இந்தியா 500% வரி விதித்தால் என்ன நடக்கும்?
இன்றைய ஃபின்ஷாட்ஸில், இந்தியப் பொருட்களுக்கு அமெரிக்கா 500% வரி விதித்தது பற்றிய நமது முந்தைய கதையின் தொடர்ச்சியை எழுதுகிறோம். ஆனால் இந்த முறை, இந்தியா அதைத் தாங்க முடியுமா என்பது பற்றியது அல்ல. இது மிகவும் சங்கடமான கேள்வி: அமெரிக்கா இதைச் செய்ய முடியுமா?
ஆனால் நாங்கள் தொடங்குவதற்கு முன், வணிகம் மற்றும் நிதித்துறையில் பரபரப்பைத் தொடர்ந்து பெற விரும்பினால், 5 லட்சத்திற்கும் அதிகமான வாசகர்களால் விரும்பப்படும் ஃபின்ஷாட்ஸ் கிளப்பில் குழுசேர்ந்து சேர மறக்காதீர்கள்.
ஏற்கனவே சந்தாதாரரா அல்லது இதை செயலியில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? எல்லாம் தயாராகிவிட்டது. கதையை ரசித்து மகிழுங்கள்!
கதை
அமெரிக்கா இந்தியா மீது 50% வரி விதித்தபோது, ஏற்றுமதியாளர்கள் தங்கள் தொழிலைக் காப்பாற்ற இரண்டு வழிகள் இருந்தன:
அவற்றின் விளிம்பைக் குறைத்து தொகுதிகளைப் பாதுகாக்கவும், அல்லது
விளிம்பு மற்றும் வெட்டு அளவுகளைப் பாதுகாக்கவும்
வரி குறைப்பு என்பது ஏற்றுமதி விலைகளைக் குறைப்பதாகும், இதனால் வரி விதிக்கப்பட்ட பின்னரும் கூட, இந்தியப் பொருட்கள் அமெரிக்காவில் போட்டித்தன்மையுடன் இருக்கும். ஆனால் 50% வரி என்பது நீங்கள் சாதாரணமாக தள்ளுபடி செய்யக்கூடிய ஒன்றல்ல. அதை முழுமையாக ஈடுசெய்ய, ஏற்றுமதியாளர்கள் விலைகளை மூன்றில் ஒரு பங்கு குறைக்க வேண்டும். பெரும்பாலான நிறுவனங்களுக்கு, குறிப்பாக மருந்துகள், பொறியியல் பொருட்கள் மற்றும் ரசாயனங்களில், அதாவது விலைக்கு அல்லது அதற்குக் கீழே விற்பனை செய்வதாகும்.
விலைகளை நிலையாக வைத்திருப்பதும், அமெரிக்காவிலிருந்து தேவை குறையும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதும்தான் மாற்று வழி. அதுதான் நடந்தது.
கீல் நிறுவனத்தின் அறிக்கையின்படி , வரி விதிக்கப்பட்ட பிறகு இந்திய ஏற்றுமதியாளர்கள் விலைகளைக் குறைக்கவில்லை. மாறாக, அமெரிக்காவிற்கான ஏற்றுமதி மற்ற இடங்களுடன் ஒப்பிடும்போது 18-24% குறைந்துள்ளது, அதே நேரத்தில் விலைகள் மாறாமல் உள்ளன.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அமெரிக்காவிற்கு கணிசமாகக் குறைவான பொருட்களை அனுப்ப வேண்டியிருந்தாலும், இந்திய நிறுவனங்கள் லாப வரம்புகளைப் பாதுகாக்கத் தேர்ந்தெடுத்தன. மேலும் அந்தத் தேர்வு நமக்கு முக்கியமான ஒன்றைச் சொல்கிறது.
இந்த வரி இந்திய ஏற்றுமதியாளர்களை "கட்டணம் செலுத்த" கட்டாயப்படுத்தவில்லை. இதன் பொருள் முந்தைய அதே விலையில் குறைவான இந்திய பொருட்கள் அமெரிக்காவிற்குள் நுழைந்தன. இது வெளிப்படையான கேள்வியை எழுப்புகிறது: ஏற்றுமதியாளர்கள் வரியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், யார் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்?
அமெரிக்கப் பிரச்சினை உண்மையில் அங்குதான் தொடங்குகிறது.
