bombing. Plant and machinery were plentiful and incompletely used. Thus it was comparatively easy to substitute unused or partly used machinery for that which was destroyed. While there was constant pressure throughout for German manpower for the Wehrmacht, the industrial labor supply, as augmented by foreign labor, was sufficient to permit the diversion of large numbers to the repair of bomb damage or the clearance of debris with relatively small sacrifice of essential production.

...

.....

CONCLUSION

The foregoing pages tell of the results achieved by Allied air power, in each of its several roles in the war in Europe. It remains to look at the results as a whole and to seek such signposts as may be of guidance to the future.

Allied air power was decisive in the war in Western Europe. Hindsight inevitably suggests that it might have been employed differently or better in some respects. Nevertheless, it was decisive. In the air, its victory was complete. At sea, its contribution, combined with naval power, brought an end to the enemy's greatest naval threat -- the U-boat; on land, it helped turn the tide overwhelmingly in favor of Allied ground forces. Its power and superiority made possible the success of the invasion. It brought the economy which sustained the enemy's armed forces to virtual collapse, although the full effects of this collapse had not reached the enemy's front lines when they were overrun by Allied forces. It brought home to the German people the full impact of modern war with all its horror and suffering. Its imprint on the German nation will be lasting.

Some Signposts

1. The German experience suggests that even a first class military power -- rugged and resilient as Germany was -- cannot live long under full-scale and free exploitation of air weapons over the heart of its territory. By the beginning of 1945, before the invasion of the homeland itself, Germany was reaching a state of helplessness. Her armament production was falling irretrievably, orderliness in effort was disappearing, and total disruption and disintegration were well along. Her armies were still in the field. But with the impending collapse of the supporting economy, the indications are convincing that they would have had to cease fighting -- any effective fighting -- within a few months. Germany was mortally wounded.

2. The significance of full domination of the air over the enemy -- both over its armed forces and over its sustaining economy -- must be emphasized. That domination of the air was essential. Without it, attacks on the basic economy of the enemy could not have been delivered in sufficient force and with sufficient freedom to bring effective and lasting results.

3. As the air offensive gained in tempo, the Germans were unable to prevent the decline and eventual collapse of their economy. Nevertheless, the recuperative and defensive powers of Germany were immense; the speed and ingenuity with which they rebuilt and maintained essential war industries in operation clearly surpassed Allied expectations. Germany resorted to almost every means an ingenious people could devise to avoid the attacks upon her economy and to minimize their effects. Camouflage, smoke screens, shadow plants, dispersal, underground factories, were all employed. In some measure all were helpful, but without control of the air, none was really effective. Dispersal brought a measure of immediate relief, but eventually served only to add to the many problems caused by the attacks on the transportation system. Underground installations prevented direct damage, but they, too, were often victims of disrupted transportation and other services. In any case, Germany never succeeded in placing any substantial portion of her war production underground--the effort was largely limited to certain types of aircraft, their components, and the V weapons. The practicability of going underground as the escape from full and free exploitation of the air is highly questionable; it was so considered by the Germans themselves. Such passive defenses may be worth while and important, but it may be doubted if there is any escape from air domination by an enemy.

4. The mental reaction of the German people to air attack is significant. Under ruthless Nazi control they showed surprising resistance to the terror and hardships of repeated air attack, to the destruction of their homes and belongings, and to the conditions under which they were reduced to live. Their morale, their belief in ultimate victory or satisfactory compromise, and their confidence in their leaders declined, but they continued to work efficiently as long as the physical means of production remained. The power of a police state over its people cannot be underestimated.

5. The importance of careful selection of targets for air attack is emphasized by the German experience. The Germans were far more concerned over attacks on one or more of their basic industries and services -- their oil, chemical, or steel industries or their power or transportation networks -- than they were over attacks on their armament industry or the city areas. The most serious attacks were those which destroyed the industry or service which most indispensably served other industries. The Germans found it clearly more important to devise measures for the protection of basic industries and services than for the protection of factories turning out finished products.

6. The German experience showed that, whatever the target system, no indispensable industry was permanently put out of commission by a single attack Persistent re-attack was necessary.

7. In the field of strategic intelligence, there was an important need for further and more accurate information, especially before and during the early phases of the war. The information on the German economy available to the United States Air Forces at the outset of the war was inadequate. And there was no established machinery for coordination between military and other governmental and private organizations. Such machinery was developed during the war. The experience suggests the wisdom of establishing such arrangements on a continuing basis.

8. Among the most significant of the other factors which contributed to the success of the air effort was the extraordinary progress during the war of Allied research, development, and production. As a result of this progress, the air forces eventually brought to the attack superiority in both numbers and quality of crews, aircraft, and equipment. Constant and unending effort was required, however, to overcome the initial advantages of the enemy and later to keep pace with his research and technology. It was fortunate that the leaders of the German Air Force relied too heavily on their initial advantage. For this reason they failed to develop, in time, weapons, such as their jet-propelled planes, that might have substantially improved their position. There was hazard, on the other hand, in the fact that the Allies were behind the Germans in the development of jet propelled aircraft. The German development of the V weapons, especially the V-2, is also noteworthy.

9. The achievements of Allied air power were attained only with difficulty and great cost in men, material, and effort. Its success depended on the courage, fortitude, and gallant action of the officers and men of the air crews and commands. It depended also on a superiority in leadership, ability, and basic strength. These led to a timely and careful training of pilots and crews in volume; to the production of planes, weapons, and supplies in great numbers and of high quality; to the securing of adequate bases and supply routes; to speed and ingenuity in development; and to cooperation with strong and faithful Allies. The failure of any one of these might have seriously narrowed and even eliminated the margin.

Of the Future

The air war in Europe was marked by continuous development and evolution. This process did not stop on VE-day; great strides have been made since in machines, weapons, and techniques. No greater or more dangerous mistake could be made than to assume that the same policies and practices that won the war in Europe will be sufficient to win the next one -- if there should be another. The results achieved in Europe will not give the answer to future problems; they should be treated rather as signposts pointing the direction in which such answers may be found.

..

....

http://www.anesi.com/ussbs02.htm

நன்றி ஈழவன் ஜனா தூயா ஈழப்பிரியன் நிதர்சனன் அந்நியன் மற்றும் குருக்காலபோவான்.

நான் இந்த ஆக்கத்தை எழுதியது புலத்தில் உள்ள தமிழர்கள் தங்கள் திறமைகளை இனம் கண்டு ஒருமுகப்படுத்திக்கொள்வதர்க

களததில் விடுதலைப்புலிகளின் வீரம் போல புலத்திலுள்ள தமிழீழ ஆதரவாளர்களிடம் ஒரு செயல்திறமையான முற்போக்கான எழுச்சி் இருக்க வேண்டும். வெல்லும் போது துள்ளுவதும் பின்வாங்கும் போது துவளுவதும் என்றில்லாமல் ஒவ்வோரு புலம் பெயர் உறவுகளின் கைகளும் களத்திலிருப்பவர்க்கு மட்டுமல்ல விடியும் எமது மண்ணின் கட்டுமானத்திலும் பங்காளராக இருக்க வேண்டும். களத்தில் புலிகள் எப்படியோ புலத்தில் நீங்கள்.

நன்றி

ஈழத்திலிருந்து

ஜானா

UNITED STATES STRATEGIC BOMBING SURVEY

SUMMARY REPORT (Pacific War)

The attack on Pearl Harbor was designed around surprise, the range of carrier task forces, and the power of aircraft to sink surface vessels. It was executed with the loss of 29 Japanese pilots. Two days later, the Japanese found the British battleship, Prince of Wales, and the battle cruiser, Repulse, without air cover off Malaya and sent them to the bottom with the loss of 4 Japanese Navy medium bombers. Allied air power in the Philippines, Malaya, and the Dutch East Indies was virtually eliminated, mostly on the ground, in a matter of days. Those enormous areas, once local allied air power had been eliminated, were laid open to occupation in a matter of weeks, at a cost of less than 15,000 Japanese soldiers killed, and with the loss from all causes in the entire campaign of 381 Japanese planes.

As these achievements indicate, the Japanese started the war aware of the fact that major offensive action cannot be undertaken without local control of the air. They also appreciated the vulnerability to air attack of surface objectives, both on land and at sea. The Japanese failed, however, to appreciate the full scope and complexity of the requirements for continuing control of the air. The Japanese aircraft production program at the start of the war was inadequate, as the Japanese subsequently discovered, not only in relation to that of the United States, but even in relation to the capabilities of their own economy. Their planning and execution with respect to training, maintenance, logistics, technical development, intelligence and full coordination with their land and surface forces, were limited in relation to the requirements that subsequently developed. Japan's war plans did not contemplate, nor were its capabilities such that it could have contemplated, interference with the sustaining resources of United States air power.

December 7, 1941, found the United States and its Allies provocatively weak in the Pacific, particularly in land and carrier-based air power. The Allied air groups actually in the Pacific were not only few in number but, in large measure, technically inferior to those of the Japanese. The Japanese strength had been underestimated. Ninety P-40s and 35 B-17s in the Philippines could not be expected to check the Japanese push southward. Three of our seven aircraft carriers were in the Atlantic and one training in the Gulf of Mexico. Even at that time, however, we had begun to see, more clearly than the Japanese, the full scope of the basic requirements for air power. Our programs for training, production, maintenance, logistics, and intelligence were limited, not so much by a lack of concept as by the time required for their development and fulfillment.

....

The Japanese were not depending solely upon the volume of their air strength in these initial engagements, although they believed they possessed sufficient superiority in numbers over Allied air forces in the Pacific. More than on numbers, the Japanese relied on surprise and speed of advance, and upon the training and experience of their airmen.

...

Certain of the Japanese leaders were concerned by the skillful and unexpectedly determined resistance of our ground forces in the Philippines. They attributed this in part to inefficient Japanese close-air support. But in some circles, the skill and determination with which our isolated forces conducted the defense was correctly assessed as an ominous cloud on the horizon.

JAPANESE OVEREXTENSION

The magnitude of these successes encouraged the more daring Japanese planners to consider expansion beyond the original perimeter. During their discussions, the Doolittle raid of 18 April 1942 struck Tokyo. Although the damage caused was inconsequential, the reach of the attack supported a growing feeling that the Japanese perimeter would gain in strength if it had greater defense in depth.

Accordingly a new plan was approved, providing for (a) an advance into the Solomons and Port Moresby, to be followed, if successful, by a further advance into New Caledonia, Samoa and the Fiji Islands, (B) the capture of Midway, and © the temporary occupation of the Aleutians. Accomplishment of such a program would cut off the line of communication between Australia and the United States, reduce the threat from Alaska, and deny the United States all major staging areas more advanced than Pearl Harbor.

By stretching and overextending her line of advance, Japan was committed to an expensive and exacting supply problem, she delayed the fortification of the perimeter originally decided upon, jeopardized her economic program for exploiting the resources of the area already captured, and laid herself open to early counter-attack in far advanced and, as yet, weak positions.

