• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

கிருபன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    18,780
  • Joined

  • Days Won

    73

Everything posted by கிருபன்

  1. யாழில் எதிர்வரும் 18 ஆம் திகதி இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் 70ஆவது அண்டு நிறைவு விழா இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் 70ஆவது அண்டு நிறைவு விழா எதிர்வரும் 18ஆம் திகதி நல்லூர் இளங்கலைஞர் மன்றத்தில் நடைபெறவுள்ளதாக அக்கட்சியின் மூத்த துணைத் தலைவரும் வடக்கு மாகாண அவைத் தலைவருமான சீ.வீ.கே.சிவஞானம் தெரிவித்துள்ளார். நல்லூர் சட்டநாதர் சிவன் ஆலயத்திற்கு அருகிலுள்ள நல்லூர் இளங்கலைஞர் மன்றத்தில் நடத்துவதற்குத் தீர்மானித்துள்ளோம். இதற்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்று வருகின்ற நிலையில், இந்நிகழ்வில் கட்சியின் முக்கியஸ்தர்கள், ஆதரவாளர்கள், தொண்டர்கள் என பலரும் கலந்துகொள்ளவுள்ளனர்” என மேலும் தெரிவித்துள்ளார். இந்த விடயம் தொடர்பாக மேலும் தெரிவித்துள்ள அவர், “தமிழரசுக் கட்சியின் 70ஆவது அண்டு நிறைவு விழாவை வடக்கு, கிழக்கில் செய்வதற்கு தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் கிழக்கில் ஏற்பட்ட வெள்ள அனர்த்தத்தின் காரணமாக அங்கு அந்த நிகழ்வை பெரிய அளவில் இல்லாமல் சுருக்கமாகச் செய்ய இருக்கிறோம் என யாழில் நேற்று புதன்கிழமை ஊடகங்களுக்கு கருத்து தெரிவிக்கும்போதே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்துள்ளார்.(15) http://www.samakalam.com/செய்திகள்/யாழில்-எதிர்வரும்-18-ஆம்-தி/
  2. இந்தியாவிலுள்ள இலங்கையர்களுக்கு ஒருபோதும் இந்திய குடியுரிமை வழங்கப்பட மாட்டாது-இந்திய மத்திய அரசு 30 வருடங்களுக்கும் மேலாக இந்தியாவில் வசிக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு நிரந்தரக் குடியுரிமை வழங்கப்படுமா? என விழுப்புரம் மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ரவிக்குமார் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் கேள்வி எழுப்பியிருந்தார்.இதற்கு பதிலளித்த இந்திய மத்திய வெளியுறவுத்துறை இணை அமைச்சர் நித்தியானந்த ராய் இந்தியாவிலுள்ள இலங்கையர்களுக்கு ஒருபோதும் இந்திய குடியுரிமை வழங்கப்பட மாட்டாது என தெரிவித்துள்ளார். 1955ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்திய குடியுரிமை சட்டத்திற்கமைய குடியுரிமை விதிகள் 2009 இன்படி இந்திய குடியுரிமை வழங்கப்பட்டுவருவதாக அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.அந்த சட்டப்பிரிவின் 5 மற்றும் 6 ஆம் விதிகளின் படி, அயல்நாட்டவர் குடியுரிமைப் பெற முடியும் என தெரிவித்துள்ளார்.அத்துடன் சட்டவிரோதமாக குடிபெயர்ந்தவர்கள் இந்த இரு விதிகளின் கீழ், இந்திய குடியுரிமையைப் பெற முடியாது எனவும் அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.மேலும் இலங்கையர்களுக்கு ஒருபோதும் இந்திய குடியுரிமை வழங்கப்படமாட்டாது எனவும் அவர் இதன்போது திட்டவட்டமாக கூறியுள்ளார்.(15) http://www.samakalam.com/செய்திகள்/இந்தியாவிலுள்ள-இலங்கையர/
  3. தமிழ்க் கட்சிகள் பாடும் ‘பழைய பல்லவி’ புருஜோத்தமன் தங்கமயில் / 2019 டிசெம்பர் 11 , பி.ப. 07:26 ஜனாதிபதித் தேர்தல் பரபரப்புகள் அடங்குவதற்குள், பொதுத் தேர்தலுக்கான களம் விரிந்திருக்கின்றது. ஏப்ரல் மாத இறுதியில், பொதுத் தேர்தல் நடத்தப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் காணப்படுகின்றன. இவ்வாறான சூழலில், தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பரப்பும், தேர்தல்களை இலக்கு வைத்து, வழக்கமாகப் பாடும் பழைய பல்லவிகளைப் பாட ஆரம்பித்திருக்கின்றது. ஒரு பல்லவி, ‘ஒற்றுமை, ஒரே தெரிவு, சர்வதேசத்துக்கான செய்தி’ என்று ஆரம்பிக்கும். இன்னொரு பல்லவி, ‘மாற்றுத்தலைமை, பூகோள அரசியல்’ என்றவாறு ஆரம்பிக்கும். இந்தப் பல்லவிகள், தமிழ் மக்களுக்குக் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாகப் பழக்கமானவை; கிட்டத்தட்ட சலித்துப்போன பல்லவிகள் ஆகும். முள்ளிவாய்க்காலுக்குள் வைத்து, தோற்கடிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகமாக - இனக்கூட்டமாக, ‘மீண்டு மீள எழுதல்’ என்பது, மிகுந்த திட்டமிடலோடும் அர்ப்பணிப்போடும் நிகழ்த்தப்பட வேண்டியது. துரதிர்ஷ்டவசமாகத் தமிழ்த் தேசியத் தலைமைகளாகத் தங்களை வரிந்து கொண்டவர்களிடம், அதற்கான திட்டமிடலும் இல்லை; அர்ப்பணிப்பும் இல்லை. இவ்வாறான நிலையிலும், தமிழ்த் தேசிய அரசியலை மக்கள் தாங்கிப்பிடிப்பது, கடந்த காலப் போராட்டங்களின் நீட்சியாக இருக்கும் ‘ஓர்மம்’ சார்ந்தது. அதுதான், ஒற்றுமையாக நின்று, ஒரே தெரிவை நோக்கி வாக்களிக்கவும் வைத்திருக்கின்றது. அப்படியான சூழலில், மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளையும் அவர்களின் எதிர்காலத்தையும் சரியாகக் கையாள வேண்டிய பொறுப்பு, அரசியல் தலைமைகளுக்கு உண்டு. ஆனால், அதைத் தவிர்த்துவிட்டு, தேர்தல்கால புளித்துப்போன வார்த்தைகளோடு, ஒலிவாங்கிகளின் முன் நின்று, ஓங்கிக் கத்துவதால், யாருக்கு என்ன இலாபம்? ஜனாதிபதித் தேர்தலில், தமிழ் மக்களின் தெரிவு வெளிப்படையானது. தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி தவிர்ந்த, அனைத்துத் தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளும், கிட்டத்தட்டத் தமிழ் மக்களின் நிலைப்பாடுகளுக்கு இசைவாகவே நின்றன. ஆனால், தேர்தல் முடிவுகள், தமிழ் மக்களின் தெரிவுக்கு எதிர்மாறாக வந்திருக்கின்ற நிலையில், அதை எதிர்கொள்வதற்கான தைரியத்தையும் முன்னேற்பாடுகளையும் தமிழ்த் தலைமைகள் ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ராஜபக்‌ஷக்கள் ஆட்சிக்கு வந்தது முதல், அறிவிக்கப்படாத சுய தணிக்கையை, ஊடகங்கள் தொடங்கி, தனிப்பட்ட நபர்கள் வரையில் செய்யத் தொடங்கிவிட்டனர். அதற்கு அரசியல் தலைவர்களும் கட்சிகளுக்கும் கூட, விதிவிலக்கல்ல. இது, ஒரு மோட்டுத்தனமான அரசியலின் தொடர்ச்சியாக நிகழ்வதாகும். எங்களுக்கு முன்னாலுள்ள தெரிவில், நாங்கள் விரும்பாத தெரிவொன்று நம்மை ஆட்கொள்ளப் போகின்றது என்றால், அதை எதிர்கொள்வதற்கான திட்டங்கள் குறித்து, சிந்தித்து வைத்திருக்க வேண்டும். அது, தற்பாதுகாப்பு என்கிற ஒரு நிலையைக் கடந்து செல்ல முடியாது. மாறாக, அதை எதிர்கொள்வதற்கான கட்டங்களை வகுத்துக் கொள்வதிலிருந்தும் ஆரம்பிக்க வேண்டும். ராஜபக்‌ஷக்களின் வருகைக்குப் பின்னரான இன்றைய சூழலை, எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்பது தொடர்பில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புத் தொடங்கி, எந்தத் தமிழ்க் கட்சியிடமும் எந்தத் தெளிவும் இல்லை. போகிற போக்கில், நடக்கும் சம்பவங்களுக்கு ஏற்ப, பிரதிபலித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற நிலையே காணப்படுகின்றது. சம்பவங்களுக்குப் பிரதிபலிப்பது மனித இயல்புதான். ஆனால், ஓர் இனக்கூட்டத்தின் அரசியல் என்பது, சம்பவங்களுக்குப் பிரதிபலிப்பதோடு மாத்திரம் முடிந்துவிடக்கூடாது. ஏனெனில், அரசியல் என்பது, முக்காலத்தையும் கணிக்கும் ஒருவித கருவி. அந்தக் கருவியைச் சரியாகக் கையாளத் தெரியவில்லை என்றால், அரசியல் அநாதைகளாக வேண்டிய நிலைவரும். அது, அந்த அரசியலைப் பின்பற்றும் சனக்கூட்டத்தை, நடுத்தெருவில் நிறுத்தும். அப்போது, அந்தச் சனக்கூட்டத்தை நோக்கி, யார் யாரோவெல்லாம் அதிகாரம் செலுத்த முனைவார்கள். ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்குப் பின்னரான நாள்களில், கூட்டமைப்பும் எம்.ஏ. சுமந்திரன், சி.வி.கே. சிவஞானம் உள்ளிட்ட அதன் தலைவர்களும், தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளின் ஒற்றுமை தொடர்பில் பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளின் ஒற்றுமை என்பது, காலத்தின் தேவையின் போக்கில், ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒன்றுதான். ஆனால், அது, தேர்தல்களை மாத்திரம் இலக்கு வைத்து, நிகழ்த்தப்படும் நாடகமாக மாறும்போதுதான், பிரச்சினை ஆரம்பிக்கின்றது. ஒற்றுமை என்பது, ஒரே தரப்பு ஆளுமை செலுத்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டியதில்லை. கூட்டமைப்பின் நிலைபெறுகை என்பது, அனைத்துப் பங்காளிக்கட்சிகள், அமைப்புகளின் சமவகிபாகத்தைக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், கூட்டமைப்பு என்பது, தமிழரசுக் கட்சி என்கிற ஏகநிலையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. தனித்த கட்சியாகத் தமிழரசுக் கட்சி, தன்னை மக்களிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்பது குறித்தோ, அதற்காகச் செலவிடும் நேரம் குறித்தோ, விமர்சனம் வெளியிட முடியாது. ஆனால், ஒரு கூட்டணிக்கான தார்மிகங்களை உண்மையிலேயே, தமிழரசுக் கட்சி, தன்னோடு கொண்டு நடக்கின்றதா என்றால், ‘இல்லை’ என்பதே பதில். இந்தப் பதில், என்றைக்குமே உவப்பான ஒன்றல்ல. இன்னொரு பக்கம், கூட்டமைப்பு என்கிற அடையாளத்தை, ஒரு கவசமாகக் கையாண்டுகொண்டு, மக்களை ஏமாற்றிவிடலாம் என்று, தமிழரசுக் கட்சியும் அதன் தலைமைத்துவ பீடமும் கருதுமாக இருந்தால், அது என்றோ ஒருநாள் தலைகுத்தாக விழவைத்துவிடும். எப்போதுமே, ‘ஆலையில்லா ஊரில் இலுப்பைப்பூ சக்கரைதான்’. ஆனால், உண்மையான சர்க்கரையின் சுவையை, மக்கள் ஒருநாள் கண்டுணரும் போது, இலுப்பைப்பூவின் நிலை என்னாகும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்படியானநிலை ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியதும், சரிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியதும் தமிழரசுக் கட்சியின் முன்னாலுள்ள பெரிய கடப்பாடு ஆகும். கூட்டமைப்புக்குள் தமிழரசுக் கட்சி தவிர்ந்த, ஏனைய இரு பங்காளிக் கட்சிகளினதும் ஒரே எதிர்பார்ப்பு, கட்சியின் தலைவர்கள், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதே ஆகும். அதுதவிர, அந்தக் கட்சிகளுக்கு என்றோர் அரசியல் நிலைப்பாடோ, எதிர்காலத் திட்டமோ இல்லை. “சம்பந்தன் ஐயா சொன்னால் சரி! அவர் சரியாக முடிவெடுப்பார்” என்பதுதான், அந்தக் கட்சிகளின் ஒற்றை வாக்கு. வேண்டுமென்றால், செயற்குழுவைக் கூட்டி, மணித்தியாலக் கணக்கில் பேசிவிட்டு, தமிழரசுக் கட்சி அறிவிக்கும் முடிவை, ஆதரிக்கும் முடிவாக வெளியிடுவார்கள். அந்தக் கட்சிகளின் செயற்குழுக் கூட்டங்களும் அதன் பின்னரான ஊடகச் சந்திப்புகளும் பத்திரிகைகளின் பக்கங்களை நிறைப்பதற்கு உதவி இருக்கின்றனவே தவிர, வேறு எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியதில்லை. ‘மாற்றுத்தலைமை, பூகோள அரசியல்....’ பல்லவிக் காரர்களிடமும் இப்போது, குழப்பம் ஏற்பட்டிருக்கின்றது. இரு குழுக்களாகப் பிரிந்திருக்கிறார்கள். ஒரு குழு, சி.வி.விக்னேஸ்வரனை முன்னிறுத்திக் கொண்டிருக்கின்றது. இன்னொரு குழு, கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் பின்னால் நிற்கின்றது. கூட்டமைப்புக்கு எதிரான அனைத்துத் தரப்புகளும், இந்த இரண்டு குழுக்களுக்கும் பின்னால் நிற்கின்றன என்பதுதான் சிறப்பம்சம். ஆனால், மக்கள் யாரின் பின்னால் நிற்கிறார்கள் என்பது குறித்தெல்லாம், இந்தத் தரப்புகள் யோசிப்பதில்லை. வேறு வழியில்லாமல், கூட்டமைப்புக்கு எதிராக ஒரு கட்டம் வரையில், கஜேந்திரகுமாரை மாற்றுத் தலைமையாக முன்னிறுத்திய கூட்டம், விக்னேஸ்வரனைக் கண்டதும், அவரை நடுத்தெருவில் நிறுத்தியது. இப்போதும், பொதுத் தேர்தலுக்கான பலமான கூட்டணியொன்றை அமைப்பது தொடர்பில், தொடர் கூட்டங்களை நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றது. கூட்டமைப்புக்கு எதிரான, உண்மையான மாற்றுத்தலைமை, தான்தான் என்று கஜேந்திரகுமார் அண்மையில் உரிமை கோரியிருக்கின்றார். விக்னேஸ்வரன் பின்னால் சென்று விட்டவர்களோ, வரும் பொதுத் தேர்தலில் எப்படியாவது, கஜேந்திரகுமாரைத் தாண்டி வாக்குகளைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்கிற ஒற்றை நிலையை நோக்கிச் செயற்படுகிறார்கள். அதன்மூலம், கூட்டமைப்புக்கு மாற்று யார் என்கிற உரித்தை எடுத்துக் கொள்ளும் போட்டியில் முன்னேற முடியும் என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால், இந்தக் குழுவால் நல்லூரையும் யாழ். நகரையும் தாண்டி எங்கும் நகர முடியாது என்பதுதான் வேதனையாது. ஏனெனில், அரசியல், குறிப்பாக தேர்தல் அரசியல் என்பது, அதிக உடல் உழைப்பைக்கோரும் விடயம். விக்னேஸ்வரன் பின்னால் இருப்பவர்கள், உடலில் வியர்வை வெளியேறாது வேலை செய்ய விரும்புவர்கள் ஆவர். அவர்களால், கொழுத்தும் வெய்யிலில் மக்களிடம் நேரடியாகச் சென்று வாக்குக் கேட்கும் வேலையையேல்லாம் செய்ய முடியாது. இவர்களோடு ஒப்பிடுகையில், கஜேந்திரகுமாரின் பின்னால் இருக்கும் இளைஞர்கள், யாழ்ப்பாணத்துக்கு உள்ளாவது வேலை செய்வார்கள். இந்த இரண்டு தரப்பினரும் சேர்ந்துதான், மாற்றுத் தலைமை வெளியை நிரப்பப் போகிறார்கள். வழக்கம்போல, இம்முறையும் பழைய பல்லவியோடு வரும் இந்தத் தரப்புகள் பெரிய மாற்றங்கள் எதையும் நிகழ்த்தப்போவதில்லை என்பது மக்களுக்குத் தெரியும். அப்போது, குறைந்த பாதிப்பை வழங்கும் தரப்பை, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தேர்தெடுந்ததுபோல, பொதுத் தேர்தலில், இருப்பதில் சிறந்ததைத் தெரிவு செய்வார்கள். அது, கூட்டமைப்புக்கு மீண்டும் வசதியாக மாறும். அவ்வளவுதான்! http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தமிழ்க்-கட்சிகள்-பாடும்-பழைய-பல்லவி/91-242367
  4. அதிகாரப் பரவலாக்கலா, அபிவிருத்தியா? எம்.எஸ்.எம். ஐயூப் / 2019 டிசெம்பர் 11 , பி.ப. 07:19 முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, நவம்பர் 18ஆம் திகதி, இலங்கையின் ஜனாதிபதியாகச் சத்தியப் பிரமாணம் செய்து, 24 மணித்தியாலங்களுக்குள் இந்திய அரசாங்கத்தின் சிரேஷ்ட பிரதிநிதி ஒருவர், அழைப்பின்றியும் ஒரு நாளுக்கு முன்னராவது அறிவிக்காமலும் இலங்கைக்கு உத்தியோகபூர்வ விஜயம் ஒன்றை மேற்கொண்டார். அதேபோல், ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவும் தமது முதலாவது வெளிநாட்டுப் பயணமாக, நவம்பர் 29 ஆம் திகதி, இந்தியாவுக்கு விஜயம் செய்து, இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடியைச் சந்தித்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்திவிட்டு, நாடு திரும்பினார். இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் கலாநிதி சுப்ரமணியம் ஜெய்சங்கர், இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தனிப்பட்ட செய்தியொன்றுடனேயே நவம்பர் 19 ஆம் திகதி, இலங்கைக்கு விஜயம் செய்து, ஜனாதிபதி கோட்டாபயவுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திவிட்டு, விரைவாக நாடு திரும்பினார். அதேமாதம் 29ஆம் திகதி, இந்தியாவுக்கு விஜயம் செய்யுமாறு அத்தோடு அவர் ஜனாதிபதிக்கு அழைப்பொன்றையும் விடுத்துவிட்டே சென்றுள்ளார். இலங்கையின் தலைவர் ஒருவர், தமது முதலாவது வெளிநாட்டுப் பயணமாக, இந்தியாவை நோக்கிப் பயணிப்பது, புதிய விடயம் ஏதுமில்லை. ஆனால், தாம் பதவிக்கு வந்து, இரண்டு வாரங்களாவது பூர்த்தியாவதற்கு முன்னரே, இந்தியப் பிரதமரைச் சந்தித்ததன் மூலம், ஜனாதிபதி கோட்டாபய, தமது வெளியுறவுக் கொள்கையில் இந்தியாவுக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளார் என்பது தெளிவாகிறது. இலங்கை அரசியலில், இந்தியா எந்தளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடிய நாடு என்பதை, ஜனாதிபதி கோட்டாபய போல், வேறு எவரும் அறிந்துள்ளாரா என்பது சந்தேகமே. அதை அவர், புலிகளுக்கு எதிராகப் போர் நடைபெற்ற காலத்திலேயே, நன்றாக அறிந்து இருந்தார் என்பதை, பின்னர் அவர் ஊடகங்களுக்குத் தெரிவித்த கருத்துகள் மூலம், விளங்கிக் கொள்ளலாம். ‘இன்டியன் டிபென்ஸ் ரிவீவ்’ இணையத்தளத்தில், வி.கே. சசிகுமாருடன் 2010ஆம் ஆண்டு நடத்திய பேட்டியொன்றில், இலங்கைக்கு, இனப்பிரச்சினை விடயத்தில் இந்தியாவின் முக்கியத்துவம் என்ன என்பதைக் கோட்டாபய விளக்கியிருந்தார். “இந்தியா என்பது, எமக்கு அருகில் உள்ள பாரியதொரு சக்தி. அத்தோடு, இலங்கையில் நடைபெறுபவற்றை ஆர்வத்துடன் நோக்கும், ஆறு கோடித் தமிழர்கள் வாழும் தமிழ் நாட்டுக்கு அருகில் எமது நாடு அமைந்து இருப்பதானது, எமக்கு மிகவும் சிக்கலானதொரு நிலைமையை உருவாக்கியிருந்தது. ஏனைய நாடுகளுக்கு, எம் மீது பொருளாதாரத் தடைகளை விதிக்க முடியும்; அந்நாடுகள், அவ்வாறான தடைகளை விதிக்கும் என்ற நிலைமை இருந்த போதிலும், எமது போர் நடவடிக்கைகள் மீது, இராணுவ ரீதியிலான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடிய பலம், இந்தியாவிடம் மட்டுமே இருந்தது” என, கோட்டா அந்தப் பேட்டியில் கூறியிருந்தார். போர்க் காலத்தில், இந்திய நலன்களையும் கவனத்தில் கொண்டே, போர் தொடர்பான எமது முடிவுகளை எடுத்தோம் எனவும், அவர் அந்தப் பேட்டியில் குறிப்பிட்டு இருந்தார். இந்தியா விடயத்தில், தாங்கள் எந்தளவு எச்சரிக்கையாக இருக்கிறார்கள் என்பதை, ‘பாரத் சக்தி’ இணையத் தளத்தின் பிரதம ஆசிரியர் நித்தின் ஏ. கொக்கலேயுடன், நவம்பர் 25 ஆம் திகதி கொழும்பில் வைத்து, கோட்டா நடத்திய பேட்டியின் போதும், தமது இந்திய விஜயத்தின் போது, ‘ஹிந்து’ பத்திரிகையின் சுஹாசினி ஹைதருடன் நடத்திய பேட்டியின் போதும் குறிப்பிட்டுள்ளார். கோக்கலே, தனது முதலாவது கேள்வியாகவே, “இந்தியா விடயத்தில் உங்கள் நிலைப்பாடு என்ன” என்று கேட்ட போது, “இந்திய நலன்களுக்குக் குந்தகம் விளைவிக்கக் கூடிய எதையும் நாம் செய்ய மாட்டோம்” எனக் கோட்டா கூறியிருந்தார். சுஹாசினியிடமும் அவர் இதே கருத்தைக் கூறியிருந்தார். ஜெய்சங்கரின் இலங்கை விஜயத்தைப் பற்றிச் செய்தி வெளியிட்ட ‘இந்தியா டுடே’ ஏடு, இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு, அவர் வலியுறுத்திக் கூறிய ஒரு விடயத்தை மட்டுமே, வெளியிட்டு இருந்தது. அதாவது, “தமிழ் மக்கள் சமத்துவம், நீதி, அமைதி, கௌரவம் ஆகியவற்றை அடையும் வகையில், இலங்கை அரசாங்கம் இன நல்லிணக்கச் செயற்பாட்டைத் தொடர்ந்தும் முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்” என்பதே அவரது அந்தச் செய்தியாகும். அதேபோல், புதுடெல்லிக்குக் கோட்டா சென்றிருந்த போது, மோடியும் இதே கருத்தை, ஏறத்தாழ இதே சொற்களில் வலியுறுத்தியிருந்தார். அத்தோடு அவர், இந்த வசனத்தோடு இணைத்து, நல்லிணக்கச் செயற்பாடு என்றால், 13 ஆவது அரசமைப்புத் திருத்தத்தை பூரணமாக அமுலாக்குவதும் உட்பட்டதாகும் என்றும் கூறினார். இதனால், இலங்கையில் தமிழ்த் தலைவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்துள்ளனர். மோடி 13 ஆவது அரசமைப்புத் திருத்தத்தைப் பூரணமாக அமுலாக்க வேண்டும் என்று கூறியதை, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஊடகப் பேச்சாளர் எம்.ஏ சுமந்திரனும் ஊடகங்களுக்குக் கருத்துத் தெரிவிக்கும் போது, கோடிட்டுக் காட்டியிருந்தார். வேறு பல தமிழ்த் தலைவர்களும் 13 ஆவது அரசமைப்புத் திருத்தத்தைப் பூரணமாக அமுலாக்க வேண்டும் என, அதையடுத்துக் கூறியிருந்தனர். இதற்கு முன்னர் இருந்த, இலங்கைத் தலைவர்களைப் போலல்லாது, ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ, ஒழிவு மறைவின்றியே, இந்த விடயத்தில் தமது நிலைப்பாட்டை, இந்தியாவில் இருக்கும் போதே வெளியிட்டார். வழமையாக, இதற்கு முன்னர் இந்தியத் தலைவர்கள், இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை தொடர்பாக ஏதேனும் கூறினால், இலங்கைத் தலைவர்கள் அதை ஏற்காவிட்டாலும் அதை மறுத்துப் பேசியதில்லை. ஆனால், மோடியின் முன் அவரது கருத்தைக் கோட்டா மறுக்காவிட்டாலும், இந்தியாவில் இருந்தே அதை மறுத்து, இந்திய ஊடகங்களுக்குக் கருத்துத் தெரிவித்து இருந்தார். அவர், சுஹாசினி ஹைதருடன் நடத்திய பேட்டியின் போது, “13ஆவது அரசமைப்புத் திருத்தத்தைப் பூரணமாக அமுலாக்க முடியாது” என்று, திட்டவட்டமாகவே கூறினார். அந்தத் திருத்தம், அரசமைப்பின் ஓரங்கம் என்றும், அதில் காணி, பொலிஸ் அதிகாரங்கள் தொடர்பான வாசகங்கள் மட்டும், இன்னமும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை என்றும், பெரும்பான்மை மக்கள் விரும்பாத அந்த வாசகங்களை, அமுலாக்க முடியாது என்றும் அவர் அப்போது கூறியிருந்தார். அதேவேளை, தாம் 13 ஆவது அரசமைப்புத் திருத்தம் தொடர்பாக, எதையும் செய்யப் போவதில்லை என்பதை, வேறு வார்த்தைகளிலும் அந்தப் பேட்டியின் போது எடுத்துரைத்தார். “30 வருடங்களுக்கு மேலாக, அதிகாரப் பரவலாக்கல், அதிகார பரவலாக்கல் என்று கூறிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்; ஆனால், எதுவும் நடைபெறுவதில்லை. தமிழ் மக்களுக்கு வேண்டியது தொழில்வாய்ப்பு, கல்வி போன்றவையே. அதையோ, அபிவிருத்தியையோ அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டாம் எனச் சிங்கள மக்கள் கூறவில்லை” என, ஜனாதிபதி கோட்டா கூறியிருந்தார். கோக்கலேயுடன் நடத்திய பேட்டியின் போது, “நீங்கள் சிறுபான்மை மக்களுடன், நல்லிணக்கத்தை எவ்வாறு முன்னெடுத்துச் செல்லப் போகிறீர்கள்” என்று கேட்டபோது, “அபிவிருத்தியே அதற்கான வழி; கடந்த பல ஆண்டுகளாகத் தமிழ்த் தலைவர்களும் சிங்களத் தலைவர்களும் மக்களை ஏமாற்றும் நோக்கில், நடைமுறைச் சாத்தியமில்லாதவற்றைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டு இருந்தார்கள். முதலில் நாம், எம்மால் செய்ய முடிந்தவற்றைப் பற்றிக் கவனம் செலுத்துவோம். இலங்கையர்களாக இந்த நாட்டில் வாழ்வதற்கும் நல்ல கல்வியையும் நல்லதொரு வாழ்க்கையையும் நல்லதொரு தொழிலையும் கௌரவமான வாழ்க்கையையும் பெறுவதற்கான சந்தர்ப்பத்தை, எல்லோருக்கும் வழங்குவது தொடர்பாகக் கவனம் செலுத்துவோம்” என்று ஜனாதிபதி கோட்டாபய பதிலளித்துள்ளார். “நாம், இந்திய நலன்களுக்கு குந்தகம் விளைவிப்பதில்லை. அதேவேளை, தமிழ் மக்கள் வாழும் பிரதேசங்களை, நாம் அபிவிருத்தி செய்வோம். ஆனால், அதிகாரப் பரவலாக்கல் விடயத்தில், தற்போதுள்ளதை விட, எதையும் செய்ய மாட்டோம் என்பதே, இந்தியாவுக்கு ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ விடுத்துள்ள செய்தியாகும். தமிழருக்காக இந்தியா முன்வருமா? இந்தியா ஒரு வல்லரசு; இலங்கை ஒரு சிறிய நாடு. ஆனால், இலங்கையில் புதிய ஜனாதிபதியொருவர் பதவியேற்றவுடனேயே, ஏனைய நாடுகளுக்கு முன்னர், இந்தியப் பிரதமர் தமது வெளியுறவுத்துறை அமைச்சரை இலங்கைக்கு அனுப்பியதும், இலங்கை ஜனாதிபதி பதவியேற்று இரண்டு வாரங்களுக்குள், அவரைத் தமது தலைநகருக்கு அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதும், இந்தியாவுக்கு இலங்கை எவ்வளவு முக்கியமாக இருக்கிறது என்பதையே, எடுத்துக் காட்டுகிறது. இலங்கை அரசாங்கம், மஹிந்தவின் ஆட்சிக் காலத்தில் இருந்தே சீனாவுடன் மேற்கொண்டு வரும் நெருங்கிய உறவை, எப்போதும் சந்தேகக் கண் கொண்டே, இந்தியா நோக்கியது. பிராந்தியத்தில், தாமே பெரிய அண்ணனாக இருக்க வேண்டும் எனக் கருதும் இந்தியா, சீனா விடயத்தில் இலங்கையைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கவே விரும்புகிறது. அத்தோடு, இலங்கைத் தமிழர்கள் விடயத்தில், தமிழ் நாட்டில் கொந்தளிப்புகள் இடம்பெறாமல் பார்த்துக் கொள்ளவும் வேண்டும். அதுவே, இந்தியாவுக்கு இலங்கையின் முக்கியத்துவமாகும். “நீங்கள், சீனாவுடன் தொடர்பு வைத்திருக்கக் கூடாது” என, நேரடியாக இலங்கையிடம் இந்தியாவால்க் கூற முடியாது. அது, சீனாவுடன் அநாவசிய முரண்பாட்டைத் தோற்றுவிக்கும். எனவே, இந்த விடயத்தில், இலங்கை அரசாங்கத்தை ஆட்டுவிக்க, இந்தியாவுக்கு ஒரு தூண்டுகோல் வேண்டும்; அதுதான், இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை. “தமிழ் மக்கள் சமத்துவம், நீதி, அமைதி, கௌரவம் ஆகியவற்றை அடையும் வகையில், இலங்கை அரசாங்கம் இனநல்லிணக்கச் செயற்பாட்டைத் தொடர்ந்தும் முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்” என்பது, ஜெயசங்கரின் இலங்கை விஜயத்தின் போது, வலியுறுத்திய ஒரு முக்கிய விடயமாகும். இதை மோடியும் கோட்டாவின் இந்திய விஜயத்தின் போது வலியுறுத்தினார். அவ்வாறாயின், இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பதில், இந்தியா இன்னமும் அவ்வளவு அக்கறையாக இருக்கிறதா என்று சிலர் கேட்கலாம். அவ்வாறுதான், இந்தியா பல சந்தர்ப்பங்களில் காட்டிக் கொள்கிறது. இம்முறையும் அதுவே நடைபெற்றுள்ளது. ஆயினும், கடந்த காலத்தில் இந்தியா அந்த விடயத்தில், அவ்வளவு ஈடுபாட்டைக் காட்டவில்லை என்பதும் உண்மையே. 13 ஆவது திருத்தத்தைப் பூரணமாக அமுலாக்க வேண்டும் என்பதை, 2014 ஆம் ஆண்டிலும் 2015 ஆம் ஆண்டிலும் மோடி கூறியிருந்தார். இது புதிய விடயமல்ல! 1990 ஆம் ஆண்டு, இந்தியப் படைகள் இலங்கையிலிருந்து விலகிச் சென்றதன் பின்னர், இந்திய அரசாங்கம், இலங்கை விடயத்தில் கடும் போக்கை ஒருபோதும் கடைப்பிடிக்கவில்லை. இந்தியாவின் கண்ணோட்டத்தில், அதற்கான தேவையும் இருக்கவில்லை. ஏனெனில், அதன் பின்னர் இலங்கை அரசாங்கம், இந்திய நலன்களை, மோசமான முறையில் பாதிக்கும் வகையில், நடந்து கொள்ளவில்லை. இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையை, இந்தியா தனது நலன்களுக்காகவே பாவிக்கிறது. இது, அந்நாடு 1980 களில் இருந்தே கடைப்பிடித்து வரும் உத்தியாகும். 1977 ஆம் ஆண்டு, இலங்கையில் பதவிக்கு வந்த ஜே.ஆர். ஜெயவர்தன தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்கம், கடும் அமெரிக்கச் சார்புக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்து வந்தது. அக்காலத்தில், முழு உலகமும் அமெரிக்கச் சார்பு நாடுகளாகவும் சோவியத் ஒன்றியம் சார்பான நாடுகளாகவும் பிரிந்து செயற்பட்டு வந்தன. இந்தியா அப்போது, சோவியத் ஒன்றியத்தின் நெருங்கிய நட்பு நாடாக இருந்தது. எனவே, அமெரிக்கச் சார்புக் கொள்கையைக் இலங்கை கடைப்பிடித்ததனால், இதைத் தமது பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக, இந்தியா கருதியது. இந்தநிலையில், இலங்கை அரசாங்கத்தைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர, இந்தியா எண்ணியது. அதன் விளைவாகவே, பிரதமர் இந்திரா காந்தியின் தலைமையிலான இந்திய அரசாங்கம், அக்காலத்தில் இலங்கையில் உருவாகியிருந்த தமிழ்ப் பிரிவினைவாதக் குழுக்களுக்கு ஆயுதம், பணம், ஆயுதப் பயிற்சி ஆகியவற்றை வழங்கியது. ஆனால், இலங்கையில் தனித் தமிழ் நாடொன்று உருவாவதையும் இந்தியா விரும்பவில்லை. ஏனெனில், இலங்கையில் தனித் தமிழ் நாடொன்று உருவானால், இந்தியாவில் தமிழ் நாட்டிலும் பிரிவினைவாதம் தலைதூக்கும் என்பது, இந்தியத் தலைவர்களுக்குத் தெரியும். எனவே, இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தத்தின் மூலம், இலங்கையைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்ததன் பின்னர், இந்தியா, இலங்கைத் தமிழர்களை ஏறத்தாழ கைவிட்டுவிட்டது என்றே கூற வேண்டும். புலிகளுக்கு எதிரான பேரின் போதும், இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு இந்தியா உதவியது. அதன் பின்னர், இறுதிப் போரின் உச்சக் கட்டத்தில், அதாவது 2008 ஆம் ஆண்டு, இலங்கையின் உயர்நீதிமன்றம், இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தத்தின் மூலம் இணைக்கப்பட்ட வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களின் அந்த இணைப்பை இரத்துச் செய்த போது, இந்தியா மௌனமாகவே இருந்தது. வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்கள் தொடர்ந்தும் இணைக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என, இந்தியா இனிமேலும் வலியுறுத்தப் போவதில்லை என, ஜெய்சங்கரே இந்திய வெளியுறுவுச் செயலாளராக 2017 ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் இலங்கைக்கு விஜயம் செய்த போது, ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்பின் தலைவர் சுரேஷ் பிரேமசந்திரனிடம் கூறியிருந்தார். அது தான், தற்போது இந்தியாவின் நிலைப்பாடாகும். இப்போது, இலங்கை அளவுக்கு அதிகமாகச் சீனாவை நெருங்காமலிருக்கவே இந்தியா, தமிழரைப் பற்றிப் பேசுகிறது. அதனை அறிந்தே ஜனாதிபதி கோட்டாபய “நாம், இந்திய நலன்களுக்குக் குந்தகம் விளைவிக்கும் எதையும் செய்ய மாட்டோம்” என்கிறார். இந்தநிலை தொடருமேயல்லாது, இந்தியாவிடம் இலங்கைத் தமிழர்கள் எதையும் எதிர்ப்பார்க்க முடியாது. http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/அதிகாரப்-பரவலாக்கலா-அபிவிருத்தியா/91-242366
