சிறு கதை - 201 / “குனிய மறுத்த மனிதன்” [வளைவில்லா முதுகெலும்பு]
ஜெர்மனியின் அமைதியான புறநகர்ப் பகுதிகளில் ஐம்பத்தைந்து, அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு இடம்பெயர்ந்த இலங்கைத் தமிழர், அரவிந்தன் குடும்பத்துடன் வசித்து வந்தார். அவர் தனது வாழ்க்கையை அங்கே மெதுவாகக் ஒவ்வொரு செங்கலாகக், தனது விடா முயற்சியாலும் மனைவியின் ஊக்கத்தாலும் கட்டியெழுப்பினார்.
இலங்கையில் போரின் நிழலில் தனது வாலிப பருவத்தை கழித்த அவர், சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு தனது தாயகத்தை விட்டு வெளியேறி, நினைவாற்றல் மற்றும் உறுதியை மட்டுமே சுமந்து ஜெர்மனி வந்தார். ஜெர்மனியில், அவர் ஒரு சிறிய தொழிலைத் தொடங்கினார். அது பிரமாண்டமாக இல்லை, ஆனால் அது நேர்மையானது. அவருக்கு அன்பான மனைவி, ஒழுக்கமான குழந்தைகள் மற்றும் அமைதியான, பாதுகாப்பான வீடு இருந்தது.
ஓய்வு நேரத்தில், அவர் கதைகள், கவிதைகள், ஆய்வுக் கட்டுரைகள், வரலாறு, இன்றைய சமூக, அரசியல் நிலை, நம்பிக்கைகள் மற்றும் சீரழிவுகள் பற்றி தன் எண்ணங்களை எழுதினார். அவர் அவற்றை முகநூலிலும் மற்றும் சமூக தளங்களிலும் பதிவிட்டார் - புகழுக்காக அல்ல, ஆனால் தன் இனத்துடன், தன் நாட்டுடன், தன் மொழியுடன் ஒரு தொடர்புக்காக. ஜெர்மனியில் நாளடைவில் அவர் அமைதியையும் நிலைத்தன்மையையும் கண்டார். எழுத்தில் அவர் சுவாசத்தைக் கண்டார்.
தமிழ் புலம்பெயர்ந்தோர் அதைப் படித்தனர். அவர்கள் நேர்மையான மற்றும் ஊக்கப்படுத்தும் கருத்து தெரிவித்தனர். சிலர் தாங்கள் புதைத்து வைத்திருந்த உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகள் கொடுத்ததற்காக அவருக்கு நன்றி தெரிவித்தனர்.
வேற்று வானம் வேர்களை மறைத்தாலும்
அரவிந்தன் நெஞ்சிலோ மண்ணின் மணம்!
எரிந்த சாம்பல் மண்ணில் புதைந்தாலும்
பரிந்து பேனா என்றும் நீதிதேடும்!
பாதுகாப்புத் தேடி இடம்பெயர்ந்து வந்தாலும்
ஆவலாய் மனம் அங்கேயே சுற்றித்திரியும்!
வேரறுத்து பயமுறுத்தி நிலைகுலைக்கப் பார்த்தாலும்
அறத்தின் நிழலில் அவன் ஆன்மா மீண்டெழும்!
ஒரு நாள், அவரின் முகநூலில் ஒரு நண்பர் கோரிக்கை தோன்றியது.
முகநூல் பெயர்: Malar Vimala.[“மலர் விமலா”]
இணைக்கப்பட்ட செய்தி பின்வருமாறு இருந்தது: “உங்கள் கதைகளும் கவிதைகளும் மிகவும் நல்ல தரத்தில் உள்ளன. வாழ்த்துக்கள்!” அரவிந்தன் பணிவுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். சக தமிழர்களின் ஊக்கம் எப்போதும் அவரது இதயத்தை வெப்பப்படுத்தியது, சந்தோசப்படுத்தியது. விரைவில், அவள் மற்றொரு செய்தியை அனுப்பினாள்: “நான் உங்கள் சுயவிவரத்தைப் பார்த்தேன். அது மிகவும், மிகவும் பாராட்டத்தக்கது. நான் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி, உங்களைமாதிரி ஒரு நண்பர் அடைந்ததற்கு” என அவள் அவருக்கு நன்றி தெரிவித்தார்.