THE UNITED STATES PLAN BEFORE PEARL HARBOR

Prior to Pearl Harbor it had been decided that, in the event of war, Germany would have to be eliminated first, and that our initial role in the Pacific would, in large measure, be defensive. But Japan's offensive capabilities were underestimated; it was thought possible to hold the Malaya barrier, successfully engage the Japanese fleet in the Central Pacific, and lay the foundations for an eventual advance against Japan itself. The United States plan had little basis in reality. With the forces then available no adequate plan of defense was possible. The loss of relatively antiquated battleships at Pearl Harbor did not substantially reduce the actual combat capabilities of our Navy at that time as opposed to the Japanese Navy with its superiority in aircraft carriers and battle line speed. To have implemented an adequate plan in December 1941 would have required better intelligence regarding Japanese intentions and capabilities, an earlier understanding of the predominant and indispensable role of air strength and full public support for the necessary appropriations, well before the actual outbreak of war.

...

Immediately after Midway, the Japanese had 4 carriers fit for action, shortly to be joined by a fifth; but of these only 1 was large. In addition, they had 6 carriers under repair or construction. The United States had 3 large carriers operational in the Pacific and 13 carriers, and 15 escort carriers, either being readied for operation, or under construction. The Japanese Navy, thereafter, was hobbled by its weakness in the air, and could engage our forces only at night or under cover of land-based air until that air strength was rebuilt. A balance of naval air power in the Pacific, and as a consequence a balance of naval power as a whole, was thus achieved at Midway.

...

In the air actions, however, they suffered increasingly heavy losses, not merely in numbers, but also in proportion to United States losses. The Japanese paint a vivid picture of the intolerable position in which inability to achieve air control placed them.

...

By the end of 1942, the most serious of the Japanese attempts to drive us off Guadalcanal had been thrown back and Allied operations to capture the Buna area were drawing to a close. We were securely established in these critical areas and had gradually built up local superiority in all arms, air, ground and sea. Our losses had been heavy. The Japanese, however, had suffered a crucial strategic defeat. Their advance had been stopped, their strategic plan fatally upset, many of their best pilots lost, and Allied forces firmly installed in positions in the Solomons and New Guinea, which threatened the anchor of their perimeter at Rabaul. In opposing this threat, the Japanese committed in piecemeal fashion and lost all of their fully trained Navy air units, including those rescued at Midway, and a portion of their best Army air units. The Japanese never fully recovered from this disaster, the effects of which influenced all subsequent campaigns. For the first time, the few Japanese who had all the facts at their disposal appreciated the seriousness of the situation. Greatly expanded programs for the training of pilots and the production of aircraft, radar and communications equipment, antiaircraft guns and ammunition, cargo vessels and tankers, were drawn up, but time was required to implement them.

...

At the time of the initial Japanese attack, Japanese fighter planes, although less sturdily built, more vulnerable and weaker in fire power than the United States fighters, had certain flight characteristics superior to those of United States fighters then available in the Pacific. The Japanese improved the quality of their planes during the war, greatly increased the power of their aircraft engines, ultimately exceeded United States fighters in fire power and had first-class aircraft in the design and experimental stage at the end of the war. They lacked, however, the widespread technical and industrial skill to match the United States in quantity production of reliable planes with increased range, performance and durability. After the initial campaigns, the United States always enjoyed superiority in the over-all performance of its planes. By American standards, the Japanese never fully appreciated the importance of adequate maintenance, logistic support, communications and control, and air fields and bases adequately prepared to handle large numbers of planes. As a result, they were unable to concentrate any large percentage of their air strength at any one time or place. Neither did they appear to have the ability to control large formations in the air with any degree of efficiency.

Local air control and its tactical exploitation the Japanese understood and achieved in their early offensives.

But along with all other military powers prior to the war, the Japanese had failed fully to appreciate the strategic revolution brought about by the increased capabilities of air power. The ability to achieve general and continuing control of the air was not envisaged as a requirement in their basic war strategy, as was the planned destruction of the United States Fleet. Had this basic requirement been well understood it is difficult to conceive that they would have undertaken a war of limited objectives in the first place. Once started on a strategic plan which did not provide the means to assure continuing air control, there was no way in which they could revise their strategy to reverse the growing predominance in the air of a basically stronger opponent who came to understand this requirement and whose war was being fought accordingly.

...

The strategy of our advance and the limitations imposed on Japanese overwater transportation became such that the Japanese could concentrate only a small portion of their available Army ground forces strength at any of the critical island positions which we determined to capture. Japanese soldiers were unique in their willingness to face death and endure hardships. At every point where our Army or Marine forces engaged the Japanese on the ground after 1942, we enjoyed full air superiority. In every instance, except Ormoc in the Leyte campaign, we had eliminated Japanese ability to reinforce the critical area with either men or supplies.

...

Considering the economic performance of the decade, one cannot but be impressed by the intensity of the effort and the magnitude of the results. Nonetheless, Japan remained with an economy having approximately 10 percent of the potential of the United States economy. It was desperately vulnerable to attack on its shipping. Having a comparatively small, newly developed industry, it had to work without much cushion of under-utilized physical plant capacity. Having had little experience with mass production, the country had no opportunity to build up a large force of industrially and mechanically trained personnel. This meant shortages of skills, ingenuity and ability to improvise later on, when the economy was under the stresses and strains of large-scale warfare.

This economic potential could support a short war or a war of limited liabilities. The accumulated stocks of munitions, oil, planes and ships could be thrown into action and produce a devastating effect on unmobilized enemies. When this initial blow failed to result in peace, Japan, without significant help from Germany, was doomed. Its economy could not support a protracted campaign against an enemy even half as strong as the United States.

In addition, the success of the initial Japanese military operations delayed total economic mobilization until after the defeats of late 1942. Computed in constant prices, the gross national product rose from a level of 39.8 billion yen in the fiscal year beginning with April 1940, to only 41 billion yen in the fiscal year 1942. That this was due to an inadequate realization of requirements and inadequate planning, and not to the inherent limitations of the Japanese economy, is clear from the expansion that was secured after 1942. In the fiscal year 1943, the gross national product rose to 45.4 billion yen, and in 1944 to 50 billion yen.

The share of the gross national product devoted to direct war and munitions expenditures increased from 23 percent in 1941 to 31 percent in 1942, 42 percent in 1943 and 52 percent in 1944. In 1944, half of the remaining national product was accounted for by food. In 1943, however, the United States was devoting 45 percent of its vastly greater national product to direct war purposes. By the summer of 1944, the Japanese had exhausted the possibility of forcing a greater share of their economy into direct war activities. Their plants, railroad and mines were being, and had been for some time, under-maintained to a point where breakdowns were becoming more and more serious. The civilian population was underfed, was receiving practically no new clothing or miscellaneous civilian supplies, and was being worked to a degree of fatigue which was reflected in rising rates of absenteeism.

...

The Japanese people reacted to news of the attack against the United States and its Allies with mingled feelings of fear, insecurity and hope. To a people wearied by 10 years of war in China, it was clear that this would be a major war and not an "incident". The early Japanese military successes, particularly the capture of Singapore and the southern regions, were followed by a wave of optimism and high confidence. Subsequent defeats were studiously withheld from the people or disguised as strategic withdrawals. Prior to the loss of Saipan confidence in eventual victory remained high in spite of exhausting work, poor nutrition and rising black market prices. In June 1944 approximately two percent of the population believed that Japan faced the probability of defeat. The fall of Saipan could not be kept from the Japanese people. Even though the psychological effect of this disaster was far greater on the Japanese leaders and intellectuals than on the mass of the population, all indices of Japanese morale began thereafter to decline. By December 1944 air attacks from the Marianas against the home islands had begun, defeats in the Philippines had been suffered, and the food situation had deteriorated; 10 percent of the people believed Japan could not achieve victory. By March 1945, when the night incendiary attacks began and the food ration was reduced, this percentage had risen to 19 percent. In June it was 46 percent, and just prior to surrender, 68 percent. Of those who had come to this belief over one-half attributed the principal cause to air attacks, other than the atomic bombing attacks, and one-third to military defeats.

...

The interrelation of military, economic and morale factors was complex. To a certain extent each reacted on the other. In the final analysis the Japanese military machine had lost its purpose when it could no longer protect the Japanese people from destruction by air attack. General Takashima, when asked by the Survey as to his reaction to the Imperial Rescript, stated that surrender had become unavoidable; the Army, even should it repel invasion, could no longer protect the Japanese people from extermination.

...

There is little point in attempting precisely to impute Japan's unconditional surrender to any one of the numerous causes which jointly and cumulatively were responsible for Japan's disaster. The time lapse between military impotence and political acceptance of the inevitable might have been shorter had the political structure of Japan permitted a more rapid and decisive determination of national policies. Nevertheless, it seems clear that, even without the atomic bombing attacks, air supremacy over Japan could have exerted sufficient pressure to bring about unconditional surrender and obviate the need for invasion.

CONCLUSION

The foregoing pages tell of the results achieved by air power in each of its several roles in the war in the Pacific, including the effects of the atomic bombs. The Survey has already reported on the results achieved by air power in the European war. It remains to seek out the degree to which the Pacific study modifies, adds to or supports the signposts to the future which were suggested by the European study; to state the extent to which hindsight suggests that air power might have been differently or better employed in the Pacific; to discuss the impact of the existence of atomic bombs on the role of air power; and to state the Survey's recommendations. First, however, it is necessary to point out some of the unique features of the Pacific war which must be borne in mind while considering lessons to be learned from it.

Uniqueness of Pacific War

The Pacific war was unique in many respects, as was the European war, and great reservation should be used in assuming that what was effective or not effective under those circumstances would be similarly effective at other times and under different circumstances. Japan's initial war strategy called for a war of limited objectives. Her capabilities did not permit an attack on our basic supporting strength. She was, however, a fanatically determined enemy, well prepared initially, and the fighting quality of her soldiers, seamen and airmen should not be underestimated.

Japan's geographical situation determined that the Pacific war should in large measure be a war for control of the sea, and to insure control of the sea, for control of the air over it. As a result, attacks against warships and merchant ships and amphibious operations for possession of island positions on which forward bases could be located were close to the heart of the struggle. Carrier task forces, surface ships to provide logistic support, and submarines therefore assumed roles of unusual importance.

Japan's industrial potential was approximately 10 percent of that of the United States. Even though her research and technical design work was not purely imitative, her ability to develop reliable operating equipment in the new fields was low. Her radar and communications equipment was weak. She could not build sufficient ships or escort vessels. She lacked construction equipment to build adequate airfields. She was always hampered by a lack of oil. Her antiaircraft was outmoded. She could not economically afford to build adequate shelters for her population. She could not both disperse her industry and also repair damaged plants. She chose dispersal rather than repair, but she had insufficient means even to disperse effectively.

Signposts

Not only the uniqueness of the Pacific war but new developments in weapons and tactics make it impossible to assert that signposts to the future derived from the Pacific war will apply with equal force to other situations. The Survey believes, however, that the following signposts as to the role of air power should be given thorough consideration by those working out the solutions to new problems arising under differing conditions.