அமெரிக்காவிற்கு இந்தியாவின் மிகப்பெரிய ஏற்றுமதி வகைகளில் ஒன்றான எலக்ட்ரானிக்ஸ் துறையைக் கவனியுங்கள். எங்கும் நிறைந்த ஐபோனை விட சிறந்த உதாரணம் என்ன? ஆப்பிள் இந்தியாவில் ஐபோன்களின் உற்பத்தியை அதிகரித்து வருகிறது. உண்மையில், கடந்த ஆண்டு தான், இந்தியாவில் 40 மில்லியனுக்கும் அதிகமான ஐபோன்களை அசெம்பிள் செய்து, அவற்றை பெருமளவில் ஏற்றுமதி செய்யத் தொடங்கியது. இந்த ஆண்டு, அதை 80 மில்லியனாக விரிவுபடுத்த அவர்கள் திட்டமிட்டுள்ளனர் . இப்போது நீங்கள் இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட அடிப்படை மாடல் ஐபோன் 17 ஐப் பார்க்கும் ஒரு அமெரிக்க நுகர்வோர் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
ஐபோனின் விலை $800. இறக்குமதி வரி இல்லாமல், சில்லறை விற்பனையில் நீங்கள் தோராயமாக $800 செலுத்துகிறீர்கள். இந்தியாவில் தற்போது 50% இறக்குமதி வரி உள்ளது, அதாவது ஆப்பிள் (அல்லது இறக்குமதியாளர்) அந்த தொலைபேசியில் கூடுதலாக $400 செலுத்த வேண்டும். அந்த விலை உங்களுக்கும் கடத்தப்படலாம், மேலும் $800 மதிப்புள்ள சாதனம் சுமார் $1,200 ஆகலாம். இது குறிப்பிடத்தக்க வகையில் அதிக விலை கொண்டது - சிறந்ததல்ல, ஆனால் சில தீவிர ரசிகர்கள் இன்னும் ஆப்பிளை கடிக்கக்கூடும்.
இப்போது, 500% வரி விதித்தால், 800 டாலர் மதிப்புள்ள ஐபோன் அமெரிக்க கடைகளில் விற்பனைக்கு வரும்போது, 4,800 டாலர்களுக்கு விற்கப்படும்! ஒரு மடிக்கணினியின் விலைக்கு இணையான ஒரு சாதனம் இப்போது பயன்படுத்தப்பட்ட காரின் விலைக்கு இணையானதாக மாறும். அதே தொலைபேசிக்கு எந்த அமெரிக்கரும் ஆறு மடங்கு விலை கொடுக்கப் போவதில்லை என்று நாம் பாதுகாப்பாகக் கருதலாம். "இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட" ஐபோன்களுக்கான தேவை ஒரே இரவில் மறைந்துவிடும்.
எனவே ஆப்பிள் உற்பத்தியை மாற்றியமைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். சீனாவில் தயாரிக்கப்பட்ட ஐபோன்கள் இன்னும் 30% அமெரிக்க இறக்குமதி வரியை எதிர்கொண்டாலும், சீனா வெளிப்படையான பின்னடைவாக மாறுகிறது, இது $800 தொலைபேசியை தோராயமாக $1,040 ஆக உயர்த்துகிறது. வியட்நாம் அல்லது மெக்சிகோ போன்ற பிற இடங்களும் உதவக்கூடும், குறைந்த அடிப்படை கட்டணங்கள் விலைகள் $880 ஐ நெருங்குவதால் இது உதவும்.
ஆனால் இந்த தீர்வு ஒரு விலையைக் கொண்டுள்ளது. அமெரிக்க சந்தைக்காக உற்பத்தியை இந்தியாவிற்கு மாற்றுவதன் மூலம் சீனாவைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைப்பதே ஆப்பிளின் முழு உத்தியாகும். 500% வரி அந்தத் திட்டத்தை அழிக்கிறது. இது ஆப்பிளை மீண்டும் சீனாவை நோக்கித் தள்ளுகிறது அல்லது அமெரிக்க உற்பத்தியை மிகவும் விலை உயர்ந்ததாக மாற்றுகிறது.
