நான் நேற்று ஓர் விளையாட்டுப் போட்டி ஒன்றில் அறிவிப்பாளனாக கடமையாற்றினேன். இது எனக்கு புதிதல்ல. எனக்கு அருகே நின்ற தாய் ஒருவர் நீங்கள் நன்றாக தமிழ் பேசுகிறீர்கள் இங்கேயா பிறந்தீர்கள், இங்கேயா வழர்ந்தீர்கள் என்று வினாவினார். நானோ 9ம் ஆண்டு வரை சுவிஸில் தமிழ் படித்தேன் என்று கூற வியர்ந்தே போய்விட்டார். எனக்கு பெருமைக்குரிய விடையத்தை விட இது கவலைக்குரிய விடயமானது தான் உண்மை. என் தாய்மொழியில் தான் உரையாடினேன், இதர்க்கு எதர்க்கு வியர்ந்து போகவேண்டும்.

ஒன்று மட்டும் புரிகிறது, தமிழ் ஆழிந்துகொண்டே போகின்றது. சிறுவர்களுக்கு தமிழ் படிப்பதர்க்கு ஆர்வம் இல்லை. தமிழ் வகுப்புகள் நடைபெறும் பட்சத்திலும் பெற்றோர்கள் பிள்ளையின் சொல்லை கேட்கின்றார்கள். வேண்டாம் என்றால் வீட்டில் நிக்கட்டும் என்கிறார்கள்.

என் வயதுப்பிரிவினரோ தமிழில் கேள்வி கேட்டால் டொச்சில் பதில் தருகிறார்கள். அப்படி கதைப்பவர்களில் அதிகமானவர்களிடம் டொச்சில் கடிதம் எழுத சொன்னால் வசனங்களில் பிழைகள்தான் இருக்கும். சிலர் பேசும்போது பாதி தமிழ் பாதி டொச் அல்லது ஆங்கிலம் பேசுவார்கள். இரண்டையும் தப்பு தப்பாக பேசுபவர்களை என்ன செய்யலாம் என்று தோணும். ஒன்றில் இதை அல்லது அதை சரியாக பேசு, இரண்டையும் பிழையாக பேசுபவனின் தாய்மொழிதான் என்ன?

தமிழனை அன்னியன் கொன்று குவிக்கின்றான் என்றால், தமிழன் தானே தனது மொழியை கொல்கின்றான்.

உங்களது மொழிப்பற்றிற்கும் 

ஆதங்கத்துக்கும் நன்றி

தமிழர்களிடம் மட்டுமே உள்ள ஒரு தொற்று நோய் கலந்து பேசுதல்

எமது முன்னோர் ஆங்கிலத்தை உயர்வானதாக

அல்லது அது தெரிந்திருந்தால் உயர்வானவராக பழக்கிவிட்டதன் தொடர்ச்சி இது.

வேறு மொழிகள் தெரிந்திருக்கிறது எமது தேவைகள் சார்ந்தது

ஆனால் தமிழைவிட வேறு மொழிகள் நன்றாகத்தெரியும் அல்லது சிறந்தது  என்று சொல்வதே அருவருக்கத்தக்க செயல்..

நன்றி உங்கள் ஆர்வத்துக்கு. தாய்மொழிப் பற்று அற்ற ஒரு இனமென்றால் அது தமிழனாகத்தான் இருப்பான். அதிகமானவர்கள் தமிழ்  தெரியாதவர் களாகத்தான் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். இதற்கு  பெற்றோர்தான் காரணம் . தமிழில் பேசினால் தரக்குறைவாக நினைப்பார்கள் என்ற மட்டமான சிந்தனை.  தாய்மொழி தெரியாதென்றால் அது பெரிய சந்தோசம். நான் ஒரு  முறை  பிரான்சில் நேரடியாகப் பார்த்த ஒரு சம்பவம்... ஒரு குழந்தை சுமார்  7 வயது இருக்கும். தமிழில் பேசுகிறது.  தமிழ் மொழியில் பதில் அளிக்கிறது.    தாய் பிரான்ஸ் மொழியில்  பேசி  பிரான்ஸ் மொழியில்  பதில் அளிக்கிறார்.

 

On 20 February 2016 at 1:16 PM, Sembagan said:

 

நன்றி உங்கள் ஆர்வத்துக்கு. தாய்மொழிப் பற்று அற்ற ஒரு இனமென்றால் அது தமிழனாகத்தான் இருப்பான். அதிகமானவர்கள் தமிழ்  தெரியாதவர் களாகத்தான் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். இதற்கு  பெற்றோர்தான் காரணம் . தமிழில் பேசினால் தரக்குறைவாக நினைப்பார்கள் என்ற மட்டமான சிந்தனை.  தாய்மொழி தெரியாதென்றால் அது பெரிய சந்தோசம். நான் ஒரு  முறை  பிரான்சில் நேரடியாகப் பார்த்த ஒரு சம்பவம்... ஒரு குழந்தை சுமார்  7 வயது இருக்கும். தமிழில் பேசுகிறது.  தமிழ் மொழியில் பதில் அளிக்கிறது.    தாய் பிரான்ஸ் மொழியில்  பேசி  பிரான்ஸ் மொழியில்  பதில் அளிக்கிறார்.

இது என்ன பிரமாதம்.

இங்கே, குறைவான காசு என்று மத்திய தர வெள்ளையினத்தவர்கள், பக்கத்து வீட்டு நம்தமிழரிடம் பிள்ளையை பேபி சிற்றிங்குக்கு விட, அந்த சின்ன வெள்ளைக் குட்டிப் பெண்ணு பேசும் தமிழ் ஆச்சரியமான ஆச்சரியம்.

தாய்(பெற்றோரின்) மொழி ஒன்றாகவும் வாழிடமொழி ஒன்றாகவும் உள்ளதொரு புதியசூழலுக்குத் தமிழினம் முகம்கொடுத்தே வருகின்றமை பல தசாப்பதங்களைக் கடந்து தொடர்கிறது. புலம்பெயர்விலிருந்தும் கொழும்பை மையப்படுத்திய இடப்பெயர்விலிருந்தும் மொழியி;ன்பாவனைவெளியென்பது ஒடுங்கியே வருகிறது. அது புலத்திலே படுவேகமாக வீழ்ச்சிகண்டு வருகிறது. தெற்கிலே சிங்களத்தையும் சிங்களம் கலந்த தமிழையும் புலத்திலே வாழிடமொழி கலந்த தமிழையும் பேசினால்தான் மதிப்பு என்ற ஒருவித அடிமை மனோபாவமே கரணியமாகும். இது ஒரு உளவியலினூடாகச் செழுமைப்படுத்த வேண்டிய விடயமாகவே நோக்க வேண்டியுள்ளது. குறிப்பாகப் பெற்றோரே முதலாவது அடியெடுத்து வைக்க வேண்டும். குறைந்தது வீடுகளில் முழுமையாகத் தமிழில் உரையாடினாலே தமிழ்மொழி பாவனைமொழியாகும். பாவனையில் இல்லாத மொழிகள் வாழ்வதில்லை. ஆனால் துருக்கயரோ, சீனரோ அன்றி வேறுமொழிக் குழந்தைகளோ தமது தாய்மொழியில் உரையாடி விளையாட பாவம் எமது குழந்தைகளோ டொச்சிலேதான் உரையாடி விளையாடுவார்கள். 
நூற்றாண்டுகாலத் தாழ்வுச்சிக்கலை உடைத்தது தமிழினவிடுதலைப் போராட்டம். ஆனால் போராட்டமே உடைபட்டுக்கிடக்கையிலே…..