1. Control of the air was essential to the success of every major military operation. Control of the air enabled surface vessels to sail the seas as far as that control extended, even within range of enemy land-based airplanes. Control of the air permitted amphibious landings at any point where that control could be assured. Control of the air permitted close air support to ground forces, the effectiveness of which was decisive wherever fully employed. Control of the air over lines of communications permitted effective interdiction of them to the enemy and preserved them to ourselves. Control of the air over the Japanese home islands permitted the destruction by long-range bombing of such of her industries and cities as we chose to attack. The first objective of all commanders in the Pacific war, whether ground, sea or air, whether American, Allied, or Japanese, was to assure control of the air.

2. Control of the air was not easily achieved, and involved the coordinated application of all the resources of the nation. Air power consisted not merely of the planes and pilots that engaged the enemy, but of all the sources of strength that supported, reinforced and exploited control of the air. It was coordinated teamplay of ground, sea and air forces, both ground-based and carrier-based, and their supporting services, backed up by the full effort of all phases of the home front that enabled us to secure control of the air, at first locally and then more generally, culminating in virtual freedom of the skies over the Japanese home islands themselves.

3. The limitations of air control deserve special mention. It was never completely possible to deny the air to the enemy. It was considered that we had control of the air when the enemy could not operate in it without prohibitive losses in relation to results achieved, while our own planes could operate in it at will and with acceptable risk of loss. The Japanese increased their ratio of results achieved to losses by adopting Kamikaze tactics. This was a measure of desperation, but the results obtained were considerable and, had they been much greater, might have caused us to withdraw or to modify our strategic plans. The principle involved indicates the degree to which defensive air control must be improved or enemy bases kept beyond the range of enemy suicide planes or guided missiles from such land or sea as we propose to use.

4. Given air control, there were also limitations as to the specific results which could be achieved in exploiting such control by aircraft carrying conventional high-explosive bombs. Fox holes, underground emplacements and other prepared defenses could not in many cases be reduced, and it was necessary to eliminate remaining ground forces in costly close-range fighting even though these forces were isolated and completely cut off from supplies and reinforcements.

Weather and darkness limited exploitation of air control, but as the war progressed technical and tactical advances were made which progressively reduced these limitations.

Combat radius of fighters and time on patrol at maximum radius, although great by previously existing standards, required that airfields or carriers be available within 300 nautical miles or less of the critical areas of surface combat for optimum fighter cover. The effective radius of our longest range bombers was limited to 1,500 miles and bases still closer to Japan were considered essential for emergency landing and fighter support.

The importance of reducing these limitations of control of the air and its exploitation by the application of research and development work in postwar years is obvious.

5. The experience of the Pacific war supports the findings of the Survey in Europe that heavy, sustained and accurate attack against carefully selected targets is required to produce decisive results when attacking an enemy's sustaining resources. It further supports the findings in Germany that no nation can long survive the free exploitation of air weapons over its homeland. For the future it is important fully to grasp the fact that enemy planes enjoying control of the sky over one's head can be as disastrous to one's country as its occupation by physical invasion.

Hindsight

...

In the actual conduct of the war we more quickly grasped the strategic revolution brought about by the capabilities of air power than did the Japanese. By the end of 1943 we had achieved through combat and the augmentation of our forces, such clear cut superiority over the Japanese in all elements of air power that eventual victory was assured.

In exploiting this superiority greater economy of effort was possible. The structure of our prewar military organization provided no means, short of the President, for integrating our armed forces. Under the pressure of war the Joint Chiefs of Staff was the most decisive mechanism then possible to fill this gap. Each of its members had in effect the power of veto and the required unanimity was produced by compromise. It proved impossible to agree on an overall commander for the Pacific as a whole. Our military and economic strength, however, made it possible to plan and execute a dual line of advance across the Pacific and to mount an air attack of sufficient weight to induce unconditional surrender concurrently with the preparation of a full scale invasion.

The problem of control of the air, primarily of our own air, and should we be attacked, of the enemy's air as well, becomes of even greater significance. The most intense effort must be devoted to perfecting defensive air control both by day and night, through the improvement of early warning and fighter control apparatus, anti-aircraft ordnance and defensive fighters, not only from the standpoint of technological improvement and volume, but also of disposition and tactics. It would be rash, however, to predict an increase in the effectiveness of defensive control sufficient to insure that not a single enemy plane or guided missile will be able to penetrate. It therefore behooves us to accept the possibility that at least a small number of enemy planes or guided missiles may be able to evade all our defenses and to attack any objective within range.

The threat of immediate retaliation with a striking force of our own should deter any aggressor from attacking.

If we are not to be overwhelmed out of hand, in the event we are nevertheless attacked, we must reduce materially our vulnerability to such attack. The experience of both the Pacific and European wars emphasizes the extent to which civilian and other forms of passive defense can reduce a country's vulnerability to air attack.

Recommendations

Over and above the numerous recommendations scattered throughout preceding sections of this report, of which the recommendation that we develop protection for our civilian population and for our economy is one of the most important, the Survey has been impressed with the need for concrete and prompt action to encourage adequate research and development; to assure adequate intelligence during peacetime; to integrate our military establishments; and to increase the national appreciation of the necessity for continued strength of the United States as a force for peace.

Research and development.--The "blitzkrieg" technique is of enormous danger. This conclusion, derived initially from the European war, is strongly supported by the Japanese experience. A mobilized and well-trained striking force enjoying a certain technical superiority can overwhelm in short order the forces of a country of far greater basic long-term strength. In the opening phases of the Pacific war the Japanese were able to overrun 130,000,000 people and an area of enormous strategic importance in the space of a few months. This was true in spite of the fact that from the time of the Munich conference in 1938 we had been on notice that aggression against the peace of the world was possible and that the intervening years and the experience of our Allies had been invaluable in permitting us to take the necessary steps to revise our strategic concepts, to apply our advanced scientific and development resources to the improvement of our weapons, and to begin our industrial and military mobilization. The distances of the Pacific fortunately gave us space, and therefore time, in which to absorb the initial blow while our increasing strength and Japan's increasing logistic problems reversed the initial disadvantages facing our advanced forces.

Science has increased tremendously the destructive capability of modern weapons and promises further developments in the future. Given an adequate supply of atomic bombs, the B-29s based in the Marianas had sufficient strength to have effectively destroyed in a single day every Japanese city with a population in excess of 30,000 people. In the future, national security will depend to a large degree on technical superiority of weapons and on operating and maintenance proficiency of personnel. Peacetime military strategic planning must be pointed to and supported by a vigorous program of scientific research and development.

If the United States is not to be forced to hasty and inadequate mobilization every time the threat of aggression arises in the world, it is essential that in the field of military weapons and tactics she be technically not merely abreast of, but actually ahead of any potential aggressor. It is not generally realized the degree to which basic scientific research was neglected in the United States during the course of the war in order to concentrate on the belated development of the specific weapons immediately required, nor the degree to which we lagged behind Germany in advanced aerodynamics, jet propulsion and the development of guided missiles. In air armament and torpedoes, even the Japanese were ahead of us. One or two years' lag in either basic research or in the development of reliable military application of such research can only be made up with difficulty, if at all. This type of work has become so complex that expenditures for research and development in the order of one billion dollars annually may be required to assure an acceptable degree of national security.

...

Strength as a force for peace. -- The Survey's report on the European war stated that the great lesson to be learned in the battered cities of England and the ruined cities of Germany is that the best way to win a war is to prevent it from occurring. This is fully supported by the example of the devastated cities of Japan and their unhappy and hungry surviving inhabitants. The prevention of war must be the ultimate end to which our best efforts are devoted. It has been suggested, and wisely so, that this objective is well served by insuring the strength and the security of the United States. The United States was founded and has since lived upon principles of tolerance, freedom and good will at home and abroad. Strength based on these principles is no threat to world peace. Prevention of war will not be furthered by neglect of strength or lack of foresight or alertness on our part. Those who contemplate evil and aggression find encouragement in such neglect. Hitler relied heavily upon it. The Japanese would never have attacked Pearl Harbor had they not correctly assessed the weakness of our defenses in the Pacific and had they not incorrectly assessed the fighting determination of the United States when attacked.

Suggestions for assuring the military strength and security of the United States are by no means intended as a recommendation for a race in arms with other nations; nor do they reflect a lack of confidence in the prospect of international relationships founded upon mutual respect and good will which will themselves be a guarantee against future wars. The development of an intelligent and coordinated approach to American security can and should take place within the framework of the security organization of the United Nations.

The United States as a member of the United Nations has covenanted not to use force except in defense of law as embodied in the purposes and principles of the United Nations' Charter. As one of the great powers we must be prepared to act in defense of law and to do our share in assuring that other nations live up to their covenant.

The United States must have the will and the strength to be a force for peace.

http://www.anesi.com/ussbs01.htm

அமெரிக்காவின் 2ஆம் உலகமாயுத்த பற்றிய அறிக்கையில் இருந்து மேற்கோள் காட்டப்பட்டவை ஏன் எப்படி பொருந்துகிறது என்று விளங்கப்படுத்த முனைகிறேன்.

பொதுவாக ஈழத் தமிழர்களை அவதானித்ததில் (நேரடிப்பழக்கங்கள், ஊடகங்களில் எழுதுபவர்கள் கருத்துக் களங்களில் எழுதுபவர்கள் குடிலில் எழுதுபவர்கள்) எமது தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் தொடர்பாக அவர்களை பின்வருமாறு வகைப்படுத்தலாம்.

-1- போராட்டத்திற்கும் தேசியத்திற்கு எதிரானவர்கள்,

-2- போராட்டத்திற்கு ஆதரவு போல் கதைப்பவர்கள் ஆனால் இறுதித் தீர்வில் தெளிவில்லாது இருப்பவர்கள்.

-3- தேசியத்திற்கு ஆதரவானவர்கள் இறுதித் தீர்வு என்பது இலங்கைத்தீவில் 2 சுதந்திர நாடுகள் என்பதை ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் ஆனால் போராட்டம் இன்று உள்ள நிலையில் இருந்து அந்த இறுதித் தீர்வு என்ற குறிக்கோளை அடைவதற்கு இடையில் உள்ள சவால்களின் கடினத்தையும் சிக்கல்களையும் நடக்க இருக்கும் மற்றும் வேண்டிய மாற்றங்களை புரியாதவர்கள்.

முதலாவது வகையினர் பற்றி நேரத்தை விரையமடிக்க தேவையில்லை.