மறுநாள், அவள் அழைத்தாள் - ஆடியோ மட்டுமே. அவள் மெதுவாகப் பேசினாள். அவள் ஒரு ஒற்றைத் தாய் என்று சொன்னாள். எட்டு வயது மகள். ஒரு ஆடைத் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்கிறாள். வாழ்வுக்கு போராடுகிறாள். மகளுக்கு தரமான கல்வி கொடுக்க முடியாமல் திண்டாடுகிறாள் என சுருக்கமாக சொல்லிவிட்டு, “உங்களால் உதவ முடியுமா?” என்று அரவிந்தனிடம் கேட்டாள்.
அரவிந்தன் அமைதியாக பதிலளித்தார்: “நான் பேஸ்புக் மூலம் யாருக்கும் பணம் அனுப்புவதில்லை. யாருக்காவது உதவி தேவைப்பட்டால், நான் அவர்களை, அவர்களின் உண்மைத்தன்மையை முதலில் சரிபார்க்க வேண்டும். நான் கண்மூடித்தனமாக, அவர்களின் வேண்டுதலை ஆமோதிப்பதில்லை, அது உனக்கும் பொருந்தும். எனவே முதலில் உன்னைப்பற்றிய உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல்களை அனுப்பு. அதன் பின்பு நான் சொல்லுகிறேன் என்றார்.
அமைதி நிலவியது. அவள் ஒன்றும் பேசவில்லை. சில வினாடிகள் பின், “நான் பிறகு அழைக்கிறேன்,” என்று அவள் கூறிவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தாள். ஆனால், ஒரு மணி நேரம் கழித்து, முன்னறிவிப்பு இல்லாமல் ஒரு அழைப்பு வந்தது. அது எடுத்த பிறகு தான் அரவிந்தனுக்குத் தெரிய வந்தது அது ஒரு வீடியோ அழைப்பென்று.
அவன் கையில் போனை வைப்பதற்கு முன்பே, என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பே, உரையாடல் ஏதோ தொந்தரவாகவும் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதாகவும் மாறியது. அவள் அதிர்ச்சியூட்டும் விதமாக நடந்து கொண்டாள், சம்மதம் இல்லாமல் எல்லைகளைக் கடந்து, அந்த தருணத்தை எதோ ஒன்றில் சிக்க வைக்க முயன்றாள்.
“இப்படியான நடவடிக்கை வேண்டாம்!” என்று அவன் கூர்மையாகச் தாழ்மையாகச் சொன்னான். அந்த திடீர் கோலத்தால், அவனிடம் ஏற்பட்ட தடுமாற்றத்தால், கொஞ்சம் அவனுடைய அடுத்த நடவடிக்கைகள் மெதுவாகின. ஆனால் அவன் குரல் பயப்படவில்லை. அது கோபமாக இருந்தது - கண்ணியத்திற்கு அவமானம் ஏற்பட்டதில் புண்பட்டது. அவன் அழைப்பைத் துண்டித்தான்.
முதலில் புகழ்பாடி பின் பாசம்காட்டி
ஏமாறவைத்து மிரட்டும் தொழில் இது!
முன்னுக்கு புன்னகை பின்னுக்கு பலவந்தம்
நிழற்படம் என்றும் உண்மை சொல்லாது!
திரைமறைவில் ஆடும் தீய எண்ணத்தால்
மறைத்த முகத்தில் நாணயம் தெரியாது!
அச்சப்படுத்தும் ஒரு அழுக்கு வியாபாரத்தால்
தடுமாற வைப்பதே அவர்களின் இலக்கு!
ஆனால் சில நொடிகள் கழித்து, ஒரு செய்தி: "என்னுடைய கோலத்தையும், நீ மறுபக்கம் இருப்பதையும் பதிவு செய்துள்ளேன். இப்போது நீ பணம் அனுப்ப வேண்டும். இல்லை எனறால், உன் மானம் போகும்" என்று அவளின் பொறி தன்னை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டது. "நான் அத்தகைய அசிங்கத்தின் ஒரு பகுதியாக என்றும் இருந்ததில்லை, இருக்கப்போவதும் இல்லை. எனக்கு என்னை யார் என்று தெரியும் . என் நண்பர்களுக்கும் தெரியும். ஆகவே உன்மிரட்டலுக்கு நான் பயப்படவில்லை. நான் பயப்படுவது உண்மைக்கும் நேர்மைக்கும் மட்டுமே. அந்த இரண்டும் உன்னிடம் இல்லை" என்று பதில் அனுப்பினான்.
