புலம்பெயர் டூரிஸ்டுகள் பெற்றாவின் இருக்கின்ற சாறிக்கடைகளுக்கு போகாமல் யாழ்ப்பாணம் போகமாட்டினம். ஆனால் எமது சிங்கள சகோதர/சகோதரிகள் ஆடைக்கட்டுப்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ள கஷ்டப்படுவினம்.

வாங்கிவினம் ஆனால் போட மாட்டடினம்.இது நான் நேரில் கண்ட உண்மைl:

நீங்கள் என் முதலாவது கேள்விக்கான பதில்களைச் சொல்லாமல் உங்கள் வசதிக்காக இரண்டாவது கேள்விக்கு பதில் சொல்கின்றீர்கள்

சரி, யாழில் இந்தக் கலாச்சாரம் பேணும் குழு தன் முக்கிய கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டது, கசிப்பு வியாபாரத்தில் ஈடுபடுபவர்களையும், தெருவுக்கு தெரு சினிமா நடிகர்களின் பெயர்களைத் தாங்கி (தல, விஜய் குழுக்கள்) சண்டித்தனம் செய்தவர்களையும் தான். அந்த நாட்களில் (கனடா வரும் முன்)யாழ்பாணத்துக்கு பல தடவை போனவன் என்பதால் அவர்கள் பற்றி அறியக் கூடியதாக இருந்ததுடன், என் தம்பி முறையானவனும் அதில் இருந்திருந்தான்.

ஆனால், இதே குழுவின் பெயரால்தான் ஒரு திருடரை அவரின் தாய், சகோதரியின் கண் முன் அவர்கள் கதறக் கதற அடித்தே கொலை செய்த படுபாதக படுகொலை நிகழ்வும் நடந்தது. இந்தத் திரியின் குறிக்கோள் கலாச்சாரத்தினை பேணும் அமைப்பு பற்றிய விவாதத்திகுரியது இல்லை என்பதால் அவர்கள் பற்றிய என் விமர்சங்களை இத்துடன் மட்டுப் படுத்துகின்றேன்

தமிழ் மக்கள் செறிந்து வாழ்வதால் மட்டுமே யாழ்ப்பாணம் மட்டும் அன்றைய தமிழ் கலாச்சாரத்தி இறுக்கிப் பிடிக்க வேண்டுமா? புலம்பெயர் நாடுகளில் வாழும் எமக்கு மட்டும் அது விதி விலக்கா? இதைக் கேட்பதால் புலம்பெயர் மக்களும் அதே கலாச்சாரத்தினை பின்பற்ற வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. கலாச்சாரம் என்பதே தான் வாழும் சூழ்நிலைக்கும், பொருளாதார சமூக மாற்றங்களுக்கும் உள்ளாகி மாறி வரும் ஒன்று. எம்மால் இன்று புலம்பெயர் நாடுகளில் பல தேவைகளின், வசதிகளின் காரணமாக எப்படி மாற்றத்துக்குள்ளாக வேண்டி வருகின்றதோ அதே போன்று தான் யாழ் மக்களுக்கும் நிகழ்கின்றது. சுடிதாரும், ஜீன்ஸும் தமிழன் கலாச்சாரம் இல்லை என்பதற்காய் ஒரு கோவிலுக்குள் உள் நுழைய அனுமதி மறுப்பது என்பது அடிப்படை உரிமை மீறல். கோவில் என்பது ஒரு நிறுவனம் அல்ல. நிறுவனம் ஒன்று தான் சார்ந்த கடமைகளை / வர்த்தகத்தை வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்குவதற்கு தான் சரி என்று நினைத்த ஒரு dress code இனை அமுல்படுத்துவது என்பது வேறு..அதனையே மக்களின் வாழ்வாதார நம்பிக்கை சார்ந்த ஒரு கோவில் அமுல் படுத்த நினைப்பது என்பது வேறு. ஒரு வர்த்தக நிறுவனம் பிஜாமா வேண்டாம் என்றால், அதனை ஏற்காத மக்கள் நிராகரிப்பதற்கும், ஜீன்ஸ் போட்டாம் விட மாட்டார்களாம் என்று நல்லூர் கந்தனின் கோவிலை தவிர்ப்பதற்கும் சமூக, உளவியல், சமய, நம்பிக்கை சார்ந்த வேறுபாடுகள் மிக அதிகம்.

தங்களுடைய முதலாவது கேள்விக்கு நான் விடை பகராமைக்கான காரணம் நான் புலம்பெயர்ந்து வாழும் தனியாள். நான் இங்கு கோவிலுக்கு பெரும்பாலும் செல்வதில்லை. எனது தாய் சகோதரியர் தாயகத்தில் கலாச்சார உடைகளை விரும்பி அணிந்தே கோவிலுக்கு செல்கின்றனர்.

யாழ்ப்பாணம் என்ன புலம்பெயர் நாடாக இருந்தாலென்ன கோவிலுக்கென செல்லும்போது எமது கலாச்சாரங்களை பேணியே செல்ல வேண்டும். சமயம் என்பது வெறுமனே இறை நம்பிக்ககை மாத்திரமல்ல. அது கலை கலாச்சாரங்களோடு பின்னி பிணைந்தது . கோவில்கள் தமிழரது கலை கலாச்சாரங்களை பேணிப்பாதுகாக்கும் இடங்களாக விளங்குகின்றன. எனவே இது விடயத்தில் அவர்களுக்கு உரிமை உள்ளது பக்தர்கள் எவ்வகையாக உடைகள் அணிந்து வரவேண்டுமென. இஸ்லாமியர்களது மசூதிக்கு செல்லும்போதும் பெளத்தர்கள் விகாரைக்கு செல்லும்போதும் சில உடை நிபந்னைகள் உள்ளன.

தமிழர் என்பது தமிழை பேசும் கூட்டம் மாத்திரமல்ல. எமக்கென கலைகள் கலாச்சாரங்கள் இருக்கின்றன. கலை கலாச்சாரங்களை பேணாமல் தமிழ் மொழியையும் மறந்து இன்று தமிழர் என்ற குறியீட்டோடு மாத்திரம் வாழும் எமது புலம்பெயர் இளைஞர் யுவதிகளை நினைக்கும்போது மிகுந்த கவலையாக உள்ளது.