இரண்டாவது வகையினரான போராட்டத்திற்கு ஆதரவு போல் கதைப்பவர்கள் ஆனால் இறுதித் தீர்வில் தெளிவில்லாதவர்கள், பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் தீர்வு எட்டப்படலாம் என்று நம்புபவர்கள். எட்டப்பட்ட தீர்வில் சிறீலங்காவிற்குள் ஒரு அங்கமாக ஆனால் உரிமைகளோடு வாழலாம் என்று நம்புபவர்கள். ஆனால் இவற்றில் உள்ள நடைமுறை நம்பகத்தன்மை பற்றியும் வரலாற்றுப் பட்டறிவு பற்றியும் சிந்திக்காதவர்கள் அல்ல சிந்திக்க விரும்பாதவர்கள். இதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம். அவர்கள் தமது அன்றாட வாழ்வில் சிறீலங்காவில் தங்கியிருக்க வேண்டி பல விடையங்களை எண்ணி தமது நிலைப்பாட்டை நியாயப்படுத்துபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் அல்லது அதற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு மனநிலையை உருவாக்க முடியாத நினைக்க முடியாதவர்களாக சிறைப்பட்டு இருக்கிறார்கள். அதாவது தமிழர் தாயகத்திற்கு வெளியில் உள்ள தமிழர்களது முதலீடுகள், கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்புகள், மருத்துவ வசதிகள், போக்குவரத்து, உணவு மின்சாரம் தொலைத் தொடர்பு மற்றும் ஏனைய பொருளாதார வாழ்வியல் தேவைகள், கோவில்கள் போன்ற கலாச்சார ஈடுபாடுகள், என்பனவற்றிற்கு இன்று சிறீலங்காவில் தங்கியிருப்பது போல் ஒரு சிறீலங்கா பிரஜையாக உரிமைகோர முடியாத ஒரு வாழ்வை நினைத்து பார்க்க முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதாவது இலங்கைத் தீவின் வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளான தமிழர் தாயக பிரதேசங்களிற்கு வெளியில் எந்த உரிமையும் அற்ற சிறீலங்காவில் தமிழருக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்ற, சிறீலங்காவில் எந்த ஒரு தேவைகளிற்கும் தங்கியிருக்காத ஒரு வாழ்வை எதிர்கொள்ள தயார் இல்லாதவர்கள். இதை கற்பனையிலும் எதிர்கொள்ள மறுக்கிறவர்கள் தற்பொழுது சிறீலங்காவில் இருந்து பொற்றுக் கொள்பவற்றை தொடர்ந்து எந்த தடங்கல்களும் இன்றி அனுபவித்துக் கொண்டு ஆனால் கொடுபிடிகள் அற்ற சம உரிமை உள்ள ஒரு தீர்வை பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்ற கற்பனையில் இருப்பவர்கள்.

மூன்றாவது தரப்பினர் தான் இறுதித் தீர்வு பற்றிய சரியான நிலைப்பாட்டோடு போராட்டத்திற்கு மூச்சாக ஆதரவு தருபவர்களாக இருந்தாலும் அவர்களது யதார்த்தத்திற்கு புறம்பான எதிர்பார்ப்புகளும் தெளிவின்மையும் தான் இன்று போராட்டத்தின் பலவீனங்களாக இருக்கின்றன. இவர்கள் தமிழீழம் என்ற பூரணமாக சுதந்திரம் அடைந்த நாடு என்பது தான் இறுதித் தீர்வு என்பதை ஏற்றுக் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும் அந்த பூரண சுதந்திரத்தை அடைவதற்கான விலையில் சவால்களில் அதை நோக்கிய படிநிலைகளில் தெளிவில்லாது இருக்கிறார்கள்.

தமிழீழத்தின் அடிப்படை தேவைகளை சுதந்திரமாக பூர்த்தி செய்வதற்கு தேவையான பொருளாதாரச் சுமைகள் பற்றிய தெளிவு, தமிழீழ மக்களின் அடிப்படை வாழ்விற்கு இன்று சிறீலங்காவில் தங்கியிப்பவை எவை, அவற்றை சொந்தமாக பூர்த்தி செய்வதற்கான விலை என்ன, இன்றய நிலையில் இருந்து அந்த பூரண சுதந்திரத்தை அடைவதற்கான பாதை எப்படி நடைமுறையில் இருக்க போகிறது, அதில் உள்ள சவால்கள் என்ன, அவற்றை எதிர்கொள்ள வெற்றி கொள்ள எடுக்கப் போகும் காலம் என்ன அதற்கு தமது தயார்படுதல்கள் பங்களிப்புகள் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் போன்றவற்றை பற்றி யதார்த்தபூர்வமாக சிந்திக்க கருத்தாட மறுக்கிறார்கள்.

மேற்கூறியவை வெறும் சாதாரண மக்களிற்கான அடிப்படை அத்தியாவசிய தேவைகளை பூர்த்தி செய்யவது பற்றி சிந்திக்க வேண்டிய சில விடையங்கள் மட்டுமே. அடுத்து இராணுவரீதியான சவால்கள் என்பது இன்னமும் சிக்கலானதும் மிகப் பெரியதும். இதில் தான் எமது போராட்டத்தின் இன்றய பலவீனம் அப்பட்டமாக தெரிகிறது. அதாவது, எவ்வாறு தற்பொழுது அனுபவிப்பவற்றை தக்க வைத்துக் கொண்டு சிறீலங்காவிற்குள் ஒரு தீர்வை எட்டி உரிமைகளோடு வழலாம் என்பது கற்பனையோ அதேபோன்ற அல்லது அதைவிட மோசமான ஒரு கற்பனையில் தான் போராட்டத்தை முழுமூச்சாக ஆதரிப்பவர்கள் இராணுவ விடையங்களில் வைத்திருக்கும் தெளிவுகள். இங்கு தான் மேலே மேற்கோள் காட்டப்பட்ட 2 அறிக்கையின் பல் வேறு பகுதிகள் எமக்கு மிகவும் பொருந்துகின்றன.

இதுவரை காலம் நடந்த ஈழப்போர்களில் படை வலுச்சம நிலையை ஏற்படுத்திய சமர்கள்; 2 பரிமாணங்களில் தரையிலும் கடலிலும் நடந்தவை. ஆனால் ஆரம்பத்தில் இருந்தே சிறீலங்கா வான்படை வளங்கல்களிற்காக என களத்தில் தோன்றி படை நடவடிக்கைகளிற்கான ஆதரவு சுட்டு வலுவாகவும், தாக்குதல்களிற்காவும் பின்னர் விசேட நடவடிக்கைகளிற்காகவும் என்று விரிவாக்கப்பட்டு வலுப்பெற்றது. புலிகளின் விமான எதிர்ப்பு தாக்குதல்கள் என்பது தரையையும் பிற்காலங்களில் கடலிலும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவில் விரிவாக்கப்பட்டது. அந்த வகையில் தமிழர் தரப்பு எதிர்த்தாக்குதல்கள் பதில்த் தாக்குதல்கள் என்பன ஒரு முதலாம் உலகப் போர்காலத்து களமாகவே இன்றுவரை இருந்திருக்கிறது. இந்த ஆரம்ப நிலை என்பது ஒரு கரந்தடி படையாக ஆரம்பிக்கும் எந்த ஒரு போராட்ட குழுவும் கடந்து வரவேண்டிய ஒரு தவிர்க்க முடியாத நிலை. இன்று நாம் தமிழர்களிடம் ஒரு மரபுவழி யுத்தம் நடத்தி தம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ளக் கூடிய இராணுவம் இருப்பதாக பொருமைப்படுகிறோம். படை வலுச் சமநிலையை ஏற்படுத்திவிட்டதாக திருப்த்தி அடைகிறோம். சிறீலங்காவின் போரிடும் ஆற்றலை மழுங்கடித்துவிட்டதாகவும் சிறீலங்காவின் கலாற்படை புறமுதுகு காட்டி ஓடும் அளவிற்கு இராணுவ வலுச் சமநிலை தமிழர் சார்பில் ஓங்கிவிட்டதாக கூட ஆய்வு செய்து பூரிப்படைகிறோம். ஆனால் வான்பரப்பில் இன்றும் சிறீலங்கா தான் மேலாதிக்கம் சொலுத்துகிறது இதில் பாரிய மாற்றங்கள் எதுவும் வரவில்லை என்ற கசப்பான உண்மையை பற்றி சிந்திக்க கருத்தாட ஆய்வு செய்ய மறுக்கிறோம்.

நாம் ஒரு போராட்டக் குழு என்ற மனநிலையில் இருந்து சிந்தித்தால் ஆய்வு செய்தால் இன்று உள்ள இராணுவ நிலை என்பது மிகவும் திருப்த்திகரமானது. ஆனால் நாம் ஒரு தேசமாக அந்த தேசத்தின் பாதுகாப்பிற்கான படைகளையும் வளங்களையும் வசதிகளை கொண்டிருக்கிறோமா என்று சிந்திக்கிற ஆய்வு செய்கிற நிலைக்கு இன்னமும் மாறவில்லை என்பது நாம் தொடர்ந்து கொண்டுவரும் மாபெரும் தவறு. முக்கியமாக எமது தேசத்து வான்பரப்பு எமது பூரண கட்டுப்பாட்டில் வரவேண்டும். இந்த துறையில் நாம் பயணிப்பதற்கு கடற்புறாவோடு ஒப்பிட்டு பார்த்தால் இன்னும் 15 வருடங்களிற்கு மேல் பிடிக்கும். படகுகள் உடைந்தால் தாழ்ந்தால் ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த செலவில் சொந்தமாக கட்டிக் கொள்ளலாம் ஆனால் அனுபவக்குறைவினால் வரும் ஆரம்ப இழப்புகளை ஈடு செய்யும் அளவிற்கு விமானங்களை சொந்தமாக கட்டிக் கொள்ளும் மூலவளங்களோ கொள்வனவிற்கான பொருளாதார வலுவோ இருக்கிறதா? எனவே வான்பரப்பில் படை வலுச்சமநிலையை எப்படி உருவாக்கப் போகிறோம்? அதற்கு எடுக்கப் போகும் கலம் எவ்வளவு அதற்கான விலை என்ன? அதற்கு நாம் பொருளாதாரரீதியில் பங்களிக்க தயாராக இருக்கிறோமா?