அதன் பின் அவன் அவளின் "Malar Vimala" என்ற முகநூலை முடக்கி [blocked], முகநூல் நிர்வாகத்திடம் புகார் அளித்தார். ஆனால் சில நிமிடங்களுக்குள், அவரது "தந்தைகள் மகள்களைப் பாதுகாப்பது பற்றிய கவிதை"களில் ஒன்றின் கீழ் ஒரு கருத்து குறிப்பாக, "Hindu Sanjeeve" என்ற முகநூல் பெயரிடம் இருந்து வந்தது - அது ஒரு சிறிய வீடியோ கிளிப். "கவிதைக்குப் பின்னால் உள்ள உண்மையான முகத்தைப் பாருங்கள்." என்ற குறிப்புடன், அவளின் [Malar Vimala] ஒரு சிறிய திருத்தப்பட்ட வீடியோ அழைப்பின் பகுதி. அதைத் தொடர்ந்து ஒரு அச்சுறுத்தல்: "நீங்கள் பணம் செலுத்தவில்லை என்றால் இதை நாங்கள் பரப்புவோம்."
இப்போது உண்மை தெளிவாகியது. இது போராடும் தாய் அல்ல. இது ஒரு பொறி. ஒரு டிஜிட்டல் மிரட்டி பணம் பறிக்கும் கும்பல். அவர் எந்தவித பீதியிலும் அதை நீக்க அவசரப்படவில்லை. அந்த தேவையும் அவருக்கு இருக்கவில்லை. வரம்பு மீறிய பொதுவெளி காட்சி, அவளே, தானே காட்டுவதே, மற்றும் படி அடுத்த பக்கம் அவர் , அந்த பொறியில், பார்வையாளராக அகப்பட்ட காட்சி மட்டுமே. அவர் அதை முகநூல் நிர்வாகத்திடம் அறிவித்தார். அவர்களும் ஏற்ற நடவடிக்கை எடுப்பதாக உறுதிப்படுத்தினார். அதன் பின் அவர் அந்தக் கணக்கையும் ["Hindu Sanjeeve"] முடக்கினார்.
ஒரு கணம், வீடு மீண்டும் அமைதியாக இருந்தது. அவரது முகபாவத்தில் அவரது மனைவி ஏதோ ஒன்றைக் கவனித்தார். பயம் அல்ல - ஆனால் கனம். அவர் அவளிடம் எல்லாவற்றையும் கூறினார். முதல் செய்தியிலிருந்து கடைசி அச்சுறுத்தல் வரை. அவர் மறைக்கவில்லை. அவர் விவரங்களை மென்மையாக்கவில்லை. அவர் நடுங்கவில்லை. அவள் அனைத்தையும் அமைதியாக இருந்து கேட்டாள். அவர் முடித்ததும், "நீங்க எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை" என்று மட்டுமே சொன்னாள்.
அந்த வாக்கியம் எந்த சட்டப்பூர்வ தற்காப்பையும் விட அதிக எடையை உயர்த்தியது, ஆறுதலை அவருக்கு கொடுத்தது. அன்று இரவு, மற்றொரு முகநூல் பெயர் அதே சிறிய வீடியோ துணுக்கை [கிளிப்பை] அனுப்ப முயன்றது. மற்றொரு அச்சுறுத்தல் முயற்சி. ஆனால் அவர் அதை அப்படியே விட்டுவிட்டார். அதை பொருட்படுத்தவே இல்லை. இப்போது அவருக்குப் புரிந்தது: இவர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட நபர்கள் அல்ல. இது ஒரு வலைப்பின்னல். சமூக அந்தஸ்து கொண்ட, பொதுவாக உழைக்கும் அல்லது செல்வந்த ஆண்களை குறிவைக்கும் கும்பல். நேரடியாக சம்பவத்தைப் பற்றி அல்ல - ஆனால் உண்மையைப் பற்றி அவர் தனது சமூக தளத்தில் எழுதினார்.