  5. காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரைத் தேடி போராடும் தமிழர்களுக்கு மனித உரிமைகள் தினம் எப்போது – அனைத்துலக ஈழத்தமிழர் மக்களவை சர்வதேச மனித உரிமைகள் நாள் ஆண்டுதோறும் டிசம்பர் மாதம் 10-ம் திகதி பெயரளவில் உலகளாவிய ரீதியில் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னர் 1948-ம் ஆண்டு ஐக்கிய நாடுகள் சபையினால் கொண்டுவரப்பட்ட மனித உரிமைகள் பிரகடனத்துக்கு 48 நாடுகள் அங்கீகாரம் வழங்கியிருந்தன. இதனையடுத்து 1950-ம் ஆண்டிலிருந்து மனித உரிமைகள் நாள் உலகெங்கும் அனுட்டிக்கப்பட்டு வருகின்றது. இதே 1948-ம் ஆண்டுதான் இலங்கையும் வெள்ளையர்களிடம் இருந்து சுதந்திரம் அடைந்தது. இந்நாளே தமிழர்களுக்கான மனித உரிமை மீறலின் குறியீட்டு நாள். 21ம் நூற்றாண்டின் மிகமோசமான இனவழிப்பு நடந்தேறிய இலங்கைத் தீவில் பூர்வீகக் குடிகளான தமிழர்களின் உரிமைகள் இன்றுவரை மீறப்பட்டே காணப்படுகின்றது. சிங்கள இராணுவத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட தமது சொந்த நிலங்களுக்காகவும் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தமது சொந்தங்களுக்காகவும் தெருக்களிலும் அரச அலுவலகங்கள் முன்பாகவும் போராடும் சொந்தங்களுக்கு இன்று வரை நீதி மறுக்கப்பட்டே வருகின்றது. சிங்களத்தினதும் உலக வல்லரசுகளினதும் பூகோள அரசியல் நலன்களுக்குள் மனித உரிமை சிக்குண்டு தவிக்கின்றது. மனிதகுலம் சமாதானத்துடனும், நிம்மதியுடனும் வாழவேண்டும் என்ற மேலோங்கிய சிந்தனையுடன் ஐநா சபையால் உருவாக்கப்பட்ட மனித உரிமைச் சாற்றுரைகள் ஐநா மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பு நாடுகளும் மதித்து நடப்பதாகத் தெரியவில்லை. இப்பூமிப் பந்தை 360 பாகையில் சுற்றிப்பார்த்தால் உலகநாடுகளில் ஒருசில நாடுகளில் மட்டுமே மனித உரிமை பேணப்பட்டு வருகின்றது. சிறிலங்காவைப் போன்ற பல நாடுகளில் மனித உரிமைகள் மிகமோசமாக மீறப்பட்டும் மறுதலிக்கப்பட்டும் வருவதை மறுப்பதற்கில்லை. இனப்படுகொலையை நடத்தி பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களைக் கொன்று குவித்த ஒரு பௌத்த பேரினவாதி இலங்கையின் தலையாரியாகப் பேரினவாதச் சிங்களத்தால் தெரிவுசெய்யப்பட்டுள்ளார். 2009ல் இனவழிப்பு நடைபெற்றபோது படைப்பிரிவுகளின் தளபதிகளாக இருந்தவர்கள் முறையே இராணுவத் தலைமை அதிகாரியாகவும் பாதுகாப்பு அமைச்சராகவும் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இலங்கையில் மனிதநேயம் மரணித்துவிட்டது என்பதற்கு உதாரணமாக இந்த விடயங்களே பறைசாற்றி நிற்கிறது. தமிழர்களைத் தொடர்ந்தும் இராணுவத்தின் அடக்குமுறைக்குள்ளும் பயப்பீதிக்குள்ளும் வைத்திருக்கவே சிங்களம் விரும்புகின்றது. சனநாயக நாடு என்று பெயரளவில் சொல்லிக் கொள்ளும் சிறிலங்காவில் தொடர்ச்சியாக மனித உரிமைகள் மீறப்பட்டே வருகின்றன என்பதை அங்கு நடைபெற்றுக்கொண்டு இருக்கும் ஒடுக்குமுறைகள் மூலம் உணரமுடிகின்றது. புதிய சனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட கோத்தபாய ராஜபக்சவின் அனுராதபுர அங்குராற்பணம் தமிழர்களுக்கு ஒரு அச்சுறுத்தலான செய்தியைச் சொல்லி நிற்கிறது. பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற போர்வையில் தமிழ்த் தேசியத்தைச் சிதைத்துச் சின்னாபின்னமாக்கும் வியூகத்தைச் சிங்களமும் சர்வதேசமும் முனைப்புடன் நகர்த்தி வருகின்றது. சர்வதேச மனித உரிமைகள் சாற்றுரை 30 உறுப்புரைகளைக் கொண்டது. ஓவ்வொரு உறுப்புரையிலும் மனிதகுலத்திற்கான அடிப்படை உரிமைகள் வரையப்பட்டுள்ளது. அன்றிலிருந்து இன்று வரை அதாவது இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த நாளிலிருந்து (04.02.1948) சிங்கள தேசமானது எந்தவொரு உறுப்புரைகளையும் மதித்து நடந்ததில்லை. பௌத்த மேலாதிக்கச் சித்தாந்தத்தின் மயக்கத்திலும் பௌத்த தேரர்களின் காலடியிலுமே சிறிலங்கா அரசின் மனித உரிமை பண்புகள் மிதிபட்டு சிதறிப்போயின. மனித உரிமைச் சாற்றுரையில் கூறப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு பகுதியையும் உற்றுநோக்கினால் இன்று சிறிலங்காவில் நடைபெறுகின்ற ஒவ்வொரு விடயமும் மனிதகுலத்திற்கு ஒவ்வாதவையாகவே இருக்கின்றன. தமிழர்கள் தேசத்தை தாங்கும் தூண்களாக இருக்கின்ற நிலம், மொழி, பொருளாதாரம், கலாச்சாரம், மக்கள் கூட்டம் என்பன சிறிலங்கா அரசால் தொடர்ந்தும் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றது. முள்ளிவாய்க்காலில் நடைபெற்ற இனவழிப்பு, பாலியல் பலாத்காரம், மனித உரிமை மீறல்கள் என்பனவற்றுக்கு நீதி கிடைக்கும் வரை உலகத் தமிழர்கள் தொடர்ச்சியாகப் போராடிக் கொண்டே இருக்கவேண்டும். ஒரு கொடிய இராணுவ அடக்குமுறைக்குக்கீழ் ஆளப்பட்டு வரும் தமிழினம் தனது விடுதலைக்காக கிளர்ந்தெளுந்து போராடுவதற்கான உரிமையும் உண்டு என்பதை மனதில்கொள்ள வேண்டும். தமிழ்மக்களின் மனித உரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டுமாயின் தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் தீர்வு என்பது முன்வைக்கப்படவேண்டும். இவ் அரசியல் தீர்வானது இன அழிப்பிலிருந்து தமிழ் மக்களை பாதுகாப்பதாக அமைய வேண்டும். இதற்கு கோட்பாட்டு ரீதியாக தமிழ் மக்கள் ஒரு தேசம் என்பதையும், அந்த தேசத்திற்குரிய ஆட்சி செய்யும் அதிகாரமான இறைமையையும், தமிழ் மக்களுக்குரிய சுய நிர்ணய உரிமையையும் அங்கீகரித்தல் வேண்டும். அதுமட்டுமல்ல சுயநிர்ணய உரிமையை செயற்படுத்துவதற்கான ஆட்சிப்பொறிமுறையை உருவாக்க வேண்டும். அரசியல் யாப்பு சட்டரீதியாக வட-கிழக்கு இணைந்த தாயகம், சுயநிர்ணயமுடைய சுயாட்சி அதிகாரங்கள், என்பன உருவாக்குவதோடு வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்களுக்கான பாதுகாப்பும் சர்வதேசத்தால் உறுதிப்படுத்தல் வேண்டும். 2009-ம் ஆண்டிற்குப் பின் நாம் இழந்துவிட்ட அதிகாரமையத்தை மீள ஊருவாக்கி தமிழர்களின் அரசியல் அபிலாசைகளை அடைவதற்கான திட்மிடல்களைக் காலதாமதமின்றி முனைப்புடன் செயற்படுத்த வேண்டும். 1833-ல் ஆங்கிலேயர்களால் பறிக்கப்பட்ட எமது தேசத்தையும் எமது சுயநிர்ணய உரிமையையும் நாம் மீளப்பெற அனைத்து தமிழர்களும் ஓர் அணியில் திரண்டு செயற்படவேண்டும் என அனைத்துலக ஈழத்தமிழர் மக்களவை உரிமையுடன் வேண்டி நிற்கின்றது. http://www.samakalam.com/செய்திகள்/காணாமல்-ஆக்கப்பட்டோரைத்/
  6. கூட்டமைப்பில் பிளவு ஏற்பட்டுள்ளதாக வெளியாகும் செய்திகளில் உண்மையில்லை-இரா.சம்பந்தன் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் என்பதும் அது மாறாத அரசியல் நிலைப்பாட்டுடன் நீடிக்க வேண்டும் என்பதே வடக்கு, கிழக்கில் உள்ள தமிழ் வாக்காளர்களிடையே ஒரு பொதுவான கருத்தாகும் என்றும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் புளொட், ரெலோ ஆகிய கட்சிகளுடன் எந்த முரண்பாடுகளும் இல்லை என்றும், கூட்டமைப்பில் பிளவு ஏற்பட்டுள்ளதாக வெளியாகும் செய்திகளில் உண்மையில்லை என்றும் அக்கட்சியின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் தெரிவித்துள்ளார். தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் தமது வகிபாகம் மற்றும் முக்கியத்துவம் குறித்து ரெலோ மற்றும், புளொட் ஆகிய கட்சிகள் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு மற்றும் தமிழ் அரசுக் கட்சி தலைமையுடன் பேச்சுக்களை நடத்தியுள்ளன.எந்தவொரு போட்டி கூட்டணியின் உருவாக்கமும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வலிமையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் பலவீனப்படுத்தாது என்றும் நல்ல கல்விப் பின்புலத்துடன் கூடிய புதுமுகங்களுடன் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு வலுப்படுத்தப்படும் என தெரிவித்துள்ளார்.(15) http://www.samakalam.com/செய்திகள்/கூட்டமைப்பில்-பிளவு-ஏற்ப/
  7. காங்கேசன்துறையில் பொலிஸ் சிற்றுண்டிச்சாலை திறப்பு காங்கேசன்துறையில் பொலிஸ் சிற்றுண்டிச்சாலை ஒன்று இன்று திறந்துவைக்கப்பட்டது. பொது மக்கள் மற்றும் பொலிஸாருக்கு குறைந்த விலையில் சிற்றுண்டிகளை வழங்குவதற்காக குறித்த சிற்றுண்டிச் சாலை திறக்கப்பட்டுள்ளதாக காங்கேசன்துறை பிராந்திய மூத்த பொலிஸ் அத்தியட்சகர் சி.டபிள்யூ. சேனாதிரா தெரிவித்தார். இந்தச் சிற்றுண்டிச்சாலை காங்கேசன்துறை நடேஸ்வரா கல்லூரிக்கு அண்மையாக உள்ள இடத்தில் இன்று காலை திறந்துவைக்கப்பட்டது. வடக்கு மாகாண மூத்த பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் ரவி விஜேயவர்த்தன, யாழ்ப்பாணம் மாவட்ட பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் மகேஸ் சேனாரத்னவும் இணைந்து சிற்றுண்டிச்சாலையைத் திறந்து வைத்தனர். குறித்த சிற்றுண்டிச் சாலை காங்கேசன்துறை பிராந்திய மூத்த பொலிஸ் அத்தியட்சகர் கீழ் இயங்கவுள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. இதேவேளை, இந்த நிகழ்வுக்கு வருகை தந்த யாழ்ப்பாணம் மாவட்ட பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் மகேஸ் சேனாரத்ன தனது குடும்பத்தினருடன் கீரிமலை நகுலேஸ்வரத்தில் சிறப்பு வழிபாட்டில் ஈடுபட்டார். https://www.virakesari.lk/article/70840
  8. தமிழர் மத்தியில் உணரப்பட்டுவரும் பலமான சிவில் அமைப்பின் தேவை -க. அகரன் இலங்கையில் ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் நிலைப்பாடுகளை நாடி பிடித்து உணர முடியாத வகையில் இருப்பதான தோற்றப்பாட்டில், பல தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் இருப்பதை உணர முடிகின்றது. தாம் எதிர்பார்த்த அரசியல் தலைமைத்துவத்தின் தோல்வி, அடுத்து வரப்போகும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஆட்சி அமைக்கப்போகும் கட்சி என்பவற்றை ஆராய்கின்ற மன நிலையையும் கடந்து, தமது இருப்பு தொடர்பான தேடலுக்கே, தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் தற்போது கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியுள்ளன. எப்போதுமில்லாத அளவுக்கான மாறுபட்ட அரசியல் சூழல் ஏற்பட்டுள்ளதாக உணரத் தொடங்கியுள்ள தமிழ் அரசியல் தலைமைகள், புதிய கூட்டுகளை உருவாக்கவும் அவற்றினூடாக வரப்போகும் தேர்தல்களைச் சந்திக்கவும் விரும்புகின்றன. எனினும், மற்றொரு சிறுபான்மைத் தேசிய இனமான முஸ்லிம்கள், அடுத்து வரப்போகும் தேர்தல்களில், தமது இருப்பு, ஆசனங்கள் தொடர்பில் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. ஏனெனில், இந்த அரசாங்கம், தமக்கு விரோதமான செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுவதாகவும் தாம் ஓரங்கட்டப்படுவதாகவும் அவர்கள் உணர்ந்துவரும் நிலையில், அடுத்தத் தேர்தல்களில் தமது சமூகம் ஓரணியில் திரளும் அல்லது தமது சமூகம் சார்ந்தவர்களுக்கு மாற்றமின்றி வாக்களித்து, அதிகளவான ஆசனங்களைப் பெற வழிசமைக்கும் என்ற எண்ணப்பாடு அவர்களிடம் உண்டு. இவ்வாறான நிலைப்பாடு, தமிழ் அரசியல் தலைமைகளிடம் இல்லை. அதற்குப் பல காரணங்கள் இருப்பதை, அவர்களே உணர்ந்திருப்பர். கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில், தமிழர் தரப்பில் பிரதான கட்சியாகக் காணப்படுகின்ற தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு நடந்துகொண்ட விதம், தமது மக்கள் மீது அவர்கள் எடுத்துக்கொண்ட அக்கறையும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியை அரியாசனத்தில் அமர்த்திப் பார்க்க விரும்பியதன் வெளிப்பாடுகளும், தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஒரு வெறுப்புணர்வையும் அரசியல்வாதிகள் மீதான கோபத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்நிலையில், வடக்கைப் பொறுத்தவரையில், டக்ளஸ் தேவானந்தாவுக்கு வழங்கப்பட்ட அமைச்சுப் பதவி, சிறு சலசலப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும் கூட, தேசியக் கட்சிகள் மீதான தமிழ் மக்களின் ஆதரவுத்தளம் அதிகரிப்பதானது, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கும் தேசியத்தின்பால் செயற்படுவதாகத் தம்மை அறிமுகப்படுத்தும் ஏனைய கட்சிகளுக்கும், பயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. கம்பெரலிய திட்டத்தைத் தவிர்ந்த எந்தவோர் அபிவிருத்தியையும் செய்யாத சுட்டமைப்பின் செயற்பாடுகளால், அக்கட்சியோடு இணைந்து பயணிப்பதற்கு, ஏனைய கட்சிகள் அச்சம் கொண்டுள்ளன. இதன் வெளிப்பாடாகவே, புதிய கூட்டு என்ற தளத்தை நோக்கிப் பயணித்த போதிலும், அவையும் ஒன்றுபட்டுச் செல்வதற்கான களம் ஏற்படுமா என்பது சந்தேகமே. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரனின் ஒற்றுமைக்கான அறைகூவலானது, இதுவரை காலமும் அற்றுப் போயிருந்ததற்கு காரணம் என்ன? இறுமாப்போடும் வரட்டுக் கௌரவத்தோடும், கூட்டமைப்பை வழிநடத்தியதாலேயே, அதனுள் இருந்த கட்சிகள் வெளியேறியதான கருத்துகள் உள்ள நிலையில், சுமந்திரனின் தோல்விப் பயத்தால் வரும் ஒற்றுமைக் கோசத்தை நம்பி, ஏனைய கட்சிகள் ஒன்றுதிரள வாய்ப்பில்லை. குறிப்பாக, கூட்டமைப்பினுள் இருந்த டெலோவும், இன்று இரு வேறு பிரிவுகளாக, சிறிகாந்தா தலைமையில் பிளவைக் கண்டுள்ள நிலையில், கூட்டமைப்பின் பலம் மேலும் வலுவிழந்து செல்கின்றது. இந்நிலையில், நாடாளுமன்றத்துக்குள் கூட்டமைப்புத் தமது ஆசனத்தின் பெருக்கத்தை எவ்வாறு ஏற்படுத்தலாம் என்ற நிலைப்பாட்டையே முன்நகர்த்திச் செல்கின்றது. இந்நிலையில், ஏனைய தமிழ்க் கட்சிகளின் கூட்டு என்பது, விக்னேஸ்வரன் தலைமையில் உருவாகும் பட்சத்தில், அதன் சாத்தியத்தன்மைகள் தொடர்பில் ஆராயத் தலைப்பட வேண்டும். செயற்பாட்டு அரசியலில், விக்னேஸ்வரனின் தமிழ் மக்கள் கூட்டணி இல்லை. அவர்கள், மக்களைத் தேடிச்செல்லும் அல்லது கீழ்மட்ட மக்களின் நிலையறிந்து செயற்படும் தன்மையில் இருந்து ஒதுங்கியிருக்கின்றனர். முன்னாள் முதலமைச்சர் என்ற அடையாளத்தை மட்டும் வைத்து, மேட்டுக்குடி அரசியல் செய்ய முற்படும் களத்தில், ஏனைய கட்சிகளின் கூட்டு சாத்தியமானதா என்ற கேள்வி நியாயமானதே? வடக்கு மாகாண சபையில் இடம்பெற்றதான முறைக்கேடுகள், அவற்றோடு இணைந்த பல செயற்பாடுகள், விக்னேஸ்வரனின் ஆளுமைத் திறனைச் சந்தேகிக்க வைக்கின்றன. அதற்கு உதாரணமாக, வடமாகாண முன்னாள் அமைச்சராக இருந்த டெனிஸ்வரனின் வழக்கும் அதன் தீர்ப்பும், ஒரு சான்றாகியுள்ள நிலையில், தனிப்பட்ட தேவைக்காகவும் மற்றவர் கதை கேட்கும் நிலைப்பாடுடைய தலைவரின் கீழ் இயங்குவதானது, சாத்தியமற்ற விடயமாகியுள்ளது. அதற்குமப்பால், இந்தத் தலைமையானது, வடக்கை மாத்திரம் மய்யப்படுத்தியது என்பதையும் விட, யாழ்ப்பாணத்தை மாத்திரம் மய்யப்படுத்தியது என்பதே உண்மை. எனவே, யாழ்ப்பாணத்தை மய்யப்படுத்தி மாத்திரம் செயற்படும் அமைப்பை, வடக்கில் உள்ள ஏனைய மாவட்டங்களும் கிழக்கு மாகாணமும், எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்ளும் என்ற கேள்வியும் எழச்செய்கின்றது. இவ்வாறான நிலையிலேயே, புதிய கூட்டுக்கு அத்திபாரமிடும் சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரன், கிழக்கு மாகாண சபையில், தமிழ்த் தலைமைத்துவம் தேவை என்பதிலும் அது தொடர்பில், கட்சி மிக உறுதியாக உள்ளது எனவும் தெரிவித்துள்ள நிலையில், தேர்தல் வருகின்றபோது, அதற்கேற்றவகையில் எமது வியூகங்கள் அமையும் என்றும், தமிழர்களது நலன்கள் பாதிக்கப்படக் கூடாது; தமிழர்களின் நலன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். அந்த அடிப்படையில் இருந்து எமது முடிவுகள் எட்டப்பட வேண்டும் என்றும் தெரிவித்துள்ளார். அவ்வாறெனில், புதிய கூட்டானது, வட பகுதிக்கு மாத்திரமாகவும் கிழக்கு மாகாணத்தில் மாற்று வியூகத்தை அமைத்து, வேறு அணியாகத் தேர்தலில் போட்டியிடப் போகின்றனரா என்ற கேள்வியையும் எழுப்பியுள்ளது. இதற்குமப்பால், சில வருடங்களுக்கு முன்பிலிருந்தே இடம்பெற்று வரும் இவ்வாறான புதிய கூட்டுக்கான முயற்சிகளில் இருந்து, தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி நழுவிச்சென்றுள்ளது. இதன் உச்சக்கட்டமாக, விக்னேஸ்வரனுடன் தாம் சேரவேண்டுமானால், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இருக்கக் கூடாது என்ற கோரிக்கையையும் முன்வைத்து வெளியேறியிருந்தது. இச்சூழலில், தற்போது அமையப்போகும் புதிய கூட்டணிக்குள், தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி நுழைவதற்கான வாப்புகள் இல்லாது போனால், அவர்கள் தனி வழியையே பின்பற்றப் போகிறார்கள். இது, தவிர்க்க முடியாத விடயமாக மாறிவிடும். விக்னேஸ்வரனைப் பொறுத்தவரையில், வன்னியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தனது செயற்பாட்டை முழுமையாகவே முன்னெடுக்காத நிலை உள்ளது. வவுனியாவில் அவர் தொடர்பான எதிர்மறையான கருத்துகள் பலமாகவுள்ளன. அதற்கு, பொருளாதார மத்திய நிலைய அமைவிடம் தொடர்பான இழுபறியும் அதற்கு முதலமைச்சராக விக்னேஸ்வரன் எடுத்த முடிவும், இன்றுவரை வவுனியாவுக்கு பெரும் பாதிப்பாகவே இருந்து வருகின்றது. இந்நிலையில், செல்வாக்கு அரசியல் என்பது, சரிவை நோக்கியிருக்கும் நிலையில், மதவாத அரசியல் வெற்றியளிக்குமா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. வன்னி தேர்தல் தொகுதியானது, ஏனைய மாவட்டங்களை விட மத மேலாதிக்கப் பொறிக்குள் சிக்குண்டுள்ளது. அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, மன்னார் போன்ற பிரதேசங்கள் மிகவும் இறுக்கமாகவே கட்டுண்டுள்ளன. இதனூடாக, வன்னித் தேர்தல் தொகுதியில், பிரபலமான கிறிஸ்தவரொருவரை நிறுத்தி வெற்றிபெற வைப்பதற்கான முயற்சிகள் இடம்பெற்று வருகின்றன. இம்முயற்சி, முதலில் விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான அணிக்கூடாட இடம்பெறவிருந்த போதிலும், தற்போது செல்வம் அடைக்கலநாதன் தலைமையிலான டெலோ ஊடாக கூட்டமைப்புக்குள் களமிறக்கும் முயற்சியும் இடம்பெற்று வருவதாகத் தெரிவிக்கப்படுகின்றது. எனவே, மத ரீதியான ஆளுகை என்பது, வன்னித் தேர்தல் தொகுதியில் பலமடைந்துள்ள நிலையில், புதிய கூட்டுகள் அதனூடாகத் தங்களது நகர்வுகளை முன்னகர்த்தலாம். எனினும், அது இந்துத்துவத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய விக்னேஸ்வரன் போன்றோரின் தலைமையில் சாத்தியமானதா என்ற விடயத்தையும் ஆராய வேண்டும். இச்சூழலில், தமிழ் மக்களின் மாற்றுத் தலைமை அல்லது புதிய கூட்டு என்பது, தமிழர்களுக்காக எதனைச் சாதித்து விடப்போகின்றது என்பதான கேள்விகள் நிறைந்துள்ள நிலையில், ஒன்றுபட்ட அணியாகத் தேர்தல் களத்தில் முகம்கொடுப்பதற்கான முயற்சியே காலத்தின் தேவையாகும். அவ்வாறான ஓரணி என்ற இணக்கப்பாட்டுக்குள் வரமுடியாத கட்சிகளைத் தவிர்த்து, தமிழ்த் தேசியத்தின்பால் செயற்பட்டு வரும் ஏனைய கட்சிகளின் இணைவாக, அது இருக்க வேண்டும். இவ்விணைவுக்குச் சாத்தியமான தலைமைத்துவம், மக்கள் நிலையறிந்து செயற்படும் ஆளுமையின் தேவையாக இருத்தல் அவசியம். இவ்வாறான ஒரு தேடல், தமிழ் அரசியல் தலைமைகளுக்கு மட்டுமன்றி தமிழ்ச் சிவில் அமைப்புகள் மத்தியிலும் இருத்தல் வேண்டும். எனினும், தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பலமான சிவில் அமைப்புகள் இன்மையானது, அவர்களது அரசியல் பொருளாதார விடயங்களில் பாரிய பின்னடைவை ஏற்படுத்தி வரும் நிலையில், சிறந்த கட்டமைப்புடனான சிவில் அமைப்பின் தேவை தற்போது உணரப்பட்டுள்ளது. கடந்த காலத்தில் உருவாகிய தமிழ் மக்கள் பேரவையானது, தம்மைச் சிவில் சமூக அமைப்பாக அறிமுகப்படுத்திய போதிலும், பின்னரான காலத்தில் அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களைத் தம்வசப்படுத்தி, அதனை நாசம் செய்திருந்தது. எனவே, பிழையான முன்னுதாரணங்களில் இருந்து பெற்ற படிப்பினைகளைக் கொண்டு, ஆளுமையுள்ளதாகவும் வடக்கு, கிழக்கை உள்ளடக்கியதுமான பலமான தமிழ் சிவில் சமூக அமைப்பு உருவாக்கப்படவேண்டும் என்பதே, தற்போதைய தேவையாகவுள்ளது. அந்த அமைப்பு, அரசியல் பேதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, துளியளவேனும் அரசியல் சாயமின்றிச் செயற்படுமாக இருந்தால், தமிழர்களின் அரசியல் பொருளாதார இருப்பைப் பலப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பதே உண்மை. இவ்வாறான சிவில் அமைப்பினூடாகப் பலமடையும் அரசியல் கட்டமைப்பே, எதிர்வரும் காலங்களில் தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதித்துவம், ஆற்றலுள்ளவர்களால் நிரப்பப்படும் என்பதுடன், மக்களின் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றும் தன்மை கொண்டதாக அமையும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. தமிழ் மக்கள் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டால் ‘கடவுள் வந்தாலும் காப்பாற்ற முடியாது’ வவுனியாவில் அண்மையில் நடத்திய செய்தியாளர் சந்திப்பின் போது, கடற்றொழில் மற்றும் நீரக வளமூலங்கள் அமைச்சர் டக்ளஸ் தேவானந்தா, தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் சார்ந்த சில விடயங்களைக் கூறியிருந்தார். இதன்போது அவர் கூறியதாவது, “நான், சமுத்திரத்தில் தள்ளி விடப்பட்டுள்ளேன். எனினும், சமுத்திரத்தில் நான் நீந்துவதென்று முடிவெடுத்து இருந்தாலும், இரு பக்கமும் இரு கருங்கற்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன. “அவற்றில் ஒன்று, தேசிய அமைச்சு என்ற கருங்கல்லாகும். மறுபக்கம், தமிழர்களின் பிரச்சினைகள் என்ற கருங்கல் காணப்படுகின்றது. ஆகவே, இந்த கருங்கற்களைக் கட்டிக்கொண்டே, நான் இந்தச் சமுத்திரத்தில் நீந்த முடிவெடுத்துள்ளேன். எனக்கு, கடந்த காலத்தில் சமுத்திரத்தில் நீந்திய அனுபவங்கள் நிறையவே இருக்கின்றன. மக்கள் நலனை முன்னிறுத்துவதால், என்னால் நீந்த முடியும் என நம்புகின்றேன். எனினும், மக்களுடைய பக்கபலம் அவசியமானது. “ஆட்சியாளர்களுடன் கதைப்பதில், எனக்குச் சில சங்கடங்கள் உள்ளன. ஏனென்றால், நான் வெல்லவில்லை. நான் எதிர்பார்த்தது போல், தமிழ் மக்களிடம் இருந்து ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்குப் போதிய வாக்குகள் கிடைக்கவில்லை. இதைச் சொல்வதற்கு நான் தயங்கவில்லை. எனவே, வரவிருக்கும் சந்தர்ப்பங்களை, நீங்கள் சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். “ஜனாதிபதித் தேர்தலில், எமக்குக் கிடைத்த வாக்குகளைவிட, எனக்குக் கிடைத்த வாழ்த்துகள் பல மடங்கு அதிகமாகவுள்ளன. குறைந்தது, அடுத்த 5 வருடங்களாவது, இதே அரசாங்கம்தான் ஆட்சியில் இருக்கும். ஜே.ஆர்.ஜயவர்த்தன, யுத்த காலத்தில் அந்தப் பிரச்சினைகளில் ஈடுபடவில்லையா, பிரேமதாஸ யுத்தம் நடத்தும் போது, அவர் ஈடுபடவில்லையா, சந்திரிகா, முன்னாள் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க ஆகியோர் ஈடுபடவில்லையா? யுத்தம் வந்தால், அது எங்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட நிர்ப்பந்தம். “71ஆம் ஆண்டிலும் 89ஆம் ஆண்டிலும், சிங்கள இளைஞர்கள் அரசாங்கத்துக்கு எதிராக வன்முறைகளில் ஈடுபடும்போது, அப்பாவிச் சிங்கள மக்களே பாதிக்கப்பட்டனர். இந்திய - இலங்கை ஒப்பந்தத்துக்குப் பின்னர், தமிழீழ விடுதலைப்புலித் தலைமைகள் வன்முறையைத் தொடர்ந்தமையால், அப்பாவித் தமிழ் மக்களே பாதிக்கப்பட்டனர். “சமீபத்தில், முஸ்லிம் மக்களின் பெயரால் குண்டுகள் வெடிக்க வைக்கப்பட்டபோது, அப்பாவி முஸ்லிம் மக்களே பாதிக்கப்பட்டனர். ஆகவே, அரசாங்கத்துக்கு எதிரான வன்முறை தலைதூக்கும் போது, இது நடப்பது தவிர்க்க முடியாதது. இது, உலக வரலாறு. இதற்கு, உலகில் எந்த நாடும் விதிவிலக்காக இருந்ததில்லை. “ஆகவே, நாங்கள் எங்களில் தவறுகளையும் குறைபாடுகளையும் வைத்துக்கொண்டு, எங்கள் சுயலாப அரசியலுக்காக நாங்கள் எங்கள் மக்களைப் பலிகொடுத்துள்ளோம். “இதே போக்கில் தமிழ் மக்கள் தவறாக வழிநடத்தப்படுவார்களாக இருந்தால், கடவுள் வந்தாலும் அவர்களைக் காப்பாற்ற முடியாத நிலைமையே ஏற்படும் என்று, நானும் எனது இறுதிக் காலட்டத்தில் இதையே கூறவிரும்புகிறேன்” என்று, அமைச்சர் மேலும் கூறினார். http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தமிழர்-மத்தியில்-உணரப்பட்டுவரும்-பலமான-சிவில்-அமைப்பின்-தேவை/91-242312
