The September 11, 2001, terrorist attacks and the U.S. response the

global war on terrorism have changed the world, and the terrorist

enterprise that we know as al-Qaeda has changed with it. The current

status of al-Qaeda’s network remains unclear, but it is certain

that it and other terrorist groups continue to threaten the lives and

well-being of Americans, at home and abroad, and the security of

our friends and allies. This continuing danger leads to ongoing U.S.

and international efforts to monitor, disrupt, and dismantle terrorist

groups before they can cause large-scale destruction to our people or

our interests.

The objective of this RAND Corporation study, undertaken

as part of a project entitled Beyond al-Qaeda: Countering Future

Terrorist and Other Nontraditional Threats to U.S. Security, is to

understand the shape of future threats to the United States and U.S.

security interests from terrorist and other extremist organizations. We

do this through analyses that draw together the various threat strands

that are informing current U.S. thinking in the war on terror. The

study looks specifically at four sources of threats:

1. Al-Qaeda. We examine how al-Qaeda has changed since

September 11, the loss of its operating base in Afghanistan, and

the death or capture of key operatives; and we assess what forms

the al-Qaeda threat to the United States and U.S. interests take

now and might take in the future.

2. Terrorist groups that may not be formally part of al-Qaeda but

that have assimilated al-Qaeda’s worldview and concept of masscasualty

terrorist attacks. This, we believe, is where the center of

gravity of the current global terrorist threat lies.

3. Violent Islamist and non-Islamist terrorist and insurgent groups

without known links to al-Qaeda. These groups threaten U.S.

regional interests, friends, and allies, as well as other nontraditional

threats.

4. The nexus between terrorism and organized crime. In each case,

we examine how the presence of these threats affects U.S. security

interests, and we identify distinct strategies that the United

States and the U.S. Air Force may take to neutralize or mitigate

each of these threats.

This research was sponsored by the Deputy Chief of Staff for

Air and Space Operations, U.S. Air Force (A3/5), and conducted in

the Strategy and Doctrine Program of RAND Project AIR FORCE.

Research for this project was completed in September 2004. This book

should be of value to the national security community and to interested

members of the general public, especially those with an interest

in combating the blight of international terrorism.

RAND Project AIR FORCE

RAND Project AIR FORCE, a division of the RAND Corporation, is

the U.S. Air Force’s federally funded research and development center

for studies and analyses. PAF provides the Air Force with independent

analyses of policy alternatives affecting the development, employment,

combat readiness, and support of current and future aerospace forces.

Research is performed in four programs: Aerospace Force Development;

Manpower, Personnel, and Training; Resource Management; and

Strategy and Doctrine.

Additional information about PAF is available on our Web site at

http://www.rand.org/paf.

Liberation Tigers of Tamil Eelam, Background and Ideological Foundation

The Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) is a terrorist insurgency

that has waged a bitter war for the creation of a separate Tamil Eelam

state in Sri Lanka’s northern and eastern provinces for the past four and

one-half decades. The group emerged in the wake of renewed intercommunal

antipathy and violence between the country’s majority Sinhalese

and minority Tamil populations during the 1970s. The LTTE developed

as an extremist outgrowth of the Tamil United Liberation Front, a

social-political movement that was prepared to advance Tamil demands

through the accepted channels of the Sri Lankan state. Rejecting this

stance, a hard core of militants formed a variety of underground guerrilla

organizations dedicated to armed struggle against the Colombo government

during the mid-1970s. Initially, 42 militant groups were created,

although five quickly achieved dominance. These were: the Tamil

Eelam Liberation Organisation; the People’s Liberation Organisation

of Tamil Eelam; the Eelam People’s Revolutionary Front; the Eelam

Revolutionary Organisation of Students; and the Tamil New Tigers

(TNT). Of these, it was the TNT that was to assume the early mantle

of the Tamil struggle.

Led by Chetti Thanabalasingham, the TNT embarked on a particularly

intensive campaign of assassination and violence in 1974 that

was variously designed to silence pro-government Tamils, eliminate

informants, and disrupt police investigations into terrorist incidents

and related criminal activities perpetrated under the group’s auspices.

Velupillai Prabhakaran, the TNT’s second in command, assumed

leadership of the organization in 1976 when Thanabalasingham was

arrested. He renamed the group the Liberation Tigers of Tamil Eelam

and set about to reconfigure it in a manner consonant with his own

ambitious intentions and ideological designs. Affirming the legitimacy

of the Tamil struggle for independence on the basis of the Thimpu

Principles and specifying that it was only through the LTTE that

these objectives could be achieved, Prabhakaran fashioned a uniquely

elite, ruthlessly efficient, and highly professional fighting force that

emphasized selective recruitment (a policy that continues to this day)

and an institutional ethos of unswerving dedication to the Eelam cause.