"ஒரு கண்ணாடியை அதன் மீது வீசப்பட்ட சேற்றால் அழுக்கடையச் செய்ய முடியாது. எறிந்த கைகள் மட்டுமே கறை படிந்திருக்கும். [“A mirror cannot be dirtied by the mud thrown at it. Only hands that throw remain stained.”]"
அவதூறு துணுக்கை [கிளிப்பைப்] பார்த்த அதே நபர்களில் சிலர் இப்போது அவரது வார்த்தைகளையும் படித்திருக்கலாம்? சிலர் புரிந்துகொண்டு இருக்கலாம்? சிலர் அந்த சம்பவம் எதற்காக என்று அலசிக்கொண்டும் இருக்கலாம்? அந்த துணுக்கு வீடியோ [கிளிப்] தோன்றுவதை நிறுத்தியது. ஆனால், ஒருவேளை அவர்கள் வேறொரு பாதிக்கப்பட்டவரிடம் சென்றிருக்கலாம்? ஒருவேளை அவர்கள் வேறு இடங்களில் முயற்சித்திருக்கலாம்? ஒருவேளை அவர்கள் இணையத்தின் மறைக்கப்பட்ட மூலைகளில் தங்கள் மோசமான நடவடிக்கைகளை தொடர்ந்திருக்கலாம்? ஒருவேளை இந்த துணுக்கு வீடியோ எங்கேயாவது இன்னும் முயற்சிக்கலாம்? யாருக்கும் தெரியாது ?
ஆனால் அவர் வளையவில்லை. அவர் பணம் கொடுக்கவில்லை. அவர் மன்றாடவில்லை. அவர் தனது எழுத்துப் பணிகளை நீக்கவில்லை. அவர் தனது பக்கத்தை மூடவில்லை. அன்று மாலை அரவிந்தன் தனது சமூக தளத்தில்:
“முகங்கள் போலியாக இருக்கக்கூடிய உலகில்,
இதயம் உண்மையாக இருக்கட்டும்.
நான் பொய்களால் சோதிக்கப்படலாம்,
ஆனால் நான் அவற்றுக்கு அடிபணிய மாட்டேன்.”
என்று எழுதினார், ஒரு பாதிக்கப்பட்டவராக அல்ல. ஆனால் பயத்தை விட உண்மையைத் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு மனிதராக. அவர் தொடர்ந்து கதைகளை வெளியிட்டார்.
இறுதியில், அவரை வரையறுத்தது அவர் முன் வைக்கப்பட்ட பொறி அல்ல - மாறாக அதன் முன் மண்டியிட மறுப்பதுதான். நற்பெயரை ஒரு சொடுக்கில் தாக்கக்கூடிய உலகில், வலுவான பாதுகாப்பு என்பது சுத்தமான மனசாட்சி. அரவிந்தன் அன்று இரவு அவதூறிலிருந்து தப்பிய ஒரு மனிதனாக அல்ல - ஆனால் சோதிக்கப்படும்போது நிமிர்ந்து நின்ற ஒரு மனிதனாகத் தூங்கினார். சில நேரங்களில், அதுதான் மனிதத்தின் அமைதியான வடிவம்.
மிரட்டல்கள் மின்ன லெனத் தாக்கினாலும்
பொய்கள் மேகங்க ளெனக் கூடினாலும்
உண்மை மலையென நிமிர்ந்து நிற்கும்!
வளைந்து கொடுக்கும் சிறுசெடி தப்பலாம்
நிமிர்ந்து நிற்கும் மரமே வானைத் தொடும்!
வளைவது சிலநேரம் பாதுகாப்பு ஆனாலும்
நிமிர்ந்து நிற்பதே மனிதத்தின் உண்மை ஒளி!
வேரறுக்கப் பார்த்தாலும் வீழ்வதில்லை அவன்
அறத்தின் நிழலில் அரவிந்தன் மடிவதில்லை!
நன்றி
கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்பாணம்
துளி/DROP: 2051 [சிறு கதை - 201 / “குனிய மறுத்த மனிதன்” [வளைவில்லா முதுகெலும்பு]
https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/33939018299080049/?
By
kandiah Thillaivinayagalingam ·
Archived
This topic is now archived and is closed to further replies.