எமது தேசத்து வான்பரப்பை பூரண கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவராது எப்படி இராணுவத் தீர்வில் நாட்டம் கொண்டுள்ள சிங்கள தேசத்தை தோற்கடிக்கப் போகிறோம்? தமிழர் தாயகபிரதேசங்களில் இருந்து ஆக்கிரமிப்பு படைகளை விரட்டி அடித்தாலும் கட்டுப்பாடு அற்ற வான்பரப்பை வைத்துக் கொண்டு எப்படி சுதந்திர தமிழீழத்தின் இறைமையை பாதுகாக்கப் போகிறோம்? தமிழீழ வான்பரப்பை பூரண கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருவதற்கான பொருளாதார தொழில்நுட்ப தேவைகளை யார் தரப்போகிறார்கள்? இவற்றை தமிழீழம் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பின்னர் சினேக நாடுகளிடம் பிச்சையாக பெற்றுக் கொள்ளலாமா? தமிழீழம் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நாடு சிறீலங்கா வான்படை தாக்குதல் நடத்திவிட்டது என்று ஜநாவில் வழக்கு போடுவதா? இல்லை தமிழீழத்தின் நேசநாட்டு படைகள் எமக்காக சண்டையிடப் போகின்றனவா? இரண்டாம் உலகப்போரின் ஆரம்பத்தில் ஒருவராலும் ஆக்கிரமிக்கப்படாத யேர்மனிய மற்றும் யப்பானிய படைகள் படைவலுச் சமநிலையில் கடலிலும் தரையிலும் நேசப்படைகளோடு ஒப்பிடக்கூடிய தரத்தில் இருந்தார்கள். நேசப்படைகளின் உறுதியான வான்படை மேலாதிக்கத்தினாலும் அதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து ஆரம்பத்தில் இருந்தே திட்டமிட்டு நடத்திய வான் தாக்குதல்களினாலும் இறுதியில் யேர்மனும் யப்பானும் கடலிலும் தரையிலும் தோற்கடிக்கப்பட்டு ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது என்பது வான்படையின் முக்கியத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறது. ஆக்கிரமிப்பிற்கு எதிரான ஒரு போராட்டக் குழுவாக இருக்கும் பொழுது ஆக்கிரமிப்பு படைகளிற்கு எதிரான எந்தவிதமான தாக்குதல்களும் இரு தரப்பு இழப்பின் விபரங்களிற்கு அப்பால் அந்த போராட்ட குழுவிற்கு சார்பான ஒரு வெற்றிச் செய்தியையே சொல்லும். ஆனால் ஆக்கிரமிப்பில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பிரதேசங்களில் மீண்டும் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் தாக்குதல் நடத்தாது பாதுகாத்து அங்கு இயல்பு வாழ்வை பேணுவதில் தான் சுதந்திரத்தின் இறுதி வெற்றி இருக்கிறது. இவ்வாறு வான் பரப்பு என்ற மூன்றவது பரிணாமத்தை முற்றிலும் கோட்டை விட்ட மனேநிலையில் இருப்பது என்பது தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தை பரிபூரணமாக ஆதரிபதான நிலைப்பாட்டில் இருக்கும் சாதாரணமானவர்களும் அவர்களிற்கு அறிவூட்டும் ஊடகர்களும் ஆய்வாளர்களும் என்பது எமது இன்றய முதலாவது பலவீனம்.

அடுத்த பலவீனமாக இருப்பது, அடுத்த ஈழப்போர் என்பது ஒரு மிகவு குறுகிய காலத்திற்குள் முடிந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் இருப்பது. அதாவது பேச்சுவார்த்தைகள் முறிவடைந்து யுத்த நிறுத்த உடன்படிக்கையில் இருந்து விலகி முழு அளவில் போர் தொடங்கினால் புலிகள் மின்னல் தாக்குதல்கள் மூலம் கேந்திர முக்கியத்துவமான பிரதேசங்களை கைப்பற்றி விடுவார்கள் அதன்பின்னர் சர்வதேசம் எமக்கு சார்பாக மாறிவிடும் சிறீலங்கா ஒரு உடன்பாட்டிற்கு வந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை. இந்த நம்பிக்கைக்கு அடிப்படைக்காரணம் ஒரு நீண்ட போரிற்கு நாம் மனதளவில் தயார் இல்லை. மனதளவில் தயார் இல்லை என்பதால் செயலளவிலும் ஒரு துளியளவேனும் தயார் இல்லை. இங்கு நாம் என்று குறிப்பிடுவது புலம்பெயர்ந்த சமூகத்தில் உள்ளவர்களை மட்டுமே. இதை வளங்களிலும் ஆளணிகளில் குறைவாக இருந்த யேர்மனி மற்றும் யப்பானின் 2ஆம் உலகப்போர்காலத்து திட்டங்களிற்கு ஒப்பிடலாம்;. அதாவது நீண்ட ஒரு போரை தக்கவைத்துக் கொள்ளகூடிய வளங்கள் இல்லாதவர்கள் செறிவான வலுவான அதிர்ச்சித் தாக்குதல்கள் மூலம் மிகக் குறுகிய காலத்தில் களநிலமையை நிரந்தரமாக தமக்கு சாதகமாக ஆக்கிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தார்கள். இந்த நப்பாசை என்பது எதிரியை படுமோசமாக குறைத்து மதிப்பிடுவதாகும். இந்த தவறை இறுதிவரை யேர்மனி உணரவில்லை யப்பான் உணர்ந்தும் அதில் இருந்து மீள்வதற்கு காலமும் சந்தர்ப்பமும் கிடைக்கவில்லை. இன்று எமக்கு எதிரியாக கணிப்பிடப்பட வேண்டியவர்கள் வெறும் சிறீலங்கா மாத்திரமல்ல எம்மை முழுமையாக அங்கீகரிக்காத சர்வதேசமும் தான். புலிகள் மின்னல் என அதிரடி தாக்குதல்கள் மூலம் கேந்திர முக்கியத்துவமான பிரதேசங்களை கைப்பற்றப் போகிறார்கள் என்ற எண்ணவோட்டங்களை விதைத்ததில் சிறீலங்க மற்றும் மேற்கத்தேய உளவுத்துறையின் ஊதுகுழல்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. எனவே ஒரு நீண்ட கடினமான அவலங்கள் நிறைந்த யுத்த சூழ்நிலைக்கு நாம் தயார் இல்லை என்பது இன்று எமது வெளிப்படையான பலவீனம். மேற்குறிப்பிட்டது போல் வான்பரப்பில் நாம் படை வலுச்சமநிலையை அடைவதற்குரிய அனுபவ பட்டறிவுப் பயணம் என்பது இன்னமும் முழுமையான ஆரம்பிக்கவில்லை என்றதற்கு அப்பால் அவ்வாறாக ஒரு முப்பரிமாண படைவலுச்சமநிலையை இராணுவரீதியில் அடைந்தாலும் யுத்த சூழ்நிலையை இழுத்தடிப்பதற்குரிய புறக்காரணிகளாக சர்வதேச தலையீடுகள் சிறீலங்காவிற்கான பக்கச்சார்பான உதவிகள் அங்கீகாரங்கள் இராஜதந்திர சித்து விளையாட்டுகள் என்பன உண்டு என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. எமது அங்கீகாரத்திற்கான முதல்படியாக சிறீலங்காவை ஒரு பயங்கரவாத அரசாக சர்வதேசத்தின் முன் ஆதாரங்களோடு நிரூபிக்க வேண்டும் என்பது எல்லோருக்கும் நன்கு தெரிந்த ஒரு சவால். அத்தோடு ஒரு நீண்ட யுத்த சூழலுக்கு இராணுவரீதியில் பொருளாதாரரீதியில் மனிதாபிமான அவலங்களை எதிர்கொள்ளக்கூடிய முறையில் நாம் தயாராவதும் முக்கியம்.

அடுத்தாக வான்பரப்பில் வலுச்சமநிலையை ஏற்படுத்தியாயிற்று விடுவிக்கப்பட்ட பிரதேசங்களின் வான்பரப்பு பூரண கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது, சர்வதேசம் கொள்கையளவில் தமிழீழத்தை அங்கீகரிக்கிறது, சிங்களதேசத்திலும் தமிழர்கள் பிரிந்து போவதை ஏற்றுக் கொள்வதைவிட வேறு வழியில்லை என்ற பரவலான நிலை உருவாகிவிட்டது என்று பல முக்கிய படி நிலைகளை தாண்டி வந்த பின்னர் எதிர்கொள்ளப்போவது இறுதி எல்லைகளை தீர்மானிக்கும் விடையம். இந்தியா - சீனா விற்கு இடையிலான எல்லைப்பிரச்சனை முதல் எரித்திரயா - எத்தியோப்பியா எல்லைப்பிரச்சனைகளை எண்ணிப்பார்க்கும் பொழுது தமிழீழம் சிறீலங்காவோடு எதிர்கொள்ளக் கூடிய சவால்களையும் இழுத்தடிப்புகளையும் உணரலாம். இவை முக்கிய எல்லையோரக் கிராமங்களிற்கான சமர்களாகவோ போர்களாகவோ மாறுவதை தவிர்க்க முடியாது. இந்த காலப்பகுதியில் எமது அனைத்து படைத்துறை வலுச்சமநிலையானது மேலோங்கி இருக்க வேண்டும். இந்த காலகட்டத்திலும் நாம் உயிர் ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்தி தான் எம்மை பாதுகாக்கும் பலவீனமான நிலையில் இருக்கப் போகிறோமா?

இவற்றை எல்லாம் தாண்டி இறுதியாக கிடைக்கிற சுதந்திர தமிழீழம் தான் இன்று சிறீலங்காவின் சீண்டல்களினால் தூண்டப்பட்டோ அல்லது வேறு வழிகளிலோ யுத்தம் ஒன்று முழு அளவில் ஆரம்பித்தால் புலிகள் மின்னல் தாக்குதல்கள் மூலம் தாயகபிரதேசங்களை குறுகிய காலத்தில் மீடவுடன் கிடைத்துவிடும் என்று பலர் பரிதாபகரமாக அங்கலாய்த்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

எனவே உலக வரலாற்றில் முதல் முறையாக ஒரு போராட்டக்குழுவிடம் கடற்படையிருக்கிறது விமானம் இருக்கிறது ஓடு தளம் இருக்கிறது என்று திருப்த்திப்பட்டு முதுகுசொறிந்து பொழுதுபோக்குவதை நிறுத்தி சர்வதேச தரத்திற்கு ஒரு தனி நாட்டிற்குரிய படைதுறைகளை கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டியவர்கள் என்ற நிலைப்பாட்டில் இருந்து பார்த்து எமது குறைபாடுகளை துரிதமாக நிவர்த்தி செய்யவதற்குரிய கருத்தாடல்களையும் ஊந்துதல்களையும் உருவாக்க வேண்டும். அத்தோடு, எமது தேசத்தின் பாதுகாப்பிற்கு தேவையான பொருளாதார தொழிநுட்ப வளங்களை எம்மால் தான் கொடுக்க முடியும். அவையே இறுதி வெற்றியை உறுதி செய்யும். இது எல்லா நாடுகளிற்கும் பொருந்தும். எம்மை நம்பித்தான் எமது நாடு உண்டு. எனவே ஒரு ஆரம்பகால போராட்ட குழுவிற்கு உதவுவதால் கிடைத்த திருப்த்திகர மனோநிலையில் இருந்து விடுபட்டு ஒரு சுதந்திர நாட்டின் தேசிய பாதுகாப்பிற்கான சர்வதேச தரத்திலான படைக்கட்டுமானங்களை உருவாக்க வேண்டும் என்ற இன்றைய எதிர்வரும் காலத்து சவால்களை உணர்ந்தவர்களாக சிந்திப்போம் செயற்பட தொடங்குவோம்.