இறுதியில், அது ஒரு பொருட்டே அல்ல. இந்தியாவை போட்டியற்றதாக மாற்றுவது உற்பத்தியை வீட்டிற்கு கொண்டு வராது. இது விலைகளை உயர்த்துகிறது, விநியோகச் சங்கிலிகளை சீர்குலைக்கிறது, மேலும் அமெரிக்க நுகர்வோரை மோசமாக்குகிறது.
பிறகு, ரத்தினக் கற்கள் மற்றும் நகைத் துறையைப் பற்றிப் பேசலாம்.
சூரத்தில் வைரங்களை தரம் பிரிக்கும் ஒரு கைவினைஞர் உலகின் 10 வைரங்களில் 9 ஐ பதப்படுத்துகிறார். உண்மையில், ரத்தினங்கள் மற்றும் நகைகள் அமெரிக்காவிற்கு இந்தியாவின் இரண்டாவது பெரிய ஏற்றுமதியாகும், இது கடந்த ஆண்டு மொத்தம் $9 பில்லியனுக்கும் அதிகமாகும் . எனவே இந்திய வைரங்களுக்கு 500% வரி விதிக்கப்பட்டால், நிச்சயதார்த்த மோதிரங்களை வாங்கும் அமெரிக்க நகைக்கடைக்காரர்கள் மற்றும் தம்பதிகளுக்கு என்ன நடக்கும்?
திடீரென வெட்டப்பட்ட ஒரு இந்திய வைரத்திற்கு அமெரிக்க சுங்கத்தில் 500% வரி விதிக்கப்பட்டால், இறக்குமதியாளருக்கு அதன் விலை ஐபோன் காட்சியைப் போலவே ஆறு மடங்கு அதிகமாக இருக்கும். ஒரு அமெரிக்க வாங்குபவருக்கு $5,000 விலையில் விற்கப்படும் ஒரு மோதிரம் வரிகளுடன் $30,000 வரை உயரக்கூடும். உண்மையில், அத்தகைய ஒரு பொருள் இறக்குமதி செய்யப்படவே மாட்டாது. அமெரிக்காவில் உள்ள நகைக்கடைக்காரர்கள் வேறு இடங்களிலிருந்து பொருட்களை வாங்க வேண்டும் அல்லது மிகக் குறைந்த சரக்குகளை சேமித்து வைக்க வேண்டும்.
ஆனால் அவர்களால் மாற்று வழிகளைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?
ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு இருக்கலாம். பெல்ஜியம் மற்றும் இஸ்ரேல் போன்ற பிற வைர மையங்கள் உள்ளன, ஆனால் அந்த வைரங்களில் பல இன்னும் இறுதியில் இந்தியாவில் பதப்படுத்தப்படுகின்றன அல்லது அதிக விலை கொண்டவை.
ஆய்வகத்தில் வளர்க்கப்படும் வைரங்கள் ஒரு மாற்றாக இருக்கலாம். அவற்றில் சில ஏற்கனவே அமெரிக்காவில் தயாரிக்கப்படுகின்றன, ஆனால் அது ஒரு சிறப்பு அம்சமாகும். அதிக வரி விதிப்பின் உடனடி விளைவு அமெரிக்காவிற்குள் வரும் வைரங்களின் எண்ணிக்கை குறைவாகவும், வரும் பொருட்களின் விலை அதிகமாகவும் இருக்கும். நகைகளுடன் சந்தர்ப்பங்களைக் கொண்டாடும் அமெரிக்கர்கள் அதை கணிசமாக அதிக விலை கொண்டதாகக் காணலாம் அல்லது சிறிய கற்களுக்குத் திருப்தி அடையலாம்.
இதுவரை, நாம் பௌதீகப் பொருட்களைப் பற்றிப் பேசினோம். ஆனால் அமெரிக்காவிற்கு இந்தியாவின் மிகப்பெரிய ஏற்றுமதி பௌதீகப் பொருட்கள் அல்ல. அது சேவைகள். சிலிக்கான் வேலி தொழில்நுட்ப ஜாம்பவான்கள் முதல் வால் ஸ்ட்ரீட் வங்கிகள் வரை, அமெரிக்க நிறுவனங்கள் தங்கள் வணிகங்களைத் தொடர்ந்து நடத்துவதற்கு இந்திய திறமைகளை பெரிதும் நம்பியுள்ளன.