Over the course of the intervening 28 years, the LTTE has gained

a reputation as one of the most sophisticated and deadly terrorist insurgencies

in the world. At the time of writing, the Tigers had successfully

driven the Sri Lankan government to the negotiating table and effectively

forced it to accept terms for a ceasefire that have since allowed

the group to set up a mini Eelam state covering roughly 15 percent of

the country’s entire geographic territory.

Current estimates of the LTTE’s overall on-ground strength in

Sri Lanka vary between a low of 12,000 to a high in excess of 20,000.

The true figure likely lies somewhere between these two approximations,

although a recent split in Tiger ranks resulting from the defection

of the group’s special commander for the Eastern Batticaloa-Amparai

District, Vinayagamoorthi Muralitharan (alias Colonel Karuna), has

complicated the picture somewhat, reducing the number of cadres

available to Prabhakaran by an estimated 5,500. Although Karuna’s

departure represents a potentially serious blow to the LTTE, it probably

will not significantly dent the group’s overall human resource and

operational capabilities, for three reasons. First, most Tamil forces are

concentrated in the Prabhakaran-loyal districts of northern Sri Lanka.

Second, virtually all the specialist units at the center of past militant

activities including the Black Tigers, the Leopards Division, and

the intelligence wing remain fiercely loyal to the LTTE and, just

as important, view Prabhakaran’s continued leadership as absolutely

essential to the success of the Eelam struggle. Third, the immediate

threat from Karuna was silenced after his forces were decisively

defeated in a sustained Tiger offensive at the Verugal River (just south

of Trincomalee in eastern Sri Lanka) on April 9, 2004; of those who

survived the onslaught, the bulk have since returned to their local villages

and show no sign of taking up arms again.

Environmental Factors

Although the LTTE does not presently threaten the United States, it

does provide a benchmark for the sophistication that a substate insurgency

can achieve given the right combination of circumstances.

Moreover, there is always the danger that the group could contract

out its expertise to other groups that are of more immediate relevance

to the ongoing global war on terror, including jihadists in South and

Southeast Asia, or could itself come to view Washington as an obstacle

to the attainment of Tamil objectives in Sri Lanka. According to one

source in Colombo’s Internal Intelligence Directorate (IID), the LTTE

has already made contact with al-Qaeda through Pathmanathan

Kumaran, the Tigers’ weapons procurement chief, who allegedly traveled

to Kabul between 2000 and 2001 to try to arrange the procurement of

surface-to-air missiles (munitions that the group had already

demonstrated a proven capacity to employ, using them to bring down

two Sri Lankan transport planes and a helicopter gunship during the

1990s). It is not known whether these munitions were ever supplied to

the Tigers or, indeed, if this initial contact was followed with subsequent

meetings. The same IID source also explicitly referred to the residual

threat of attacks being directed against U.S. warships visiting the port

of Trincomalee should Prabhakaran begin to view Washington’s stance

in the current peace process as unalterably opposed to the notion of an

independent or at least fully autonomous Tamil homeland. For these

reasons, the United States needs to be aware of how the LTTE has

evolved and how learning has affected its organizational capabilities

and the corresponding threat levels that those capabilities represent.

சிறீலங்கா எவ்வளவு சாதுரியமாக எம்மை அமெரிக்காவோடு மோதவைக்க முற்படுகிறான் என்பதற்கு

அடையாளமிடப்பட்ட பகுதிகள் சிறு உதாரணம். இந்த சுயாதீன ஆய்வு ஓரளவு நடுநிலமையான முறையில் புலிகள் பற்றி எழுதியிருக்கிறார்கள் என்பதையும் கவனிக்கலாம்.

பல தரவுகள் Inside an Elusive Mind இலிருந்தும் South Asian Analysis Group உள்ள கட்டுரைகளில் இருந்தும் எடுக்கப்பட்டுள்ள மாதிரித் தெரிகின்றது.

முழு அறிக்கையும் அவற்றில் பயன்படுத்தப்பட்ட மூலங்களும் விபரமாக இருக்கு.