குருக்ஸ் நல்ல கட்டுரை உதை புதினம் இல்லை சங்கதிக்கு அனுப்பி இன்னும் பலர் படிக்கும் வண்ணம் செய்ய வேண்டும்.மேலும் இந்த வலுச் சமனிலை பற்றியும் எழுதவேண்டும்.வலுச் சம நிலையை நிர்ணையிக்கும் தந்திரோபாய தொழில் நுட்பங்களில் வான் படையும், ஏவுகணையும் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன. தமிழ் ஈழம் எங்கிற தேசத்தின் வலுச் சமனிலயை உயர்த்தக் கூடியது எமது தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி தான்.ஒவ்வொரு இக்கட்டான தருணங்களிலும் இருந்தும் எமது போராட்டத்தை விடுவித்துக் கொள்ள நாம் தொடந்தும் ஒரு சில தற்கொடையாளர்களிடம் தங்கி நிற்பது வெட்கக் கேடான விடயம். இது பற்றிய அறிவியல் ரீதியான ,தொழில் நுட்ப ரீதியான கருதாடல்கள் தேடலை ஊக்கப் படுத்த அவசியம் ஆகின்றன.இதற்கு சீனா தற்போது அமெரிக்காவில் மேற் கொள்ளும் தொழில் நுட்ப வேவு பார்த்தல் நல்ல உதாரணம்.சீனர்கள் சிறிய சிறிய குழுக்களாக தனி நபர்களாக அமெரிக்காவில் பல்வேறு விதமாக பல்கலைக் கழக மாணவர்களாக வியாபாரம் செய்பவர்களாக பல்வேறு விதமான தொழில் நுட்பம் சார்ந்த புதகங்களை, கருவிகளை, இவை வியாபாரரீதியா சாதாரணமாக அமெரிக்காவில் கிடைப்பவை வாங்கி சீனாவுக்கு அனுப்புகிறார்கள்.

இவை பின்னர் பிரதியீடு செய்யப்படுகின்றது. மேலும் தகவல்கள் இங்கே..

http://www.eelamist.com/forum/viewtopic.php?t=233

நல்ல கட்டுரை குறுக்கால போவான் ஆனால் எம்மால் விமானப்படை அமைப்பது சாத்தியமா?பொருளாதார ரீதியில் நான் கேட்க்கவில்லை தொழில்நுட்பரீதியாக ஒரு போரளி இயக்கத்திற்கு அதிநவீன போர் விமானக்களை கொள்வனவு செய்ய முடியுமா இந்திய விமானப்படைக்கு யாழ்ப்பாணதமிழர் விமானம் வாங்கி கொடுத்ததாக அறிந்தேன் அதாவது சுதந்திர போர் நேரத்தில் எம்மால் எவ்வாறு எங்கே போர்விமானக்கள் வாங்கமுடியும்? வான் பரப்பை சிறந்த விமான எதிர்பினாலும் எம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரலாம்தானே

திரு.குருக்காலபோவான் மிக நல்ல அருமையான சிந்தனை உங்களின் ஆக்கத்தில் இருந்தும் இணைப்பில் இருந்தும் எந்தவொரு போர்ச்சூழலிலும் வெற்றியைத் தீர்மானிப்பது வான்படையே அதனை இன்னும் முழுமையாக விடுதலை புலிகள் அடையவில்லை தமிழீழ வான் பரப்பில் எதிரியின் வான்படையை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்ற ஆதங்கம் உள்ளது. தற்போதைய கள சூழ்நிலையில் தரையிலும் கடலிலும் சிறந்த படைவலுவை விடுதலை புலிகள் பெற்றுள்ளனர் என்பதனை மறுக்கமுடியாது. பொருளாதார சூழல்களாலும் தொழில்நுட்ப தேவைகளாலும் எதிரியின் வான்படையை முழுமையாக கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை எனினும் எதிரியின் வான்கலம் பறக்கும் உயரத்தை நிர்ணயிக்கும் பலம் விடுதலை புலிகளிடம் உண்டு என்பதனையும் மறுக்கமுடியாது. முன்பு போல பொதுவான உலங்குவானூர்தியையோ போர் விமானத்தையோ எதிரி களத்தில் பயன்படுத்துவதை விடுதலை புலிகள் தமது கட்டுக்குள் வைத்துள்ளனர். கிபீர் போன்ற சிறந்த தொழில்நுட்பங்களை கொண்ட வான்கலங்களை மட்டுமே சிங்கள வான்படை பயன்படுத்தும் அளவிற்கு விடுதலை புலிகள் தள்ளியுள்ளனர். அதுவும் பல ஆயிரம் அடி உயரத்தில் இருந்து மட்டுமே வான் தாக்குதல் தொடுக்க முடியும். அதே நேரத்தில் சிங்கள அரசும் இவ்வான்கலங்களை எளிதில் தருவித்துக்கொள்வதில் சர்வதேச சிக்கல்கள் மற்றும் பொருளாதார சிக்கல்கள் இருப்பதையும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். பல கோடி மதிப்புள்ள வான்கலத்தை சில இலக்க மதிப்புள்ள ஏவுகனையால் தாக்கி அழிக்க முடியும். அதற்கான வசதிகள் தற்போது குறைவாக இருப்பினும் விரைவில் விடுதலை புலிகள் அதனை பெற்றுவிடுவர். அதனை விரைவு படுத்துவது சர்வதேச நாடுகளில் இருக்கும் தமிழர்களிடத்தே உள்ளது.

எதிரி வான்படையின் பலத்தை வைத்துக்கொண்டு ஒரு இலக்கை தாக்க முடியுமே தவிர அந்த இலக்கை தக்க வைத்துக்கொள்ளும் பொருப்பு தரைபடையின் பலத்தை பொருத்தேயுள்ளது. எதிரியின் தரைபடை நம்பியிருந்த சிங்கள கவசபடை விடுதலை புலிகளின் தாக்குதலில் தமது 150 முதல் 200 மி.மீ. கனமுள்ள கவசத்தை இழக்கும் நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது. எதிரி எவ்வளவு தான் வலுவுள்ளவனாக இருப்பினும் பல நூறு கவச படைகளை களத்தில் இறக்கினாலும் சில கவச படைகளை இழந்தாலே சிதறுண்டு போகக்கூடிய நிலையில் தான் உள்ளான். அதே போல விடுதலை என்பது இந்த மாவீரர் நாளில் சூளுரைத்து அடுத்த மாவீரர் நாளில் பெற்று விடக்கூடியதும் அன்று. விடுதலைக்காக போராடுவதனைவிட அதனை தக்க வைத்துக்கொள்ள மாபெரும் விலையை நாம் கொடுத்தாகவேண்டும். மாபெரும் நிலம் கடல் மற்றும் வான் எல்லைகளை காக்கும் பொருப்பு விடுதலை புலிகளிடத்தில் உள்ளது. அதற்கு பக்க பலமாக பொருளாதார தொழில்நுட்ப தேவைகளை நிறைவு செய்யும் பொருப்பு நம்மிடத்திலே தான் உள்ளது.

தற்போதைய உலக சூழலில் தமிழீழ விடுதலைக்கு சர்வதேச அங்கிகாரம் தேவைப்படுகிறது அதனை வென்றெடுக்கவே விடுதலை புலிகள் தமது படை நடைவடிக்கைகளை மட்டுப்படுத்தி அரசியல் ரீதியாகவும் தம்மை பலப்படுத்தி வருகின்றனர். தற்போது பாதுகாப்பு நடைவடிக்கைகளை மட்டும் எடுத்துவரும் விடுதலை புலிகள் சமாதான நடவடிக்கை முழுவதுமாக தோல்வியுரும் நிலையில் தமது முழுமையான தாக்குதல் மூலம் சிங்கள படைகளை சிதறுண்டு போகக்கூடிய வகையில் செய்வர். ஆதலால் கள சூழ்நிலைகளை கண்டு ஆதங்க படுவதை விடுத்து ஆக்கப் பூர்வமாக செயல் பட முனைய வேண்டும்.

கியூபாவிற்கு வியட்நாமிற்கு ஒரு சோவியத் போல் ஆப்கான் குவைத்திற்கு ஒரு அமெரிக்கா போல் தமிழீழத்திற்கு நேரிடையாக மறைமுகமாக தார்மீகமாக உதவ சர்வதேசத்தின் தேவை நமக்கு தேவைப்படுகிறது. என்னதான் "எமது விடுதலையை நாமே பெற வேண்டும்" என்றாலும் அதனை தக்க வைத்துக்கொள்ள சர்வதேசத்தின் அங்கிகாரம் தேவைப்படுகிறது அதற்கு படை உதவியோ வேறு ஒரு நாடு வந்து உதவி செய்வதோ என்பது பொருள் அல்ல எந்த நாடுகளையும் நாம் இராணுவ ரீதியாக நம்பத் தேவை இல்லை சர்வதேசத்தின் அரசியல் அங்கிகாரம் பெறுவதே ஆகும். சிங்களத்திற்கு மட்டும் செவிசாய்த்துக் கொண்டிருந்த சர்வதேசம் தற்போது புலிகளின் குரலுக்கும் செவிசாய்க்கும் நிலை ஏற்ப்பட்டுள்ளதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

சர்வதேச தமிழர்களாகிய நாம் தமிழீழ விடுதலை பிரகடனம் வரை காத்திராமல் தற்போதே நமது கடமையை தொடங்கவேண்டிய தருணமிது. தொழில்நுட்ப தேவைகளையும் அதனை சார்ந்த தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய முயல வேண்டும். இது விடுதலையை விரைவு படுத்தும் நம்மால் என்ன உதவி செய்ய முடியும் என்பதனை நாம் ஆராய வேண்டும். எந்தவொரு வெற்றியும் கூட்டு முயற்சி மூலம் மட்டுமே கிடைக்கும் எடுத்துக்காட்டாக ஒரு ஏவுகனை வடிவமைப்பது கடினமாக தோன்றலாம் ஆனால் பல்வேறு இயந்திர மின்னணு கணினி வல்லுனர்களின் கூட்டு முயற்சியினால் அதனை எளிதில் வடிவமைத்து விடலாம். அதே போல ஒவ்வொரு துறையிலும் நமது கூட்டு முயற்சி உருவாகும் தமிழீழ அரசிற்கு பக்க பலமாக அமையும். யாழ்களத்தில் உங்கள் ஆக்க பூர்வமான விடையங்களை அறிவியல் களத்தில் பதிவு செய்யுங்கள்.

ஒன்றுபட்டால் உண்டிங்கு வாழ்வு - இல்லையேல்

அனைவருக்கும் இங்கு தாழ்வே...!

ஒன்றுபடுவோம்...! வெற்றிபெறுவோம்...!

மேலும் விடையங்களை பற்றி கருத்தாடுவதற்கு வசதியாக சில அடிப்படை சொற்கள் பதங்கள் பற்றி NATO/DOD யின் விளக்கத்தை அறிந்து கொள்வது நல்லம்.

Active Defence

The employment of limited offensive action and counterattacks to deny a contested area or position to the enemy. See also passive defense.

Active Air Defense

Direct defensive action taken to destroy, nullify, or reduce the effectiveness of hostile air and missile threats against friendly forces and assets. It includes the use of aircraft, air defense weapons, electronic warfare, and other available weapons. See also air defense.

Active Homing Guidance

A system of homing guidance wherein both the source for illuminating the target and the receiver for detecting the energy reflected from the target as the result of the illumination are carried within the missile. See also guidance.

Active Mine

A mine actuated by the reflection from a target of a signal emitted by the mine.

Air Superiority

That degree of dominance in the air battle of one force over another which permits the conduct of operations by the former and its related land, sea and air forces at a given time and place without prohibitive interference by the opposing force.

Air Supremacy

That degree of air superiority wherein the opposing air force is incapable of effective interference.