இந்தியாவின் $190 பில்லியனுக்கும் அதிகமான மென்பொருள் மற்றும் ஐடி சேவைகள் ஏற்றுமதியில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை அமெரிக்காவிற்கு செல்கின்றன.
நிச்சயமாக, பொருட்கள் போன்ற இறக்குமதி வரிகளுக்கு சேவைகள் நேரடியாக உட்பட்டவை அல்ல. ஒரு ஆலோசனை திட்டத்திற்கு நீங்கள் "500% வரி" விதிக்க முடியாது. ஆனால் அமெரிக்க-இந்திய உறவுகள் வர்த்தகப் போரின் அளவிற்கு மோசமடைந்தால், அது இந்தத் துறையிலும் பரவும் என்று நீங்கள் உறுதியாக நம்பலாம்.
உதாரணமாக, அமெரிக்க அரசாங்கம் நிறுவனங்களை வேலைகளில் ஈடுபடுமாறு அழுத்தம் கொடுக்கலாம் அல்லது அவுட்சோர்சிங் மீது புதிய வரிகள் / விசா கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கலாம். பொருட்களைத் தாண்டிய பரஸ்பர நடவடிக்கைகள் குறித்து ஜனாதிபதி டிரம்ப் ஏற்கனவே சூசகமாக குறிப்பிட்டுள்ளார். அப்படியானால் என்ன நடக்கும்? அமெரிக்க நிறுவனங்கள் மலிவு விலையில், திறமையான தொழிலாளர்களின் பரந்த தொகுப்பை அணுகுவதை இழக்கும், மேலும் இந்திய வல்லுநர்கள் இலாபகரமான வாய்ப்புகளை இழப்பார்கள்.
உலகளாவிய திறன் மையங்களை (GCCs) கருத்தில் கொள்ளுங்கள் . இவை அடிப்படையில் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் ஐடி, ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு மற்றும் பின்-அலுவலகப் பணிகளைக் கையாள அமைக்கும் கேப்டிவ் அலுவலகங்கள் ஆகும். இந்தியாவில் இந்த GCC களில் 1,700 க்கும் மேற்பட்டவை உள்ளன , அவை சுமார் 1.9 மில்லியன் மக்களைப் பணியமர்த்துகின்றன, அவற்றில் பெரும்பாலானவை அமெரிக்க நிறுவனங்களுக்கு.
இந்த மையங்கள் அமெரிக்க நிறுவனங்களின் பணத்தை மிச்சப்படுத்துவதோடு, பெரும்பாலும் 24 மணி நேர சேவைகளையும் வழங்குவதால் உள்ளன. புவிசார் அரசியல் பதற்றம் அல்லது புதிய வர்த்தக தடைகள் நிறுவனங்கள் இவற்றைக் குறைக்க நிர்பந்தித்தால், அந்த வேலைகள் அனைத்தும் அமெரிக்காவிற்குத் திரும்பிச் செல்ல வழிவகுக்காது. இது பெரும்பாலும் செயல்பாடுகளை அதிக விலை கொண்டதாகவும், நிறுவனங்களுக்கு குறைந்த செயல்திறன் கொண்டதாகவும் மாற்றும்.
AI உதவியுடன், அவர்கள் அதிகமாக தானியங்கிமயமாக்கலாம் அல்லது சில மையங்களை மற்ற நாடுகளுக்கு மாற்றலாம், ஆனால் அந்த மற்ற இடங்கள் இந்தியாவின் அளவு அல்லது திறமைக்கு பொருந்தாமல் போகலாம், ஏனெனில் நமது திறமைக் குழு மிகப்பெரியது.
இது ஒருதலைப்பட்சமானது மட்டுமல்ல. இந்திய தொழிலாளர்களும் இந்த வேலைகளால் கணிசமாக பயனடைகிறார்கள். இந்தியாவில் கூகிள், மைக்ரோசாப்ட் அல்லது சிட்டி வங்கி அலுவலகத்தில் பணிபுரிவது பெரும்பாலும் உள்ளூர் நிறுவனங்களை விட சிறந்த ஊதியம் மற்றும் பணிச்சூழலைக் குறிக்கிறது.