கவனிக்க வேண்டிய விடையம் இலங்கையில் வந்து "filed work" செய்திருக்கிறார்கள்.

http://www.rand.org/pubs/monographs/2006/RAND_MG430.pdf

Edited January 20, 200718 yr by kurukaalapoovan

ஆமாங்கோ இப்பதாங்கோ உங்களுக்கு வெளிச்சிருக்குது. இதைத்தான் சமாதானம் என்று பலரும் இங்கு சொல்லேக்க..துள்ளிக் குதிச்சியள். உங்களுக்கு நீங்களே என்ன சொன்னியள் என்றது ஞாபகம் இருக்கோ தெரியல்ல.

குறுக்காலபோனவரே ஜே ஆர் காலம் தொடங்கிய அமெரிக்கத் தலையீடு 1987 இல் இந்தியப் படைகளை உள்நுழைத்ததில் இருந்து விஸ்வரூபம் எடுத்ததை கவனிக்கவில்லையே..! அமெரிக்காவுக்கு தொடை நடுங்கிக் கொண்டு போராட்டத்தை அமெரிக்கா விரும்பிற படி நடத்த முடியாது. இருந்தாலும் சமகால சர்வதேச இராணுவ அரசியல் போக்குகளின் பரிமானத்தின் கீழ் புலிகள் சில தந்திரமான காய்நகர்த்தல்களைச் செய்ய வேண்டியது கட்டாயம்..! அதைத்தான் சமாதானம் எண்டவர் படிச்சுப் படிச்சுச் சொன்னவர். சமாதானமே எமக்கு தற்போதைய சர்வதேச நிலவரப்படி பேரம் பேசும் வலுவை வழங்கும்.

இப்ப இராணுவச் சமனிலை என்று பார்க்கப்போனால் கிழக்கில் அது புலிகளிடம் இல்லை. வடக்கில் மட்டும் இருக்கிறது. நாளை அமெரிக்காவுக்கு சர்வதேசத்துக்குப் பயந்து ஆனையிறவையும் விட்டுப் பின்வாங்க நேர்ந்தால் அதுவும் கிடைக்காது. அப்போது இலகுவான இராணுவ முனைப்பை சிறீலங்கா அரசே தனித்து நடத்திச் செல்லும். அப்போ அமெரிக்காவோ சர்வதேசமோ புலிகள் பலவீனம் அடைவதால் வருந்தப் போவதில்லை.

ஆக..சமாதானமே தற்போதைய சர்வதேச நிலவரத்தின் கீழ் சரியானது. அதை அரசு குழப்புவதும் புலிகள் திண்டாடுவதும்..மக்கள் மனங்களில் கேள்விக் கணைகளை எழுப்புவதில் தவறில்லை. புலிகளின் மெளனம் மக்களை மேலும் மேலும் குழப்பும். அவர்கள் தான் மக்களுக்கு விளக்க வேண்டும். அமெரிக்க கட்டுரைகள் இப்படிப் பல வரும். யார் யார் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதுவல்ல தேட வேண்டியது. நாம் எம்மைச் சூழ்ந்துள்ள ஆபத்துக்களில் இருந்து விடுபடுதவற்கான வழி என்ன..என்பதுவே அவசியமானது...!

Edited January 20, 200718 yr by nedukkalapoovan

இதை இணைத்து அடையாளமிட்ட பகுதிகளில் இருந்து நான் சொல்ல வந்தது:

• இலங்கைத் தீவில் நடக்கும் நிகழ்வுகள்அமெரிக்காவின் நலன்களிற்கு முரணானது ஆபத்தானது என்ற கற்பனையான கருத்தியலை அந்த அறிக்கை கொண்டிருக்கவில்லை.
  
  
• அமெரிக்க கொள்கை வகுப்பாளர்களின் பார்வையில் நாம் அவர்களின் நலன்களிற்கு ஆபத்தானவர்கள் அல்கைதா போன்ற பயங்கரவாதிகள் என்ற நிலைப்பாட்டை கொண்டிருக்கமாட்டார்கள்.
  
  
• ஆனால் அப்படியான ஒரு நிலையை உருவாக்கத்தான் சிறீலங்கா முயற்சிக்கிறது. அமெரிக்கவை எமக்கு எதிராக திருப்பும் திட்டம் முடுக்கிவிடப்படுகிறது அதற்கு பலியாகாது இருக்க வேண்டும்.
  
  
• ஆனால் எமது போராட்டத்தின் நியாயத்தை எமது தேசிய தலமையின் பொறுப்பை பக்குவத்தை சரியாக உணர்ந்துள்ளார்கள். அவர்களின் பயம் ஒரு அரசு சாராத அமைப்பாக இந்தளவிற்கு பலம்வாய்ந்தவர்களாக வழர்ந்திருப்பது மற்றவர்களிற்கு ஊக்கமாக முன்னுதாரணமாகிவிடலாம் என்பது.
  