  9. இது விளையாட்டு அல்ல; விபரீதமானது காரை துர்க்கா / 2019 டிசெம்பர் 10 , பி.ப. 03:49 அன்றைய காலங்களில், அரசியல் என்பது முற்றிலும் பொதுச் சேவையாகக் காணப்பட்டது. மக்களின் மதிப்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரித்துடையோர், முழுமையா(ன)க மக்கள் பணியாக, அரசியலை ஆரோக்கியமாக முன்னெடுத்து வந்தார்கள். கல்வி அறிவு, சமூகம் பற்றிய பார்வை, எதிர்காலம் பற்றிய தூரநோக்கு, எனது மக்கள் என்ற பற்று எனப் பல்வேறு விடயங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டவர்களாகவும் பல பரிமானங்களை உடையவர்களாகவும், மக்கள் தொண்டுகளை அரசியல்வாதிகள் ஆற்றி வந்தார்கள். தமது மக்களுக்கு விசுவாசமாகவும் நம்பிக்கையாகவும், வாழ்ந்தும் காட்டினார்கள். ஆனால் இன்று, அரசியல் என்பது, தொழில் அல்லது வணிகமென மாறிவிட்டது. அல்லது மாற்றி விட்டார்கள். பொருள் தேட, புகழ் தேட, உல்லாசமாக வாழ என்று, தங்களது சொந்த நிகழ்ச்சி நிரல்களுடன் பலர் அரசியலுக்குள் படை எடுத்துக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள். இன்று, அரசியல் செய்ய சாணாக்கியம் தேவை. அது போல, ஆள் (அடியாட்கள்) பலம், பணபலம் அற்றவர்கள், அரசியலுக்கு அருகதை அற்றவர்களாக உள்ளனர். இவ்வாறான போக்கு, அபிவிருத்தி அடைந்து வருகின்ற கீழைத்தேச நாடுகளில், பரவலாகக் காணப்படுகின்றன. இதற்கு, இலங்கையும் விதிவலக்கல்ல. இலங்கைக்கு உள்ளே, எம் தமிழ் அரசியல்வாதிகளும் விதிவிலக்கானவர்கள் அல்லர். இவ்வாறான நிலையில், இலங்கையில் நடைபெற்று வருகின்ற இனப்பூசலில், தமிழினம் இழந்தவைகள் ஏராளம். ஆனாலும், இன்னமும் தமிழ் மக்களது விடுதலை, பின் நோக்கியே சென்றுகொண்டு இருக்கின்றது. இதற்கான பல காரணங்களில், தமிழ் மக்களின் அரசியல் தலைவர்களிடையே காணப்படுகின்ற உட்பூசல்கள், தலைமைத்துப் போட்டிகள், ஒத்துப்போகாத தன்மைகள் கூடக் காரணங்கள் ஆகின்றன. ஆனாலும், அதனைக்கூட இன்னமும் எள்ளளவேனும் பொருட்படுத்தாது, கூட்டு அமைப்புக்குள் இருக்கின்ற ஏனைய கட்சிகளை ஒடு(து)க்குதல், கூட்டை உடைத்து தனி வழிச் செல்லுதல், ஏற்கெனவே பல கட்சிகள் இருக்கின்ற நிலையில், இன்றும் புதிதாகத் தனிக் கட்சி தொடங்குதல், நாமே மாற்று அணி என முழக்கமிடுதல் என்பன, தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இதற்கிடையே, விரைவில் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் நடைபெற உள்ளது. வரும் ஏப்ரல் மாதமளவில், பொதுத் தேர்தல் நடைபெறலாம் என ஊடகங்கள் வாயிலாக அறிய முடிகின்றது. அதற்கான பூர்வாங்க ஏற்பாடுகளை, தேர்தல்கள் ஆணைக்குழு மேற்கொண்டு வருகின்றது. இதனை, தமிழர் தரப்பு எவ்வாறு எதிர்நோக்குவது என்ற உரையாடல்கள் இன்னமும் எந்தவொரு தரப்பாலும் ஆரம்பிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. தற்போதைய கள நிலைவரங்களின்படி, வடக்கு, கிழக்கிலுள்ள தமிழ்க் கட்சிகள், ஒருமித்து ஒரு குடையின் கீழ் பொதுத் தேர்தலை எதிர்நோக்குகின்ற போக்குகள், அறிகுறிகள் காணப்படவில்லை. தங்களுக்கான நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்தவம் குறைந்து விடுமோ அல்லது இல்லாமல் போய்விடுமோ என்ற கவலையும் பயமும் தமிழ் மக்களுக்கு இருக்கின்ற அளவுக்கேனும், தலைவர்களுக்கு இல்லையா? என்ற கேள்வி, இன்று ஓங்கி ஒலிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. ஆனாலும், தமிழ்த் தலைவர்கள் தற்போது பயணிக்கும் போக்கிலேயே அவர்களைத் தொடர்ந்தும் பயணிக்க, தமிழ் மக்கள் அனுமதிக்கக் கூடாது; அனுமதிக்கவும் முடியாது. ஏனெனில், விடுதலைக்காக ஒப்பற்ற விலை கொடுத்த தமிழினம், தங்களது தலைவர்களைக் கண்டிப்பதற்கும் தண்டிப்பதற்கும் போதுமான தகுதியைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. இலங்கையில், ஏனைய இன மக்களோடு ஒப்பிடுகையில், வடக்கு, கிழக்குத் தமிழ் மக்களது வாக்களிப்புச் சதவீதம், குறைவாகவே பதிவு செய்யப்பட்டு வருகின்றது. தேர்தல் விஞ்ஞாபனங்களில் உள்ளதை, பரப்புரைக் காலங்களில் கதறக் கதறப் பேசுவோர், வெற்றியீட்டிய பின்னர் அது தொடர்பில் சற்றும் அலட்டிக்கொள்ளாது இருப்பதே, இதற்கான காரணமாகக் கூறலாம். ஆனாலும், அதையும் தாண்டி ஒற்றுமையாக ஒரு சின்னத்தில் தமிழ்த் தரப்பு, வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்கள் தழுவிய ரீதியில் போட்டியிட்டால், அதுவே ஒரு புதிய எழுச்சியையும் மகிழ்ச்சியையும், தமிழ் மக்களிடையே நிச்சயமாக ஏற்படுத்தும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. இந்நிலையில், தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குத் தாமே மாற்று அணி என அண்மையில் தெரிவித்துள்ளது. இவர்கள் இவ்வாறு கூறிக்கொண்டு, வேறு கட்சிகளையும் தங்களோடு அணி சேர்க்காது தனித்துப் போட்டியிட்டால், சில வேளைகளில் யாழ்ப்பாணத் தேர்தல் தொகுதியில் மாத்திரம் ஒரு சில ஆசனங்களைப் பெறலாம். இவ்வாறனதொரு நிலைவரம், 2015 பொதுத் தேர்தலில் காணப்பட்ட போதுகூட, அன்றைய காலப் பகுதியில் அவர்களால் ஓர் ஆசனத்தைக்கூடக் கைப்பற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. அதன் பின்னர், 2018இல் நடைபெற்ற உள்ளூராட்சிமன்றத் தேர்தலில், யாழ். மாநகர சபை ஆட்சியைத் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி கைப்பற்றலாம் என்ற எதிர்வு கூரல்கள்கூட, பொய்த்துப் போய்விட்டன. அடுத்து, வடமாகாண முன்னாள் முதலமைச்சர் நீதியரசர் விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான தமிழ் மக்கள் கூட்டணி உள்ளது. அங்கு, நீதியரசர் மற்றும் கடந்த பொதுத் தேர்தலில் சிறிய வாக்கு வித்தியாசத்தில் தோல்வி அடைந்த அருந்தவபாலன் ஆகியோரே, மக்களால் நன்கு அறியப்பட்டவர்களாக உள்ளார்கள். இவ்வாறு கூறுவதன் மூலம், தமிழ் மக்கள் அனைவரும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குப் பின்னால் அணி வகுத்து நிற்கின்றார்கள் என்றில்லை. கூட்டமைப்பும், 2018இல் நடைபெற்ற உள்ளூராட்சிமன்றத் தேர்தலில், பல இடங்களில் தனது வாக்கு வங்கியை இழந்துள்ளது. தொடர்ந்த ஐந்து ஆண்டுக் காலங்களில், நல்லாட்சி அரசாங்கத்துடன் நல்லுறவைக் கொண்டிருந்த போதிலும், கூட்டமைப்பினரால் தமிழ் மக்களுக்கு குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் படியாக நல்ல காட்சிகளைக் காண்பிக்க முடியவில்லை. புதிய அரசமைப்பைக் கொண்டுவந்து, அதனூடாக இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணலாம் என்ற எண்ணத்தில் (ஆனால் இது நிறைவேறக்கூடிய காரியம் எனத் தமிழ் மக்கள் ஒருபோதும் நம்பி இருக்கவில்லை), ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான அன்றைய அரசாங்கத்துக்கு முண்டுகொடுக்க வேண்டிய அவ(சிய)சர நிலை இருந்திருக்கலாம். அத்துடன், அவ்வாறாக அவர்கள் வாதிடலாம். ஆனாலும் கூட்டமைப்பினரால், போரால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களுக்கான வீட்டுத் திட்டப் பணிகளைக்கூட, ஐந்து ஆண்டுகளில் பூரணப்படுத்த முடியாது போனமை, சிறப்பான விளைவுகளைக் காட்டாத வினைத்திறன் அற்ற தலைமைத்துவப் பண்பாகவே பார்க்க முடியும். நிறைவில், அரசியல் சீர்திருத்தமும் கிடப்பில் போடப்பட்டு விட்டது. தமிழ் மக்களுக்கான அபிவிருத்திப் பணிகளும், ஆமை வேகத்தில் ஓடி, அவையும் இன்று நின்றுவிட்டன. உண்மையில், நம்பிக்கை கொள்ளக்கூடிய எந்தவொரு தமிழ் அரசியல்த் தலைவர்களும் அற்ற நிலையில், அநாதை இல்லங்களில் வாழ்வதைப் போலவே தமிழ் மக்கள் இன்று தங்கள் இல்லங்களில் வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். இவ்வாறானதொரு நிலையில் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி, ஈபிடீபி, வரதர் அணி என ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மொட்டுக் கட்சியை ஆதரித்த (வடக்கு, கிழக்கில்) கட்சிகள், வரும் பொதுத் தேர்தலிலும் மொட்டுச் சின்னத்தில் போட்டியிடுவதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஸ்ரீ ஜனாதிபதித் தேர்தலில், இவர்கள் கை காட்டிய வேட்பாளருக்கு (கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ), தமிழ் மக்கள் வாக்களிக்கவில்லை. ஆனாலும், பொதுத் தேர்தலில் இவர்களே களம் இறங்குவதால், அவர்கள் நம்மவர்கள் (தமிழ்ப் பிரதிநிதிகள்) தானே எனத் தமிழ் மக்கள் சிலவேளை வாக்களிக்கலாம். அதற்கு அடுத்தபடியாக, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், வேறு சில தமிழ் உதிரிக் கட்சிகளை ஒன்றிணைத்து, வடக்கு, கிழக்கில் போட்டியிடும். இதற்கு மேலதிகமாக, தமிழ் மக்களது வாக்குகளைச் சிதறடிப்பதற்காக, பல சுயேட்சைக் குழுக்களும், திட்டமிட்டக் களமிறக்கப்படலாம். பலர், அதற்காகக் கொழுத்த விலை போவார்கள். இந்நிலையில், யாழ்ப்பாணத் தேர்தல் தொகுதியில், (யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி) கட்சிகள் பிரிந்து போட்டியிட்டு, தமிழ்த் தேசியத்துக்கு எதிரான கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள், நாடாளுமன்றத்துக்குச் செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன. அடுத்தாக, வன்னி (வவுனியா, மன்னார், முல்லைத்தீவு) திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, அம்பாறை ஆகிய தேர்தல் மாவட்டங்களில் பிரிந்து போட்டியிட்டு, தமிழினம் தனக்கான ஆசனங்களை மற்றைய இனங்களுக்கு தாரை வார்க்கும் வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஆகவே, இவ்வாறான ஆபத்துகளைத் தமிழ் மக்கள் தடுக்கத் தயாராக வேண்டும். கொள்கைகள், கோட்பாடுகள் என்ற எல்லை கடந்து, அவை ஒருபுறம் இருக்க, ஒற்றுமை என்ற ஒற்றைப் புள்ளிக்குள், அனைத்துத் தமிழ்க் கட்சிகளையும் இழு(அழை)த்துவர வேண்டும். வெறுமனே, கட்சி அரசியலுக்குள் செக்கு மாடுகள் போலச் சுற்றிவரும் தமிழ்த் தரப்புகளை, என்ன விதத்திலாவது அழுத்தங்களைக் கொடுத்து, ஒரு பொதுச் சின்னத்தின் கீழ் போட்டியிட வைப்பதற்கான வேலைத்திட்டத்தை வேகமாக முன்னெடுக்க வேண்டும். அதற்கு, தமிழ்ச் சமூகத்தினது சமய சமூகத் தலைவர்கள், பல்கலைக்கழகச் சமூகத்தினர், வர்த்தகச் சமூகத்தினர், ஏனைய அனைத்துத் தரப்பினரும் இணைந்து, உடனடியாகவும் ஆரோக்கியமானதுமான உரையாடல்களை ஆரம்பிக்க வேண்டும். http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இது-விளையாட்டு-அல்ல-விபரீதமானது/91-242305
  10. ஹைதராபாத் வன்புணர்வும் பொலிஸ் என்கவுன்டரும் எம். காசிநாதன் / 2019 டிசெம்பர் 10 , பி.ப. 03:31 ஹைதாராபத் கால்நடை பெண் மருத்துவர் வன்புணர்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, கொலை செய்யப்பட்ட வழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட நான்கு பேரைச் சுட்டுக் கொன்ற பொலிஸாருக்கு, நாடு முழுவதும் இருந்து பாராட்டுகள், பூத்தூவி வரவேற்புகள் கிடைத்திருக்கின்றன. பெண் மருத்துவர் மிருகத்தனமாகக் கொல்லப்பட்ட விதம், பெண் பிள்ளைகளைப் பெற்றோரையும் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களையும் பேரதிர்ச்சிக்கு உட்படுத்தியது. இந்திய நாடாளுமன்றத்தில், பெண் எம்.பிக்கள் ஆவேசமாகக் குரல் எழுப்பி, “பெண்களுக்கு இந்த நாட்டில் என்ன பாதுகாப்பு” என்ற கேள்வியை முன் வைத்தார்கள். நாட்டின் தலைநகரான டெல்லியில் நிருபையா வன்புணர்வு, கொலைக்குப் பிறகு, பெண்கள் பாதுகாப்பு பற்றி விழிப்புணர்வை, ஹைதராபாத் விவகாரம் நாடு முழுவதும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்த விழிப்புணர்வால் ஏற்பட்ட மக்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிக்கும் வகையில், ‘பொலிஸ் என்கவுன்டர்’ நடந்திருக்கிறதோ என்று ஒரு சில மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் சுட்டிக்காட்டினாலும், இந்தியாவில் தூக்குத்தண்டனை நிறைவேற்றுவதில் உள்ள சட்ட சிக்கல்களையும் கருணை மனு என்ற அடிப்படையில் காலம் கடத்தப்படுவதையும் மறைக்க முடியாது. தூக்குத்தண்டனை விவகாரத்தில் ஒவ்வொரு குடியரசுத் தலைவரும் ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறார்கள். ‘கடவுள் கொடுத்த உயிரை எடுக்க, எனக்கு ஏது அதிகாரம்’ என்று சில குடியரசுத் தலைவர்கள் கருணை மனுக்களைக் காலம் கடத்தியது உண்டு. சில குடியரசுத் தலைவர்கள் கருணை மனுக்கள் மீது உடனுக்குடன் முடிவு எடுத்ததும் உண்டு. ஆகவே, குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டு, தூக்குத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான தண்டனை நிறைவேற்றப்படுவதில் உள்ள காலதாமதம், சட்டத்தின் ஆட்சி மீதான நம்பிக்கையைக் குறைத்து விடுகிறது. உச்சநீதிமன்றம் பல்வேறு காலகட்டங்களில், கருணை மனுக்கள் மீதான தாமதத்தைக் கண்டித்திருக்கிறது. ‘சத்ருகன் சவுகன்’ என்ற வழக்கில், கருணை மனுக்கள் தாமதத்தால், தூக்குத்தண்டனை பெற்ற 15 பேருக்கு ஆயுள் தண்டனையாக குறைத்த உச்சநீதிமன்றம், கருணை மனுக்கள் மீதான விசாரணை விரைந்து முடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தியது. அந்தத் தீர்ப்பில், அப்போது தலைமை நீதிபதியாக இருந்த சதாசிவம், “குடியரசுத் தலைவரும், ஆளுநரும் கருணை மனுக்கள் மீது முடிவு எடுக்கும் அதிகாரம் படைத்தவர்கள். உயர்ந்த பதவியில் இருப்பதால், இத்தனை நாள்களுக்குள் கருணை மனுக்கள் மீது முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்று அரசியல் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்கள் கால நிர்ணயம் செய்யவில்லை. ஆனால் அதற்காகக் கருணை மனுக்கள் மீது, காலதாமதம் ஏற்படுத்துவது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அரசியல் சட்டத்தின் கீழ், வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரத்தைக் காலத்தே பயன்படுத்த வேண்டும். குடியரசுத் தலைவரும், ஆளுநர்களும் தூக்குத்தண்டனை பெற்றவர்களின் கருணை மனுக்கள் மீது, குறித்த காலத்தில் முடிவு எடுக்க வேண்டும்” என்று தீர்ப்பளித்தார். ஆனாலும், கருணை மனுக்கள் மீதான முடிவுகளில், தாமதம் ஏற்படுகின்றன என்பதாலும், அதற்கு முன்பு வழக்கு விசாரணைகளிலேயே தாமதம் ஏற்பட்டு நீதிவழங்குவதற்குக் காலதாமதம் என்பதாலும் இப்போதெல்லாம் ‘உடனடி நீதி வேண்டும்’ என்ற கோரிக்கை, இது மாதிரி வன்புணர்வு, கொடூரமான கொலைகள் நடைபெறும் போது, மக்களிடமிருந்து கோரிக்கையாக மாறி வருகிறது. அப்படியொரு கோரிக்கைதான், ஹைதராபாத் வன்புணர்வு வழக்கிலும் பொதுமக்களால் முன் வைக்கப்பட்டது. இது மாதிரித் தமிழகத்திலும் நடைபெற்றுள்ளது. கோவை மாநகர எல்லைக்குள் பள்ளிக்கூடத்துக்குச் சென்ற பத்துவயதுச் சிறுமியும் அவரது ஏழு வயதுச் சகோதரனும் கடத்தப்பட்டு, பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டு, இருவரும் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். இந்தக் கொலைச் சம்பவம், தமிழகத்தை 2010களில் உலுக்கி எடுத்தது. பத்து வயதுப் பெண் குழந்தையை வன்புணர்வு புரிந்த வழக்கில், “குற்றவாளிகளுக்கு உடனடித் தண்டனை கொடுக்க வேண்டும்” என்று கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டது. “என்கவுன்டர் செய்யுங்கள்” என்று பொதுமக்கள் வெளிப்படையாகப் போராட்டமே நடத்தினார்கள். இதுபோன்ற சூழ்நிலையில், அந்த வழக்கில் இருவர், குற்றவாளிகளாகக் கைது செய்யப்பட்டு, அதில் மோகனகிருஷ்ணன் என்ற குற்றவாளி, கோவை மாநகர ஆணையாளராக இருந்த சைலேந்திரபாபு தலைமையிலான பொலிஸாரின் என்கவுன்டரில் கொல்லப்பட்டான். இன்னொரு குற்றவாளியான மனோகரனுக்கு உச்சநீதிமன்றம் தூக்குத்தண்டனையை உறுதி செய்து, அந்தத் தண்டனை இன்னும் நிறைவேற்றப்படாமல் நிலுவையில் உள்ளது. இது மட்டுமல்ல, சென்னை மாநகரில் 2012 வாக்கில், முக்கிய வங்கிகளில் கொள்ளை நடந்தது. அந்தக் கொள்ளைகள், மக்களைப் பீதியில் ஆழ்த்தியது. அப்போதும், “பொலிஸ் என்ன ஆனது”? என்ற கேள்வியை எழுப்பிய மக்கள், “வங்கி கொள்ளையர்களுக்கு உடனடி தண்டனை” என்ற கோரிக்கையை முன் வைத்தார்கள். அப்போதும் சென்னை மாநகர பொலிஸ் ஆணையாளராக இருந்த திரிபாதி தலைமையிலான பொலிஸார், வங்கி கொள்ளையில் ஈடுபட்ட ஐந்து கொள்ளையர்களை என்கவுன்டரில் கூண்டோடு கொன்றார்கள். ஆகவே, என்கவுன்டர்கள் மனித உரிமைகளுக்கு எதிரானது என்று இருந்த கருத்துருவாக்கம், இப்போது மாறி வருகிறது. அதற்குக் காரணம், இளம் பெண்கள், குழந்தைகள் மீதான வன்புணர்வுகள் வெட்ட வெளியில் நடக்கும் பயங்கரமான கொலைகள் போன்றவையே ஆகும். சட்டம் அளித்துள்ள பாதுகாப்புகளைக் குற்றவாளிகள் மிகவும் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பதில்லை என்ற தாக்கம் அதிகரித்து வருகிறது. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களைத் தடுக்க, அரசாங்கங்கள் கடும் நடவடிக்கைகள் எடுக்கின்றன. முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி வர்மா பரிந்துரையின் அடிப்படையில், கடுமையான தண்டனைகளுடன் சட்டத் திருத்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களை விசாரிக்க, ‘பொஸ்கோ’ சட்டங்கள், பணியிலிருக்கும் பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் தொந்தரவுகளைத் தடுக்கும் சட்டங்கள் எல்லாம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களை விசாரிக்க, சிறப்பு நீதிமன்றங்களும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இது போன்ற வழக்குகளில், பிணை வழங்குவதற்கு உச்சநீதிமன்றம் கடுமையான நிபந்தனைகளை விதிக்கின்றன. இது போன்ற குற்ற வழக்குகளில், சம்பந்தப்பட்டவர்கள் சமரசம் செய்து கொண்டு, வழக்குகளை வாபஸ் பெறவும் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனாலும், குற்ற வழக்குகள், குறிப்பாக, வன்புணர்வு வழக்குகள், மிகக் கொடூரமான கொலை வழக்குகள் போன்றவற்றில், நீதி பரிபாலன நடைமுறையில் மேலும் சீர்திருத்தங்கள் மட்டுமே, “என்கவுன்டர் வேண்டும்” என்று கோரிக்கை வைக்கும் பொதுமக்களின் உணர்வுகளை மழுங்கடிக்க முடியும். தவிர, மனித உரிமைகள் பேசி அந்தக் கோரிக்கையை எதிர்க்க முடியாது என்ற நிலை, சமுதாயத்தில் உருவாகி வருகிறது. இது ஆரோக்கியமான, சட்டத்தின் ஆட்சியின்படி நடக்கும் சமுதாயத்துக்கு நல்லது. தனியொரு பெண்ணின் கண்ணியத்துக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தி விட்டு, மனித உரிமைகள் பேசுவது ஏன் என்ற கேள்வி இப்போது சமுதாயத்தில் ஒரு பகுதியினர் மத்தியில் தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டு வருகிறது. வன்புணர்வு நடந்தால், உடனே என்கவுன்டர் வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் சமுதாயத்தை பிழை சொல்வதில் பயனில்லை. அதற்குப் பதில் பெண்களின் பாதுகாப்பை மேலும் அதிகரிக்க வேண்டும். அந்த வரிசையில், “பணிபுரியும் பெண்கள், தங்கள் வீட்டுக்கு நள்ளிரவில் திரும்ப வேண்டும் என்றால், அவர்களுக்கு பொலிஸாரின் உதவி அளிக்கப்படும்” என்று அறிவித்திருக்கும் பஞ்சாப் முதலமைச்சர் அமரிந்தர் சிங் பாராட்டுக்குரியவர். அதே நேரத்தில், ‘விரைந்த நீதி’ என்ற அடிப்படையில் உச்சநீதிமன்றம், ஏற்கெனவே பல வழிமுறைகளை உருவாக்கிப் பெண்களுக்கு எதிரான குற்ற வழக்குகளில் விரைவான தீர்ப்புக்கு வழி அமைத்திருக்கின்றன. அதில் மேலும் சீர்திருத்தங்கள் தேவை என்பதே இன்றைய நிலை. குறிப்பாக, பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் தொடர்பான வழக்குகளில் பிணை கொடுப்பதை அறவே நிறுத்தி, அந்த வழக்குத் தீர்ப்புகளை உடனுக்குடன் வழங்கினால், பெண்களின் பாதுகாப்பில் மிகப்பெரிய சாதனையை அடைந்ததாகக் கருத முடியும். தற்போது மத்திய அரசு, “இந்திய தண்டனை சட்டத்தில் திருத்தங்களைக் கொண்டு வரத் தயார்” என்று அறிவித்திருக்கிறது. இந்த சட்டத் திருத்தமும், கருணை மனுக்கள் விடயத்தில் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை கறாராகக் கடைப்பிடிப்பதன் ஊடாக, பெண்களின் பாதுகாப்பில் உள்ள எஞ்சியிருக்கின்ற குறைகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கு வழி பிறக்கும் http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஹைதராபாத்-வன்புணர்வும்-பொலிஸ்-என்கவுன்டரும்/91-242290
  11. இந்தியாவும் கோட்டாவும் தமிழர்களும் என்.கே. அஷோக்பரன் / 2019 டிசெம்பர் 10 , பி.ப. 03:23 இலங்கையின் ஏழாவது நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியாக கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ பதவியேற்ற மறுதினமே, இந்திய வௌியுறவுத் துறை அமைச்சர் சுப்ரமண்யம் ஜெய்ஷங்கர் இலங்கை விரைந்து, ஜனாதிபதி கோட்டாபயவை நேரில் சந்தித்து வாழ்த்தியதுடன், இந்தியாவுக்கு விஜயம் செய்யுமாறு, அழைப்பையும் விடுத்திருந்தார். ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்று, சரியாக 11 நாள்களில், ஜனாதிபதி கோட்டாபய, தன்னுடைய முதலாவது உத்தியோகபூர்வ சர்வதேச விஜயமாக, புதுடெல்லி சென்று, இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி உள்ளிட்ட தலைவர்களைச் சந்தித்துப் பேசியிருந்தார். இந்திய விஜயத்தின் விளைவாக, இந்தியா, இலங்கைக்கு 400 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்கள் கடனுதவியளிக்க இணங்கி இருந்தமையும் ராஜபக்‌ஷ - இந்தியா இடையேயான, ‘இரண்டாம் இன்னிங்ஸ்’இன், சுப ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டி நிற்கிறது. 2015இற்கு முன் ராஜபக்‌ஷ, இந்தியா இடையேயான உறவு, சுமூகமானதாக இருக்கவில்லை. 2015ஆம் ஆண்டு, ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ கண்ட தோல்வி, ராஜபக்‌ஷக்களுக்கு சர்வதேசம், பூகோள அரசியலில் சமநிலையைப் பேணவேண்டியதன் அத்தியாவசியத்தையும் அதைத் தந்திரோபாய ரீதியில் கையாளவேண்டியதன் தேவைப்பாட்டையும் உணர்த்தியிருக்கிறது. இதை, ஜனாதிபதி கோட்டாபயவின் ஆரம்பகால நடவடிக்கைகள், எமக்கு உணர்த்தி நிற்கின்றன. சிலர், மோடி-ராஜபக்‌ஷ ஆகியோரிடையேயான அரசியல் ரீதியிலான ஒற்றுமைத் தன்மைகளே இந்தப் ‘புதிய ஒற்றுமை”க்குக் காரணம் என்கிறார்கள். மோடியும் ஒரு பெரும்பான்மையினத் தேசியவாதி; அதுபோலவே, ராஜபக்‌ஷக்களும் பேரினத்தேசியவாதிகள். ஆகவே, அவர்கள் இணங்கிச் செயற்படுவதில் ஆச்சரியம் இல்லையென்று சிலர் சொல்கிறார்கள். ஆனால், இந்தியாவின் சர்வதேசக் கொள்கை என்பது, ஆட்சிக்கு வருபவர்களால் பெருமளவுக்கு மாற்றியமைக்கப்படும் ஒன்று அல்ல; அதிலும் குறிப்பாக, இந்தியாவின் அயலவர்கள் தொடர்பிலான நிலைப்பாடு, ஆட்சிக்கு வரும் கட்சிகளைத் தாண்டி, மிக நீண்டகாலமாக, ஒரே மாதிரியானதாகவே அமைந்திருக்கிறது. அணுகுமுறைகளில் சிறிய மாற்றங்கள் இருந்தாலும், அயலவர்கள் தொடர்பிலான இந்தியாவின் வௌியுறவுக் கொள்கை, ஸ்திரமானதாகவே இருந்திருக்கிறது. இதற்குக் காரணம், இந்தியாவின் பாதுகாப்பு ஆகும். இது பற்றிக் கருத்துரைக்கும் மஞ்சரி சட்டர்ஜீ மில்லர், “பா.ஜ.கவின் கீழ் கூட, இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கையின் பல அம்சங்கள், இன்றும் உலகில் இந்தியாவின் பங்கைப் பற்றிய பழைய, நிறுவன மயமாக்கப்பட்ட கருத்துகளிலேயே சாய்ந்துள்ளன. மேலும், முந்தைய எல்லாக் காங்கிரஸ் அரசாங்கங்கள், தங்கள் கண்ணோட்டங்களிலும் உத்திகளிலும் ஒற்றைத் தன்மையிலேயே செயற்பட்டிருக்கின்றன என்று நினைப்பதும் தவறானதாகும். காங்கிரஸின் கீழான இந்தியாவுக்கும் பா.ஜ.