Air Surveillance

The systematic observation of air space by electronic, visual or other means, primarily for the purpose of identifying and determining the movements of aircraft and missiles, friendly and enemy, in the air space under observation.

See also satellite and missile surveillance; surveillance.

All-Source Intelligence

1. Intelligence products and/or organizations and activities that incorporate all sources of information, including, most frequently, human resources intelligence, imagery intelligence, measurement and signature intelligence, signals intelligence, and open source data, in the production of finished intelligence.

2. In intelligence collection, a phrase that indicates that in the satisfaction of intelligence requirements, all collection, processing, exploitation, and reporting systems and resources are identified for possible use and those most capable are tasked.

See also intelligence.

Antiair Warfare

A US Navy/US Marine Corps term used to indicate that action required to destroy or reduce to an acceptable level the enemy air and missile threat.

It includes such measures as the use of interceptors, bombers, antiaircraft guns, surface-to-air and air-to-air missiles, electronic attack, and destruction of the air or missile threat both before and after it is launched.

Other measures which are taken to minimize the effects of hostile air action are cover, concealment, dispersion, deception (including electronic), and mobility.

See also counter air.

Antiradiation Missile

A missile which homes passively on a radiation source.

See also guided missile.

Asset (intelligence)

Any resource--person, group, relationship, instrument, installation, or supply--at the disposition of an intelligence organization for use in an operational or support role.

Often used with a qualifying term such as agent asset or propaganda asset.

Automatic Search Jammer

An intercept receiver and jamming transmitter system which searches for and jams signals automatically which have specific radiation characteristics.

Close-Controlled Air Interception

An interception in which the interceptor is continuously controlled to a position from which the target is within visual range or radar contact.

See also air interception; broadcast-controlled air-interception.

Command and Control

The exercise of authority and direction by a properly designated commander over assigned and attached forces in the accomplishment of the mission. Command and control functions are performed through an arrangement of personnel, equipment, communications, facilities, and procedures employed by a commander in planning, directing, coordinating, and controlling forces and operations in the accomplishment of the mission.

Also Known As: C2

Command and Control System

The facilities, equipment, communications, procedures, and personnel essential to a commander for planning, directing, and controlling operations of assigned forces pursuant to the missions assigned.

Command and Control Warfare

The integrated use of operations security, military deception, psychological operations, electronic warfare, and physical destruction, mutually supported by intelligence, to deny information to, influence, degrade, or destroy adversary command and control capabilities, while protecting friendly command and control capabilities against such actions. Command and control warfare is an application of information operations in military operations. Also called C2W. C2W is both offensive and defensive: a. C2-attack. Prevent effective C2 of adversary forces by denying information to, influencing, degrading, or destroying the adversary C2 system. b. C2-protect. Maintain effective command and control of own forces by turning to friendly advantage or negating adversary efforts to deny information to, influence, degrade, or destroy the friendly C2 system.

See also command and control; electronic warfare; information operations; intelligence; military deception; operations security; psychological operations.

Command, Control, Communications, and Computer Systems

Integrated systems of doctrine, procedures, organizational structures, personnel, equipment, facilities, and communications designed to support a commander's exercise of command and control across the range of military operations.

See also command and control; tactical command, control, communications, and computer system(s).

Also Known As: C4 systems

Communications Intelligence

Technical and intelligence information derived from foreign communications by other than the intended recipients.

Also Known As: COMINT

Communications Intelligence Data Base

The aggregate of technical and intelligence information derived from the interception and analysis of foreign communications (excluding press, propaganda, and public broadcast) used in the direction and redirection of communications intelligence intercept, analysis, and reporting activities.

Counterintelligence

Information gathered and activities conducted to protect against espionage, other intelligence activities, sabotage, or assassinations conducted by or on behalf of foreign governments or elements thereof, foreign organizations, or foreign persons, or international terrorist activities.

See also counterespionage; countersabotage; countersubversion; security; security intelligence.

Also Known As: CI

Countermeasures

That form of military science that, by the employment of devices and/or techniques, has as its objective the impairment of the operational effectiveness of enemy activity.

See also electronic warfare.

Dead Space/Zone

1. An area within the maximum range of a weapon, radar, or observer, which cannot be covered by fire or observation from a particular position because of intervening obstacles, the nature of the ground, or the characteristics of the trajectory, or the limitations of the pointing capabilities of the weapons. 2. An area or zone which is within range of a radio transmitter, but in which a signal is not received. 3. The volume of space above and around a gun or guided missile system into which it cannot fire because of mechanical or electronic limitations.

Directed-Energy Warfare

Military action involving the use of directed-energy weapons, devices, and countermeasures to either cause direct damage or destruction of enemy equipment, facilities, and personnel, or to determine, exploit, reduce, or prevent hostile use of the electromagnetic spectrum through damage, destruction, and disruption. It also includes actions taken to protect friendly equipment, facilities, and personnel and retain friendly use of the electromagnetic spectrum.

See also directed energy; directed-energy device; directed-energy weapon; electromagnetic spectrum; electronic warfare.

Also Known As: DEW

Doppler Radar

The Doppler phenomenon evidenced by the change in the observed frequency of a sound or radio wave caused by a time rate of change in the effective length of the path of travel between the source and the point of observation.

A radar system that differentiates between fixed and moving targets by detecting the apparent change in frequency of the reflected wave due to motion of target or the observer.

Dual-purpose weapon

A weapon designed for delivering effective fire against air or surface targets.

Economic mobilization

The process of preparing for and carrying out such changes in the organization and functioning of the national economy as are necessary to provide for the most effective use of resources in a national emergency.

Economic action

The planned use of economic measures designed to influence the policies or actions of another state, e.g., to impair the war-making potential of a hostile power or to generate economic stability within a friendly power.

Economic Warfare

Aggressive use of economic means to achieve national objectives.

Electromagnetic deception

The deliberate radiation, reradiation, alteration, suppression, absorption, denial, enhancement, or reflection of electromagnetic energy in a manner intended to convey misleading information to an enemy or to enemy electromagnetic-dependent weapons, thereby degrading or neutralizing the enemy's combat capability. Among the types of electromagnetic deception are: a. manipulative electromagnetic deception--Actions to eliminate revealing, or convey misleading, electromagnetic telltale indicators that may be used by hostile forces. b. simulative electromagnetic deception--Actions to simulate friendly, notional, or actual capabilities to mislead hostile forces. c. imitative electromagnetic deception--The introduction of electromagnetic energy into enemy systems that imitates enemy emissions.

Electromagnetic intrusion

The intentional insertion of electromagnetic energy into transmission paths in any manner, with the objective of deceiving operators or of causing confusion. See also electronic warfare.

Electromagnetic jamming

The deliberate radiation, reradiation, or reflection of electromagnetic energy for the purpose of preventing or reducing an enemy's effective use of the electromagnetic spectrum, and with the intent of degrading or neutralizing the enemy's combat capability. See also electromagnetic spectrum; electronic warfare; spectrum management.

Electronic intelligence

Technical and geolocation intelligence derived from foreign non-communications electromagnetic radiations emanating from other than nuclear detonations or radioactive sources.

See also electronic warfare; intelligence; signals intelligence; telemetry intelligence.

Also Known As: ELINT

Electronic Warfare

Any military action involving the use of electromagnetic and directed energy to control the electromagnetic spectrum or to attack the enemy. Also called EW. The three major subdivisions within electronic warfare are: electronic attack, electronic protection, and electronic warfare support. a. electronic attack. That division of electronic warfare involving the use of electromagnetic, directed energy, or antiradiation weapons to attack personnel, facilities, or equipment with the intent of degrading, neutralizing, or destroying enemy combat capability. Also called EA. EA includes: 1) actions taken to prevent or reduce an enemy's effective use of the electromagnetic spectrum, such as jamming and electromagnetic deception, and 2) employment of weapons that use either electromagnetic or directed energy as their primary destructive mechanism (lasers, radio frequency weapons, particle beams). b. electronic protection. That division of electronic warfare involving actions taken to protect personnel, facilities, and equipment from any effects of friendly or enemy employment of electronic warfare that degrade, neutralize, or destroy friendly combat capability. Also called EP. c. electronic warfare support. That division of electronic warfare involving actions tasked by, or under direct control of, an operational commander to search for, intercept, identify, and locate sources of intentional and unintentional radiated electromagnetic energy for the purpose of immediate threat recognition. Thus, electronic warfare support provides information required for immediate decisions involving electronic warfare operations and other tactical actions such as threat avoidance, targeting, and homing. Also called ES. Electronic warfare support data can be used to produce signals intelligence, both communications intelligence, and electronics intelligence. See also command and control warfare; communications intelligence; directed energy; directed-energy device; directed-energy warfare; directed-energy weapon; electromagnetic compatibility; electromagnetic deception; electromagnetic hardening; electromagnetic jamming; electromagnetic spectrum; electronics intelligence; frequency deconfliction; signals intelligence; spectrum management; suppression of enemy air defenses.

Field artillery

Equipment, supplies, ammunition, and personnel involved in the use of cannon, rocket, or surface-to-surface missile launchers. Field artillery cannons are classified according to caliber as: light--120mm and less. medium--121-160mm. heavy--161-210mm. very heavy--greater than 210mm.

See also direct support artillery; general support artillery.

Fire Control Radar

Radar used to provide target information inputs to a weapon fire control system.

Fire Control System

A group of interrelated fire control equipments and/or instruments designed for use with a weapon or group of weapons.

Glide Bomb

A bomb fitted with airfoils to provide lift and which is carried and released in the direction of a target by an airplane.

Guidance Station Equipment

The ground-based portion of the missile guidance system necessary to provide guidance during missile flight.

Guided Missile

An unmanned vehicle moving above the surface of the Earth whose trajectory or flight path is capable of being altered by an external or internal mechanism.

See also aerodynamic missile; ballistic missile.

Guided Missile Cruiser

A warship designed to operate with strike and amphibious forces against air, surface, and subsurface threats. Normal armaments consist of 5-inch guns, an advanced area-defense antiair-warfare missile system, and antisubmarine-warfare weapons. Designated as CG.

Guided Missile Destroyer

For mission, see destroyer. This destroyer type is equipped with Standard guided missiles, naval guns, long-range sonar, and antisubmarine-warfare weapons, including ASROC. Designated as DDG.

Guided Missile Frigate

Equipped with Standard missile launchers, 5/54 or 76-mm gun battery, torpedoes, embarked helicopters, and towed array sonar. Designated as FFG.

High Altitude Bombing

Horizontal bombing with the height of release over 15,000 feet.

High Value Airborne Asset Protection

A defensive counterair mission which defends airborne national assets which are so important that the loss of even one could seriously impact US warfighting capabilities or provide the enemy with significant propaganda value. Examples of high value airborne assets are Airborne Warning and Control System, Rivet Joint, Joint Surveillance and Target Attack Radar System, and Compass Call. Also called HVAA protection.

See also defensive counterair.

High-value target

A target the enemy commander requires for the successful completion of the mission. The loss of high-value targets would be expected to seriously degrade important enemy functions throughout the friendly commander's area of interest.

See also high-payoff target; target.

Also Known As: HVT

Homing

The technique whereby a mobile station directs itself, or is directed, towards a source of primary or reflected energy, or to a specified point.