ஒரு வகையில், இந்த சேவை ஏற்றுமதிகள் இரு தரப்பினருக்கும் வெற்றியைத் தருகின்றன. அவை அமெரிக்க நிறுவனங்களுக்கு போட்டித்தன்மையை அளிக்கின்றன, மேலும் இந்திய நிபுணர்களுக்கு உலகளாவிய வெளிப்பாட்டை வழங்குகின்றன. இந்த சினெர்ஜியை சீர்குலைப்பது இரு தரப்பினரையும் பாதிக்கிறது. இந்தியாவிற்கு அவுட்சோர்சிங் செய்வது அமெரிக்க அலுவலகங்கள் அதிக மதிப்புள்ள பணிகளில் கவனம் செலுத்தவும் (மேலும் சிறந்த வேலை-வாழ்க்கை சமநிலையை அனுபவிக்கவும்) அனுமதித்துள்ளது என்றும் ஒருவர் வாதிடலாம், அதே நேரத்தில் வழக்கமான குறியீட்டு முறை அல்லது ஆதரவு வெளிநாடுகளில் செய்யப்படுகிறது. திடீரென்று இவை அனைத்தும் கடலுக்குள் செய்யப்பட வேண்டியிருந்தால், அமெரிக்க நிறுவனங்கள் போதுமான திறமையாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்துவதில் சிரமப்படலாம் அல்லது அதிக தொழிலாளர் செலவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும், இது இறுதியில் விலையுயர்ந்த மென்பொருள் அல்லது சேவைகள் மூலம் அமெரிக்க நுகர்வோருக்குக் குறையக்கூடும்.
அப்படியானால், அமெரிக்கா இந்தியாவை இழக்க முடியுமா?
மேற்கூறியவற்றின் அடிப்படையில், 500% வரி விதிப்பு மூலம் இந்தியாவை பொருளாதார ரீதியாக முடக்கும் எந்தவொரு முயற்சியும் அமெரிக்காவிற்கே கணிசமான வலியை ஏற்படுத்தும் என்பது தெளிவாகிறது.
அமெரிக்க நுகர்வோர் ஸ்மார்ட்போன்கள் முதல் நகைகள், பொதுவான மருந்துகள் வரை பல அன்றாடப் பொருட்களின் விலைகளை அதிகரிப்பதைக் காண்பார்கள். அமெரிக்க நிறுவனங்கள் ஒரு முக்கிய விநியோகத் தளத்தையும் திறமையாளர் குழுவையும் இழக்கும், இது அவர்களின் போட்டித்தன்மையைப் பாதிக்கும். மேலும் மூலோபாய ரீதியாக, ஆசியாவில் விநியோகச் சங்கிலி பல்வகைப்படுத்தலுக்கு அமெரிக்காவிற்கு நம்பகமான கூட்டாளிகள் தேவைப்படும் நேரத்தில் இந்தியாவை ஒதுக்கித் தள்ளுவது பின்வாங்கக்கூடும்.
இந்தக் குடியரசு தினத்தன்று, இந்தியா தனது இறையாண்மையையும் பொருளாதார முன்னேற்றத்தையும் கொண்டாடுகிறது. அந்த முன்னேற்றத்தின் ஒரு பகுதி அமெரிக்காவுடனான நல்ல உறவுகளிலிருந்து வருகிறது - அது பொருட்களைப் பரிமாறிக் கொள்வதாக இருந்தாலும் சரி அல்லது கருத்துக்களைப் பரிமாறிக் கொள்வதாக இருந்தாலும் சரி. இது பல தசாப்த கால நம்பிக்கை மற்றும் பரஸ்பர நன்மையின் மூலம் கட்டமைக்கப்பட்ட உறவு. 500% வரி விதிப்பு இரு தரப்பினருக்கும் ஆபத்தை விளைவிக்கும்.
இறுதியில், வர்த்தகம் என்பது வெறும் எண்களைப் பற்றியது அல்லது பொருட்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, உறவுகள் மற்றும் நம்பகத்தன்மையைப் பற்றியது. இந்த இழப்பு-இழப்பு சுழலுக்குப் பதிலாக, தர்க்கரீதியான பாதை பேச்சுவார்த்தை மற்றும் சமரசம் ஆகும்.
https://finshots.in/archive/part-2-what-will-happen-if-india-gets-a-500-tariff/
By
vasee ·
Archived
This topic is now archived and is closed to further replies.