கவின் கீழான இந்தியாவுக்கும் இடையிலான வெளியுறவுக் கொள்கையின் தூரநோக்குக்கு இடையில் வேறுபாடுண்டு என்று கூறுவது தவறாகும். பல வழிகளில் அவை முன்னையதன் தொடர்ச்சியாகவே அமைகின்றன” என்கிறார். சுர்ஜித் மான்சிங், ராஜு தோமஸ் ஆகிய இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கை பற்றிய ஆய்வாளர்கள், இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கைகள், 30 ஆண்டுகளில் பெருமளவு மாறியிருந்தாலும், அமெரிக்காவின் ‘மொன்றோ கோட்பாடு’, ‘ஐசன்ஹவர் கோட்பாடு’, ‘நிக்ஸன் கோட்பாடு’ (குவாம் கோட்பாடு) போன்று வெளிப்படையான கொள்கைகளை, பிராந்தியப் பாதுகாப்புத் தொடர்பில், இந்தியா கொண்டிருக்கவில்லை என்று கருத்துரைக்கிறார்கள். ஆனால், பிரபலமான அரசறிவியலாளரும் வெளிநாட்டுக் கொள்கை பற்றிய ஆய்வாளருமான பபானி சென் குப்தா, வெளிப்படையாக இந்தியா அறிவிக்காவிட்டாலும், பிராந்திய பாதுகாப்புத் தொடர்பில், வெளிநாட்டுக் கொள்கை ஒன்றைக் கொண்டிருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். இதனை அவர் முதலில், ‘பிராந்தியப் பாதுகாப்புத் தொடர்பான இந்தியக் கோட்பாடு’ என்று விளித்தார். காலவோட்டத்தில், அது ‘இந்தியக் கோட்பாடு’ என்றும் ‘இந்திரா கோட்பாடு’ என்றும், பின்னர் ‘ராஜீவ் கோட்பாடு’ என்றும் குறிக்கப்பட்டது. பபானி சென் குப்தா குறிப்பிட்ட இந்தியக் கோட்பாடானது, மூன்று முக்கிய அடிப்படைகளைக் கொண்டது. முதலாவது, தெற்காசிய நாடொன்றின் உள்ளக முரண்பாடுகளில் தலையிட, இந்தியாவுக்கு எந்தவோர் எண்ணமும் கிடையாது. அதேவேளை, எந்த நாடும் இன்னொரு நாட்டின் உள்விவகாரங்களில் தலையிடுவதை, இந்தியா கடுமையாக எதிர்க்கும். இரண்டாவது, இந்திய நலன்களுக்கு, வெளிப்படையாக அல்லது உள்ளார்ந்த வகையில் எதிராக அமையும் வகையில், வெளிநாடொன்று, தெற்காசிய நாடொன்றின் உள்ளக முரண்பாட்டில் தலையிடுவதை, இந்தியா சகித்துக் கொள்ளாது. ஆகவே, எந்தத் தெற்காசிய நாடும், இந்தியாவுக்கு எதிராக அமையத் தக்கவகையில், வெளிநாடொன்றிடமிருந்து இராணுவ உதவியைப் பெறக் கூடாது. மூன்றாவது, ஒரு தெற்காசிய நாட்டுக்குப் பாரதூரமான உள்ளக முரண்பாட்டை எதிர்கொள்ள அல்லது சட்டரீதியாக ஸ்தாபிக்கப்பட்ட அரசாங்கத்துக்குச் சகிக்கமுடியாத அச்சுறுத்தல் காரணமாக, வெளியக உதவி உண்மையாகவே தேவைப்படுமானால், அது இந்தியா உள்ளிட்ட அருகிலுள்ள நாடுகளிடம் உதவி கோரலாம். அத்தகைய சூழலில், இந்தியாவைத் தவிர்த்தலானது, குறித்த அரசாங்கத்தின் இந்திய எதிர்ப்பு நடவடிக்கையாகவே பார்க்கப்படும். இந்த மூன்று அடிப்படைகளையும் கொண்டதுதான் ‘இந்தியாவின் பிராந்திய பாதுகாப்புக் கொள்கை’ என்று 1983ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் 31ஆம் திகதி, ‘இந்தியா டுடே’ பத்திரிகையில் பபானி சென் குப்தா எழுதியிருந்தார். சுருக்கமாக, இந்தக் கொள்கையானது, இந்தியா, தன்னைத் தெற்காசியப் பிராந்தியத்தின் (பாகிஸ்தான் தவிர்த்து) ‘பெரியண்ணன்’ஆக உருவகித்துக் கொள்வதைச் சுட்டுகிறது. 1980 களில் இருந்த நிலையை விட, தற்போதைய பூகோள அரசியல் நிலையும் களமும் பெருமளவு மாறிவிட்டிருக்கிறது. தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில், சீனாவின் ஆதிக்கம் இந்தியாவுக்குப் பெரும் சவாலாக மாறியிருக்கிறது. இன்று, சீனாவைச் சமன் செய்வதுதான் இந்தியாவுக்குத் தெற்காசியாவில் இருக்கும் மிகப்பெரும் சவால். மறுபுறத்தில், சீனாவும் தெற்காசியாவில் தனது நலன்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்கான அனைத்து முஸ்தீபுகளையும் மும்முரமாக முன்னெடுத்து வருகிறது. பாகிஸ்தானோடு மிக நெருக்கமாகச் சீனா செயற்பட்டு வருவதுடன், சீனாவையும் பாகிஸ்தானையும் இணைக்கும் பெருவீதியை அமைத்தும் வருவதுடன், பாகிஸ்தானின் ‘க்வாடார்’ துறைமுகத்தையும் 2059 வரை குத்தகைக்கு எடுத்துள்ளது. மறுபுறத்தில், தற்போது நேபாளத்தில் ஆட்சியிலிருக்கும் நேபாள கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி (ஒன்றுபட்ட மாக்ஸிஸ்ட்-லெனினிஸ்ட்) அரசாங்கத்தோடு, சீனா நெருக்கமான உறவுகளை ஏற்படுத்தி, நேபாளத்திலும் தனது செல்வாக்கை அதிகரித்து வருகிறது. மேலும், பங்களாதேஷிலும் சீனா மிகப்பாரியளவிலான உட்கட்டமைப்பு அபிவிருத்தியில் ஈடுபட்டு வருகிறது. கடந்த இரண்டு வருடங்களில், வேறெந்த நாட்டிலும் சீனா முதலிட்டமையை விட, மிக அதிக அளவில், பங்களாதேஷில் முதலிட்டிருக்கிறது என்று சில ஆய்வாளர்கள் கருத்துரைப்பதுடன், பங்களாதேஷை கடன்வலையில், சீனா அழுத்தப் பார்க்கிறது என்றும் எச்சரிக்கிறார்கள். ஆகவே, இந்தியாவின் அயலவர்களை வளைப்பதில், தனது பிடிக்குள் கொண்டுவருவதில், சீனா மிகத் தீவிரமாகச் செயற்பட்டு வருவது ‘வௌ்ளிடைமலை’. இதுதான், இந்தியாவுக்கு இருக்கும் மிகப்பெரும் சர்வதேச பூகோள அரசியல் சவாலாகும். 2015இற்கு முன்னர், ராஜபக்‌ஷக்களின் சீனாச் சார்பு நடவடிக்கைகள், இந்தியாவை மிகவும் அதிருப்திக்கு உள்ளாக்கியிருந்தது என்பது வௌிப்படையாகவே தெரிந்தது. 2015 ஆட்சி மாற்றத்தில், மேற்குலகினது மட்டுமல்லாது, இந்தியாவினது பங்கும் இருந்தது என்ற குற்றச்சாட்டையும் அனைவரும் அறிந்திருந்தனர். 2019இல் மீண்டும் ஆட்சிப்படி ஏறியிருக்கும் ராஜபக்‌ஷக்களுக்கு ,2015இற்கு முன்னர் வௌியுறவுக் கொள்கை தொடர்பிலான தமது அணுகுமுறையில் இருந்த தவறுகள், குறிப்பாக, ‘பெரியண்ணன்’ தொடர்பிலான தமது அணுகுமுறைத் தவறுகள் தௌிவாகப் புரிந்திருப்பதையே, கோட்டாவின் ஆரம்பகால நடவடிக்கைகள் உணர்த்தி நிற்கின்றன. இலங்கை தொடர்பிலான இந்தியாவின் எதிர்பார்ப்பு என்பது, மிகவும் நேரடியானதும் தௌிவானதுமாகும். இலங்கையினது சர்வதேசக் கொள்கை எப்படிக் கட்டமைந்தாலும், அதில் ‘இந்தியாவுக்கு முதலிடம்’ வழங்கவேண்டும் என்பதே, இந்தியாவின் எதிர்பார்ப்பாகும். அதுபோலவே, இந்தியாவும் ‘அயலவர்களுக்கு முதலிடம்’ என்ற வௌிநாட்டுக் கொள்கையைக் கொண்டிக்கிறது. தெற்காசியாவில் அதிகரித்து வரும் சீனாவின் செல்வாக்கைச் சமன் செய்ய, இந்த வௌியுறவுக் கொள்கை இந்தியாவுக்கு அவசியமாகிறது. இந்தியாவின் இந்த எதிர்பார்ப்பு, இலங்கை அரசாங்கத்தால் பூர்த்தி செய்யப்படும் வரை, இந்தியா, இலங்கையின் ஏனைய முடிவுகளில் தலையிடாது என்று உறுதியாக நம்பலாம். ஜனாதிபதி கோட்டாபயவின் முதற்கட்ட நடவடிக்கைகள், இந்தியாவை அலட்சியப்படுத்தாத ‘இந்தியாவுக்கு முதலிடம்’ என்ற சர்வதேச அணுகுமுறையைக் கையாள விளைகிறார் என்பதை உணர்த்துவதாக அமைகிறது. இதை ஜனாதிபதி கோட்டாபயவும் அவரது அரசாங்கமும் முன்னெடுக்கும் வரை, இலங்கையின் உள்விவகாரங்கள் தொடர்பில் இந்தியா வலுவான தலையீடு எதையும் செய்யாது. ஜனாதிபதி கோட்டாவின் எதிர்பார்ப்பும் இதுதான். இங்குதான் தமிழ் அரசியல் தலைமைகள், பெரும் தர்மசங்கடத்துக்கு ஆளாகப் போகிறார்கள். அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம் காலம் முதல், இலங்கையின் தமிழ்த் தலைமைகள், இந்தியாவிடம் சரணாகதியடைந்த அரசியலையே முன்னெடுத்து வருகிறார்கள். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில், இலங்கைத் தமிழர் விவகாரம் என்பது, இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதற்கான ஒரு ‘துருப்புச் சீட்டு’. இந்திய நலன்களுக்கு எதிராக, இலங்கை செயற்படும் போது, இலங்கையில் தலையிடுவதற்கு, இந்தியாவுக்கு இருக்கும் வௌிப்படையனதொரு காரணம் இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை. அதனால்தான், இலங்கையின் தமிழர் தலைமைகளைத் தன்னுடைய முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க, இந்தியா எப்போதும் விரும்புகிறது. ஆகவே, இலங்கை அரசாங்கம், இந்திய நலன்களைப் பாதிக்காது, தமது காய்களை நகர்த்தும் வரையில், தமிழர் விவகாரம் பற்றி, அர்த்தபூர்வமான எந்தவோர் அழுத்தத்தையும் இந்தியா வழங்கப் போவதில்லை. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், வெறுமனே 13ஆம் சீர்திருத்தம் அமுல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று, இந்தியா இலங்கைக்கு சொல்லுமேயன்றி, வேறெதையும் தமிழ்த் தலைமைகள் இந்தியாவிடமிருந்து எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆகவே, இனப்பிரச்சினைத் தீர்வு தொடர்பில், எந்த அர்த்தபூர்வமான முன்னகர்வுகளும் ஏற்படாவிட்டாலும், தமிழ்த் தலைமைகளால் அதுபற்றி எதுவும் செய்யமுடியாத நிலைமை ஏற்படப்போகிறது. இந்திய-சீன-அமெரிக்க நலன்களை, ராஜபக்‌ஷக்கள் சரியாகச் சமன் செய்து, தமது காய்நகர்த்தல்களை முன்னெடுத்தால், தமிழ்த் தலைமைகளுக்கு இந்தப் ‘பூகோள அரசியலில்’ காய்நகர்த்தல் செய்ய இடமேயில்லாமல் போய்விடும். ஆகவே, இந்தச் சூழலில், ராஜபக்‌ஷக்களுடனான அரசியல் ஊடாட்டங்களினூடாகத் தமது நலன்களை அடையப்பெற்றுக் கொள்வது, அல்லது இந்தியாவுடனான உறவுகளில் ராஜபக்‌ஷக்கள் மீண்டும் சறுக்கும் வரை காத்திருப்பது என்ற இரண்டு தெரிவுகளே, தமிழ்த் தலைமைகளிடம் இருக்கின்றன. இது ஒரு வகை ‘செக் மேட்’ நிலைதான். ‘தமிழ்நாடு’ என்ற காரணத்தைத் தாண்டி, இந்தியாவுக்குத் தமிழர் சார்பாகப் பலமான அழுத்தம் தரக்கூடிய எந்த சக்தியும் இல்லை. ஆனால், ‘தமிழ்நாட்டின்’ ஆதரவுச் சக்தியை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் அரசியல் தந்திரோபாயங்கள் மிகப் பலமாக முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. இலங்கையின் தமிழர் பிரச்சினையை, உணர்ச்சிகரமான பிரச்சினை என்பதைத்தாண்டி, கேலிக்கூத்தாக மாற்றுவதற்காகவே, தமிழ்நாட்டில் கோமாளிக் கட்சிகள் பல களமிறக்கப்பட்டுள்ளன. இது இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினையை, தமிழ்நாட்டின் அரசியல் மய்யவோட்டத்திலிருந்து நீக்கும் பணியை மிகவிரைவாகச் செய்து வருகிறது. மறுபுறத்தில், இலங்கையின் தமிழ்த் தலைமைகள், இந்தியாவைத் தாண்டிச் சிந்திக்கும் அறிவையும் திராணியையும் இன்னும் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. ராஜபக்‌ஷக்கள்,தமது காய்நகர்த்தல்களை சரியாக முன்னெடுக்கும் வரை, ‘பெரியண்ணனை’ அதிருப்தியாகாத வரை, இலங்கைத் தமிழ் தலைமைகளின் நிலையும் இனப்பிரச்சினைத் தீர்வின் நிலையும் ‘செக்மேட்’ தான்! http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இந்தியாவும்-கோட்டாவும்-தமிழர்களும்/91-242288
  12. நேர்காணல்-லறீனா, நேர்கண்டவர் - கோமகன் “அடுத்தவர் நமக்கான களங்களை, வெளிகளை உருவாக்கித் தரும்வரை காத்துக்கொண்டு இருக்காமல், பெண்கள் தமது அறிவையும் ஆற்றல்களையும் மேம்படுத்திக் கொண்டு, அவற்றைச் சமூகமயப்படுத்துவதற்கான வெளியைத் தாமே கட்டமைத்துக்கொள்ள முன்வர வேண்டும்”. லறீனா 000000000000000000000000 வணக்கம் வாசகர்களே , இந்த வருட ஆரம்பத்தில் தாயகத்தில் இடம்பெற்ற வேண்டத்தகாத சம்பவங்களினால் தமிழ் முஸ்லிம் உறவுகள் முறுகல் நிலையையும் இரு சமூகங்களுக்கு இடையே பாரிய இடைவெளியைக் கொண்டு வருவதற்கான முயற்சிகளையும் கண்டு ஒரு இலக்கியனாக மிகவும் கவலையும் அயர்ச்சியும் கொண்டிருந்தேன். இருபக்கத்திற்கும் பொதுவான விடயங்கள் கலந்துரையாடல்கள் மூலம் பொதுவெளிக்கு கொண்டுவரப்படல் வேண்டும் என்று நான் எடுத்துக்கொண்ட முடிவுக்கு வந்ததன் பின்னர் இந்த நேர்காணல் லறீனாவுடன் செய்து கொள்ளப்பட்டது. ‘இலக்கியவாதிகள் எழுதுவதுடன் மட்டும் நின்றுவிடாது தங்களைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்துக்கு அவர்கள் எவ்வாறு பயன்தருமாறு பன்முகத்தன்மையடன் இயங்கு நிலையில் இருக்கின்றார்கள் என்பதை வைத்தே அவர்களது எழுத்தின் வீரியம் கணிக்கப்படுகின்றது’ என்பதில் எனக்கு அசையா நம்பிக்கை உண்டு. அந்தவகையில் லறீனா சிறியவயதிலேயே எழுதுவதுடன் நின்றுவிடாது பன்முகத் தளத்தில் இயங்கி வருகின்ற ஒரு இலக்கிய ஆளுமை. இந்த நேர்காணலில் எனது பக்கத்து ஆதங்கங்களும் லறீனா பக்கத்து நியாயப்பாடுகளும் ஆதங்கங்களும் முட்டி மோதுகின்றன என்பதே உண்மையான நிலை. நடு வாசகர்களுக்காக லறீனா இந்த நேர்காணலின் ஊடாகக் கனதியானதும் சர்சைகளுக்குரியதுமான நீண்ட கதையாடலைச் செய்திருக்கின்றார்…… கோமகன் 00000000000000000000000 லறீனாவை அறிமுகப்படுத்தலுடன் இந்த நேர்காணலை ஆர்முடுகல் செய்வது நல்லது என எண்ணுகின்றேன்…. எனது முழுப்பெயர் லறீனா அப்துல் ஹக். தாயார் மறைந்த எழுத்தாளரும் பாடகியுமான மாத்தளை ஃபர்வீன் (ஃபௌசுல் ஹினாயா). தந்தை பிரபல சிங்கள திரைப்பட இசையமைப்பாளரும் பயிற்றப்பட்ட ஆங்கில ஆசிரியருமான கலகெதர எம். எம். அப்துல் ஹக். தாய்வழிப் பாட்டனார் தமிழ்நாட்டின் திருநெல்வேலியைச் சேர்ந்தவர். என் சொந்த ஊர் மாத்தளை. பாலர் வகுப்பில் இருந்து உயர்தரம் (கலைப்பிரிவு) வரை மாத்தளை ஆமினா மகளிர் கல்லூரியில் கல்வி கற்றேன். 2002 பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் சிறப்புப் பட்டதாரியானதோடு, அதே பல்கலைக்கழகத் தமிழ்த்துறையிலும், மொழிபெயர்ப்புக் கற்கைநெறித் துறையிலும் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றினேன். 2012 இல் தமிழில் முதுமாணிப்பட்டம் (MPhil) பெற்றபின் கலாநிதிப் பட்ட ஆய்வுக்காக வாசித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். இப்போது சப்ரகமுவ பல்கலைக்கழக மொழிகள் துறையில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றி வருகின்றேன். ஒப்பீட்டு இலக்கியம், மொழிபெயர்ப்பு, பெண்ணியம், சமூக நல்லிணக்கம், இசை, ஓவியம், நாடகம் என்பன என்னுடைய விருப்பார்வத் துறைகள். இத்துறைகள் சார்ந்து ஆய்வுக் கட்டுரை, கவிதை, சிறுகதை, குறுநாவல், மொழியாக்கம் என சுமார் 16 நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன. நானே வரிகள் எழுதி, மெட்டமைத்து, இசையமைத்துப் பாடிய 9 பாடல்கள் அடங்கிய ‘சுயமி’ என்றோர் இசைப்பேழையும் வெளியிட்டுள்ளேன். இன்னோர் இசைப்பேழை வெளியிடும் உத்தேசமும் உள்ளது. அதற்கான பாடல்களும் கைவசம் உள்ளன. தேவையான பொருளாதார வசதியை ஒழுங்குசெய்து கொண்டதும் இன்ஷா அல்லாஹ் அதனை வெளியிடும் எண்ணம் உண்டு. இது தவிர, சமூக மேம்பாடு, சமூக நல்லுறவு, பெண்கள் மேம்பாடு, கல்வி மேம்பாடு என்பவற்றின் பொருட்டு பல்வேறு தன்னார்வக் குழுக்களோடு இணைந்து சமூகத்தளத்தில் ஒரு செயற்பாட்டாளராகவும் இயங்கி வருகின்றேன். அவற்றுள் கல்கந்தே தம்மானந்த தேரரைப் பணிப்பாளராகக் கொண்ட வல்பொல ராகுல நிறுவகத்துடன் இணைந்து பணியாற்றிக் கொண்டிருப்பதை முக்கியமானதாகக் கருதுகின்றேன். லறீனா எழுத வேண்டியதன் அகஎழுச்சிதான் என்ன? குடும்பச் சூழல் என்றுதான் நினைக்கின்றேன். என் தாயார் பத்திரிகையில் வாராவாரம் பிரசுரமாகும் தனது தொடர்கதைகளைக் கவனமாக வெட்டியெடுத்து ஒட்டிவைப்பதைக் கண்டு சிறுவயது முதலே எனக்கும் எழுதும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. மற்றும்படி, சிறுவயது முதல் இருந்த வாசிப்புப் பழக்கமும், உள்ளார்ந்த தனிமை உணர்வும் ஆன்மீக உணர்வையும் எழுத்தார்வத்தையும் வலுப்படுத்தின என நினைக்கின்றேன். நண்பர்களும் ஆசிரியர்களும் அதனை எப்போதும் ஊக்கப்படுத்தி என்னை நெறிப்படுத்தினார்கள். அல்ஹம்துலில்லாஹ். அது ஒரு பெரும் கொடை தான். உங்கள் எழுத்தினால் தமிழ் எழுத்துப்பரப்புக்குக் கிடைத்த வெகுமதிகள் என்ன? சேச்சே! அப்படியெல்லாம் எதுவும் கிடைத்ததாக நான் கருதவில்லை. மறுதலையாக வேண்டுமானால் சொல்லிக் கொள்ளலாம். தமிழும் எழுத்தும் என்னை எனக்கே அடையாளப்படுத்திய, என்னை எனக்கே திருப்பித்தந்த வெகுமதிகள் என்பேன். கவிதையை நீங்கள் எப்படியாகப் பார்க்கின்றீர்கள்? சுயத்தின் விடுதலையை வசப்படுத்தும் சிறகாகவும் வானமாகவும் காண்கிறேன். ஈழத்தில் நவீன கவிதையின் வளர்ச்சியை காலம் பிந்தி உருவாக்குவதற்கு யார் தடையாக இருந்தார்கள் ? யாரும் தடையாகவோ காரணமாகவோ இருக்கவில்லை என்றுதான் நினைகின்றேன். தமிழகத்தோடு ஒப்புநோக்கிப் பார்த்தால் ஈழத்துக்கென்று தனியான ஓர் இலக்கியப் போக்கு வளர்ந்து வந்திருக்கிறது. நவீன கவிதையின் வடிவ மற்றும் உள்ளடக்கம் ரீதியான மாற்றங்கள் பாரதி, ந. பிச்சமூர்த்தி தொடங்கித் தமிழில் உள்வாங்கப்படலாயிற்று என்பதை நாம் அறிவோம். ஈழத்தைப் பொருத்தவரையில், கருத்தியல் தளத்தில் நவீன கவிதைக்கான சிந்தனையை உள்ளீடாகக் கொண்ட, ஆனால் சந்த நயம் பொருந்திய மரபுக் கவிதை வடிவத்தையே கைக்கொண்ட போக்கே காணப்பட்டது. ஈழத்தின் அரசியல் சூழலும் இதற்கொரு காரணம் எனலாம். இலக்கியச் செயற்பாட்டாளர்களுக்கு அரசியல் பிரக்ஞை என்ற ஒன்று இருக்க வேண்டுமா? ஆம் என்றால், எப்படியாக? இலக்கியச்செயற்பாடே அரசியல் சார்ந்த ஒரு செயற்பாடுதான் என்பதால், அதுபற்றிய பிரக்ஞை இருப்பது தவிர்க்க முடியாதது என்றே கருதுகின்றேன். இன்னொரு வகையில் எளிமையாகச் சொல்வதானால், எல்லாவகையான அதிகார மேலாண்மைக்கும் எதிரான மாற்றுக் குரலாகவும், அதிகாரத்தின் முன் உண்மையை உரத்துப் பேசும் குரலாகவும், சிறுபான்மையினரோ, பெண்களோ, சிங்களச் சமூகத்தில் சுரண்டலுக்குள்ளாகும் உழைப்பாளர்களோ, மலையகத் தொழிலாளர்களோ யாராக இருந்தாலும் விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட சனக்கூட்டத்தின்மீது அக்கறை கொள்ளும் குரலாகவும், இலக்கியப் பிரதிகளுக்குள் ஊடுபாவி இருக்கும் கருத்துநிலைகள் குறித்த – அவை யாருக்கானவை, யாரின் நலன் சார்ந்தவை என்பவை உள்ளடங்கலாக – சமநிலை தளம்பாத உள்ளார்ந்த விமர்சனக் குரலாக என இந்தப் பிரக்ஞை உணர்வு பன்மைத்தன்மை வாய்ந்ததாக இருக்கும். அத்துடன், இலக்கியம் என்பது அதிகாரத்துக்குத் தொண்டூழியம் செய்யும் ஒன்றாக மாறிவிடாமல், தன்னளவில் தற்சார்பு உடையதாக இருத்தல் வேண்டும் எனவும் நினைக்கிறேன் சமகாலத்தில் எழுத்துச்சூழல் உங்களுக்குத் திருப்திகரமாக உள்ளதா ? திருப்திகரமானது என்று சொல்வது அதன் தேக்கநிலைக்கு ஆதரவான நிலைப்பாடாக மாறிவிடும் அல்லவா?. முன்னரைவிட எழுத்துச் சூழலுக்கான ‘வெளி’ பரந்துபட்டதாக மாறி இருக்கிறது. குறிப்பாக, சமூக ஊடகங்களின் வருகையினால் பெண்களின் எழுத்து முயற்சிகள் அதிகரித்துள்ளன. அது ஒரு வரவேற்கத்தக்க நிலைதான். ஆனால், சமகால எழுத்து இதனிலும் மேம்பட்ட புதிய முயற்சிகள், அடைவுகளை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்பதே என் எதிர்பார்ப்பு. ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் என்ற வகையில், சிங்கள – தமிழ் புனைகதை மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள் குறித்த உங்கள் கருத்துக்களை/ அனுபவங்களைக் கூறமுடியுமா? சிங்களம், தமிழ் ஆகிய மொழிகள் இருவேறு மொழிக்குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மொழிகளாக இருந்த போதிலும் அவற்றின் வாக்கியக் கட்டமைப்பு ஒரே வகையானதாக (SOV) இருக்கின்றது. இதனால், இந்த இரு மொழிகளிலும் பரிச்சயமுள்ள எவராலும் இலகுவில் ஒரு மொழிபெயர்ப்பைச் செய்துவிடலாம் என்பதான ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. என்றாலும், இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பைப் பொருத்தவரையில் இக்கருத்து உண்மையல்ல. காரணம், இரு மொழிகளுக்கும் உரிய தனித்துவமான மொழிக்கூறுகள், இலக்கண மரபுகள் குறித்த ஆழமான புரிதல் இருந்தால் மட்டுமே ஒரு நல்ல மொழிபெயர்ப்பினை உருவாக்க முடியும். உதாரணமாக, சிங்களமொழிப் பேச்சுவழக்கின் போது முன்னிலை, படர்க்கை இரண்டுக்கும் பொதுவான வினைச் சொற்கள் இடம்பெறுவது வழமை. ‘சரத் அத பன்சலட்ட கியாத?’ – என்பதைத் தமிழிலே (1) ‘சரத் இன்று விகாரைக்குப் போனானா?’ (2) ‘சரத் (நீ) இன்று விகாரைக்குப் போனாயா?’ என்று இரு விதமாகவும் மொழிபெயர்க்க முடியும். குறித்த மூலப்பிரதியில் யார் யாருக்கிடையிலான உரையாடல் இடம்பெற்றுள்ளது என்ற தெளிவான புரிதல் மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு இல்லாதபட்சத்தில், அப்பிரதியின் கதையோட்டமே பாதிக்கப்பட்டுவிடலாம். பேராசிரியர் ம. மு. உவைஸ் அவர்கள் செய்த மார்ட்டின் விகரமசிங்ஹவின் ‘கம்பெரலிய’ சிங்கள நாவலின் தமிழ் (‘கிராமப்பிறழ்வு’) மொழிபெயர்ப்பில் இப்புரிதல் இன்மையால் நிகழ்ந்த இத்தகைய குளறுபடிகளை நாம் காணலாம். அவ்வாறே, சிங்கள உரையாடல் வழக்கில் தங்கை, மச்சாள், காதலி, அறிமுகமற்ற ஒரு பெண் ஆகிய அனைவரையும் ‘நங்கி’ – (தங்கச்சி) எனவும், அண்ணன், மச்சான், காதலன், அறிமுகமற்ற ஓர் ஆண் ஆகியோரை ‘அய்யா’ (அண்ணா) எனவும் விளிக்கும் வழக்கம் உள்ளது. இப்படியான ஒரு பிரயோகத்தைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும் போது, அது இலக்கு வாசகருக்குப் பிழையான புரிதலை ஏற்படுத்தி விடாதவாறு கவனமாகக் கையாள வேண்டிய ஒரு பொறுப்பு நமக்குள்ளது. அதைப்போலவே, மரபுப் பிரயோகங்கள், உவமைகள், பழமொழிகள் என்பவற்றை மொழிபெயர்க்கையில் ஏற்படும் சிக்கல்கள் அலாதியானவை. நல்ல உதாரணம், சிங்கள மொழியிலே பிக்குமார்களின் (உணவருந்துதல், உலாவுதல், உறங்குதல், பேசுதல், அமர்தல், நீராடுதல், முற்றம் பெருக்குதல் முதலான) சகல செயற்பாடுகளுக்குமான விசேடமான வினைச்சொற் தொகுதி ஒன்று வழக்கில் உள்ளது. இதனைத் தமிழில் அவ்விதமே கொண்டுவருதல் மிகக் கடினமானது. சிலபோது குறித்த தமிழ் வினைச்சொல்லுடன் பழந்தமிழ்ச் சொல்லான அருளினார் என்பதையும் இணைத்துப் பயன்படுத்தினால் ஓரளவு சரியாக இருக்கலாம். நான் எதிர்கொள்ள நேர்ந்த ஒரு சுவாரசியமான விடயத்தை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள விழைகின்றேன். சிங்களக் கிராமிய வழக்கில், ‘பலா பெதனவா (Palaa bedhanavaa) என்றொரு பிரயோகம் உள்ளது. வேண்டாத விருந்தாளியைக் கிளம்பிச் செல்லுமாறு உணர்த்துதல்/ சமிக்ஞை காட்டுதல் என்ற அர்த்தத்தில் வழங்கும் இப்பிரயோகத்தின் நேர்ப்பொருள் ‘கீரை பரிமாறுதல்’ என்பதாகும். தமிழிலும் ஏறத்தாழ இதையொத்த வேறொரு பிரயோகம் கிராமங்களில் வழங்கி வருவதை அண்மையில் தான் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. ‘ஆளெழுப்பி’ என்ற பிரயோகமே அது. பந்தி பரிமாறி முடிந்ததை உணர்த்தும் வகையில் இறுதியாகப் பரிமாறும் சொதியை – ஆணத்தைக் குறிக்கும் பிரயோகமே அது. மொழிபெயர்ப்புச் செயற்பாட்டின் போது, இப்படியான சுவாரசியமான பல புதிய விடயங்களையும் நாம் கற்றுக்கொண்டபடியே இருக்கின்றோம். வள்ளுவரின் ‘அறிதோறும் அறியாமை கண்டற்றார்’ என்பது காமத்துக்கு மட்டுமல்ல, மொழிபெயர்ப்புச் செயற்பாட்டுக்கும் மிக நன்றாகப் பொருந்திப் போகின்றது என்பதே என் அனுபவம். பொதுவாக, இலங்கையில் இதுவரை காலம் செய்யப்பட்டுள்ள சிங்கள – தமிழ் இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள் போதுமானவையாக இல்லை என்றே கருதுகின்றேன். மிகக் குறிப்பாக, தனிப்பட்ட நபர்களின் முயற்சிகளால் தமிழ்ப் படைப்புகள் சிங்கள மொழிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தாலும், ஈழத் தமிழின் காத்திரத்தன்மையையும் படைப்புத் திறனையும் வெளிக்காட்டும் வகையில் எழுந்த படைப்புகள் போதிய அளவு சிங்கள மொழிக்குச் சென்று சேரவில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை. அவ்வாறே, ஒருசில அரிய சிங்களப் படைப்புகளின் தமிழ் மொழியாக்கம் செவ்வையானவையாக அமையவில்லை. ஒரு நல்ல உதாரணம், சிங்களத்தின் புகழ்பெற்ற நாவலான ‘செங்கோட்டன்’ தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு சகிக்க முடியாத ஒன்றாக இருப்பது. இதற்கான காரணம், செய்யப்படும் ஒரு மொழிபெயர்ப்பின் தரம் குறித்த முறையான பரிசீலனைக்கான நெறிப்படுத்தப்பட்ட பொறிமுறை ஒன்று நம்மத்தியில் இல்லாதிருப்பதாகும். அதற்காக நம் மத்தியில் தரமான சிங்கள – தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. திக்வல்லை கமால், முஹம்மது றாசூக், விமல் சாமிநாதன், நிலார் என் காசீம், எம். எம். மன்சூர், இரா. சடகோபன், ஹேமச்சந்திர பத்திரன, முகம்மது ரஸ்மின், ரிஷான் ஷெரீஃப் போன்ற பல நல்ல மொழிபெயர்ப்பாளர்களை நாம் பெற்றிருக்கிறோம் என்பது மனநிறைவுதரும் செய்தியாகும். அண்மைக்காலமாக இலங்கையின் கல்வி அமைச்சும், கலாசார அமைச்சும், தேசிய நூலக ஆவணவாக்கல் சேவைகள் சபையும் இரு மொழிகளுக்கும் இடையிலான மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகளில் சற்று ஆர்வத்தோடு ஈடுபட்டு வந்தாலும், ஒப்பீட்டளவில் அவைகூட குறைவான முன்னெடுப்புகள் என்றே கூறவேண்டும். நம் நாட்டில் தேசிய ரீதியில் மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகளுக்கென துறைசார் நிபுணத்துவம் கொண்ட சிறப்புக் குழுவொன்றின் கீழ் தனித்துறை/ அலகு ஒன்று ஸ்தாபிக்கப்பட்டு வளர்த்தெடுக்கப்படுவதன் மூலமே இக்குறையை நிவர்த்திக்கலாம் என்று நம்புகின்றேன். ஈழத்து இலக்கிய வெளியில் புதிய வீச்சை ஏற்படுத்தியது ‘போரியல் இலக்கியம்’. எமது போராட்டம் தோற்கடிக்கப்பட்டதன் பின்னர் சிங்கள மொழிக்கு மொழிபெயர்க்கப்பட்ட புனைவுகளை பார்த்த பொழுது தமிழர் விடுதலை போராட்டத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களை கொண்ட புனைவுகளே அதிகம் மொழிபெயர்க்கப் பட்டன. இதற்கு எதாவது காரணங்கள் உண்டா? ஏனெனில், சிங்களப் பதிப்பகங்கள் தமது பக்கத்தில் வெற்றிகளுக்கு ஆதரவான கருத்துக்களைக் கொண்ட தமிழ் புனைவுகளுக்கே முன்னுரிமை கொடுப்பதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு உண்டு. ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளராக இதற்கு என்ன சொல்கின்றீர்கள்? இதற்குச் சற்று விரிவாகத்தான் பதில் சொல்ல வேண்டி இருக்கும். முதலாவதாக, நான் ஏலவே சுட்டி இருப்பது போல, தமிழில் இருந்து சிங்களத்துக்குச் செல்லும் புனைகதை மொழிபெயர்ப்புகள் எவையும் அமைப்பார்ந்த ரீதியில் திட்டமிட்ட அடிப்படையில் செய்யப்பட்டவை அல்ல. அவை பெரும்பாலும் தனிநபர்களின் சுயவிருப்பம், தனிமுயற்சி என்ற அடிப்படையில் மொழிபெயர்க்கப்படுபவை. தமிழினி ஜெயக்குமரனின் தமிழ்ச் சிறுகதைகளை நானும் திரு. சரத் ஆனந்தவும் சேர்ந்து சிங்களத்துக்கு மொழிபெயர்த்ததும் அப்படித்தான். அவரின் கணவரான சகோதரர் ஜெயன் தேவாவின் வேண்டுகோளுக்கு அமைய அதனை நாம் மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்தோம். அவர் அதற்கான கட்டணத்தை எமக்குச் செலுத்தினார். ஆகவே, போரின் நியாயப்பாடுகள், அவலங்கள் பற்றிய போரிலக்கியப் பிரதிகள் சிங்களத்தில் வெளியாக வேண்டும் என்ற விருப்பும் தேவையும் உடையோர் அதைக் காசு செலவழித்து, உரிய முறையில் மொழிபெயர்த்து வெளியிடுவதற்கான சுயாதீன ‘வெளி’ அப்படியே திறந்துதான் இருக்கிறது என்பதை வலியுறுத்த விழைகின்றேன். அப்படி ஒரு முயற்சி செய்யாமல் குற்றச்சாட்டொன்றை முன்வைப்பது நேர்மை ஆகாது. அடுத்தது, பொதுவாக வடகிழக்கில், போர்க்களத்திலும் அந்த மக்களின் வாழ்வியலிலும் நடந்தவை என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வமும் குறுகுறுப்பும் அதைப் பற்றி நேரடியாக அறியாத சிங்கள வாசகர் மத்தியில் இருப்பது இயல்பானது. அந்தவகையில், தமிழினி போன்ற முன்னாள் போராளி ஒருவரின் தன்வரலாற்று அனுபவங்களையும் அவற்றை உள்ளடக்கி அவர் எழுதிய சிறுகதைகளையும் வாங்கி வாசிக்க அவர்கள் அதிக ஆர்வம் காட்டுவதும் அதன் விளைவுகளில் ஒன்றுதான். எனவே, அந்நூல்கள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பதிப்புகளாக வெளிவந்தன. அவரின் எழுத்துக்கள் குறித்து சிங்கள நண்பர்கள் பலரோடு கலந்துரையாடல்களை நிகழ்த்தி இருப்பவள் என்ற அடிப்படையில் சொல்கின்றேன். போர் பற்றிய சுயவிமர்சனங்களை உள்ளடக்கிய தமிழினியின் எழுத்துக்களைக்கூட,‘இப்படி எழுத எவ்வளவு நேர்மையும் மனத்துணிவும் இருக்க வேண்டும்? பெரும்பான்மையின எழுத்தாளர்களிடம் தம்மினத்தின் தவறுகளைத் தாமே விமர்சிக்க இந்தளவு நேர்மை இருக்கிறதா?’ என்ற ரீதியில் பல சிங்கள நண்பர்கள் கௌரவமாகவே கருத்துரைத்தனரே தவிர, தமிழினப் போராட்டத்தைக் கொச்சைப்படுத்திப் பேசியதில்லை. இதனை அவரது எழுத்துக்களால் கிடைத்த ஒரு சாதகமான உளவியல் விளைவு எனலாம். ஆக, தமிழினி போன்றோரின் எழுத்துக்களை ஒரு துரோகமாகவோ காட்டிக்கொடுப்பாகவோ யாரும் மடைமாற்றம் செய்வார்களேயானால், அது பெரும் அபத்தம் என்றே சொல்வேன். மற்றது, சுதாராஜ், ரஞ்சகுமார் போன்றோர் எழுதிய, போரின் அவலங்களைக் கூறும் சிறுகதைகள் ஏலவே சிங்களத்தில் உதிரியான முயற்சிகள் என்ற அடிப்படையில் வெளிவந்துள்ளன என்பதையும் சுட்டிக்காட்ட விழைகின்றேன். அவை தமிழ் மக்களின் துயரங்களைச் சிங்கள வாசகர் மத்தியில் திறம்படக் கொண்டு செல்வதில் ஒப்பீட்டளவில் வெற்றி பெற்றுள்ள என்றே கூறலாம். இங்கு, என்னுடைய அனுபவம் ஒன்றையே பகிர்ந்து கொள்கின்றேன். பேராதனைப் பல்கலைக்கழக சிங்களத்துறைப் பேராசிரியர் லியனகே அமரகீர்த்தி அவர்கள், பல்கலைக்கழகச் சிங்களமொழி மாணவர்களுக்கு ‘சிங்களத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகள்’ என்றொரு பாடநெறியை அறிமுகப்படுத்தினார். அதனை அவரோடு இணைந்து கற்பிக்கும் நல்வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது. அதன்போது, மேலே சொன்னது போல, தமிழ் மக்களின் துயரங்களைச் சொல்லும் கதைகளும் கற்பித்தலின் போது கலந்துரையாடலுக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன. மாணவப் பிக்குமார் உள்ளிட்டு சுமார் 70-80 சிங்கள மாணாக்கர், பாடமுடிவில் தமது கருத்துக்களைப் பகிரும் தறுவாயில், மிகுந்த மனவெழுச்சியோடு தமிழ்ச் சமூகம் சார்பான தமது உணர்வுத் தோழமையை வெளிக்காட்டும் வகையில் கருத்துரைத்தனர். ஒவ்வொரு வருடமும் இப்பாடநெறியைக் கற்கும் சிங்கள மாணவர் மத்தியில் பகுதி அளவிலேனும் இத்தகைய அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியனவாக இந்த மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள் அமைந்துள்ளன என்பது இதன் மூலம் வெளிப்படுகின்றது அல்லவா? ஆகவே, இன்று நம்முன் இருக்கும் பொறுப்பு இப்படியான நன்முயற்சிகளை, பரஸ்பரப் பகிர்வுகளையும், பரந்துபட்ட கலந்துரையாடல்களையும் அதிகரிப்பதும் பரவலாக்குவதுமே அன்றி, நடக்கும் சின்னச் சின்ன அளவிலான முயற்சிகளிலும் குறைகண்டு முணுமுணுப்பதல்ல என்பதே என்னுடைய கருத்து. வடக்கு – கிழக்கிலும் பல்கலைக்கழகங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. அவற்றிலும்கூட இப்படியான முன்னெடுப்புகளை சக்திவாய்ந்த ரீதியாக முன்னெடுக்கலாமே! அல்லது, சமூக நல்லிணக்கத்தில் நம்பிக்கை உடையோர் தன்னார்வலர்களாக இத்தகைய முயற்சிகளை முன்னெடுக்கலாம் அல்லவா? எனவே, இது தொடர்பில் எதிர்மறை விமர்சனங்களை விட, இருக்கின்ற இடைவெளிகளை இட்டுநிரப்ப நம்மால் செய்யத்தக்க காத்திரமான முயற்சிகள் எவையெனச் சிந்தித்துச் செயலாற்றுவதே, களத்தில் தீவிரமாகப் பணியாற்றுவதே நம்முன் உள்ள மகத்தான பொறுப்பாகும். என்னளவில் நான் அதையே தொடர்ந்தும் செய்து வருகின்றேன். ஒரு விரிவுரையாளராகப் பல்கலைக்கழகத்தில் இருக்கின்ற நீங்கள் பகிடி வதையை எப்படியாகப் பார்க்கின்றீர்கள் ? இதற்கு சற்று விரிவாகத்தான் பதில் சொல்ல வேண்டி இருக்கும். பல்கலைக்கழகத்துக்குச் செல்லும் மாணாக்கர் இந்தச் சமூகத்தின், குடும்ப அமைப்பின் அங்கத்தவர்கள் தாமே அல்லாமல், வேற்றுக்கிரகத்தில் இருந்து வந்து குதித்த ஏலியன்கள் அல்லர். ஆகவே, நம்முடைய குடும்ப மற்றும் பள்ளிக்கூடச் சூழலும், சமூக வெளியும் வன்முறை நீக்கம் செய்யப்படாமல் இருக்கும் நிலையில் திடீரென பல்கலைக்கழகத்தில் மட்டும் அஹிம்சைவாதிகளாக மாணாக்கரை எதிர்பார்ப்பது, மந்திரத்தால் மாங்காய் விழவேண்டும் என எதிர்பார்ப்பதைப் போலத்தான். இதன் அர்த்தம் நான் பகடிவதையை ஆதரிக்கின்றேன் என்பதல்ல. பல்கலைக்கழகக் காலத்தில் நான் பகடிவதைக்கு முகங்கொடுத்த ஒருத்தி என்பதோடு, பிற்காலத்தில் அதற்கு எதிராகச் செயற்பட்டவளும்தான். இப்பிரச்சினை தொடர்பில் நாம் அதன் வேர்வரை சற்றுத் தோண்டிப் பார்ப்பதே பொருத்தமாக இருக்கும் எனக் கருதுகிறேன். இன்று குடும்ப அமைப்புக்குள் இருக்கும் உறவுகளுக்கு இடையில் ‘சகமனித கௌரவம்’ என்பது பொருட்படுத்தத்தக்க ஒன்றாக இருக்கின்றதா? நம்முடைய வீடுகளில் எவ்வளவு தூரம் கணவனும் மனைவியும், குழந்தைகளும் பிற உறவுகளும் பரஸ்பரம் ஒருவரை ஒருவர் மதிப்பவர்களாக, மற்றவர் விருப்பத்துக்கு, உரிமைக்கு முன்னுரிமை அளிப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள்? மூத்தவர்களைப் பார்த்துத் தானே குழந்தைகளின் மன அடித்தளம் கட்டமைகின்றது? நமது பள்ளிக்கூடக் கல்விமுறையும் ட்யூஷன் கலாசாரமும் கல்வியைப் பெரும்பாலும் வெறும் நுகர்பண்டமாக்கி வைத்திருக்கிறதே தவிர, அதை தொழில் வாய்ப்பிற்கான அல்லது கலியாணச் சந்தைக்கான தகைமையாக மட்டும் வடிவமைத்து வைத்திருக்கிறதே தவிர, உள்ளத்தையும் சிந்தனையையும் நடத்தையையும் பண்படுத்தும் வகையில் நமது கல்வித் திட்டம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளதா? என் சொந்த அனுபவத்தையே சொல்கின்றேன். என் நண்பர் ஒருவர் கல்வியமைச்சின் ஒரு செயற்திட்டத்தை/ ப்ராஜக்ட்டை உரிய வளவாளர்களை இணைத்துக் கொண்டு வடிவமைத்துப் பரிந்துரைகளைக் கொடுத்து உதவுமாறு ஆற்றுப்படுத்தினார். ஒரு குறித்த மாகாணத்தில் உள்ள பாடசாலைகளுக்கான வன்முறையற்ற வகுப்பறை உருவாக்கம் தொடர்பான ஒரு செயற்திட்டம் அது. நியாயமான கட்டணமும் கிடைக்கக்கூடிய ப்ராஜெக்ட்தான். ஆனால், அதற்கெனத் தரப்பட்ட கால அவகாசம் வெறும் 3-4 வாரங்கள்தாம். நான் அதனைப் பொறுப்பேற்க முடியாதென வினயமாக மறுத்துவிட்டேன். இதென்ன, ஒரு மரத்தைக் குத்தகை எடுத்து அதன் கனிகளைக் கொய்வது போன்ற ஒன்றா? களநிலைவரம் குறித்த ஆய்வோ தரவு சேகரிப்போ இன்றி, ஒரு மாத காலத்தில் எங்கோ ஒரு ஹோட்டலில் அல்லது கொன்ஃபரன்ஸ் ஹோலில் வாரத்துக்கு ஓர் ஒன்றுகூடல் நடத்தி ஏலவே இருக்கும் திட்ட வரைபை வாசித்து, அதில் சிலபல மாற்றங்களைப் பரிந்துரைத்தால் ஆயிற்றா? ஒரு சமூக மாற்றத்துக்கான மிக முக்கியமான அடித்தளமொன்றை 5-6 பேர் கொண்ட ஒரு குழு ஓர் இடத்தில் கூடி முடிவெடுத்துத் திட்டம் வகுத்துச் செயற்படுத்தி விடுவது எந்தளவு காத்திரமானதாக/ உயிரோட்டமிக்கதாக/ நடைமுறைச் சாத்தியமானதாக அமைய முடியும்? நம்மிடம் உள்ள அனேகமான கல்வித்திட்டங்கள் மற்றும் சமூக நலத் திட்டங்கள் இப்படி ஏனோதானோ என்று இருப்பதால் தான் அவற்றைக் காத்திரமாகச் செயற்படுத்த முடிவதில்லை. காரணம், அவை கள யதார்த்தத்தைக் கருத்திற்கொண்டு பெரும்பாலும் வகுக்கப் படுவதில்லை. எல்லாம் எழுத்து ஆவணங்களாக, ரசீதுகளாக, ஃபைல்களாக செட்டில் பண்ணப்பட்டு விட்டால் சரிதான் என்ற எஸ்கேப்பிஸ மனநிலையால் விளைபவை. இதுவே இங்குள்ள அடிப்படைக் குறைபாடு. ஆக, இப்படியான திட்டங்களின் அடிப்படையில் பள்ளிக்கூடங்களில் கல்வி கற்கும் 12-13 வருட காலத்தில் பண்பட்ட உள-உடல்சார் நடத்தை குறித்துப் போதிய கவனமோ கரிசனையோ செலுத்தப்படாமல் பல்கலைக்கழகம் வரும் ஒரு மாணவர் சமூகத்திடம் திடீரென வன்முறைநீக்க நடத்தையை, சிந்திப்பு முறையை ஏற்படுத்திவிட முடியாது என்பதுதானே யதார்த்தம்? ஆக, முளையில் இருந்தே விஷம் கலந்துவிடாமல் செடிகளை ஆரோக்கியமாய் வளர்க்க எல்லா முயற்சிகளையும் செய்வதன் மூலமே வன்முறை நீக்கம் பெற்ற பல்கலைக்கழகத்தை, சமுதாயத்தை, குடும்பத்தை உருவாக்க முடியும். ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளர் என்ற வகையில், மேலே நீங்கள் கூறியுள்ள விடயம் தொடர்பில் காத்திரமான செயல்திட்டம் ஒன்றை வரைவதற்கான உங்கள் பரிந்துரை எத்தகையதாக இருக்கும்? ஒரு குறித்த பிரதேசத்தில் உள்ள பாடசாலைகளில் வன்முறையற்ற வகுப்பறை உருவாக்கம் எனும் எண்ணக்கருவையோ அதையொத்த பிற எண்ணக்கருக்களையோ செயற்படுத்துவதாக இருந்தால் அதற்குப் பல படிமுறைகள் உள்ளன எனக் கருதுகின்றேன். முதலில், குறித்த பிரதேசத்தில் உள்ள பாடசாலைகளின் எண்ணிக்கை, அவற்றின் தன்மை, மாணாக்கர் மற்றும் ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை, அவர்களின் வாழ்க்கைச் சூழமைவு, பௌதிக வளப்பகிர்வுநிலை முதலான இன்னோரன்ன அம்சங்கள் குறித்த தரவுகள் நேரடிக் கள ஆய்வின் ஊடாகக் காலத்திற்குக் காலம் திரட்டப்படல் வேண்டும். இதற்காக ஆகக் குறைந்தது ஒரு வருட கால அவகாசமேனும் எடுத்துக் கொண்டு, அப்பிராந்திய பாடசாலைகளில் (குறைந்தபட்சம் எழுமாறாகவேனும் பாடசாலைகளைத் தேர்வு செய்து,) நேரடியாகப் போய் அங்குள்ள ஆசிரியர், அதிபர், மாணவர், பாடசாலை அபிவிருத்தி சங்கத்தினர், பெற்றோர், ஊர் முக்கியஸ்தர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் முதலான பலதரப்பினரையும் சந்தித்துப் பல்வேறு கலந்துரையாடல்கள் நிகழ்த்தி அப்பிரதேசத்தில் உள்ள மாணாக்கரின் கல்வியைப் பாதிக்கும் அம்சங்கள் குறித்த பின்புலத்தைக் கண்டறிய வேண்டும். எல்லா வகுப்பு மாணாக்கரிடமும் எப்படியான வகுப்பறை இருந்தால் விரும்புவீர்கள்/விரும்ப மாட்டீர்கள் என (பேச்சு/எழுத்து மூல) வினாவெழுப்பித் தனியாகத் தரவு சேகரித்தல் வேண்டும். அவற்றை வகைமைப்படுத்தி, வயதெல்லை அல்லது வகுப்புப் பிரிவு என்ற அடிப்படையில் மூன்று அல்லது நான்கு வகைமைகளாகப் பிரித்துப் பரிந்துரைகளை முன்வைக்க வேண்டிவரும். அதன்போது ஒவ்வொரு பிரதேசப் பாடசாலையினதும் வளங்கள், சாத்தியப்பாடுகளையும் தனிப்படக் கவனம் கொள்ள வேண்டியும் இருக்கும். போதிய கால அவகாசத்தையும் கடும் உழைப்பையும் அர்ப்பணிப்பையும் கோரிநிற்கும் ஒரு பாரிய வேலைத்திட்டம் அது. மேம்போக்காகப் பார்க்கையில், இது நடைமுறைச் சாத்தியம் அற்ற, நிறையச் செலவை வேண்டி நிற்கும் ஒரு பரிந்துரை போலத் தோன்றலாம். உண்மையில், இது நடைமுறைச் சாத்தியமானதுதான். பல்கலைக்கழக ஆய்வு மாணவர்கள், ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரிகளில் கற்கையை நிறைவு செய்யக் காத்திருக்கும் ஆசிரியர்கள், தன்னார்வலர்கள் என்போரைக் குழுக்களாகப் பிரித்து ஒருங்கிணைத்து, உரிய சலுகைக் கொடுப்பனவுகள் மற்றும் அடிப்படை வசதிகளோடு இத்தகைய பிரச்சினைகள் குறித்த பரந்துபட்ட ஆய்வுகளை வருடந்தோறுமோ 3 வருடங்களுக்கு ஒருமுறையோ மேற்கொள்ள ஊக்குவிக்கலாம். இப்படியான ஆய்வுகள் அறவே மேற்கொள்ளபடவில்லை என நான் சொல்ல வரவில்லை. உதிரி உதிரியாக ஆங்காங்கே மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால், அவை போதுமானவை அல்ல. எல்லாப் பிராந்தியங்களிலும் செய்யப்படும் இக்கள ஆய்வுகள் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டு, நெறிப்படுத்தப்படவும், அவ்வப்பிராந்திய நிலைவரத்திற்கு அமைவாகத் திட்டப் பரிந்துரைகளை முன்மொழியவுமாகத் தேசிய மட்டத்தில் கல்வியாளர்கள், சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள் உள்ளிட்ட ஒரு குழுவைக் கல்வி அமைச்சு நியமிக்கலாம். அப்பரிந்துரைகள் செயற்படுத்தப்படுவதில் உள்ள சாத்தியப்பாடு, வெற்றிவாய்ந்த தன்மை, தோல்விக்கான காரணங்கள் என்பவற்றை அடுத்தடுத்த வருடங்களில் ஆய்வுக்காகக் களமிறங்கும் குழுக்கள் அடையாளம் கண்டு, புதிய தீர்வுகளை முன்மொழியலாம். ஆக, இது ஒரு தொடர் செயற்பாடாக, தொடர்ச்சியான மேற்பார்வைக்கும் ஆய்வுக்கும் உரிய செயற்பாடாக நடைமுறைப்படுத்தப்படுமாயின் அடுத்த 5-10 வருட காலத்தில் நமது கல்விமுறைமைக்குள் வன்முறையற்ற வகுப்பறை எனும் எண்ணக்கருவோ அது போன்ற பிற எண்ணக்கருக்களோ செயல்வடிவம் பெறுவது சாத்தியப்படலாம் என்பதே என் எதிர்பார்ப்பாகும். நமது நாட்டுக்குத் தேவை, நம்முடைய மண்ணின் இயல்பு, நமது மக்களின் அன்றாட வாழ்வியல் பின்புலம் குறித்த புரிதலோடு வகுக்கப்படும், நடைமுறைச் சாத்தியப்பாடுடைய திட்டப் பரிந்துரைகளே தவிர, பிற நாடுகளில் இருந்து எடுக்கும் இறக்குமதிப் பரிந்துரைகள் அல்ல. பிற நாட்டுத் திட்டங்களை இங்கு அறிமுகப்படுத்துவதைத் தவறென முற்றாக நான் மறுக்கவில்லை. ஆனால், அவற்றைக் கண்மூடித்தனமாகக் கைக்கொள்ள முனையாமல், நம் மண்ணுக்கும் மக்களுக்கும் பொருந்துவனவற்றை மட்டுமே நாம் உள்ளீர்க்க முனைதல் வேண்டும் என்பதே என்னுடைய நிலைப்பாடாகும். உதாரணமாக, ‘ஸ்மார்ட் க்ளாஸ் ரூம்’ எனும் முறைமை அபிவிருத்தி அடைந்த, தொழினுட்பத்தில் மேம்பட்ட அமெரிக்கா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளுக்குப் பொருந்தலாம். ஆனால், போதிய கழிப்பறை வசதியோ போதுமான வகுப்பறை மற்றும் ஆய்வுகூட வசதியோ அற்ற நூற்றுக்கணக்கான பாடசாலைகளைக் கொண்ட நம் நாட்டுக்கு அம்முறைமை எந்தளவு பொருத்தமானது என்பதை நாம் கட்டாயம் யோசிக்க வேண்டும். எதற்காக முஸ்லிம் மஜ்லிஸ்கள் தம்மை உலமா சபையின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டும்? இதில் முதலாவது விஷயம், இலங்கை ஜம்மியத்துல் உலமா சபை என்பது நாட்டின் ஏனைய இஸ்லாமிய அமைப்புகளை எல்லாம் கட்டுப்படுத்தும் சகல அதிகாரங்களும் கொண்ட ஓர் அமைப்பு அல்ல. ‘அகில இலங்கை’ என்ற அடைமொழியை வைத்து நீங்கள் மிரண்டு விட்டீர்களோ தெரியாது. என்னைக் கேட்டால் அதனை ஒரு ‘வெத்துவேட்டு சபை’ என்றுதான் சொல்வேன். முஸ்லிம் சமூகத்துக்காக அது இதுவரை குறிப்பிட்டுக் கூறத்தக்க எந்த ஓர் உருப்படியான செயல்பாட்டினையும் முன்னெடுக்கவில்லை என்பதே என் அவதானம். இரண்டாவது விஷயம், பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மஜ்லிஸ் என்பது வருடாவருடம் முஸ்லிம் மாணவர்களில் இருந்து தெரிவாகும் செயற்குழு உறுப்பினர்களின் கூட்டிணைவாக அமையும் ஒரு முஸ்லிம் மாணவர் அமைப்பு. அதற்குப் பெரும் அதிகாரங்களோ, சமூகத்தைக் கையாளும் அளவுக்குச் செல்வாக்கோ செல்வமோ இல்லை. மாறாக, தன்னளவில் பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மாணவர்களின் நலன் சார்ந்தும் சமூக நலன் சார்ந்தும் வரையறுக்கப்பட்ட அளவில் தன்னால் இயன்ற ஒருசில நலன்புரிச் செயற்பாடுகளை அது மேற்கொண்டு வருகின்றது. ஆனால், கருத்துநிலை சார்ந்து வெளிச்சமூக மனோநிலையை உள்ளபடி பிரதிபலிக்கும் மனிதர்களை – இளையோரைக் கொண்ட ஓர் அமைப்புதான் அதுவும். அந்தவகையில், பல்கலைக்கழகத்துக்கு வெளியே நிலவும் சமய, கலாசார கருத்துநிலைகளைத் தாம் பல்கலைக்கழகத்துக்கு உள்ளேயும் அந்த அமைப்பினர் பிரதிபலிப்பார்கள். சற்றுத் தெளிவாகக் கூறுவதானால், வெளிச்சமூகத்தில் பொதுவாக நிலவி வரும் பெண் பிள்ளைகளின் சுயாதீனமான செயற்பாடுகளையும் வெளிக்களப் பங்கேற்புகளையும் கட்டுப்படுத்தும், அவற்றை வரையறுக்கும், சிலபோது தடுக்கும் அதே ஆணாதிக்க மனோபாவக் கூறுகளை உள்வாங்கிய நிலையில் முஸ்லிம் மஜ்லிஸில் அங்கத்தவராக இருக்கும் ஆண் – பெண் மாணவர்களும் செயல்படுகின்றார்கள் (விதிவிலக்குகளும் இருக்கலாம்.). பானையில் இருப்பது அகப்பையில் வருகிறது, அவ்வளவே! ஆக, இதற்கு ஜம்மியத்துல உலமாவின் கட்டுப்பாடுதான் காரணம் என்றெல்லாம் இல்லை. கருத்தியல் தளத்தில் வேண்டுமானால் ஜம்மியத்துல் உலமாவின் பிற்போக்குப் பிரசாரங்களின் தாக்கம் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடிய அளவில் மறைமுகமாகச் செல்வாக்குச் செலுத்தக்கூடும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. காரணம், நாட்டின் பெரும்பாலான பள்ளிவாசல்களில் அவர்களின் பிரசாரகர்கள் தாம் பிரசங்கங்கள் செய்துவருகின்றார்கள். சமூக வலைதளங்களில் நீங்கள் அகில இலங்கை ஜம்மியத்துல் உலமாவை மிகக் கடுமையாக விமர்சித்தும், அதனால் கடும் விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டும் வருகின்றீர்கள். இதன் காரணம் என்ன? இலங்கை ஜம்மியத்துல் உலமாவுக்கு எதிரான என்னுடைய நிலைப்பாட்டுக்குப் பல வலிமையான காரணங்கள் உள்ளன. அவற்றுள் சிலவற்றை மட்டும் குறிப்பிடுகிறேன்: 1) இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தின் உணர்வுகளை மதிக்காமல் மார்க்கத்தின் பெயரால் அச்சபை செய்துவரும் கேலிக்கூத்துகள். பெருநாள் பிறை கண்ட நிலையிலும் அதை ஏற்க மறுத்து அது அரங்கேற்றிய நாடகங்களுக்கு கடந்த கால உதாரணங்கள் பல உள்ளன. முஸ்லிம் பெண்கள் முகத்திரை அணிவது வாஜிப் – கட்டாயமானது என மார்க்கத்தைத் தன் இஷ்டத்துக்குத் திரிபுபடுத்திய அதன் நிலைப்பாடு மிக மலினமானது. முஸ்லிம் பெண்கள் தொடர்பில் கட்டுப்பெட்டித்தனமான கருத்துக்களைப் பரப்பும் அதே ஜம்மியத்துல் உலமா மத்திய கிழக்குக்குப் பணிப்பெண்களாகச் செல்லும் முஸ்லிம் பெண்களின் அவலங்கள் தொடர்பில் கள்ள மௌனம் காக்கும் கயமைத்தனம் மிக அருவருப்பானது. 2) முஸ்லிம் சமூகம் பல்வேறு அச்சுறுத்தல்களை, நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்ட சமயத்தில் எல்லாம், ‘தொழுகையில் குனூத் ஓதுங்கள்’ என்று தொடர்ந்தும் எஸ்கேப்பிஸ அரசியல் செய்யும் ஜம்மியத்துல் உலமா, தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக ஜெனீவா வரை சென்றது. என்னைப் பொருத்தவரையில் அச்செயற்பாடு இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தின் கண்ணியத்துக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட மகத்தான வரலாற்றுத் துரோகமாகும். இதனை நான் இதற்கு முன்னரும் பலதடவை பதிவு செய்துள்ளேன். 3) பிறை விவகாரத்தின் போது திஹாரியவைச் சேர்ந்த இரண்டு பெண்கள் சாட்சியமளித்த போது, ‘பெண்களின் சாட்சியத்தை ஏற்க முடியாது’ என மறுத்ததன் மூலம் இலங்கை முஸ்லிம் பெண்களை ‘மனிதநீக்கம்’ செய்த உலமா சபையின் கேடுகெட்ட முல்லாயிஸம் கடும் கண்டனத்துக்கு உரியது. ‘முகத்திரை அணிந்த பெண்களே ஒழுக்கமானவர்கள்’ என்பதாகக் கூறியதன் மூலம் முகம் மூடாத ஏனைய பெண்களை அவமதித்த அதன் ஈனச் செயலும் அவ்வாறானதுதான். முஸ்லிம் விவாக விவாகரத்துச் சட்டச் சீர்திருத்தம் தொடர்பில் கிட்டத்தட்ட ஒன்பது வருடகால இழுபறி நிலைக்கும், முன்னேற்றகரமானதும் முக்கியமானதுமான சில பரிந்துரைகள் ஏற்கப்படாமல் புறந்தள்ளப்படுவதற்கும் ஜம்மியத்துல் உலமாவின் தலையீடு மிக முக்கியமான காரணிகளில் ஒன்றாகும் என்பதைப் பலரும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். எனவே, முஸ்லிம் பெண்கள் தொடர்பில் தன்னுடைய இப்பிற்போக்கு முல்லாயிஸ நிலைப்பாடுகளின் பொருட்டு, இலங்கை முஸ்லிம் பெண் சமூகத்திடம் அகில இலங்கை ஜம்மியத்துல் உலமா பகிரங்க மன்னிப்புக் கோரவேண்டும். இலங்கையின் இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் முஸ்லிம் பெண்கள் விடயத்தில் காத்திரமான பங்களிப்பினை ஆற்றி உள்ளன எனக் கருதுகின்றீர்களா? ஒருபோதும் இல்லை. இலங்கை இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் சுமார் ஐம்பது வருடகால வரலாற்றைக் கொண்டவை. ஆனால், அவை இலங்கை முஸ்லிம் பெண்களின் வாழ்வியலில், கல்விச் சாதனைகளில், அரசியல் மற்றும் சமூகக் களப் பங்களிப்புக்களில் குறிப்பிட்டுக் கூறும்படியான எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டுவந்துவிடவில்லை. உண்மையைச் சொல்வதானால், கருத்தியல் ரீதியாக முஸ்லிம் பெண்களைக் குடும்பப் பொறுப்புக்களுக்கு மட்டும் உரியவர்களாக, சிறந்த தாய்மாராக இருந்து குழந்தைகளை வளர்த்து ஆளாக்குவோராக மட்டுமே வளர்த்தெடுத்த பெருமை இலங்கை இஸ்லாமிய இயக்கங்களையே சாரும். இலங்கையில் ஏராளம் முஸ்லிம் பெண்கள் மத்ரஸாக்கள் உள்ளன. ஆண்டுதோறும் நாடளாவிய ரீதியில் நூற்றுக்கணக்கான மவ்லவியாக்கள் வெளியாகின்றனர். இவர்களில் இஸ்லாமிய ஷரீஆ துறைகளில் கலாநிதிகளாக எத்தனை பேர் உருவாகி உள்ளனர்? அவர்களில் எத்தனை பேர் பொதுச் சமூகத்தளத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டுள்ளனர்? இலங்கையில் அதிகளவான முஸ்லிம் பெண்கள் பல்கலைக்கழகம் செல்கின்றனர். ஆனால், எத்தனை முஸ்லிம் பெண் பேராசிரியைகள், கலாநிதிகள் இதுவரை உருவாகி இருக்கிறார்கள்? தமது உயர்கல்விக் காலத்தில் பன்முகத் திறமைகளைக் காட்டிய அனேகமான முஸ்லிம் பெண்கள் திருமணமானதும் சமூகத் தளத்தில் இருந்தே காணாமல், முகவரி அற்றவர்களாகப் போய்விடுகின்றனர். ஏன் இந்த நிலை? ஒரு சமூகம் என்ற வகையில், இக்கேள்விகளுக்கான விடைகளைக் கண்டடைவது முக்கியமாகின்றது. இன்று சமூகக் களத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய முஸ்லிம் பெண் ஆளுமைகள் இஸ்லாமிய இயக்கச் சூழலுக்கு வெளியில் இருந்து சுயாதீனமான குடும்பப் பின்புலங்களில் இருந்து உருவானவர்களாகவே உள்ளனர். விதிவிலக்குகள் மிகவும் அரிது. ஜம்மியத்துல் உலமாவிலோ, இஸ்லாமிய இயக்கங்களின் உயர் பீடங்களிலோ பெண்களுக்கு அங்கத்துவமே இல்லை. அவ்வளவு ஏன், பள்ளிவாசல்களில் பெண்களுக்கு சம இடம் இல்லை. பொதுவான பள்ளிவாசலில் ஒருபுறமாகப் பெரியதொரு சுவரெழுப்பித் தனியான ஒரு கட்டிடம் பெண்களுக்கான தொழுமிடமாக ஒதுக்கப்பட்டு உள்ளது. காலி கோட்டையில் உள்ள அழகான பிரமாண்டமான பள்ளிவாசலில் கக்கூசுக்குப் பக்கத்தில் ஓர் அறை பெண்களின் தொழுகைக்காக ஒதுக்கப்பட்டு உள்ள அவலத்தைக் கண்டு எங்கள் உள்ளம் கொதித்துப் போனது. உண்மையில், நபிகளாரின் காலத்தில் இப்படிப் பெண்கள் தனிக்கட்டிடங்களில் தொழவில்லை. ஒரே பள்ளிவாசலில் தொழுதார்கள். பிற்காலத்தில் வந்த ஆணாதிக்க மனநிலையாளர்கள் கொண்டு வந்த மாற்றமே இன்று பெண்களுக்குத் தொழக்கூட சம இடமற்றுப்போகக் காரணமாயிற்று. இந்த அவல நிலையை மாற்ற இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை. மாறாக, கருத்தியல் தளத்திலும் நடைமுறை வாழ்விலும் முஸ்லிம் பெண்களை இரண்டாம் பட்சமானவர்களாக, சமூக வெளிக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாகத் தொடர்ந்தும் வைத்திருப்பதிலேயே அவை கவனம் செலுத்தி வருகின்றன. நான் இப்படியான ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைக்க வலுவான காரணங்கள் பல உள்ளன. அதாவது, இஸ்லாமிய வரலாற்றில் இஸ்லாத்தை நிலைநிறுத்துவதில் நபிகளாரின் தோழியருக்குப் பெரும் பங்கு இருந்தது. முஹம்மது நபியின் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹிவஸல்லம்) பெண்களின் சமூகப் புழங்குவெளி வெகு இயல்பான ஒன்றாக இருந்தது. அவர்களின் பன்முகமான சமூகப் பங்களிப்பு வெளிப்படையானதாகவும் இருந்தது. இந்த வரலாறுகள் நம்முடைய முஸ்லிம் இயக்கங்களில் ஆழமாகவும் விரிவாகவும் பரவலாகவும் கற்பிக்கப்படாமல்/ பிரசாரப்படுத்தப்படாமல் இருட்டடிப்புச் செய்யப்பட்டு வருவதன் சமூக விளைவையே நாம் இன்று சமகாலச் சமூகப் பரப்பில் காண்கின்றோம். இலங்கையின் எந்தவோர் இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் தலைவரும் பொதுச் சமூக மேடைகளில் தமது மனைவியை உடனழைத்துவந்து தமக்குச் சமமாக அமரவைத்த வரலாறு அறவே இல்லை எனலாம். ஆனால், அவ்வியக்கங்களின் தொண்டர் அடிப்பொடிகள் துருக்கிய அதிபர் அர்தூகான் தன் துணைவியாருடன் நின்று பொதுவெளியில் கையசைக்கும் படத்தைச் சமூக வலைதளங்களில் பகிர்ந்து தமது முற்போக்கை விளம்பரப்படுத்துவார்கள். என்னவொரு வேடிக்கை! அண்மையில், இலங்கை இஸ்லாமிய இயக்கம் ஒன்று யெமன் நாட்டு அரசியல் போராளியும் சமாதானத்துக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற சாதனையாளருமான தவக்குல் கர்மானைத் தனது பெண்கள் மத்ரஸா ஒன்றின் பட்டமளிப்பு விழாவுக்குப் பிரதம அதிதியாக அழைத்து இருந்தது. முரணகை என்னவெனில், அந்த இஸ்லாமிய இயக்கம் அப்பெண்கள் மத்ரஸாவுக்கான ‘மோட்டோ’வை – ‘சிறந்த தாய்மாரை உருவாக்குதல்’ என்று வடிவமைத்திருந்ததுதான். ஏன், ‘சிறந்த முன்னோடி முஸ்லிம் பெண் ஆளுமையை உருவாக்குதல்’ என அவர்களால் அதனை வடிவமைக்க முடியவில்லை? தாய்மை அடைந்து தன் குழந்தையைச் சிறப்பாக வளர்ப்பது மட்டும்தானா ஒரு பெண்ணின் வாழ்வின் இறுதி அடைவும் சாதனையுமாக அமையும்? அதற்கும் அப்பால் அவளால் சாதிக்க முடியாதா? இவர்களால் ஏன் உள்நாட்டில் ஒரு தவக்குல் கர்மானை, ஒரு யுஸ்ரா கன்னூஷியை இதுவரை உருவாக்க முடியாமல் போனது? இந்த இஸ்லாமிய இயக்கங்களில் பெண்கள் பிரிவுகளும் இருக்கவே செய்கின்றன. ஆனால், முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்கும் நிலையில் அவர்கள் இல்லை. இவர்களின் பெண்கள் குறித்த பிற்போக்குக் கருத்தியலை வெளிக்காட்டும் இன்னோர் உதாரணம், சுமார் ஒன்பது வருடகால அல்லாட்டத்தின் பின்னர் அண்மையில் கலந்துரையாடலுக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட முஸ்லிம் விவாக – விவாகரத்துச் சட்டச் சீர்திருத்தப் பரிந்துரைகளில், பெண் காதி நியமனம் என்ற விடயத்தில், அதனை ஆதரித்து உஸ்தாத் மன்சூர் அவர்களைத் தவிர வேறு எந்த ஓர் இஸ்லாமிய இயக்கத் தலைவரும் பகிரங்கமாகவும் அழுத்தமாகவும் கருத்துரைக்கவில்லை என்பதைச் சுட்டிக் காட்டலாம். இத்தகைய பாரபட்சநிலை நிச்சயம் மாற்றப்பட வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், கடந்த ஐம்பது வருட காலத்தில் இலங்கை இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் இலங்கை முஸ்லிம் பெண்களின் சமூக வகிபாகத்தை மேம்படுத்துவதில் படுதோல்வி அடைந்துள்ளன என்று மிக அழுத்தமாகக் கூறுவதில் எனக்கு எந்தவிதமான தயக்கங்களும் இல்லை. இது குறித்து அவை தம்மைத்தாமே மீள்பரிசீலனைக்கு உட்படுத்திக் கொள்வது காலத்தின் இன்றியமையாத் தேவையாகும். முஸ்லிம் பெண்கள் அதிகம் பேர் பல்கலைக்கழகம் செல்கின்றார்கள் என்கிறீர்கள். அப்படியாயின், சமூகத்தில் அவர்களின் வகிபாகம் மேம்பட்டு இருக்கிறதா? இக்கேள்விக்கான பதிலை மேலே உள்ள ஒரு கேள்வியில் ஓரளவு சொல்லி இருப்பதாகவே நம்புகின்றேன். இன்னும் சற்று விரிவாகச் சொல்வதானால், இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தில் பெண்களின் சமூக வகிபாகம் இன்னும் மேம்பட வேண்டிய தேவை உள்ளது என்பதே உண்மை. தமக்கான இடத்தை யாராவது தங்கத் தட்டில் வைத்துக் கொண்டு வந்து தருவார்கள் என்ற போலியான நம்பிக்கையில் காலம் தள்ளுவதால் நிலைமை ஒருபோதும் மாறாது என்ற புரிதலும் விழிப்புணர்வும் பெண்களுக்கே வராதவரை காத்திரமான சமூக மாற்றம் வருவது இன்னுமின்னும் காலதாமதமாகும். உண்மையில் தத்தமது சுயம் பற்றிய பிரக்ஞை உணர்வும் விழிப்புணர்வும் பெண்கள் மத்தியில் பரவலாக வேண்டிய தேவை உள்ளது. இன்னொரு வகையில் சொல்வதானால், இஸ்லாமிய மார்க்கத்தின் பெயரால் எதைச் சொன்னாலும் பயபக்தியோடு மறுகேள்வியோ ஆய்வோ இன்றி அப்படியே நம்பிப் பின்பற்றும் மடத்தனத்தில் இருந்து பெண்கள் முதலில் மீளவேண்டும். ஆழ்ந்த/ பரந்த சமய மற்றும் பிறதுறை சார்ந்த வாசிப்பும் தேடலும் சிந்தனையுமே அகஞ்சார்ந்த ஆளுமையைச் செப்பனிட்டு வளர்க்கும். அப்படி இல்லாதபட்சத்தில் சுயசிந்தனையற்ற வெறும் கிளிப்பிள்ளைகளாகவும், பொம்மைகளாகவுமே தொடர்ந்தும் வாழ வேண்டி இருக்கும். உதாரணத்துக்கு சமூகவலைதளங்களையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். முஸ்லிம் பெண்களில் அனேகருக்கு சொந்தப் பெயரில்லை. ஒன்றில் இன்னாருடைய மகள், அல்லது இன்னாரின் தாய் என்ற அடைமொழிக்குள் அவர்களில் அனேகர் மறைந்துதான் இருக்கிறார்கள். தமக்கென்று ஒரு முகம் இருந்தும் அதனைக் காட்டும் துணிவு அவர்களிடம் அறவே இல்லை. பொதுவெளியில் ஒரு கருத்தை வெளிப்படையாக எழுதவே பெரும் தயக்கமும் மனத்தடையும் அவர்களுக்கு இருக்கின்றன. இந்தளவு தன்னம்பிக்கையோ சமூகத்தை எதிர்கொள்ளும் துணிவோ அற்றவர்களாக முஸ்லிம் பெண்கள் இருப்பதற்கான சமூகக் காரணங்களை பெண்களும் இனங்கண்டு களைய முன்வர வேண்டும். எந்தவித சுயபிரக்ஞை உணர்வும் விழிப்புணர்வும் அற்ற நிலையில், ஆணாதிக்கக் கருத்துநிலைகளையே பெண்களும் காவித்திரிவதும் பரப்புவதும் நிச்சயம் அவமானகரமானது என்பதை அவர்கள் உணரவேண்டும். குடும்பக் கடமைகளுக்கு அப்பால் தமக்கென்றும் நியாயமான விருப்பு வெறுப்புகள், கருத்துவெளிப்பாடுகள், ஆரோக்கியமான பொழுதுபோக்குகள், வாசிப்பு – தேடல் – கலந்துரையாடல் இன்னபிற அம்சங்களுக்கான ‘வெளி’யினைப் பயன்படுத்துவதும் பெற்றுக்கொள்வதும் இயல்பான அடிப்படை மனித உரிமை என்ற விழிப்புணர்வு பெண்களுக்கு அவசியம். இவற்றை எல்லாம் பேசுவதாலோ, அடையப் பெறுவதாலோ குடும்பக் கட்டமைப்பு உடையப் போவதில்லை; அப்படி உடையவேண்டிய தேவையும் இல்லை என்ற அடிப்படை நம்பிக்கையும், அப்படியான போலிப் பயமுறுத்தல்கள், மூளைச்சலவைகளில் இருந்து மீள்வதற்கான புத்திக்கூர்மையும் பெண்களுக்கு இன்றியமையாதவை. இவ்விழிப்புணர்வினைச் சமூகமயப்படுத்துவது காலத்தின் இன்றியமையாத தேவையாக உள்ளது. ஆக, அடுத்தவர் நமக்கான களங்களை, வெளிகளை உருவாக்கித் தரும்வரை காத்துக்கொண்டு இருக்காமல், பெண்கள் தமது அறிவையும் ஆற்றல்களையும் மேம்படுத்திக் கொண்டு, அவற்றைச் சமூகமயப்படுத்துவதற்கான வெளியைத் தாமே கட்டமைத்துக்கொள்ள முன்வர வேண்டும். தம்மைச் சுற்றி இருப்போரையும், குறிப்பாக கணவர் உள்ளிட்ட குடும்ப உறவுகளை அதற்கமைவான மனச்சாய்வுடையோராக மாற்றும் முயற்சியில் அயராது ஈடுபடுதல் வேண்டும். தொடர்ச்சியான சுமுகமான உரையாடல் இதனைச் சாத்தியப்படுத்தும் சக்திவாய்ந்த வழிமுறையாக அமையமுடியும் என்றே நம்புகின்றேன். அப்படியானால் மார்க்கம் எப்படியாகப் பெண்ணைப் பார்க்கின்றது ? பொதுவாக, எல்லாச் சமயங்களும் பெண்களை இரண்டாம் பட்சமாகவே கருதுகிறது/நடத்துகிறது என்ற பொதுவான குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் இக்கேள்வியை எழுப்பி உள்ளீர்கள் எனக் எண்ணுகிறேன். இஸ்லாமிய மார்க்கம் குறித்துப் பிரத்தியேகமாகத்தான் இக்கேள்வியை முன்வைக்கின்றீர்கள் எனில், உங்கள் கேள்வியில் ஒரு சிறிய மாற்றத்தை நான் கோருவேன். அதாவது, ‘இஸ்லாம் எப்படி மனிதரைப் பார்க்கிறது?’ என்று கேட்பதே மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும் என்பது என் நிலைப்பாடு. காரணம், அல்குர்ஆன், பெரும்பாலும் ‘ யா அய்யுஹன்னாஸ்!’ – மனிதர்களே! என்றும், ‘யா அய்யுஹல்லதீன ஆமனூ!’ – விசுவாசம் கொண்டவர்களே!’ என்றும் விளித்து, இருபாலாருக்கும் பொதுவாகவே உபதேசங்களை, வழிகாட்டல்களை முன்வைக்கிறது. இஸ்லாம், ‘ஆணோ பெண்ணோ, நீங்கள் ஒருவர் மற்றவரில் உள்ளவர்தாம்’ என்றும், கணவன் – மனைவி உறவைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, ‘நீங்கள் அவர்களுக்கு ஆடையாகவும், அவர்கள் உங்களுக்கு ஆடையாகவும் இருக்கிறீர்கள்’ என்ற பிரயோகத்தின் மூலமும் சமத்துவத்தையே வலியுறுத்துகிறது. முஹம்மது நபிகளாரின் காலத்தில் ஆண்களும் பெண்களும் ஒன்றாகப் பள்ளிவாசலுக்குச் செல்வோராக, கலந்துரையாடல்களில்/ சமூக விவகாரங்களில் பங்கேற்பவர்களாக, ஏன் போர்க்களங்களில்கூட சரிக்குச் சரியாக நிற்கக்கூடியவர்களாக இருந்துள்ளார்கள். துயரம் என்னவெனில், பிற்காலத்தில் இஸ்லாத்தின் பெயரால் மேற்கொள்ளப்பட்ட திரிபுபடுத்தல்களும் ஆணாதிக்க மனோநிலைக் கூறுகளின் உள்வாங்கல்களும் முஸ்லிம் பெண்களைச் சமூகக் களத்தில் இருந்து புறமொதுக்குவதற்குக் காரணங்களாக அமைந்துவிட்டன. முஸ்லிம் சமூகத்தின் இந்த வங்குரோத்து நிலையால் இஸ்லாத்தின் மானம் விலைபோகிறது, அவ்வளவுதான். தலிபான்கள் பெண்களைக் கையாண்டது போல அல்லது ஐ. எஸ். அமைப்பு பெண்களைக் கையாண்டது போல அல்லது போகோஹராம் அமைப்பு கையாள்வது போல பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மஜ்லிசும் பெண்களைக் கையாள முனைகிறது என்ற குற்றச்சாட்டு உண்டு. இது தொடர்பாக உங்கள் நிலைப்பாடு என்ன ? பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மஜ்லிஸ்கள் முஸ்லிம் பெண்களை நடத்தும் விதம் குறித்த அண்மைக்கால சர்ச்சைகளின் அடியாய் இக்கேள்வியை எழுப்பி உள்ளீர்கள் என நினைக்கின்றேன். முதலில் இந்த ஒப்பீடு அடிப்படையில் தவறான ஒன்றாகும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட விழைகின்றேன். ஏலவே சொன்னது போல பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மஜ்லிஸ் என்பது ஓர் அதிகார அமைப்பல்ல. அதனிடம் ஆயுதங்களோ பணபலமோ அதிகார பலமோ இல்லை. பொதுமக்களின் நன்கொடை நிதியில் இயங்கும் ஒரு சாதாரண மாணவர் அமைப்பு. பல்கலைக்கழகத்துக்கு வெளியில் உள்ள முஸ்லிம் சமூகத்தில் இருந்து தேர்வு செய்யப்பட்ட ஒரு சிறு குழுவினரின் அமைப்பு. பெண்கள் தொடர்பில் இஸ்லாத்தின் பெயரால் கட்டமைக்கப்பட்டுப் போஷிக்கப்பட்டு வரும் முஸ்லிம் பொதுச் சமூகத்தின் மனநிலையையும் நிலைப்பாட்டையுமே அந்த அமைப்பைச் சார்ந்தோரும் தம்மளவில் பிரதிபலிக்கின்றனர். சுரைக்காய் விதையைத் தூவினால் அவரையா முளைக்கும்? ஆகவே, சமூகத்தளத்தில், குறிப்பாக குடும்பங்களில் ஆண் – பெண் சமத்துவம், உரிமைகள் தொடர்பில் சாதகமான மனநிலையும் காத்திரமான நிலைப்பாடும் கட்டியெழுப்பப்படும் வரையில் இந்நிலை மாறாது. வீட்டில் இருந்தும் பள்ளிக்கூடங்களில் இருந்தும் இது முன்னெடுக்கப்படல் வேண்டும். ஆண்கள் பாடசாலை, மகளிர் பாடசாலை என்ற பிரிப்புமுறையைப் படிப்படியாக நீக்கிவிட்டு, கலவன் பாடசாலை முறைமை ஊக்குவிக்கப் படுவதோடு, நெறிப்படுத்தப்பட்ட முறையில் பாலியல் கல்வி வழங்கப்படுமிடத்து சாதகமான மனநிலை மாற்றத்தை, நடத்தைக் கோலத்தை நிச்சயமாகக் கட்டியெழுப்பலாம் என நம்புகின்றேன். பெண்கள் தொடர்பாக இறுக்கமான கட்டுப்பாடுகளை வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய மார்க்கத்துக்குள் நின்று கொண்டு பெண்ணியம் பேசுவது சாத்தியமானதொன்றா? ஆம் என்றால் எப்படியாக ? இதற்கான விடை ஓரளவுக்கு ஏற்கெனவே அளிக்கப்பட்டு விட்டதாகவே நினைக்கிறேன். என்னைக் கேட்டால், ஒரு வெறும் ஜடமாகக் கருதப்பட்டு உயிரோடு புதைக்கப்பட்ட பெண்ணுக்கு கல்வி கற்கும் உரிமை, சொத்துரிமை, கருத்துரிமை, கணவனைத் தேர்வு செய்யும் உரிமை, விவாகரத்து-மறுமண உரிமை என்பவற்றை எல்லாம் 1400 வருடங்களுக்கு முன்னரே வழங்கிய முஹம்மது ஸல்லல்லாஹு அலைஹிவஸல்லம் அவர்கள்தாம் வரலாற்றில் முதலாவது பெண்ணியவாதி என்று சொல்வேன். ஃபர்தாவுடைய ஆடையோடு பெண்ணியம் பேசுவதும் பெண்ணியச் செயற்பாட்டாளராக இருப்பதும் சாத்தியமானதா என்ற உங்கள் கேள்விக்கான என் சுருக்கமான பதில், ‘ஆம். நானே அதற்குச் சான்றாக இருக்கிறேன்’, என்பதுதான். பொதுவெளியில் நான் உங்கள் எழுத்துக்களை அல்லது கருத்துக்களை அவதானித்தவகையில் உங்களுடனான விவாதங்கள் உச்சநிலையை அடையும்பொழுது மார்க்க சிந்தனைகளுக்குள் உங்கள் கருத்துக்களை சுருக்குவது எதற்காக ? ஹாஹாஹா… உங்கள் புரிதலின் கோணத்தில் நிகழ்ந்துவிட்ட சிறு தவறு என்றே இதைக் குறிப்பிட விழைகின்றேன். பொதுவெளியில் ஏற்படும் குறித்த சர்ச்சைகளின் அடிச்சரடு, இஸ்லாமிய மார்க்கத்தின் பெயரால் அமைந்த பிற்போக்குத்தனங்களும், பெண்ணொடுக்குமுறையும் என்ற அடிப்படையில், அதற்கு மார்க்கத்தின் அடிப்படைகளையே கருவியாகக் கொண்டு எதிர்கொள்வது எவ்விதம் ‘சுருக்கமாக’ அல்லது ‘ஒடுங்குதலாக’ அமைய முடியும்? நோய்க்கு உரிய மருந்தைத்தானே கொடுக்க முடியும்? எதன் பொருட்டு அல்லது எதன் பெயரால் சர்ச்சையும் விவாதங்களும் மேலெழுந்தனவோ, அதனை வலுவாகப் பற்றி முன்னிறுத்தி, என் தரப்பை வலிமைப்படுத்துவது தானே அறிவுடைமை? யார் என்ன சொன்னாலும், அடிப்படையில் நான் ஒரு முஸ்லிம் பெண். என் மார்க்கத்தை நான் மிக ஆழமாக நேசிக்கிறேன், அதன் நிலைப்பாடுகள் சரியானவை, நியாயமானவை என்று உறுதியாக நம்புகின்றேன். ஆக, நான் சரியென நம்புவதை முன்வைத்துத்தான் நான் பேசமுடியும், இல்லையா? வஹாபிஸத்தின் வழியாக வந்த அடிப்படை வாதத்தை நீங்கள் எப்படியாகப் பார்க்கின்றீர்கள்? இது இலங்கை போன்ற தெற்காசிய நாடுகளில் உச்சம் பெறுவதற்கான அகத்தூண்டல்கள்தான் என்ன ? இலங்கையைப் பொருத்தவரையில் வஹ்ஹாபிஸம் 1948 களிலேயே வந்துட்டது. என்றாலும், அக்காலத்தில் பெருமளவு செல்வாக்குப் பெறவில்லை. காலத்துக்குக் காலம் வெவ்வேறான சிந்தனைப் போக்குகள், சீர்திருத்த அமைப்புகள் தோற்றம் பெறுவது உலக வழமைதான். ஆசிய நாடுகளில் வஹ்ஹாபிஸம் பரவலடைவதில் சவூதியும் அமெரிக்காவும் வழங்கிய நிதியுதவிகள் முக்கிய பங்கு வகித்தன எனலாம். எளிமையாகச் சொல்வதானால், உலகமயமாதலும் தொடர்பாடல் தொழினுட்ப வளர்ச்சியும் இதன் பரவலுக்கு முக்கிய கருவிகளாக அமைந்தன. என்றாலும், உலக முஸ்லிம் சனத்தொகையில் வஹ்ஹாபிய சிந்தனை சிறுபான்மையினரையே உள்ளீர்த்துள்ளது எனலாம். இலங்கை போன்ற நாடுகளில் வஹ்ஹாபிஸம் உச்சம் பெறவில்லை. சிலவேளை, ஈஸ்டர் குண்டுத் தாக்குதலை வைத்து நீங்கள் அது இங்கே உச்சம் பெற்றிருப்பதாகக் கருதுவதாக இருந்தால், அது சரியான அவதானம் அல்ல என்றே நான் கூறுவேன். காரணம், இதுபோன்ற அடிப்படைவாதிகள் எல்லாச் சமூகங்களிலும் சமயங்களிலும் சொற்பமானவர்களாகவே இருந்து வருகின்றனர். அதற்காக, இலங்கை போன்ற நாடுகளில் வஹ்ஹாபிஸத்தின் தாக்கம் அறவே இல்லை என்று சொல்லிவிடவும் முடியாது. வஹ்ஹாபிஸத்தின் வருகையால் பரப்பப்பட்ட மதத்தூய்மைவாதம் முஸ்லிம் சமூகத்தின் எளிய இயல்பு வாழ்வினை சீர்குலைப்பதில் அல்லது புரட்டிப் போடுவதில் பெரும் பங்கு வகித்து இருப்பதை நாம் நிச்சயம் கவனம் கொள்ளவேண்டும். உதாரணமாகச் சொல்வதானால்,, சமயத் தூய்மையாக்கம் என்ற பெயரில் பாரம்பரியமான, வரலாற்றுப் பழமை வாய்ந்த ஸியாரங்களை – முன்னோர்களின்/சமயப் பெரியோர்களின் மண்ணறைகளை இடித்துத் தள்ளி அழிக்கும் அவர்களின் நாசகார வேலையால், முஸ்லிம் மக்களின் பூர்வீக வாழ்வுக்கான சாட்சியாக இருந்த வரலாற்றுத் தடங்கள், தொல்சான்றுகள் முட்டாள்தனமாக அழிக்கப்பட்டன. நாம் வரலாறு அற்ற குடிகளாக மாற இவர்களே வழியமைப்பவர்களாக இருந்தார்கள். மேலும், ஊர்மக்கள் பேதங்கள்/ ஏற்றத்தாழ்வுகள் அற்று வீடுகளிலும் பள்ளிவாசல்களிலும் ஒன்றுகூடி உணவுசமைத்து, இனிய அரபுப் பாடல்களைப் பாடி, சமைத்த உணவை எல்லோருமாக/எல்லோருக்குமாகப் பகிர்ந்துண்ணும் பாரம்பரிய வழமைகள் முஸ்லிம் சமூகத்தில் நிலவின. மவ்லூது, கந்தூரி என்ற பெயர்களில் இந்த எளிய மக்கள் கொண்டாட்டங்கள் அமைந்திருந்தன. இவை வழிகேடு என்ற பெயரில் இவர்களால் இல்லாதொழிக்கப்பட்டன. இதனால், மக்கள் ஒரு சமூகமாகக் கூடிக் கலந்து மகிழும், தமது அன்றாட வாழ்வின் இறுக்கங்களைத் தளர்த்துமுகமாக வாய்விட்டு இறைதுதிகூறும், நபிகளாரை வாழ்த்தும் பாடல்களாகப் பாடும் மரபு வேரறுக்கப்பட்டது. சர்ச்சைக்குரிய வரிகள் அப்பாடல்களில் இருக்குமாயின், அவற்றை மட்டும் நீக்கி ஒரு மறுசீரமைப்பை மேற்கொள்ளாமல், முற்றாக அவற்றைப் புறமொதுக்கியதன் மூலம் மிக இறுக்கமான மனக்கட்டமைப்புடைய மக்கள் கூட்டமொன்று உருவாகவும், இயல்பான சமூக ஊடாட்டம் பாதிக்கப்படவும் இவர்கள் காரணமானார்கள். அதுமட்டுமல்ல. இசை ஹராம், கலைகள் ஹறாம் என்று எதற்கெடுத்தாலும் ஹறாம் – தடுக்கப்பட்டது, பித்அத் – வழிகேடு என்று பட்டியல்படுத்தி அதனைத் தீவிரமாகப் பரப்புரையும் செய்து வந்தமையால், மெல்லுணர்வுகளைப் பறிகொடுத்த, ரசனை உணர்வு மழுங்கிப் போன, கலைகளில் இருந்து தூரமாகிப்போன, மிக இறுக்கமான மன அமைப்புடைய ஒரு மக்கள் சமூகத்தின் உருவாக்கத்துக்கு இவர்கள் காரணமாகி விட்டார்கள். இன்றும்கூட இசை ஹராம் என்ற ஒற்றைத்தன்மையான – தட்டையான ஃபத்வாக்களால் மக்கள் வெளிப்படையாக ஒரு பாடலை ரசிப்பதையும் தவறாகக் கருதி, ஒருவகைக் குற்றவுணர்வுணர்வுடனே அதனை ரசிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். எனவே, பிற சமூகங்களில் இருந்து முஸ்லிம் சமூகம் தனிமைப்பட்டுப் போவதற்கும், அவர்கள் இயல்பான வாழ்வொழுங்குக்கு அப்பாற்பட்ட ரசனை உணர்வற்ற ஏலியன்களாகச் சக சமூகத்தவர்களால் அடையாளப்படுத்தப்படவும் புரிந்துகொள்ளப்படவும் வஹ்ஹாபியக் கருத்துநிலையின் தாக்கம் பெரிதும் காரணமாயிற்று என்றால், அது மிகையில்லை. என்னைக் கேட்டால், மற்றமைகளை மதிக்கத் தெரியாத, பன்மைத்துவமான கருத்துப் போக்குகளை ஆதரிக்காத, மிகக் கட்டிறுக்கமான ஒற்றைத் தன்மை உடையது வஹ்ஹாபிஸம். எனவே, சாதாரண எளிய மக்களின் இயல்பான இனிய வாழ்வைச் சீர்குலைக்கும் வகையில், நம் சமூகத்தைப் பீடித்த ஒரு புற்றுநோயாகவே வஹாபிஸத்தை நான் கருதுகின்றேன். இது என் தனிப்பட்ட ஆணித்தரமான கருத்தாகும். மனித நாகரிகத்தின் விளைவாக மானங்காக்க உருவாக்கப்பட்ட ஆடையானது, மதம் கலாசாரம் என்ற பெயரில் அடையாளப்படுத்தப்படுவதும் அதனை முக்கியமாக பெண்களை அணியுமாறு வற்புறுத்தப்படுவதும் எதற்காக ? பொதுவாக, ஆடை அணிதலை மனித நாகரிகத்தின் ஒரு வளர்ச்சிப் படிநிலையாகவே நாம் நோக்குகின்றோம். மனிதர்கள் அனைவரும் ஒருபடித்தான மன அமைப்புக் கொண்டவர்கள் அல்லர். நாம் மற்றவரில் இருந்து தனித்துவமானவர்களாய் இருத்தல் வேண்டும் என்ற மனிதக் கூறுணர்வு இயல்பானது. அந்த வகையில், ஒவ்வொரு சமூகக் குழுமமும் தமக்கேற்ற ஆடை முறைமைகளைத் தேர்வு செய்துள்ளது. அவை கால மாற்றத்துக்கு அமைவாக மாறியும் வருகின்றன. குறிப்பாக, பல்வேறு நெருக்கடிகளுக்கும் ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் உட்படும் சிறுபான்மைச் சமூகங்கள், விளிம்புநிலைச் சமூகங்களுக்குத் தத்தமது தனித்துவ சமூக, கலாசார, பாரம்பரிய அடையாளக் கூறுகளைத் தற்காத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பதற்றமும் கரிசனையும் ஒப்பீட்டளவில் சற்று மிகைத்துக் காணப்படுவது உலக இயற்கை. இதனை அடக்குமுறைகளுக்கோ, பெரும்பான்மைவாதத்துக்கோ எதிரான ஓர் எதிருணர்வு அல்லது பதிலுணர்வு என்று சுட்டுவதும் சிலபோது சரியாக இருக்கலாம். முஸ்லிம் சமூகம் என்று மட்டுமில்லை. பொதுவாக நம்முடைய ஆசிய நாட்டுச் சமூகங்களில் பெண்களே கலாசாரக் காவிகளாக, இனத்துவ அடையாளக் காவிகளாக, ஒழுக்கத்தின் அளவுகோல்களாகக் கருதப்பட்டும் நடத்தப்பட்டும் வருகின்றனர். சரி, பிழைக்கு அப்பால் இதுவே நம் கண் முன் உள்ள யதார்த்தம். மனித நாகரிகம் மேம்பட்டுள்ளதாக நம்பும் ஒரு காலகட்டத்தில், ஒருவரின் இயல்பான விருப்பத்துக்கு மாறான வற்புறுத்தல் என்பது நிச்சயம் வன்முறையாகவும் அத்துமீறலாகவும் அநாகரிகமாகவுமே கருதப்படல் வேண்டும். அந்தவகையில், ஒரு பெண்ணிடம் இன்ன ஆடையைத்தான் அணிதல் வேண்டும் என வற்புறுத்துவது எப்படி வன்முறையோ, அதேபோல இன்ன ஆடையை அணியக் கூடாது என்று வற்புறுத்துவதும்கூட வன்முறைதான். இங்கு நான் ஒரு முரணகையான/ பாரபட்சமான நடைமுறையை மிகுந்த மன வருத்தத்தோடு சுட்டிக்காட்ட விழைகின்றேன். அதாவது, முஸ்லிம் பெண்ணின் ஃபர்தாவுடைய ஆடையை அவளுக்கு எதிரான அடக்குமுறையாகச் சுட்டும் மேற்குலக நாடுகளில் சில தம் நாட்டு முஸ்லிம் பெண்கள் ஃபர்தா அணியக்கூடாது என்று சட்டரீதியாகத் தடை விதித்துள்ளன. இது ஃபர்தாவை சுயதேர்வாக அணிய விழையும் பெண்களின் விருப்பத்துக்கு எதிரான அடக்குமுறையாகவும் வன்முறையாகவும் கருதப்படுவதில்லையே, ஏன்? இதற்குப் பெயர் சுதந்திரமோ மனித உரிமைபேணலோ இல்லை. அது, ஒரு குறித்த சமூகத்துக்கு எதிரான காழ்ப்புணர்வும் பகையுணர்வும் அடக்குமுறையுமே அன்றி வேறில்லை. இவ்வளவு ஏன், அனேகமான பல்கலைக்கழகப் பெண் விரிவுரையாளர்கள் தமது விரிவுரைகளுக்கு சேலை அணிந்துதான் செல்லவேண்டும் என்ற எழுதப்படாத விதி ஒன்று கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகின்றமை உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஆண்களுக்கு இத்தகைய நிர்ப்பந்தங்கள் பெரும்பாலும் இல்லை. ஆக, சுதந்திர சிந்தனையை வளர்க்கக்கூடிய, தனிமனித சுதந்திரத்தை அதிகமும் பேணத்தக்க ஒரு கேந்திர நிலையமாக இருக்க வேண்டிய பல்கலைக்கழகச் சூழலில் உள்ள கல்வியாளராகவே இருந்தாலும், பெண்கள் என்று வரும்போது இதுதான் நிலைமை என்றால், ஏனைய இடங்களைப் பற்றிச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? மறுதலையாக, மனித உரிமைக் காப்பாளர்கள் என்று மார்தட்டிக் கொள்ளும் மேலைத்தேய நாட்டு நிறுவனங்களில் குறித்த சில பணிகளுக்குப் பெண்கள் குட்டைப் பாவாடை அணிந்து வருவது கட்டாயமாக்கப் பட்டுள்ளமையையும் நாம் இதனோடு ஒப்புநோக்கலாம். ஆக, இவை வெவ்வேறு வகையில் பெண்களின் ஆடைசார் தெரிவுச் சுதந்திரத்துக்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்படும் அடக்குமுறையும் அத்துமீறலுமே ஆகும். ஒரு பெண்ணின் ஆடையைத் தனிநபரோ சமூகமோ நிறுவனமோ அரசாங்கமோ தீர்மானிக்க வேண்டிய தேவை இல்லை; அப்படித் தீர்மானிக்கவும் கூடாது. ஆடையை அணிபவரே அதனைத் தீர்மானிக்க மிகுந்த உரிமையும் தகுதியும் உடையவராகின்றார் என்பதே என்னுடைய நிலைப்பாடு. அபாயா இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதத்தின் பேராயுதம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்கின்றீர்களா? இல்லையென்றால் எவ்வாறாக? நிச்சயமாக இல்லை. காலத்துக்குக் காலம் ஏற்பட்டுவரும் சமூக மாற்றத்தின் அடியாக வந்த மாற்றங்களில் அபாயா அணியும் வழக்கமும் ஒன்றாயிற்று. இலங்கையை எடுத்துக் கொண்டால், எல்லாச் சமூகத்துப் பெண்களும் இன்று ஒரே வகையான பாரம்பரிய ஆடைகளை அணிவதில்லை. இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தினதும் அனைத்துப் பெண்களும் அபாயாவை மட்டுமே அணிவதும் இல்லை. சேலை, ஷல்வார், டெனிம் டீஷர்ட், கஃப்ட்டான் , மெக்ஸி, பாவாடை சட்டை முதலான பல்வேறு ஆடைகளையும் அணியவே செய்கின்றனர். ஒப்பீட்டளவில் கறுப்பு அபாயாக்களின் சமூகப் புழக்கமே இத்தகைய ஒரு தோற்றப்பாட்டினை ஏற்படுத்தி இருக்கக்கூடும். தனிப்பட்ட முறையில் கறுப்பு அபாயாவையும் ஒரு வண்ண ஆடையாக அணிவதை விடுத்து கறுப்பை மட்டுமே அணிவதை நான் விரும்பமாட்டேன். ஆனால், இதனை நாம் அடிப்படைவாதத்தின் அடியாக குறுக்கிப் பார்க்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. காரணம், அபாயா ஆடை ஒப்பீட்டளவில் இலகுவானதாக, வசதியானதாக அமைந்திருத்தல், தங்க நகைகள் அணியத் தேவை ஏற்படாதிருத்தல், அணிய அதிக நேரம் செலவிடத் தேவை ஏற்படாமை. குறைந்த செலவு முதலான பல்வேறு காரணங்களும் அதிகளவில் முஸ்லிம் பெண்கள் இதைத் தேர்வு செய்யக் காரணமாக இருப்பதையும் நாம் கருத்திற்கொள்ள வேண்டும். அது தவிர்த்து, அபாயா அணியாவிட்டால் தம்மை பக்தி குறைந்தவர்களாக, பேணுதல் குறைந்தவர்களாகக் கருதிவிடுவார்கள் என்ற உளவியல் சார்ந்த சமூக நிர்ப்பந்தமும் இவ்விடயத்தில் செல்வாக்குச் செலுத்தவே செய்கின்றது என்பதையும் நாம் மறுப்பதற்கில்லை. அபாயா ஆடையானது முஸ்லிம் பெண்களுக்கு எந்தவகையில் சுதந்திரத்தை அல்லது விடுதலையை வழங்குகின்றது ? சுதந்திரம் அல்லது விடுதலை உணர்வு என்பது ஓர் ஆடையால் தீர்மானிக்கப்படும் ஒன்று என நான் ஒருபோதுமே கருதவில்லை. சுதந்திரம் என்பது ஓர் உள்ளார்ந்த பிரக்ஞை உணர்வாகும். அது ஆடையின் அளவுகளாலோ வடிவங்களாலோ கட்டமைக்கப்படும் ஒன்றல்ல. முஸ்லிம் பெண்ணோ முஸ்லிம் அல்லாத பெண்ணோ, தனக்கு என்ன தேவை என்பதைத் தானே தீர்மானிக்கும் நிலையில் இருப்பதுதான் சுதந்திரமாகும். அபாயாவை அணிவதா, தேவை இல்லையா என்ற தீர்மானம் ஒரு பெண்ணின் கையில் இருப்பதே அவளின் சுதந்திரமாகும். என்னைக் கேட்டால், ஒரு பெண் சேலையோ ஷல்வாரோ அபாயாவோ, டீஷர்ட் பேன்ட்டோ எந்த ஆடையை அணிந்திருந்தாலும், பஸ்ஸில் போகும் போதோ, பொதுமக்கள் மத்தியில் புழங்கும் போதோ தாவணி விலகி விட்டதா, இடுப்பு தெரிகிறதா என்றெல்லாம் எந்தவிதப் பதற்றமும்படாமல் இயல்பாகவும் சகஜமாகவும் உணர முடிந்த மனநிலையே அவளது விடுதலையைத் தீர்மானிக்கிறது. பிறர் பொருட்டு சுயத்தை இழந்துவிடாமல், தன்னையும் தன் உடலையும் பிரக்ஞை பூர்வமாக, இயல்பாக ஏற்கக்கூடிய மனநிலை அது. உங்களுக்கும் கல்கந்தே தம்மானந்த தேரருக்கும் எப்படியாகத் தொடர்புகள் ஏற்பட்டன? பொதுவெளியில் அவரது பண்பட்ட மனிதநேயமிக்க கருத்துக்கள் அடங்கிய உரைகளை, எழுத்துக்களைக் கண்டுதான் அவர்பால் நான் ஈர்க்கப்பட்டேன். யாழ்பல்கலைக்கழகத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு பிரச்சினை தொடர்பில் சிங்கள மக்களை விளித்து அவர் ஆற்றிய உரையின் தமிழாக்கத்தைச் செய்து பொதுவெளியில் பகிர்ந்திருந்தேன். அதை அவர் கேள்வியுற்றிருந்தார். இதுபோல் அவரது கருத்துக்களைத் தொடர்ந்து அவ்வப்போது நான் தமிழில் பெயர்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அமரர் தமிழினி ஜெயக்குமரனின் சிறுகதைகளின் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பினை நானும் திரு, ஜி. ஜி. சரத் ஆனந்தவும் இணைந்து மேற்கொண்டோம். அந்த நூல் (‘அலுயம் சிஹினய’) வெளியீட்டு விழாவில் தம்மானந்த தேரர் நூலாய்வு நிகழ்த்த வருகை தந்திருந்தபோது நேரடியாகச் சந்தித்து அளவளாவும் வாய்ப்புக் கிட்டியது. பின்னர் அன்னார் பணிப்பாளராகப் பணியாற்றும் வல்பொல ராஹுல நிறுவகத்துடன் இணைந்து பணியாற்றும் நல்வாய்ப்பும் அமைந்தது. சிங்கள மொழிப் புலமை உள்ள ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளர் என்ற வகையில், அவர்களுடன் இணைந்து சிங்கள – தமிழ் – முஸ்லிம் சமூக நல்லிணக்கப் பணிகளில் என்னுடைய பங்களிப்பினை நல்குவதற்கு வாய்த்தமையை இறைகருணை என்றே கருதுகின்றேன். ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணாக இருக்கும் நிலையில், ஒரு பௌத்தத் தேரரோடு இணைந்து சமூகத்தளத்தில் பணியாற்றுவது ஆரம்பத்தில் ஒருசில விமர்சனங்களைக் கொண்டு வந்துசேர்த்தாலும், அவற்றையிட்டு நான் அவ்வளவாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. கரையோரப் பற்றைகளின் சலசலப்புக்கு அஞ்சி நதி தன் பயணத்தை நிறுத்த முடியுமா, என்ன? போர் முடிவடைந்து இவ்வளவு காலங்கள் கடந்து சென்றும் வராத நல்லிணக்க சூழல் கல்கந்தே தம்மானந்த தேரர் போன்றோரால் ஏற்படும் என்று நம்புகின்றீர்களா ? நிச்சயமாக. கல்கந்தே தம்மானந்த தேரர் பணிப்பாளராக இருந்து நடத்திவரும் வல்பொல ராஹுல நிறுவகமானது அரசினதோ பிற நிறுவனங்களினதோ நிதியால் இயங்கி வரும் ஓர் என்ஜீஓ அல்ல. சமூக நல்லிணக்கத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட தன்னார்வலர்களின் தனிப்பட்ட நன்கொடைகளால் இயங்கி வரும் ஓர் அமைப்பு. அதன் அங்கத்தவர்களின் எண்ணிக்கையும் குறைவுதான். இந்நிலையில், அதன் பணிகள் சற்று மெதுவாகவே முன்னகர்வது தவிர்க்க முடியாததாகும். தம்மானந்த தேரரின் ‘நலமுறச்செய்தல்’ எனும் சிந்தனை முறைமை நீண்ட காலத்தில் பலன் தரக்கூடிய ஓர் உறுதியான சமூக அத்திபாரத்தை எழுப்பத்தக்க ஒரு செயற்றிட்டமாகும். யுத்தமொன்றில் ஈடுபடும் இருதரப்புமே உளவியல் ரீதியாகக் காயப்படவே செய்கின்றது என்ற அடிப்படை உண்மையை நாம் முதலில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் ; தாக்கியவன் – தாக்கப்பட்டவன் ஆகிய இருவரது இதயங்களும் குறித்த வன்முறையால் பாதிக்கப்படுகிறது என்ற அடிப்படையில், இருவரது உள்ளங்களும் குணமாக்கப்பட வேண்டியது அவசியம் ; அவ்வுள்ளங்கள் மன்னிப்பினால், கருணையால், அன்பினால் நிரப்பப்பட வேண்டியது அவசியம் என்பதையே அவர் தொடர்ந்தும் வலியுறுத்தி வருகின்றார். எந்த ஒரு சமூகத்தினதும் அகவன்முறை நீக்கம் என்பது உள்ளிருந்தே முன்னெடுக்கப்படல் வேண்டும் என்பதை ஆழமாக நம்பும், அதனை முன்னிறுத்தும் அவர், ஒவ்வொரு சமூகமும் தன்னளவில் ஆழமான சுயவிமர்சனம் ஒன்றை மேற்கொள்ள, தன் தவறுகளை ஏற்றுக்கொண்டு தன்னைத்தானே மறுசீரமைத்துக்கொள்ள திறந்த உள்ளத்தோடு முன்வர வேண்டும் என்று கோருகின்றார். சமூகத்தில் பெண்கள் இரண்டாம் நிலையினராக நடத்தப்படுவதற்கும், கட்டுப்பாடுகள் என்ற பெயரில் அவர்கள் சுயமற்றவர்களாக, தெரிவுச் சுதந்திரம் அற்றவர்களாக நடத்தப்படுவதற்கும் எதிராக அவர் தொடர்ந்தும் குரல் எழுப்பி வருகின்றார். சிறுவர்களைப் பிக்குகளாக்கும் நடைமுறை பிழையானது ; அடிப்படை பௌத்த நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானது என்று போதிக்கிறார். இலங்கையில் உள்ள எல்லாச் சமூகத்தவர்களும் சக மனிதர்கள் என்ற வகையில் சம உரிமை உடையோராக வாழத்தக்க உளப்பாங்கினைக் கட்டமைப்பதில், எதிர்காலத் தலைமுறையினரிடம் இருந்து மனிதநேய சமத்துவ உணர்வை வளர்ப்பதற்கு இடையறாது முயன்று வருகின்றார். மிகப்பெரிய பிரசாரப் பின்புலங்கள் அற்ற நிலையில், எளிமையாகவும் அமைதியாகவும் ஒப்பீட்டு ரீதியில் சிறிய அளவிலும் மேற்கொள்ளப்பட்டு வரும் இம்முன்னெடுப்புகள் எடுத்த எடுப்பில் பலமற்றவை அல்லது பலனற்றவை போல வெளித்தோற்றம் தந்தாலும், இன்ஷா அல்லாஹ் களநிலையில் குறிப்பிடத்தக்க வீதத்தில் ஆழமானதும் வலிமையானதுமான அதிர்வுகளை, காத்திரமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தவே செய்யும் என்று நான் மிக உறுதியாக நம்புகின்றேன். அந்த நம்பிக்கையின் விளைவாகவே நான் தொடர்ந்தும் அவர்களோடு இணைந்து பணியாற்றி வருகின்றேன். தமிழர்களுக்கு எதிராக நடைபெற்று முடிந்த போரானது உங்களை எந்த வகையில் பாதித்திருக்கின்றது அல்லது செதுக்கியிருக்கின்றது ? இலங்கையில் இடம்பெற்ற போர் இந்நாட்டின் சகல தரப்பினரையும் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் மிக மோசமாகப் பாதித்து இருக்கிறது என்பதே உண்மை. அந்த வகையில், இனி இதுபோன்ற ஒரு யுத்தம் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்ற கூருணர்வையே என்னில் அது ஏற்படுத்தி இருக்கிறது என்பேன். அந்தக் கூருணர்வுதான், என்னிடம் உள்ள மொழியாற்றலைப் பயன்படுத்தி சமூகங்களுக்கு இடையில் பாலம் அமைக்கும், உணர்வு ரீதியாக அவர்களை ஒருங்கிணைக்கும் பணிகளில் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளராக, சமூகச் செயற்பாட்டாளராக, கல்வியாளராகத் தொடர்ந்தும் ஈடுபடுவதற்கான உந்துசக்தியை, பெரும் பொறுப்புணர்வை எனக்குள் விதைத்துள்ளது என நம்புகின்றேன். லறீனா -இலங்கை கோமகன்-பிரான்ஸ் https://naduweb.com/?p=10889