Homing Adaptor

A device which, when used with an aircraft radio receiver, produces aural and/or visual signals which indicate the direction of a transmitting radio station with respect to the heading of the aircraft.

Homing Guidance

A system by which a missile steers itself towards a target by means of a self-contained mechanism which is activated by some distinguishing characteristics of the target.

See also active homing guidance; guidance; passive homing guidance; semi-active homing guidance.

Homing Mine

In naval mine warfare, a mine fitted with propulsion equipment that homes on to a target.

See also mine.

Laser Intelligence

Technical and geo-location intelligence derived from laser systems; a subcategory of electro-optical intelligence.

See also electro-optical intelligence; intelligence.

Also Known As: LASINT

Laser-guided Weapon

A weapon which uses a seeker to detect laser energy reflected from a laser marked/designated target and through signal processing provides guidance commands to a control system which guides the weapon to the point from which the laser energy is being reflected.

See also laser.

Also Known As: LGW

Laser Tracker

A device which locks on to the reflected energy from a laser marked/designated target and defines the direction of the target relative to itself.

Laser Target Designating System

A system which is used to direct (aim or point) laser energy at a target. The system consists of the laser designator or laser target marker with its display and control components necessary to acquire the target and direct the beam of laser energy thereon.

Low-altitude Bombing

Horizontal bombing with the height of release between 900 and 8,000 feet.

Lock On

Signifies that a tracking or target-seeking system is continuously and automatically tracking a target in one or more coordinates (e.g., range, bearing, elevation).

Loft Bombing

A method of bombing in which the delivery plane approaches the target at a very low altitude, makes a definite pullup at a given point, releases the bomb at a predetermined point during the pullup, and tosses the bomb onto the target.

See also over-the-shoulder bombing; toss bombing.

Military Operations Other Than War

Operations that encompass the use of military capabilities across the range of military operations short of war. These military actions can be applied to complement any combination of the other instruments of national power and occur before, during, and after war.

Also Known As: MOOTW

Sri Lanka is a future target of MOOTW?

Minimum-altitude Bombing

Horizontal or glide bombing with the height of release under 900 feet. It includes masthead bombing, which is sometimes erroneously referred to as skip bombing.

See also skip bombing.

Minimum Attack Altitude

The lowest altitude determined by the tactical use of weapons, terrain consideration, and weapons effects which permits the safe conduct of an air attack and/or minimizes effective enemy counteraction.

Mine Warfare Forces (naval)

Navy forces charged with the strategic, operational, and tactical use of naval mines and their countermeasures. Such forces are capable of offensive and defensive measures in connection with laying and clearing mines.

Mine warfare group

A task organization of mine warfare units for the conduct of minelaying and/or mine countermeasures in maritime operations.

Missile Control System

A system that serves to maintain attitude stability and to correct deflections.

See also missile guidance system.

Missile Guidance System

A system which evaluates flight information, correlates it with target data, determines the desired flight path of a missile, and communicates the necessary commands to the missile flight control system.

See also missile control system.

Offensive Counter Air Operation

An operation mounted to destroy, disrupt, or limit enemy air power as close to its source as possible.

Offensive Counterair Attack Operations

Offensive action in support of the offensive counterair mission against surface targets which contribute to the enemy's air power capabilities. The objective of attack operations is to prevent the hostile use of aircraft and missile forces by attacking targets such as missile launch sites, airfields, naval vessels, command and control nodes, munitions stockpiles, and supporting infrastructure. Attack operations may be performed by fixed- or rotary-wing aircraft, surface-to-surface weapons, special operations forces, or ground forces.

See also counterair; offensive counterair.

Also Known As: OCA attack ops

Over-the-Horizon Radar

A radar system that makes use of the atmospheric reflection and refraction phenomena to extend its range of detection beyond line of sight. Over-the-horizon radars may be either forward scatter or back scatter systems.

Overt Peacetime Psychological Operations Programs

Those programs developed by combatant commands, in coordination with the chiefs of US diplomatic missions, that plan, support, and provide for the conduct, during military operations other than war, of psychological operations in support of US regional objectives, policies, interests, and theater military missions.

See also consolidation psychological operations; psychological operations.

Also Known As: OP3

Passive Air Defense

All measures, other than active air defense, taken to minimize the effectiveness of hostile air and missile threats against friendly forces and assets. These measures include camouflage, concealment, deception, dispersion, reconstitution, redundancy, detection and warning systems, and the use of protective construction.

See also air defense; concealment, deception, dispersion.

Passive Defense

Measures taken to reduce the probability of and to minimize the effects of damage caused by hostile action without the intention of taking the initiative.

See also active defense.

Passive Homing Guidance

A system of homing guidance wherein the receiver in the missile utilizes radiation from the target.

Passive Mine

1. A mine whose anticountermining device has been operated preventing the firing mechanism from being actuated. The mine will usually remain passive for a comparatively short time. 2. A mine which does not emit a signal to detect the presence of a target.

See also active mine.

Personal Locator Beacon

An emergency radio locator beacon with a two-way speech facility carried by crew members, either on their person or in their survival equipment, and capable of providing homing signals to assist search and rescue operations.

See also crash locator beacon; emergency locator beacon.

Political Intelligence

Intelligence concerning foreign and domestic policies of governments and the activities of political movements.

Political Warfare

Aggressive use of political means to achieve national objectives.

Politico-military Gaming

Simulation of situations involving the interaction of political, military, sociological, psychological, economic, scientific, and other appropriate factors.

Precision Bombing

Bombing directed at a specific point target.

Precision-guided Munitions

A weapon that uses a seeker to detect electromagnetic energy reflected from a target or reference point, and through processing, provides guidance commands to a control system that guides the weapon to the target.

See also munitions.

Also Known As: PGM

Preemptive Attack

An attack initiated on the basis of incontrovertible evidence that an enemy attack is imminent.

Preventive Deployment

The deployment of military forces to deter violence at the interface or zone of potential conflict where tension is rising among parties. Forces may be employed in such a way that they are indistinguishable from a peacekeeping force in terms of equipment, force posture, and activities.

See also peace enforcement; peacekeeping; peace operations.

Preventive Diplomacy

Diplomatic actions taken in advance of a predictable crisis to prevent or limit violence.

Preventive War

A war initiated in the belief that military conflict, while not imminent, is inevitable, and that to delay would involve greater risk.

Proximity Fuze

A fuze wherein primary initiation occurs by remotely sensing the presence, distance, and/or direction of a target or its associated environment by means of a signal generated by the fuze or emitted by the target, or by detecting a disturbance of a natural field surrounding the target.

See also fuze.

Psychological Consolidation Activities

Planned psychological activities in peace and war directed at the civilian population located in areas under friendly control in order to achieve a desired behavior which supports the military objectives and the operational freedom of the supported commanders.

Psychological Operations

Planned operations to convey selected information and indicators to foreign audiences to influence their emotions, motives, objective reasoning, and ultimately the behavior of foreign governments, organizations, groups, and individuals. The purpose of psychological operations is to induce or reinforce foreign attitudes and behavior favorable to the originator's objectives.

See also consolidation psychological operations; overt peacetime psychological operations programs; perception management.

Also Known As: PSYOP

Psychological Warfare

The planned use of propaganda and other psychological actions having the primary purpose of influencing the opinions, emotions, attitudes, and behavior of hostile foreign groups in such a way as to support the achievement of national objectives.

See also psychological warfare consolidation.

Also Known As: PSYWAR

Radar

A radio detection device that provides information on range, azimuth and/or elevation of objects.

Radar Beacon

A receiver-transmitter combination which sends out a coded signal when triggered by the proper type of pulse, enabling determination of range and bearing information by the interrogating station or aircraft.

Radar Clutter

Unwanted signals, echoes, or images on the face of the display tube, which interfere with observation of desired signals.

Radar Fire

Gunfire aimed at a target which is tracked by radar.

See also fire.

Semi-active Homing Guidance

A system of homing guidance wherein the receiver in the missile utilizes radiations from the target which has been illuminated by an outside source.

Sensor

An equipment which detects, and may indicate, and/or record objects and activities by means of energy or particles emitted, reflected, or modified by objects.

Signals Intelligence

1. A category of intelligence comprising either individually or in combination all communications intelligence, electronics intelligence, and foreign instrumentation signals intelligence, however transmitted. 2. Intelligence derived from communications, electronics, and foreign instrumentation signals. See also communications intelligence; electronics intelligence; intelligence; foreign instrumentation signals intelligence.

Also Known As: SIGINT

Target of Opportunity

1. A target visible to a surface or air sensor or observer, which is within range of available weapons and against which fire has not been scheduled or requested. 2. nuclear--A nuclear target observed or detected after an operation begins that has not been previously considered, analyzed or planned for a nuclear strike. Generally fleeting in nature, it should be attacked as soon as possible within the time limitations imposed for coordination and warning of friendly troops and aircraft.

Time Sensitive Targets

Those targets requiring immediate response because they pose (or will soon pose) a danger to friendly forces or are highly lucrative, fleeting targets of opportunity.

Weapon Engagement Zone

In air defense, airspace of defined dimensions within which the responsibility for engagement of air threats normally rests with a particular weapon system. Also called WEZ. a. fighter engagement zone. In air defense, that airspace of defined dimensions within which the responsibility for engagement of air threats normally rests with fighter aircraft. Also called FEZ. b. high-altitude missile engagement zone. In air defense, that airspace of defined dimensions within which the responsibility for engagement of air threats normally rests with high-altitude surface-to-air missiles. Also called HIMEZ. c. low-altitude missile engagement zone. In air defense, that airspace of defined dimensions within which the responsibility for engagement of air threats normally rests with low- to medium-altitude surface-to-air missiles.

Also called LOMEZ. d. short-range air defense engagement zone. In air defense, that airspace of defined dimensions within which the responsibility for engagement of air threats normally rests with short-range air defense weapons. It may be established within a low- or high-altitude missile engagement zone. Also called SHORADEZ. e. joint engagement zone. In air defense, that airspace of defined dimensions within which multiple air defense systems (surface-to-air missiles and aircraft) are simultaneously employed to engage air threats. Also called JEZ.

War Game

A simulation, by whatever means, of a military operation involving two or more opposing forces, using rules, data, and procedures designed to depict an actual or assumed real life situation.

Importance of Economical, Industrial and Technological Strength for the long term survival of Tamil Nation.

http://www.eelamist.com/forum/viewtopic.php?p=704#704

சிறப்பான விடயம் அலம்பல் களமாக மாறும் நிலையில் இருக்கும் போது வந்த சிந்தனையாளன் வாழ்க

எனக்குத் தெரிந்தவற்றை நான் சொல்கிறேன்.

ஏவுககைகள் பற்றிய தளம் இனி வரும் காலங்களில் எப்படி தொடர்பு கொள்ளலாம் எவ்வாறு பெற்றுக் கொள்ளலாம் எவ்வாறு இவ்வரச பயங்கரவாதத்தில் இருந்து காப்பாற்றலாம் என பேசுவதுடன் செயல்படுவோம்.

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_missiles