  
• அத்தோடு எமது நலன்களிற்கு எதிராக அமெரிக்கா நடக்கிறது என்று நாம் உணரும் பட்சத்தில் நாம் அவர்களிற்கு எதிரான சக்திகளோடு இணைந்துவிடலாம் என்ற அபாயத்தையும் சுட்டிக்காட்டத் தவறவில்லை. இப்படியான ஒரு சதியைத்தான் சிறீலங்கா முயற்சிக்கிறது.
  
  
• அந்த வகையில் அவர்கள் இன்றய நிலை நீடிப்பதை விரும்பவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. அதாவது நாம் ஒரு போராடும் அரசுசாராத ஆனால் பலமான அமைப்பாக தொடர்வதை. அதற்கு அவர்களிற்கு இருக்கக் கூடியது 2 தீர்வுகள்- வழிகள்.
  

-1- எம் எதிரியோடு இணைந்து எமது முன்மாதிரியான போராட்ட முன்னெடுப்பை முடிவிற்கு கொண்டுவருவது. அதாவது எம்மை பலவீனமாக்கி அழித்து ஏதோ ஒரு தீர்வை திணித்து கதையை முடிப்பது. இது வெறும் இராணுவ வடிவிலானது அல்ல சமாதான வடிவிலும் இராஜதந்திர அரசியல் வடிவிலும் முன்னெடுக்கப்படுகிறது.

-2- எம்மை அங்கீகரித்து போராட்டத்தை முடிவிற்கு கொண்டுவருவது.

இதில் இன்றுவரை அமெரிக்க முயற்சிப்பது 1 ஆவது வழியைத்தான். 2 ஆவதற்கான கதவை மூடவில்லை என்பதை அமெரிக்கா அவ்வப்போது காட்டுகிறது. ஆனால் அதற்கு அடுத்த கட்டத்திற்கு எம்மோடு செல்ல மறுக்கிறது. புலம்பெயர்ந்தவர்களின் இதை கவனத்தில் எடுத்து செயற்பட வேண்டும்.

அமெரிக்கா எமது நலன்களிற்கு எதிரானது என்ற மனநிலையோடு புலம்பெயர்ந்தவர்கள் நடந்து கொள்ளுவது எழுதுவது தவறு அதில் கவனம் தேவை. அவை எமக்கு எதிரான சாட்சியங்களா இப்படியான ஆய்வுகளில் இடம்பெறலாம். அது நிலமையை மோசமாக்கி 1 ஆவது வழி தான் பலப்படுத்தும்.

சமாதானம் அய்யா வந்து 1 ஆவது வழியின் ஒரு அங்கம்.

இறுதியாக சமாதானம் சொன்னதையே இவரும் சொல்கிறார். ஆனால் தான் ஏதோ புதிசாச் சொல்லுறது போல கணக்குவிடுறது இவரின் பாணி..!

சமாதானம் சொன்னதும் இதுவே, சர்வதேசத்தின் போக்கோடு சென்றுதான் தமிழர்கள் தங்கள் முடிவுகளை எட்ட வேண்டும். புலிகளுக்கும் அந்தத் தேவைதான் உண்டு என்று.

அப்போ சர்வதேசம் என்றால் என்ன என்று கேட்டவர் இப்போ புலம்பெயர்ந்த மக்கள் அமெரிக்காவை அரவணைக்க வேணுமாம்..! என்னமா குத்துக்கரணம் அடிக்கிறாங்கப்பா, குறுக்கால மட்டுமல்ல குத்துக்கரணமும் அடிப்பம் என்றாங்க...!

அமெரிக்கா தனது நலனுக்கு வெளியில் புலிகளை அங்கீகரிக்கவோ சுதந்திர தமிழீழம் அமைவதை ஆதரிக்காவோ மாட்டாது. புலம்பெயர்ந்தவர்கள் வெள்ளைமாளிமை முன் தற்கொலை செய்தாலும் அது நடக்காது..!

குறுக்ஸ் சொன்னதில் இரண்டாவதை செயற்படுத்த சமாதானம் கருத்துக்களை வைக்கவில்லை. அவர் பாடுபடுவதெல்லாம் முதலாவது வழியைப் புலிகள் பின்பற்றவேண்டுமென்பதுதான்.

நன்றி குருக்ஸ்..........................