  13. சர்வதேச மனித உரிமைகள் தினம் இன்று ! இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு, மட்டக்களப்பு மனித உரிமைகள் என்றால் எல்லா மனிதர்களுக்கும் உரிய அடிப்படையிலான உரிமைகளையும், சுதந்திரங்களையும் குறிக்கின்றன. ஒரு மனிதன் அமைதியான அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு என்னவெல்லாம் தேவையோ அவற்றை மனித உரிமைகள் எனக் கருதலாம். இவற்றில் அடிப்படைத் தேவைகளான நீர், உணவு, உறைவிடம் போன்றவற்றுடன் கொலை செய்யப்படாமலும். சித்திரவதை செய்யப்படாமலும். அவமதிக்கப்படாமலும் வாழ்வதற்கான உரிமையும் இதில் உள்ளடக்கப்படுகிறது. இரண்டாம் உலக மகா யுத்தம் முடிவடைந்ததும் வெற்றி பெற்ற நாடுகள் 1945 இல் உக்ரேனில் யால்டா மாநாட்டில் கலந்து கொண்ட போது, உலக சமாதானத்தைப் பாதுகாக்க தவறிவிட்ட சர்வதேச சங்கத்தின் இடத்தில் வேறொரு புதிய அமைப்பொன்றை அமைக்க முன்வந்தன. இந்த அமைப்புத்தான் ஐக்கிய நாடுகள் சபையாகும். இது தோன்றியதிலிருந்து சர்வதேச மனித உரிமைகள் சட்டத்தின் முக்கியமான பங்கை வகித்து வருகின்றது. இதனடிப்படையில் அனைத்துலக மனித உரிமைகள் பிரகடனம் 1948 டிசம்பர் 10ம் திகதி ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபையினால் கொண்டு வரப்பட்டது. மனித உரிமைகள் உலகளாவியவை. அதாவது யாவருக்கும் கிடைப்பவை. இந்தக் கொள்கைதான் முதன் முதலில் வலியுறுத்தப்பட்டது. மனித உரிமைகள் என்ற கருத்தாக்கத்தினை சட்டபூர்வமாக்குமாறு உலகிலுள்ள எல்லா மனிதர்களுக்கும் கிடைக்கவேண்டிய உரிமைகளையும்ரூபவ் சலுகைகளையும் வரலாற்றி;ல் முதன் முறையாக இந்த ஆவணம் எழுத்து வடிவில் பதிவு செய்தது. மனித உரிமைகள் எல்லா மனிதர்களுக்கும் உரியவை என்ற சிந்தனை அரசியல் அந்தஸ்து வேறுபாடின்றி உலகமெல்லாம் பரவச் செய்ய வேண்டும் என கையெழுத்திட்ட உறுப்பு நாடுகளுக்கு வேண்டுகோள் விடு;க்கப்பட்டது. மக்களின் உள்ளார்ந்த கௌரவமும் அவர்களின் சமமான உரிமைகளும் சுதந்திரம்ரூபவ் நீதி, சமாதானம், இவற்றின் அடித்தளமாக இருக்கிறது. ஐக்கிய நாடுகள் சபை இந்தப் பிரகடனத்தை ஏற்ற போது 48 நாடுகள் உடன்பாடாக வாக்களித்தன. 8 நாடுகள் வாக்களிக்கவில்லை. மனித உரிமைகளில் நல்வாழ்க்கைக்கும், விடுதலைக்குமான உரிமைரூபவ் பேச்சுத் சுதந்திரம், எழுத்துச் சுதந்திரம் சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் போன்ற குடியுரிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகளும் அடங்கியிருக்கின்றன. அத்துடன் கலாச்சார செயற்பாடுகளி;ல் பங்கெடுத்தல்ரூபவ் வேலைக்கான உரிமை கல்விக்கான உரிமை உட்பட சமூக பொருளாதார கலாச்சார உரிமைகளும் இவற்றில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன. பொதுவான மனித உரிமைகள் பல சமயங்களில் உடன்படிக்கைகள், ஒப்பந்தங்கள், சர்வதேச சட்டங்கள். அல்லது பிற மூலங்கள் என எழுதப்பட்ட சட்டங்களால் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. தனிமனித அல்லது குழு உரிமைகளை மேம்படுத்தவும் அல்லது பாதுகாக்கவும் சடட்பூர்வமான வழிகளில் செயல்படவும் சர்வதேச மனித உரிமைகள் சட்டம் அரசாங்;கங்களுக்கு பொறுப்புக்களை அளிக்கிறன. மனித உரிமைகள் யாவருக்கும் உரியது. வெவ்வேறு நாடுகளில் மனிதர்கள் நடத்தப்படும் முறை வெவ்வேறாக இருக்கின்ற போதும் அவர்கள் எங்கு வாழ்ந்தாலும் எல்லா மக்களுக்கும் இது பொருந்தும். சில நாடுகள் மனித உரிமைகளை மதிக்கின்றன. இன்னும் சில நாடுகள் இவ்வாறு செய்யாமல் மனித உரிமைகள் மீது வெறுப்பும் அவற்றை மதிக்காமையும் காட்டுமிராண்டடித்தனமான செயல்களை உருவாக்கி மானிட இனத்தை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கி பொதுமக்களின் மிக உயர்ந்த விருப்பமான பேச்சு மற்றும் நம்பிக்கைச் சுதந்திரத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் வகையிலும் செயல்பட்டு வருகின்றன. அத்துடன் இனஞ்சார், மதஞ்சார் மற்றும் மொழிசார் சிறுபான்மையினரைச் சேர்ந்த மக்களின் உரிமைகள் சம்பந்தமாக குடியியல், மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பற்றிய சர்வதேச சமவாயத்தில் 27 ஆம் உறுப்புரையின் ஏற்பாடுகள் கூறுகிறது. சர்வதேச மனித உரிமைகள் பிரகடனத்தில் இன ரீதியான வேறுபாடுகள் காட்டப்படக்கூடாது என கூறுகிறது. இனம், பால், நிறம், போன்ற பலவற்றி;ன் அடிப்படையில் வேறுபடுத்தி நோக்குதலை இது தடைசெய்கிறது. அதாவது வேறுபடுத்தி நோக்காத கோட்பாட்டின் அடிப்படை சமத்துவக் கோட்பாடாகும். இதனைத்தான் மனித உரிமைகள் பிரகடனத்தில் முதலாவது உறுப்புரை “தகுதிகளிலும் உரிமைகளிலும் எல்லா மனிதர்களும் சமமாகவும்,சுதந்திரமாகவுமே பிறக்கிறார்கள்” என கூறுகின்றது. மனித உரிமைகள் யாவும் ஒன்றிற்கொன்று நெருக்கமானவை. ஒன்றையொன்று சார்ந்தவை. ஓர் உரிமையை மேம்படுத்துவது பிற உரிமைகளையும் மேம்படச் செய்யும். அதே போல் ஓர் உரிமையை மறுப்பது பிற உரிமைகளையும் பாதிக்கிறது. மனித உரிமைகள் என மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றவை உரிமைகளை அளிப்பது போலவே பொறுப்புக்களையும் அளிக்கின்றன. அரசுகள் இந்தப் பொறுப்புக்களையும் கடமைகளையும் மதிக்க, பாதுகாக்க, நிறைவேற்ற வேண்டியது சர்வதேச பிரகடனங்களின் பணியாகும் என கருதப்படுகிறது. மனித உரிமை மீறல்களிலிருந்து தனிமனிதனையும் குழுக்களையும் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு அரசுகளிடம்தான் இருக்கிறது. மனித உரிமைகளை எவரும் பறிக்கக்கூடாது. ஒருவன் நீதிமன்றத்தில் குற்றவாளி என தீர்ப்பளிக்கப்பட்டால் மாத்திரமே அவனது சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்படலாம். ஆக்கிரமிப்புப் போர்கள், போர் குற்றங்கள், இனப்படுகொலை உள்ளிட்ட மனித இனத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் ஆகியவை சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்திற்கு எதிரானவை. இவைதான் மனித உரிமை மீறல்களில் மிகக் கடுமையானவை. குறிப்பாக இனப்படுகொலை மிகவும் தீயது. உலகின் எல்லா மூலைகளிலும் மனிதர்கள் யாவருக்குமான உரிமைகளை மேம்படுத்தவும், மதிக்கவுமான சக்திகள் பல இருக்கின்றன. எண்ணற்ற மனித உரிமைப் பிரச்சினைகளையும் நிகழ்வுகளையும் திறம்படக் கையாள போதுமானதாக அவைகள் இல்லை என்பதுதான் பெரும் குறையாகவுள்ளது. இந்த பிரகடனத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட அடிப்படை மனித உரிமைகளை ஐக்கிய நாடுகளின் உறுப்பு நாடுகள் அனைத்தும் இசைந்து ஏற்றுள்ள நிலை நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் மனித உரிமைகளின் முக்கியத்துவத்தை வலிமையாக்கவும். வலியுறுத்தவும் செய்கிறது. அவற்றை நடைமுறைப்படுத்தவும் பராபட்சமற்ற முறையில் செயற்படுத்தவும் ஒன்றிணைவதே இன்றைய காலகட்டத்தின் தேவையாகும். ( அப்துல் அஸீஸ் - பிராந்திய இணைப்பாளர்) https://www.virakesari.lk/article/70760
  14. இலங்கையில் தென்படும் சூரிய கிரகணம்: எங்கே, எப்போது பார்க்கலாம்...? இலங்கையில் இம்மாதம் 26ஆம் திகதி நெருப்பு வளையச் சூரிய கிரகணத்தை யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ளவர்கள் முழுமையாகவும் கிளிநொச்சிக்கு தெற்குப் பக்கமாக வாழ்பவர்கள் அதன் ஒரு பகுதியைப் பார்வையிடலாம் என வானியலாளர் அனுர சி. பெரேரா தெரிவித்துள்ளார். இம்மாதம் 26ஆம் திகதி சவூதி அரேபியாவின் தம்மத்தில் முதலில் தென்படும். காலை 8 மணியளவில் தோன்றி, இந்தியப் பெருங்கடல் மற்றும் தென்னிந்தியா முழுவதும் பயணித்து வடக்கு இலங்கை வழியாகக் கடந்து செல்கிறது. இந்தக் கிரகணம் நிகழும்போது, சந்திரன் பூமியிலிருந்து சுமார் 400,000 கி.மீ தூரத்தில் இருக்கும். மணிக்கு 3,600 கி.மீ வேகத்தில் நகரும். குறித்த கிரகணத்தின் மையக் கோடு மன்னார் முதல் வக்கரை வரை இயங்குகிறது. இலங்கைக்கு மன்னார் பகுதிக்குள்ளால் நுழையும் கிரகணம் யாழ்ப்பாணத்தில் காலை 9.34 மணிக்குத் தெரியும். இது நான்கு நிமிடங்கள் மட்டுமே நீடிக்கும். 9.38 மணிக்கு முடிவடைந்துவிடும். கடந்த 2010 ஜனவரி 15 இல் கடந்த சூரிய கிரகணம் யாழ்ப்பாணத்தில் சுமார் 10 நிமிடங்கள் காணப்பட்டது. ஆனால் இந்த முறை இது 4 நிமிடங்களுக்கும் குறைவாகவே இருக்கும். சவூதி அரேபியாவில் தொடங்கும் இந்த வருடாந்த கிரகணம் வடக்கு இலங்கை மீதும், மீண்டும் இந்தியப் பெருங்கடல் வழியாக இந்தோனேசியாவுக்கும் சென்று மதியம் 12.20 மணிக்கு முடிவடைகிறது. கிளிநொச்சியில் இருப்பவர்களிற்கு கிரகணத்தின் ஒரு பகுதியையே பார்க்க முடியும். அநுராதபுரத்தில் வசிப்பவர்கள் சூரியனின் 87% சந்திரனால் மூடப்பட்டிருப்பதைக் காண்பார்கள். கொழும்பில் உள்ளவர்கள் சூரியனின் 84% மூடியிருப்பதைக் காண்பார்கள். அத்துடன், சவுதி அரேபியா, கட்டார், இந்தியா,சுமாத்ரா, போர்னியோ, குவாம் மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் ஆகிய நாடுகளில் தென்படும். ஆசியா, அவுஸ்திரேலியா மற்றும் ஆபிரிக்காவின் பிற பகுதிகளில் உள்ள ஸ்கைவொட்சர்ஸ் (Skywatchers) ஒரு பகுதி கிரகணத்தைக் காண முடியும் என தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. https://www.virakesari.lk/article/70779
  15. கடவுசீட்டு பெற பொட்டு தடையில்லை புதிய கடவுச்சீட்டுக்கான புகைப்படங்களை எடுக்கும் போது தமிழ் பெண்கள் நெற்றியில் பொட்டு வைத்திருக்கக் கூடாது என எந்த தடையும் விதிக்கப்படவில்லையெனவும் பொட்டு வைத்தவாறு புகைப்படம் எடுப்பதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளதாக சில ஊடகங்களில் வெளியாகும் செய்திகளில் உண்மையில்லையெனவும் குடிவரவு மற்றும் குடியகல்வு திணைக்களத்தின் ஊடகப் பேச்சாளரான உதவிக் கட்டுப்பாட்டாளர் (சட்டம்) பி.ஜீ.ஜீ. மிலிந்த தெரிவித்துள்ளார். இது தொடர்பாக ஊடகமொன்றுக்கு கருத்து தெரிவித்துள்ள அவர் மேலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாவது, புதிய கடவுச்சீட்டுகளுக்காக புகைப்படங்களை எடுக்கும் போது பெண்கள் நெற்றியில் பொட்டு வைத்தவாறு படம் எடுப்பதற்கு குடிவரவு குடியகல்வு திணைக்களத்தினால் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளதாக தெரிவித்தும் நான் அது தொடர்பாக குறிப்பிட்டுள்ளதாகவும் தெரிவித்து சில ஊடகங்கள் செய்திகளை வெளியிட்டுள்ளன. ஆனால் அந்த செய்திகளில் உண்மையில்லை. அவ்வாறாக பொட்டுடன் புகைப்படம் எடுப்பதற்கு எந்த தடையும் விதிக்கப்படவில்லை. ஆனால் 2015ஆம் ஆண்டு முதல் கடவுச்சீட்டுக்காக புதிய சட்டதிட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. சிவில் விமான போக்­கு­வ­ரத்து அமைப்­பா­னது புதிய கட­வுச்­சீட்டுக்கான புகைப்படம் தொடர்பான சட்டதிட்டங்களை அறிவித்துள்ளது. அதற்கு நாங்கள் கட்டுப்பட வேண்டும். அதன்படி கட­வுச்­சீட்­டி­லுள்ள படத்தில் முகத்தில் எந்­த­வி­த­மான செயற்கை அடை­யா­ளங்­களும் இருக்க கூடாது. அவ்வாறு செயற்கை அடையாளங்கள் புகைப்படங்களில் இருக்கும் போது அவர்கள் அவ்வாறான அடையாளம் இல்லாது வெளிநாடுகளுக்கு செல்லும் போது சில விமான நிலையங்களில் அசௌகரியங்களை சந்திக்க நேரிடுகின்றது. உதாரணத்திற்கு சில விமான நிலையங்களில் கடவுச்சீட்டிலுள்ள புகைப்படத்தை அடிப்படையாக கொண்டு தானியங்கி கேட்டுகள் உள்ளன. முகத்தில் மாற்றங்கள் காணப்படும் போது அவை திறக்கப்படாது இருக்கலாம். இவ்வாறான அசௌகரியங்களை தவிர்த்துக்கொள்ளும் வகையிலேயே முகங்களில் செயற்கை அடையாளங்களை தவிர்த்துக்கொள்ளுமாறு கூறப்பட்டுள்ளது.இதனைவிடுத்து நெற்றியில் பொட்டு அணியக் கூடாது என எந்த தடையும் விதிக்கப்படவில்லை. என தெரிவித்துள்ளார். -(3) http://www.samakalam.com/செய்திகள்/கடவுசீட்டு-பெற-பொட்டு-தட/
  16. சிறப்புக் கட்டுரை: ஆண்மையும் இறையாண்மையும்! மின்னம்பலம் ராஜன் குறை ஆங்கிலத்தில் மாஸ்குலினிடி (Masculinity) என்ற சொல்லுக்கும் சாவரீன்டி (Sovereignty) என்ற சொல்லுக்கும் தன்னளவில் தொடர்பு இல்லை. ஆனால், தமிழில் ஆண்மை, இறையாண்மை இரண்டுமே ஆண்மை என்ற பதத்தால் இணைந்துள்ளது, சில முக்கியமான அர்த்தங்களை உருவாக்குகிறது எனலாம். ஆண்மை என்ற கற்பிதம் ஓர் ஆணின் வீரம், செயல்படும் திறன், துணிவு, பாலுறவில் வல்லமை, சூலுற வைத்தல் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. பெண்ணிடம் கருப்பையும், சூல்கொள்ளத் தேவையான முட்டையை உருவாக்கும் ஆற்றலும் இருந்தாலும் ஆணிடமே விந்து இருப்பதால் ஆணே முக்கியமானவன் என்ற கலாச்சார கட்டுமானம் உருவாகிறது. அதனால்தான் அதிகாரத் தரகரான ஆடிட்டர் குருமூர்த்தி, பெண் தலைவரிடம் பணிந்துபோகும் அரசியல்வாதி ஓ.பன்னீர்செல்வத்திடம் நீரெல்லாம் ஆணா, அதாவது ஆண்மை உள்ளவரா என்று கேட்க முடிகிறது. இறையாண்மை என்பது ஒரு நாட்டின் அரசதிகாரத்தை குறிக்கும் சொல். ஆளும் திறன், நாட்டின் ஒற்றுமை, வலிமை, சுயேச்சை, சுதந்திரம், தன் தேர்வுகளைத் தானே மேற்கொள்ளும் வரலாற்று ஆற்றல் என்பவற்றை இறையாண்மை என்ற வார்த்தையால் குறிக்கிறோம். ஒருவரது ஆண்மையைக் கேள்வி கேட்பது எப்படி அவருக்கு பெருத்த அவமானமோ அதேபோல ஒரு தேசத்தின் எல்லை, அதன் சின்னங்களான கொடி, தேசிய கீதம், அதன் சட்டரீதியான தலைவர்கள், தூதுவர்கள், அந்த நாட்டின் சட்டத் திட்டங்கள் ஆகியவற்றை இகழ்வதோ, மீறுவதோ அவமானமாகக் கருதப்படும். அவ்விதமான மீறல்களை, குற்றங்களை தண்டிப்பதன் மூலமே இறையாண்மை என்ற கற்பிதம் நீடிக்க முடியும். இந்த இரண்டு கருதுகோள்களிலும் பிரச்சினை என்னவென்றால் அவை வலிந்து உருவாக்கப்பட்ட கருதுகோள்கள் என்பதால் எப்போதுமே பதற்றமாக இருக்கக் கூடியவை. யாராவது நம்மை அவமதிப்பார்களோ என்ற தாழ்வுணர்ச்சியில் அடாவடி செய்ய வேண்டிய தேவை கொண்டவை. வன்முறையைக் கையாள்வது அவசியமான வெளிப்பாடு என்று எண்ணக்கூடியவை. இந்த அடிப்படை பிரச்சினையைப் புரிந்துகொள்வது வல்லுறவு, என்கவுன்டர் ஆகிய இரண்டையும் சரியாக விமர்சிக்க உதவும் என நம்புகிறேன். ஆண்மை என்ற கற்பிதம் இயற்கை இனப்பெருக்கத்துக்கான மூலப்பொருட்களை இருவேறு விதமான உடல்களாக உருவாக்கியது, குறிப்பாக பாலூட்டி இனங்களில். அவ்விதமான பிரிவினை, ஒரு நுட்பமான சமநிலை பேணுவதற்காக உருவானது என்று கருதலாம். ஒற்றை செல் உயிரிகளைப் போல தன்னைத் தானே பெருக்கிக்கொள்ளும் ஆற்றல் வளர்ச்சியுற்ற உயிரினங்களுக்கு இருந்தால் அவற்றின் பெருக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதுதானே! இந்த உயிரியல் ஏற்பாடு மானுடத்தை பொறுத்தவரை பல சமிக்ஞைகள், குறிகள், மொழி ஆகியவற்றின் மூலம் ஆண், பெண் என்ற பால்நிலை கட்டுமானங்களாக மாறியது; கலாச்சாரத்தின், அரசியலின் மூலவிசையாக உள்ளது. ஆண்மை, பெண்மை என்பது உயிரியல் சார்ந்த அடையாளங்கள் அல்ல. பாலியல் அடையாளங்கள். ஆங்கிலத்தில் செக்ஸ் என்பதற்கும், ஜெண்டர் என்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு இதுதான். தமிழில் அதை பால் என்றும் பாலியல் என்றும் பிரித்துக்கூறுகிறோம். ஒரு விண்ணப்பப் படிவத்தில் ஆங்கிலத்தில் செக்ஸ் என்றும் தமிழில் பால் என்றும்தான் அடையாளம் கேட்கப்பட்டிருக்கும். ஜெண்டர் என்றோ பாலியல் என்றோ கேட்கப்பட்டிருக்காது. ஏனெனில் செக்ஸ், பால் என்பது உயிரியில் அடையாளம்; தூலமானது. ஜெண்டர், பாலியல் அடையாளம் என்பது அருவமானது; கற்பிதமானது. ஆண் என்பதும் பெண் என்பதும் உயிரியில். ஆண்மை என்பதும் பெண்மை என்பதும் கற்பிதங்கள்; சமூகக் கட்டுமானங்கள். ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்கும் இடையே பாலியல் விழைவு என்பது இன்றியமையாதது. இனப்பெருக்கத்தின் ஆதாரம். விலங்கினங்களில்கூட ஆண் ஏதாவது செய்து பெண் விலங்கை கவர்வது என்பது விளையாட்டாக இருக்கிறது. கலாச்சார வயப்பட்ட மனித இனத்திலும் பெண்களின் கடைக்கண் பார்வைக்காக ஆண்கள் ஏங்குவதும், சாகசங்கள் செய்வதும்தான் அழகும், மேன்மையுமாக இருந்தது. உள்ளத்தை வெல்லாமல் உடலைக் கொள்வது என்பது மிருகத்தினும் கீழானது. யாயும் ஞாயும் யார் ஆகியரோ? எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளீர்? யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்? செம்புலப் பெயல் நீர் போல அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந்தனவே என்ற சங்கப்பாடல் குறிப்பது போல அன்புடை நெஞ்சங்கள் கலந்தபின்னர்தான் உடல்கள் கலக்க வேண்டும் என்பதே பண்பு. அதன் மிகக் குறைந்தபட்ச வடிவம் பெண்ணின் உளப்பூர்வமான சம்மதம். பாலியல் தொழிலாளிகள் கூட மகிழ்வளிப்பதை உளப்பூர்வமாக செய்ய வகைசெய்வதாக கலாச்சாரங்கள் இருந்தன. அங்கும் வற்புறுத்தலும், வல்லுறவும் தவிர்க்கப்படுவதே மாண்பு. இதையெல்லாம் விட முக்கியமாக இன்பமென்பதே பெண்கள் விரும்பி அன்பு செய்வதுதான். வல்லுறவில் என்ன இன்பம் இருக்க முடியும் என்பதே புதிர்தான். பாலியல் வல்லுறவு காமத்தினால் நிகழ்கிறது என்பதைவிட, ஆண்மையின் பதற்றத்தால், போதாமையால் நிகழ்கிறது என்பதே சரியாக இருக்கும். பெண்ணின் சுயேச்சையான செயல்பாடு ஆணுக்கு எப்போதும் பதற்றத்தையே ஏற்படுத்தியுள்ளது. தன்னுடைய கலாச்சார மேலாதிக்கம் உயிரியல் சமத்துவத்தால் வீழ்த்தப்படுமோ என்ற ஆணின் அச்சம் ஆதிநிலையிலானது. இது பெண் வெறுப்பாக மாறி, ஓயாமல் பெண்களை இழிவு செய்யும், அடிமைப்படுத்தும் பேச்சாக மாறுகிறது. அதுவும் போதாமல் ஆகும்போது தனியாகவோ, கூட்டாகவோ பெண்ணுடலை கட்டுப்படுத்தி வல்லுறவை மேற்கொள்ள வைக்கிறது. தன்னை நிரூபிப்பதாகக் கருதும் ஆண்மை உண்மையில் கேவலப்பட்டுப் போகிறது. ஆனாலும் சமூக வெளியில் பெண்களை அச்சுறத்தவல்ல பயங்கரவாதமாக விளங்குகிறது. ஆணாதிக்க சமூகத்தின் அடிப்படை விசையாக பாலியல் வல்லுறவு விளங்குகிறது என்றால் மிகையாகாது. அவ்விதமான மீறல்களை குற்றங்களை தண்டிப்பதன் மூலமே அவ அருவமான இறையாண்மை நீடிக்க முடியும். இறையாண்மை என்ற கற்பிதம் தனி மனித அடையாளம் சார்ந்த ஆண்மைக்கே இவ்வளவு பதற்றம் என்றால் ஒரு பெரிய மக்கள் தொகுதியின் கூட்டு அடையாளமான இறையாண்மை மிகப்பெரிய பதற்றம் நிறைந்தது. அதற்கு வெளியிலிருந்து பகைவர்களால் சவால், உள்ளேயிருந்து சட்டங்களை மீறுபவர்களாலும் சவால். எனவே உள்நாட்டை கட்டுப்படுத்தி வைக்க அயல்நாடுகளை காட்டி அச்சுறுத்துவதும் அதற்குத் தேவை. இறையாண்மையின் பெரிய பலவீனம் குற்றச்செயல்களை தடுக்க இயலாமை. தன் சட்டங்களுக்கு பலரும் கட்டுப்படுவதில்லை என்பது அதை மிகவும் பலவீனமாக்குகிறது. அதை ஈடு செய்ய அது தண்டனைகளையே நம்பி இருக்கிறது. இந்த தண்டனைக்கான ஆசை என்பது சமூகத்தினுள் ஆதிக்க சக்திகள் பிறரை அடக்கி வைக்க விரும்பவதுடன் பெரும்பாலும் இணைகிறது. ஆகவே குற்றச்செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள் எளிய மக்களாக இருந்தால் சிறிய குற்றத்துக்கும் கடும் தண்டனையும், அதுவே ஆதிக்கமுள்ள ஒருவராக இருந்தால் பெரிய குற்றத்துக்கும் சிறிய தண்டனையாகவும் மாறுகிறது. அதாவது இறையாண்மை என்பது பல்வேறு ஆதிக்க சக்திகளின், குழுக்களின் தொகுப்பு என்றால் மிகையாகாது. ஆசாரம் பாபு போன்ற சக்திவாய்ந்த சாமியார்கள் தண்டிக்கப்படுவதே அதிசயம்தான் என்ற நிலையையே பார்க்கிறோம். ஆனால் தன்னுடைய தண்டிக்கும் ஆற்றலை அரசு அவ்வப்போது வெளிப்படுத்தாவிட்டால் சிவில் சமூகமும் பதற்றமடைகிறது. வீட்டுக்கு வெளியே தேங்கியுள்ள நீரை அப்புறப்படுத்தாமல், டார்டாய்ஸ் சுருளை உபயோகித்து கொசுவை விரட்டுவதுபோல குற்றங்களின் மூல காரணங்களான சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, கல்வியமைப்பின் நலிவு, முதலீட்டிய நுகர்வுக் கலாச்சாரம் உருவாக்கும் மன அவலங்கள் ஆகியவற்றையெல்லாம் குறித்து கவலைப்படாமல் போர் விமானங்களையும், பீரங்கிகளையும் வாங்கிக் குவிக்கும் அரசின் இறையாண்மை பதற்றம் மூர்க்கமான தண்டனைகள் மூலம் தன்னை காப்பாற்றிக்கொள்ள விழைகிறது. ஆண்மையின் பதற்றத்துக்கும், இறையாண்மையின் பதற்றத்துக்கும் உள்ள தொடர்பை உணராத சிவில் சமூகம் பாலியில் வல்லுறவு குற்றவாளிகளை என்கவுன்டர் என்ற பெயரில் விசாரணையின்றி கொல்வதைக் கொண்டாடுகிறது. வீட்டில் எலித்தொல்லை அதிகமானால் நச்சுப் பாம்பை வளர்க்க முடியுமா? தண்டனைகளால் குற்றங்கள் குறைந்ததாக எந்தக் காலத்திலும் ஆதாரங்கள் கிடையாது. அதற்காக தண்டனைகளே கூடாது என்பதல்ல; முறையான விசாரணைக்குப் பிறகு கிடைக்கும் தண்டனைக்கே சிறிதாவது பொருள் இருக்கும். இன்ஸ்டன்ட் காபி போல உடனடி தண்டனையை காவல்துறையே வழங்குவது பாதுகாப்பல்ல; பேராபத்து. இவற்றால் அதிகபட்சம் குற்றத்தின் தன்மை வேண்டுமானால் மாறலாம். ஆணாதிக்க சமூகத்தின் உளவியல் கட்டுமானத்தை தகர்க்காமல் பாலியல் வல்லுறவை தூக்குத் தண்டனையாலோ, சுட்டுக்கொல்வதாலோ தடுத்துவிட முடியாது என்பதுதான் கசப்பான உண்மை. ஆனால் நீதியின் நடைமுறைகளை பலிகொடுத்தால், இறையாண்மை நஞ்சுக்கு அனைவருமே பலியாக வேண்டியதுதான். என்கவுன்டர் கொலைகளை பாலியல் வல்லுறவு குற்றவாளிகளுக்கான தண்டனையாகப் பார்த்து கொண்டாடி மகிழும் சமூகம் ஆண்மையின் பிரச்சினையையும் தீர்க்கப்போவதில்லை; இறையாண்மையின் பிரச்சினையையும் தீர்க்கப்போவதில்லை. பெண்கள் வாழ்வு என்றுமே சதந்திரமும், சமத்துவமும், சகோரித்துவமும் பெறப் போவதுமில்லை. முறையான விசாரணையற்ற தண்டனைகளை தீர்வாக வரவேற்கும் பெண்களும், சிவில் சமூகமும் சட்டியில் இருந்து அடுப்புக்குள் விழுகிறார்கள் என்றுதான் சொல்ல முடியும். பெட்ரோலை ஊற்றி நெருப்பை அணைக்க முடியாது என்றும் சொல்லலாம். இறையாண்மைக்கும், ஆண்மைக்கும் உள்ள உறவு அப்படிப்பட்டது. (கட்டுரையாளர் : ராஜன் குறை கிருஷ்ணன் - பேராசிரியர், அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகம், புதுதில்லி) https://minnambalam.com/k/2019/12/09/15
  17. சாவகச்சேரி வைத்தியசாலையில், இருவர் பணியாளர்களைத் தாக்கி அடாவடி… December 8, 2019 சாவகச்சேரி ஆதார வைத்தியசாலைக்கு மருந்து கட்டுவதற்கு சென்ற இருவர் வைத்தியசாலைப் பணியாளர்களை தாக்கி காயப்படுத்தியதுடன் தளபாடங்களையும் சேதமாக்கி அடாவடியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அடாவடியில் ஈடுபட்ட இருவரும் தப்பிச் செல்ல முற்பட்ட போது, பொதுமக்களால் மடக்கிப் பிடித்து நையப்புடைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் இருவரும் சாவகச்சேரி காவற்துறையினரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர். இந்தச்சம்பவம் இன்று மாலை 6 மணியளவில் இடம்பெற்றுள்ளது. வெட்டுக்காயத்துடன் மருந்து கட்டுவதற்காக இரண்டு இளைஞர்கள் வைத்தியசாலைக்கு சென்றுள்ளனர். அவர்களுக்கு மருத்துவ பரிசோதனைக்கு பின் மருந்து கட்ட வைத்தியசாலை பணியாளர்கள் நடவடிக்கை எடுத்துக்கொண்டிருந்த போது, அவ்விளைஞர்கள் தமக்கு உடனடியாக மருந்து கட்டவில்லை என்று வைத்தியசாலை பணியாளர்களையும் தாதிய உத்தியோகத்தர்களையும் சரமாரியாக தாக்கி காயப்படுத்தியதுடன் வைத்தியசாலை தளபாடங்களையும் சேதப்படுத்தியுள்ளனர். அதுமட்டுமின்றி அங்கு கடமையிலிருந்த பாதுகாப்பு பணியாளர்களையும் இரும்பு கம்பிகளால் தாக்கிவிட்டு அங்கிருந்து தப்பிச் சென்றுள்ளனர். இதன்போது அங்கு குழுமிய அப்பகுதி இளைஞர்கள் அட்டகாசத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் இருவரையும் மடக்கி பிடித்து நையப்புடைத்து சாவகச்சேரி காவற்துறையினரிடம் ஒப்படைத்தனர். இருந்த போதும் ஒருவர் கைவிலங்கோடு காவற்துறையினரிடம் இருந்து தப்பித்து ஓடியுள்ளார். எனினும் இளைஞர்கள் மீண்டும் அந்த இளைஞரைப் பிடித்து காவற்துறையினரிடம் ஒப்படைத்தனர். கைது செய்யப்பட்ட இருவரும் வேறு வழக்குகளில் நீதிமன்றத்தால் பிடியாணை பிறப்பிக்கப்பட்டவர்கள் என்று காவற்துறையினர் தெரிவித்தனர். http://globaltamilnews.net/2019/134332/
  18. ஐ.நா.பிரே­ர­ணை­யி­லி­ருந்து அரசு வில­கி­விடும்; சர்­வ­தேச உறவில் எவ்­வித பாதிப்பும் ஏற்­ப­டாது என்கிறார் ஜி.எல்.பீரிஸ் (இரா­ஜ­துரை ஹஷான்) ஐக்­கிய நாடுகள் சபை மனித உரிமை பேர­வையில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட தீர்­மா­னங்­களின் பிர­கா­ர­மான பொறுப்புக்கூறல் கடப்­பாட்டிலிருந்து இலங்கை முழு­மை­யாக வில­கிக்கொள்ளும். எதிர்­வரும் மார்ச் கூட்­டத்­தொ­டரில் அர­சாங்­கத்தின் நிலைப்­பாடு முழு­மை­யாக இது­வா­கவே காணப்­படும் என ஸ்ரீலங்கா பொது­ஜன பெர­மு­னவின் தவி­சாளர் ஜி.எல்.பீரிஸ் தெரி­வித்தார். இது தொடர்பில் அவர் மேலும் குறிப்­பி­டு­கையில், ஐக்­கிய தேசிய கட்­சியை 2015ஆம் ஆண்டு ஆட்­சிக்கு கொண்டு வரு­வ­தற்கு உதவி புரிந்த சர்­வ­தேச அமைப்­புக்கள், மேற்­கு­லக நாடு­களை திருப்­திப்­ப­டுத்தும் வித­மா­கவே ஐக்­கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமை பேர­வையில் இலங்­கைக்கு எதி­ராக பிரே­ரணை கொண்டு வரப்­பட்­டது. இப்­பி­ரே­ர­ணை­க­ளுக்கு கடந்த அர­சாங்­கத்தில் வெளி­வி­வ­கார அமைச்சர் பதவி வகித்த முன்னாள் நிதி­ய­மைச்சர் மங்­கள சம­ர­வீர முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­ன­விற்கும், பாரா­ளு­மன்­றத்­திற்கும் அறி­விக்­காமல் பொறுப்பு கூறல் விட­யத்­திற்கு தான்­தோன்­றித்­த­ன­மாக இணக்கம் தெரி­வித்தார். ஜெனிவா மனித உரிமை பேர­வையில் இலங்கை அர­சாங்கம் பொறுப்பு கூறலை முன்­னெ­டுக்க வேண்­டிய தேவை கிடை­யாது. ஏனெனில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட பிரே­ர­ணைகள் சர்­வ­தே­சத்தில் எமது நாட்டு இறை­யாண்­மை­யினை காட்டிக் கொடுப்­ப­தா­கவே கரு­தப்­படும்.எமது நாட்­டுக்கு முற்­றிலும் மாறுப்­பட்ட வித­மா­கவே பிரே­ர­ணையின் உள்­ள­டக்­கங்கள் காணப்­ப­டு­கின்­றது. பொறுப்பு கூறல் விட­யத்­திற்கு தமிழ் தேசிய கூட்­ட­மைப்பு எவ்­வ­கையில் அழுத்­தங்­களை சர்­வ­தேச மட்­டத்தில் இருந்து பிர­யோ­கித்­தாலும் அது பய­ன­ளிக்­காது. எந்த உடன்­ப­டிக்­கை­க­ளுக்கு இணக்கம் தெரி­வித்தும் புதிய அர­சாங்கம் தோற்­று­விக்­கப்­ப­ட­வில்லை. என்­பதை அனை­வரும் புரிந்துக் கொள்ளல் அவ­சி­ய­மாகும். நிறை­வேற்­றப்­பட்ட பிரே­ர­ணை­களில் இருந்து அர­சாங்கம் விலகிக் கொள்ளும் நிலைப்­பாட்­டிலே அர­சாங்கம் உள்­ளது. மனித உரிமை பேர­வையில் பிரே­ர­ணை­யினை கொண்டு வந்த அமெ­ரிக்கா பல்­வேறு குற்­றச்­சாட்­டுக்­களை மனித உரிமை பேர­வைக்கு எதிராக முன்வைத்து விலகிக் கொண்டது.பொறுப்புக் கூறல் விடயத்தில் இருந்து அரசாங்கம் விலகிக் கொள்வதால் சர்வதேச உறவுகளில் எவ்வித பாதிப்பும் ஏற்படாது.அனைத்து நாடுகளுடனும் நல்லுறவினை தொடர்ந்து பேணுவோம் என்றார். https://www.virakesari.lk/article/70703
  19. சஹ்­ரானை சந்­தைப்­ப­டுத்த முடி­யா­தென்­பதால் முஸ்­லிம்கள் இலக்கு வைக்­கப்­ப­டு­கி­றார்கள்: ரிஷாத் பதி­யுதீன் இன்­றைய ஆட்­சி­யா­ளர்கள் பயங்­க­ர­வாதி சஹ்­ரானால் மேற்­கொள்­ளப்­பட்ட தாக்­குதல் சம்­ப­வங்­களை பெரும்­பான்மைச் சமூ­கத்தின் மத்­தியில் எடுத்­து­ரைத்தே ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் வெற்றி பெற்­றார்கள் என அகில இலங்கை மக்கள் காங்­கிரஸ் தலை­வரும், பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­ன­ரு­மான ரிஷாத் பதி­யுதீன் தெரி­வித்­துள்ளார். எதிர்­வரும் பாரா­ளு­மன்றத் தேர்­தலில் மீண்டும் சஹ்­ரானை அர­சியல் ரீதியில் சந்­தைப்­ப­டுத்த முடி­யாது என்­பதால் அவர்­க­ளுக்குப் புதிய இலக்­குகள் தேவைப்­ப­டு­கி­றது. ஆகையால் அதற்கு தன்­னையும் ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்­கி­ரஸின் தலைவர் ரவூப் ஹக்­கீ­மையும் இலக்கு வைப்­ப­தா­கவும் அவர் தெரி­வித்­துள்ளார். கொழும்பில் வெள்­ளிக்­கி­ழமை இடம்­பெற்ற வெளி­நாட்டுச் செய்­தி­யா­ளர்­க­ளு­ட­னான சந்­திப்பின்போதே அவர்­ இவ்­வாறு தெரி­வித்­துள்ளார். அவர் மேலும் கருத்துத் தெரி­விக்­கையில், எங்­களை ஆட்­சி­யா­ளர்கள் இலக்கு வைப்­பது தவ­றா­னது. நாங்கள் ஜன­நா­யக ரீதியில் மக்­களால் தெரிவு செய்­யப்­பட்ட முஸ்லிம் அர­சியல் தலை­வர்கள். நாம் எந்­த­வ­கை­யிலும் சஹ்­ரானைப் போன்­ற­வர்­க­ளல்ல. 'ஆட்­சி­யா­ளர்கள் பெரும்­பான்மை ஆத­ர­வுடன் வெற்றி பெற்­றார்கள். அவர்கள் விரும்­பி­ய­படி அமைச்­ச­ர­வையை அமைக்­கலாம். அது அவர்­களின் உரிமை. அவர்கள் எங்­க­ளையும் இலங்­கை­யர்­க­ளாகக் கருதி சமத்­து­வ­மாக நடத்­தினால் அதுவே எங்­க­ளுக்­குப்­போதும். வில்­பத்து வனத்தை நான் அழித்­த­தாக என்­மீது வீண்­பழி சுமத்­து­கி­றார்கள். எனது அதி­கா­ரத்தைத் துஷ்­பி­ர­யோகம் செய்து வில்­பத்து சர­ணா­ல­யத்தின் எந்­த­வொரு பகு­தி­யையும் நான் அழிக்­க­வில்லை. 1990ஆம் ஆண்டு இடம்­பெ­யர்ந்த முஸ்லிம் அக­திகள் தங்­க­ளது சொந்த நிலங்­களில் மீளக்­கு­டி­யே­று­வ­தற்கு 2009ஆம் ஆண்டு வாய்ப்­புக்­கி­டைத்­தது. உயிர்த்த ஞாயிறு தினத்­தன்று இடம்­பெற்ற குண்­டுத்­தாக்­கு­தல்­களை அடுத்து தோன்­றிய சூழ்­நி­லை­களில் முஸ்லிம் அமைச்­சர்­க­ளான நாம் பத­வி­களை இரா­ஜி­னாமா செய்தோம். பொலி­ஸாரும், இர­க­சியப் பொலி­ஸாரும் எனக்கும் அந்தப் பயங்­க­ர­வாதத் தாக்­கு­தல்­க­ளுக்கும் தொடர்­பி­ருக்­கி­றதா என்று கண்­ட­றிய விசா­ர­ணை­களை நடத்­தி­னார்கள். சஹ்­ரா­னுடன் எனக்குத் தொடர்­பி­ருக்­கி­றது என்று அதி­கா­ரிகள் சந்­தே­கித்தால் என்­ மீது விசா­ரணை நடத்­துங்கள் என்று வெளிப்­ப­டை­யா­கவே நான் அறி­வித்தேன். எனக்­கெ­தி­ராக முறைப்­பா­டு­களைச் செய்­வ­தற்கு இர­க­சியப் பொலிஸார் ஒரு­வார கால­ அ­வ­கா­சமும் வழங்­கினர். இது சகல ஊட­கங்­க­ளிலும் வெளி­வந்­தது. உதவிப் பொலிஸ் அத்­தி­யட்­ச­கர்கள் தலை­மை­யி­லான மூன்று விசா­ர­ணைக்­கு­ழுக்­களை பொலிஸ்மா அ­திபர் நிய­மித்தார். உத்­தி­யோ­க­பூர்வ விசா­ர­ணைகள் இறு­தியில் உயிர்த்த ஞாயி­று­தின தாக்­குதல் பயங்­க­ர­வா­தி­க­ளுக்கும், எனக்­கு­மி­டையில் எந்தத் தொடர்­பு­களும் இருந்­தி­ருக்­க­வில்லை என்று நிரூ­பித்­தன. இது­பற்றி சபா­நா­ய­க­ருக்கும் அறி­விக்­கப்­பட்­டது. புத்­த­ளத்தில் வசிக்கும் அக­திகள் ஜனா­தி­பதித் தேர்­தலில் வாக்­க­ளிப்­ப­தற்கு மன்­னா­ருக்கு பஸ்­களில் பயணம் செய்­தது குறித்து என்­மீது போலி­யான குற்­றச்­சாட்­டுக்கள் முன்­வைக்­கப்­ப­டு­கின்­றன. அவர்கள் புத்­த­ளத்தில் வாழ்ந்­தாலும் அவர்­களின் வாக்­குப்­ப­திவு மன்­னா­ரி­லேயே இருக்­கி­றது. தாங்கள் வாக்­க­ளிப்­ப­தற்கு வச­தி­யாக உகந்த முறையில் வாக்­காளர் இடாப்பில் தங்­களைப் பதிவு செய்ய நட­வ­டிக்கை எடுக்­கு­மாறு பிர­த­ம­ரி­டமும் அவர்கள் வேண்­டுகோள் விடுத்­தார்கள். இலங்கைப் போக்­கு­வ­ரத்­துச்­சபை பஸ்­களில் அந்த வாக்­கா­ளர்­களை புத்­த­ளத்­தி­லி­ருந்து மன்­னா­ருக்கு கொண்­டு­செல்ல என்னால் ஏற்­பாடு செய்­ய­மு­டி­யுமா என்று நான் நிதி­ய­மைச்­ச­ரிடம் அனு­மதி கேட்டேன். அதற்கு அனு­மதி அளிக்­கப்­பட்­டது. வட­மா­காண இடம்­பெ­யர்ந்த அக­திகள் அமைப்பும், அதே­போன்ற போக்­கு­வ­ரத்து ஏற்­பாட்டைச் செய்­வ­தற்கு அனு­மதி கேட்டு எமது அமைச்­சிடம் வேண்­டுகோள் விடுத்­தது. அந்த அமைப்பு பஸ் கட்­ட­ணங்­களைச் சேக­ரித்து எமது அமைச்சு கொடுத்­தி­ருந்த பணத்தை உகந்த முறையில் மீளச்­செ­லுத்­தி­யது. அதற்­கு­ரிய முழுச்­செ­ல­வுமே செலுத்­தப்­பட்­டு­விட்­டதால் எமது அர­சாங்­கத்­துக்கோ அல்­லது அமைச்­சுக்கோ செலுத்த வேண்­டிய கட்­ட­ணங்கள் என்று நிலு­வை­யாக எது­வு­மில்லை. இந்தப் போக்­கு­வ­ரத்து ஏற்­பாட்டைச் செய்­தி­ருக்­கா­விட்டால் 12 ஆயிரம் வாக்­கா­ளர்கள் தமது வாக்­கு­களைப் பதி­வு­செய்ய இய­லாமல் போயி­ருக்கும். தனது பிர­ஜைகள் அவர்­களின் வாக்­கு­ரி­மையைப் பயன்­ப­டுத்­து­வ­தற்கு எப்­போ­துமே உத­வ­வேண்­டி­யது அர­சாங்­கத்தின் கட­மை­யாகும். புத்­தளம் அக­திகள் விட­யத்தில் இலங்கை மக்­க­ளுக்கோ அல்­லது அர­சாங்­கத்­துக்கோ எந்­தச்­சு­மையும் இல்­லாமல் வாக்­கா­ளர்­களைப் புத்­த­ளத்­தி­லி­ருந்து மன்­னா­ருக்கு கொண்­டு­செல்­வ­தற்­கான முழுச்­செ­ல­வையும் வட­மா­காண இடம்­பெ­யர்ந்த அக­திகள் அமைப்­புடன் இணைந்து நாம் பொறுப்­பேற்றோம். நானொரு சிறு­பான்­மை­யி­னத்தின் அர­சியல் தலை­வ­ராக இருக்­கின்ற கார­ணத்­தினால்தான் என்னை இலக்­கு­வைத்து இந்தக் குற்­றச்­சாட்­டுக்கள் சுமத்­தப்­ப­டு­கின்­றன என்­பது எனக்கு மிகுந்த கவ­லை­ய­ளிக்­கின்­றது. எதிர்­வரும் பாரா­ளு­மன்றத் தேர்­த­லுக்கு முன்­ன­தாக ஒரு விரும்­பத்­த­காத சூழ்­நி­லையை ஏற்­ப­டுத்­து­வ­தற்கும் என்­னையும், எனது சமூ­கத்­தையும் பகிரங்கமாக தொல்லைகளுக்கு உள்ளாக்குகின்றார்கள். நாட்டில் இனக்கலவரத்தைத் தூண்டிவிடு வதற்கே அவர்கள் முயற்சிக்கின்றார்கள் என்பது தெளிவாகப் புலனாகின்றது. நாட்டில் புதிய ஜனாதிபதியொருவர் ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு வந்திருக்கும்போது அவர்கள் இவ்வாறு செயற்படுவது முக்கியமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியதொன்றாகும். புதிய ஜனாதிபதிக்கும், அவரது உயர்ந்த அந்தப் பதவிக்கும் அவர்கள் எந்தவொரு மதிப்பையும் கொடுக்கவில்லை என்பதே இதன் அர்த்தமாகும். இந்த ஆபத்தான போக்கு குறித்து ஜனாதிபதி கோத்தபாய ராஜபக் ்ஷ கவனத்திலெடுக்க வேண்டும் என்று அவசரமாக நான் வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன் எனவும் தெரிவித்துள்ளார். https://www.virakesari.lk/article/70706
  20. அரசியல் கைதிகள் எவரும் விடுவிக்கப்படவில்லை - அருட்தந்தை சக்திவேல் சிறைகளில் உள்ள தமிழ் அரசியல் கைதிகள் எவரும் விடுவிக்கப்படவில்லை, நாட்டில் உள்ள பல சிறைச்சாலைகளில் 89 தமிழ் அரசியல் கைதிகள் உள்ளனர் அவர்களில் எவரும் இதுவரை விடுவிக்கப்படவில்லை என அரசியல் கைதிகளை விடுப்பதற்கு தேசிய அமைப்பின் இணைப்பாளர் அருட் தந்தை ம. சக்திவேல் தெரிவித்துள்ளார்.' அநுராதபுரம் சிறைச்சாலையில் உள்ள ஏழு அரசியல் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டதாக ஊடகங்களி்ல் வெளிவந்துள்ள செய்திகள் தொடர்பில் அவரிடம் வினவிய போது அவர் இவ்வாறு தெரிவித்துள்ளார். அரசியல் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டதாக இதுவரை அரசாங்கம் கூட உத்தியோகபூர்வமாக எவ்வித அறிவித்தலையும் வெளியிடவில்லை இந்த நிலையில் சில ஊடகங்கள் எவ்வாறு இச் செய்தியை வெளியிட்டுள்ளனர் என தமக்குத் தெரியாது. எனவும், விடுவிக்கப்பட்டவர்கள் யார் என்பது பற்றியும் எவ்வித தகவல்களும் இல்லை ஆனால் சிறைச்சாலைகளில் உள்ள 89 அரசியல் கைதிகளில் நான் அறிய எவரும் இதுவரை விடுவிக்கப்படவில்லை. கடந்த 2015 ஆம் ஆண்டு சுதந்திர தினத்தன்று ஒரு அரசியல் கைதி மாத்திரம் விடுவிக்கப்பட்டார் என்றும் அதனைதவிர இன்று எவரும்விடுவிக்கப்படவி்ல்லை எனவும் அருட்தந்தை சக்திவேல் தெரிவித்துள்ளார் https://www.virakesari.lk/article/70707
  21. நியூஸிலாந்தில் குமுறத் தொடங்கியுள்ள எரிமலை ; அவசர நிலை பிரகடனம்! நியூஸிலாந்தின் வடக்கே அமைந்துள்ள 'White Island' என்ற தீவிலுள்ள எரிமலையொன்று இன்று அதிகாலை முதல் வெடித்து, குமுறத் தொடங்கியுள்ளமையினால் அப் பகுதியில் அவசர நிலை பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன் காரணமாக குறைந்தது 20 பேர் காயமடைந்துள்ளதாகவும் தெரிவித்துள்ளனர். இது குறித்து அந் நாட்டு பிரதமர் ஜசிந்த ஆர்டெர்ன், எரிமலையானது வெடித்து, குமுற ஆரம்பித்த வேளையில் 'White Island' இல் அல்லது அதனை அண்மித்த பகுதியில் 100 சுற்றுலாப் பயணிகள் இருந்துள்ளதாகவும் மேலும் பலர் கணக்கெடுக்கப்படவில்லை எனவும் தெரிவித்துள்ளார். எரிமலை வெடித்து, குமுற ஆரம்பித்த நேரத்தில் வேளையில் மேற்படி தீவில் மக்கள் இருந்துள்ளதாகவும், இதன்போது சிலர் காயமடைந்துள்ளதாகவும் 'White Island' தீவை அண்மித்த கடற்கரை நகரமான 'Whakatane' மேயர் ஜூடி டர்னர் தெரிவித்துள்ளார். இதன் பின்னர் கப்பல்கள் மற்றும் ஹெலிகொப்டர்கள் மூலமாக குறித்த தீவுக்கு சென்று பாதிக்கப்பட்ட மக்களை மீட்க்கும் நடவடிக்கை முன்னெடுக்கப்பட்டு வருவதாகவும் அவர் கூறினார். https://www.virakesari.lk/article/70702
  22. “உட்றா வண்டியை” :ஏ.வி.எம்-க்கு ரஜினி கண்டுபிடித்த வழி! மின்னம்பலம் வழக்கமாக திரைப்பட விழா மேடைகளில் பேசப்படும் சில பேச்சுக்களை முடித்துக்கொண்டு, தர்பார் திரைப்பட இசை வெளியீட்டு விழாவில், ரசிகர்களிடம் என்ன பேசவேண்டும் என்று நினைத்தாரோ அதனைப் பேசத் தொடங்கினார் ரஜினி. தன்னை விருப்பமில்லாமல் கல்லூரியில் சேர்த்ததிலிருந்து, அண்ணன் கொடுத்த எக்சாம் ஃபீஸ் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு தமிழ்நாட்டுக்கு ரயிலேறி டிக்கெட் இல்லாமல் டிக்கெட் பரிசோதகரிடம் மாட்டி, பிறகு தன்னை எப்படி நம்பிக்கையான மனிதனாக அங்கிருந்தவர்களிடம் உணர்த்தினார் என்பது வரையில் முதல் கதை முடிந்தது. “முடிக்கும் தருவாயில், என்னை யாரென்றே தெரியாமல், முன்பின் அறியாத என்னை இவன் தவறு செய்யமாட்டான் என்று அன்று தமிழ்நாட்டுக்குள் நுழையவிட்டார் அந்த டிக்கெட் பரிசோதகர்” என்று ரஜினி கூறியதைக் கேட்டு அரங்கமே அதிர்ந்தது. “நம்பிக்கை. அதுதான் அன்று என்னை வாழவைத்தது. ரஜினிகாந்த் என்ற பெயரை வைத்த பாலச்சந்தர் அவர்கள், நான்கு வருடமாக அந்தப் பெயரை யாருக்கும் கொடுக்காமல் வைத்திருந்தார். இதயத்துக்கு நெருக்கமான அந்தப் பெயரை நல்ல நடிகன் ஒருவனுக்குத்தான் வைக்கவேண்டும் என்று வைத்திருந்தார். என் மீது நம்பிக்கை வைத்து, எனக்குக் கொடுத்த அந்தப் பெயரை நான் காப்பாற்றிக்கொண்டு வருகிறேன். என்னை ஹீரோவாக வைத்துப் படமெடுத்தால் படம் லாஸ் ஆகிடும். தெருவுல தான் வந்து நிக்கணும் என எத்தனையோ பேர் சொல்லியிருந்தாலும், என் மீது நம்பிக்கை வைத்து கலைஞானம் எடுத்த படம் ஹிட் ஆனது. அவரது நம்பிக்கையும் வீண் போகல. 140 தயாரிப்பாளர்களுக்கும் மேலாக, என் மீது நம்பிக்கை வைத்து, ரஜினியை வைத்துப் படம் எடுத்தால் அது வெற்றிபெறும் என்று வைத்த நம்பிக்கை வீண் போகல. இதையெல்லாம் போல, நீங்கள் என்மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையும் வீண்போகாது” என்று ரஜினி சொல்லி முடிப்பதற்குள் ஒரு கிரிக்கெட் போட்டியின் மைதானம் மாதிரி மாறியது எழும்பூரிலுள்ள நேரு உள்விளையாட்டு அரங்கம். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு கைதட்டல் ஓய்ந்ததும் இரண்டாவது கதையை ஆரம்பித்தார் ரஜினி. “16 வயதினிலே திரைப்படம் மிக முக்கியமானபடம். அதற்கு முன்பே சில படங்களில் நான் நடித்திருந்தாலும், 16 வயதினிலே தான் என்னை பட்டித் தொட்டியெங்கும் கொண்டு போய் சேர்த்த திரைப்படம். அந்தப் படம் முடித்த சில நாட்களில் ஒரு தயாரிப்பாளர் என்னிடம் வந்தார். ஒரு படத்தில் நடிக்கவேண்டும் என்று கேட்டார். என்னிடம் கால்ஷீட் இருந்ததால் நான் சரியென்று சொல்லிவிட்டேன். சம்பளமாக பத்தாயிரம் ரூபாய் கேட்டேன். பிறகு அவர் குறைத்துப்பேச, நான் சரியென்று சொல்ல, அவர் மீண்டும் குறைக்க என்று 6000 ரூபாய் சம்பளத்தில் வந்து நின்றது. நான் சம்மதித்துவிட்டேன். டோக்கன் அட்வான்ஸ் மாதிரி 500 ரூபாய் கொடுங்க என்று கேட்டதும், ‘என்னிடம் இப்போது பணம் இல்லை. நீங்கள் ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு வந்ததும், மேக்-அப் போடுவதற்கு முன்பாக பணத்தை கொடுத்துவிடுகிறேன் என்றார். நானும் சரியென்று, ஷூட்டிங் அன்று காத்திருந்தேன். கார் வந்ததும் அதில் ஏறி ஏ.வி.எம் ஸ்டூடியோவுக்குச் சென்றேன். அங்கு ஹீரோ வந்து மேக்-அப் போடுவதாக சொன்னார்கள். சரி, அதெல்லாம் இருக்கட்டும் என் பணத்தை எப்ப தருவீங்க என்று கேட்டேன். புரொடியூசர் வரட்டும் மேக்-அப் போடுங்க என்றார்கள். இல்லை பணம் கொடுத்தால் தான் மேக்-அப் போடுவேன் என்று கூறி நான் மறுத்துவிட்டேன். சில நிமிடங்கள் கழித்து ஒரு அம்பாசிடர் கார் ஒன்று வேகமாக வந்துநின்றது. அதில் வந்த தயாரிப்பாளர், ‘என்னடா பணம் தரலைன்னா மேக்-அப் போட மாட்டியா. நாலு படம் பண்ணியிருக்க. அதுக்குள்ள உனக்கு இவ்வளவு திமிரா என்று கேட்டு அங்கிருந்து வெளியேற்றினார். திரும்ப வருவதற்கு என்னிடம் காசு கூட இல்லை. அங்கிருந்து அப்படியே நடக்கத் தொடங்கினேன். வழியெல்லாம் போஸ்டர் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அதில் ‘இது எப்படி இருக்கு?’ என்ற வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது. பஸ்ஸில் சென்றவர்கள் முதல் நடந்து சென்றவர்கள் வரை ‘பரட்டை, இது எப்டி இருக்கு?’ என்று பேசிக்கொண்டு போவதை கவனித்தேன். அன்று முடிவு செய்தேன். இதே தமிழ்சினிமாவில் வெற்றி பெற்று, இதே ரோட்டுல ஒரு விலை உயர்ந்த காரை ஓட்டிக்கொண்டு வந்து கால் மீது கால் போட்டு உட்காரல என்று சொன்னால் நான் ரஜினிகாந்த் இல்லைடா’ என்று உறுதியெடுத்தேன். அதன்பிறகு இரண்டு வருடம் கழித்து, ஏ.வி.எம். செட்டியாரிடமிருந்து இத்தாலியன் ஃபியட் காரினை, நாலேகால் லட்சம் ரூபாய்க்கு லோன் போட்டு வாங்கி வீட்டில் நிறுத்த இடமில்லை. காருக்கு டிரைவர் யாராவது பார்க்கலாமா என்றார்கள். ஃபாரீன் காருக்கு ஃபாரீன் டிரைவர் தான் வேண்டும் என்று தேடத் தொடங்கினோம். ராபின்சன் என்ற பெயரில் ஆறு அடி உயரத்தில் ஒருவர் வந்தார். யூனிஃபார்ம், பெல்ட், ஷூ எல்லாம் போட சொல்லி வேலைல சேர்த்தேன். அடுத்த நாள் காலைல ஒரு எட்டு மணிக்கு, ‘ராபின்சன் ரிப்போர்ட்டிங் சார்’ அப்டின்னு வந்து நின்னார். ‘ஓகே லெட்ஸ் கோ’ என சொல்லி போகும்போது, ‘ஃப்ரண்ட் சீட் ஆர் பேக் சீட் சார்’ என ராபின்சன் கேட்டதும், அவர் கதவைத் திறந்துவிட ஏறி உக்காந்து ‘உட்றா வண்டியை ஏவிஎம் ஸ்டூடியோவுக்கு’ன்னு சொல்லிப் போனேன். எந்த இடத்துல உன்னை நடிக்க வைக்கமுடியாது போடான்னு சொன்னாங்களோ, அதே இடத்துல வண்டியை நிறுத்தி; வண்டி மேல ஏறி உக்காந்து, 555 சிகரெட்” என்று ரஜினி சொன்னதுதான் தாமதம், பேரலையைக் கண்டதுபோல கூடியிருந்தவர்கள் கத்தத் தொடங்கிவிட்டார்கள். ஏன், ரஜினிக்கும் கூட சிரிப்பு வந்துவிட்டது. பிறகு தொடர்ந்தார். “நான் வந்ததைப் பாத்துட்டு யாரோ வந்திருக்காங்க போலன்னு எல்லாரும் வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. ஒன்னுக்கு, ரெண்டு சிகரெட்டா புடிச்சிட்டு அங்க இருந்து கிளம்பி கவிதாலயாவுக்கு பாலச்சந்தர் ஐயாவை பாக்கப்போனேன். அவர்கிட்டபோய், ‘ஐயா கார் வாங்கியிருக்கேன். நீங்க தொட்டு ஆசிர்வாதம் பண்ணனும்’ எனக் கேட்டதும் வா போகலாம்னு கிளம்பி வந்தாங்க. வந்தவங்க காரை கொஞ்சம் தான் பாத்தாங்க. ராபின்சனை தான் பாத்தாங்க. அப்பறம் அவரை உக்கார வெச்சு வண்டியை ஓட்டிக்கிட்டு போனோம். இதை ஏன் சொல்றேன்னா... அந்த ரெண்டு வருஷத்துல நான் கார் வாங்குனதுக்குக் காரணம் என் உழைப்பு, புத்திசாலித்தனம்ன்னு சொன்னா அது தப்பாகிடும். அந்த நேரத்துல எனக்குக் கிடைச்ச ரசிகர்கள், இயக்குநர்கள், தயாரிப்பாளர்கள் சரியான நேரத்துல எனக்கு கிடைச்சவங்க தான். பெரிய இடத்துக்குப் போறவங்க, என் உழைப்பால் மட்டும் இந்த இடத்துக்கு வந்தோம்னு சொன்னா அது உண்மையில்லை. எல்லாத்துக்கும் சரியான காலமும், நேரமும் அமையணும். அப்படி எல்லா நேரமும், காலமும் அமைந்து நல்ல நபர்களால் எடுக்கப்பட்ட படம். பொங்கல் அன்னைக்கு நல்ல நாள்ல ரிலீஸாகுது. எல்லாரும் தியேட்டர்ல படத்தைப் பாருங்க” என்று சொல்லி தனது நீண்ட உரையை முடித்தார் ரஜினிகாந்த். https://minnambalam.com/k/2019/12/08/27
  23. விடுதலைப் புலிகளை மீள உருவாக்க முயற்சித்தார்கள் என இருவர் கைது! மூதூர், கட்டைப்பறிச்சான் அம்மன்நகர் – 02 ஆம் பகுதியைச் சேர்ந்தஎதிர்மனசிங்கம் பிரபு மற்றும் மூக்கையா கணேஸ் ஆகிய இருவரும் நேற்று இரவில் இருந்து தொடர்புகளற்றுப் போயுள்ளனர். — கொடுக்கல் வாங்கல் விடயமொன்று தொடர்பாகச் சம்பூருக்குச் செல்வதாக நேற்று 07.12.2019 மாலை புறப்பட்ட இருவரும் குறித்த வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை என்பது இன்று காலை தெரியவந்துள்ளது. — காவல்துறை முறைப்பாடுகளை அடுத்து தேடுதல் நடவடிக்கையை முன்னெடுத்திருந்த போது அவ்விருவரும் பயங்கரவாதப்புலனாய்வுப் பிரிவினரால் நேற்று இரவு கைது செய்யப்பட்டுள்ளதாக அவர்களது குடும்பங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. — இருவரையும் கைது செய்து இன்று காலை வீடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்ற புலனாய்வுப் பிரிவினர் அவர்களைத் தாம் கைது செய்திருப்பதை உறுதிப்படுத்தியதுடன் “விடுதலைப் புலிகளை மீள உருவாக்க முயற்சித்தார்கள்“ என்ற குற்றச்சாட்டில் கைது செய்வதாகத் தெரிவித்திருப்பதாகவும் அங்கிருந்து தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் மூதூர் பிரதேசசபை உறுப்பினர் அறியத்தந்துள்ளார். http://www.battinaatham.net/description.php?art=22721
  24. இலங்கைத் தமிழர்களின் எதிர்காலம் பணயம் வைக்கப்பட்டுள்ளது - துரித நடவடிக்கை எடுக்க கோரி பிரித்தானிய தமிழர் பேரவை இந்திய பிரதமருக்கு அவசர கடிதம் இலங்கைத் தமிழர்களின் எதிர்காலம் தற்போது பணயம் வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே இந்தச்சந்தர்ப்பத்தில் தமிழ் மக்கள் சமத்துவமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் வாழ்வதற்குரிய நடவடிக்கைகளை இந்தியா உடன் எடுக்காது விட்டது எதிர்காலம் இருள்சூழந்ததாகிவிடும் என்று சுட்டிக்காட்டி பிரித்தானிய தமிழர் பேரவை இந்தியப் பிரதமர் மோடிக்கு அவசர கடிதமொன்றை அனுப்பி வைத்துள்ளது. இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையில் அண்மையில் இடம்பெற்ற கலந்துரையாடல் தொடர்பில் புலம்பெயர் தமிழர்களின் நோக்கு எனும் தலைப்பில் அனுப்பி வைக்கப்பட்ட கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளதாவது, இலங்கையின் ஜனாதிபதி தேர்தல் முடிவடைந்ததும் காலம் தாமதிக்காது அந்நாட்டு அரசாங்கத்துடன் தொடர்பு கொண்டதற்கு ஐக்கிய இராச்சியத்தில் வாழும் இலங்கை தமிழர்கள் சார்பாக பிரித்தானிய தமிழர் பேரவை மனமார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கின்றது. சமத்துவம், நீதி, சமாதானம், மரியாதை போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகளை மீழ வலியுறுத்தியதோடு நல்லினத்துக்கான வழிமுறையின் அவசியத்தையும் மற்றும் நீடிக்கக் கூடிய அரசியல் தீர்வையும் வலியுறுத்தியதற்கும் நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கின்றோம் வடக்கு ,கிழக்கு ,மற்றும் மலையகப் பகுதிகளில் ஏறத்தாழ 60,000 வீடுகளை கட்டுவது என்ற பாரிய வேலைத் திட்டத்தை முன்னெடுத்ததற்கும் மற்றும் உட்கட்டுமான மேம்படுத்தல், இணைப்புநிலை, திறன் மேம்பாடு ,கல்வி, கலாச்சார பரிமாற்றம் போன்ற அபிவிருத்தி திட்டங்களை மேற்கொண்டதற்கு தங்களது அரசுக்கு நாங்கள் கடன் பட்டிருக்கிறோம் நாங்கள் 26 மே 2019 திகதியிட்ட கடிதமொன்றை அனுப்பியிருந்தோம். அக்கடிதத்தில் குறிப்பிட்டவாறு இலங்கையில் அமைதி, ஸ்த்திரநிலை, பாதுகாப்பு, செழுமை என்பவற்றை உருவாக்கப்பட வேண்டும். அதற்காக, நாட்டின் பல்லின, பன்மொழி மற்றும் பல மதத் தன்மைகளையும் நிபந்தனையின்றி அங்கீகரிக்க வேண்டும், எந்த முன்னுரிமையோ அல்லது பாரபட்சமோ இல்லாமல் நாட்டில் வாழும் அனைத்து மக்களையும், சமூகங்களையும் சமமாக நடத்த வேண்டும், யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களை புனரமைக்கவும் மீள் அபிவிருத்தி செய்வதற்குமான முயற்சிகளை உரிய பங்குதாரர்களின் பங்களிப்புடன் முழுமையான முறையில் துரிதகதியில் மேற்கொள்ள வேண்டும், பொறுப்புக் கூறல் மற்றும் நீதி கிடைத்தலை கால தாமதமின்றி உறுதிப்படுத்த வேண்டும், உண்மையான நல்லிணக்க முன்னெடுப்புகளை மேற்கொள்ளுதல் வேண்டும், இலங்கையில் தமிழர்களின் அபிலாசைகளை திருப்திப்படுத்தக் கூடிய அர்த்தமுள்ள அதிகாரப் பகிர்வுடன் கூடிய நீண்ட கால அரசியல் தீர்வை அமுல்படுத்தல் வேண்டும் வரலாற்று ரீதியாக, இலங்கை அரசாங்கம் மேற்கூறிய நடவடிக்கைகள் எதனையும் தீவிரமாக செயல்படுத்தத் தயாராக இல்லை என்பதையே காட்டி வருகின்றது. இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு சமத்துவம், நீதி, சமாதானம், மரியாதை என்பன தொடர்ந்து மறுக்கப்பட்டு வருகின்றன. இலங்கையில் தமிழ் அடையாளத்துடன் வாழும் தமிழர்களின் எதிர்காலம் தற்போது பணயம் வைக்கப்பட்டுள்ளது. துரிதமான நடவடிக்கைகள் எடுக்காவிட்டால் அவர்களின் எதிர்காலம் மிகவும் இருள் சூழ்ந்ததாகி விடும். ஆதலினால், வரலாற்றின் இந்த தீர்க்கமான தருணத்தில், இலங்கை அரசாங்கத்துடன் உங்கள் ஈடுபாட்டினை விரிவுபடுத்தவும் ஆழப்படுத்தவும் நாங்கள் பணிவுடன் கேட்டுக் கொள்வதோடு மேலும் தாமதமில்லாமல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கோருவதோடு, அதற்கான எமது பூரண ஒத்துழைப்பினையும் வழங்க தயாராக உள்ளளோம் என்றுள்ளது. https://www.virakesari.lk/article/70662