சிங்களப் பயங்கரவாததின் தமிழின அழிப்பிற்கெதிராகக் குரலெழுப்பியதற்காகக் கொலை அச்சுருத்தலுக்கு உள்ளாகி புலம்பெயர்ந்து வாழ்ந்துவரும் மூன்று ஊடகவியலாளர்களின் அனுபவப் பகிர்வை ஒரு திரைப்படமாக ஆவணப்படுத்திய நோர்வேயின் பெண் இயக்குனர் பியெட்டே ஆனெஸ்ட்டின் உருவாக்கம் நேற்று மாலை சிட்னி பரமட்டா நதியோரச் சினிமா கொட்டகையில் திரையிடப்பட்டது. மாலை ஆறுமணிக்கு அரங்கு முழுமைபெற ஆரம்பமாகிய அன்றைய நிகழ்வுகளின் தொடக்கத்தில் தமிழ் பெண்களின் பரத நாட்டிய நிகழ்வொன்றும் இடம்பெற்றது.

அதன் பின்னர் எல்லோரும் எதிர்பார்த்து வந்த "மெளனிக்கப்பட்ட குரல்கள்" திரையேறியது. ஏ 9 நெடுஞ்சாலையில் யாழ்ப்பாணம் நோக்கிப் பயணிக்கும் பியெட்டேயிற்கும் அவரது உள்ளூர் தொடர்பாடல் உதவியாளருக்கும் இடையிலான சம்பாஷணையுடன் விவரணம் ஆரம்பமாகிறது. நீண்டு செல்லும் நீர் நிரம்பிய வயல்வெளிகளுடன் மரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து நிற்கும் முடிவுறா இராணுவ முகாம்கள் காட்டப்படுகிறது. பாதையெங்கும் இராணுவத்தின் பிரசன்னம். சிலவிடங்களில் இராணுவத்துக்கு அஞ்சி பியெட்டேயின் கமரா தலை தாழ்த்திக்கொள்வதும் காட்டப்படுகிறது. இடையிடையே காட்சியில் வந்துபோகும் இராணுவத் தடுப்புமுகாம்கள். அங்கே செல்லவேண்டும் என்கிற பியெட்டேயின் அவாவை வேண்டாமென்று தடுக்கும் உள்ளூர்கார உதவியாளரின் அக்கறை என்று ஆக்கிரமிப்பில் வாழும் ஈழத்தமிழனின் வாழ்வை சிலநிமிட பயணப் பதிவிலேயே காட்டி விடுகிறார் பியெட்டே அம்மையார்.

Edited September 9, 201213 yr by ragunathan

ஏ 9 காட்சிகளுக்குப் பின்னர் சற்றென்று ஜேர்மனிக்குத் தாவுகிறது விவரணம். அங்கேதான் இதுவரை நான் அறிந்திராத வித்தியாசமான ஒரு சிங்களவரை பார்வையாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார் இயக்குனர். அவர்தான் பாஷன அபேவர்த்தன. சிங்கள இனவழிப்புப் போரின் சாட்சிகளை உலகறியச் செய்துவரும் ஒரு உன்னத மனிதர். ஜே.வீ பீயின் இரண்டாம் கலகத்தில் தான் அரசியல் மயப்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறும் பாஷணவின் உணர்வெங்கும் இருப்பது இனவழிப்பை உலகறியச் செய்யவேண்டும் என்கிற அவாவேயன்றி வேறில்லை என்றால் அது மிகையாகாது.

இலங்கையில் சிங்கள இனவழிப்பு அரசின் முகத்தை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவந்ததால் அரசால் கொலைப் பயமுறுத்தலுக்குள்ளாகிய பாஷணவும் அவரது மனைவியும் 2006 இல் இலங்கையை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள். ஜேர்மனியில் பல கஷ்ட்டங்களுக்கு உள்ளாகியும், தனது உள்ளூர் நண்பர்கள் மூலம் இனவழிப்பின் சாட்சியங்களப் பெற்றுக்கொள்ளும் பாஷண அவற்றை மெல்ல மெல்ல உலக ஊடகங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கிறார்.....இப்படியே தொடரும் அவரது செயற்பாடுகளினூடே அவரகளது ஜேர்மனிய வாழ்வும் விரக்தியும் காட்டப்படுகிறது."நான் எனது நாட்டிற்குச் செல்லவேணும், ஆனால் என்னைக் கொல்வார்களென்பது நிச்சயம்" என்று கூறும் பாஷணவின் முகத்தில் தெரிவது நாட்டை இழந்து தவிக்கும் ஒரு மனிதனின் சோகம். இடையிடையே அழும் தனது மனைவியைக் கூட சாந்தப்படுத்த பாஷண முயலவில்லை என்பது அவர்களின் வாழ்க்கை எத்துனை அச்சுருத்தல்களுக்கு ஆளாகியுள்ளதென்பதைக் காட்டுகிறது.

அடுத்ததாக விவரணம், இலங்கையின் சண்டே லீடர் பத்திரிக்கையின் ஆசிரியர் லசந்த விக்கிரமதுங்கவின் மனைவி சொனாலி பற்றிப் பேசுகிறது. அரசுக்கெதிராக எழுதியதற்காகக் கொல்லப்பட்ட அந்தப் பத்திரிகையாளரின் மனைவியின் புலம்பெயர் வாழ்வின் அனுபவப் பகிர்வுடன் இரண்டாம் பகுதி ஆரம்பிக்கிறது. தனது மறைந்த கணவனின் ஆத்மா சாந்தியடைவதற்கான ஒரே வழி இனவழிப்பிற்குள்ளான தமிழர்களுக்கு நீதி கேட்பதும், கொல்லப்பட்ட தனது கணவர் உற்பட இலங்கையில் மகிந்த அரசால் கொல்லப்பட்ட அனைத்துப் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் நீதிகேட்பதுவும்தான் என்ற வைராக்கியத்துடன் வாழ்ந்துவரும் சொனாலியின் வாழ்வு காட்டப்படுகிறது. ஐ. நாவின் சிங்களத்துக்கான நிரந்தர வதிவிடப் பிரதிநிதியானவனும் இனவழிப்பு யுத்தத்தின் முக்கிய சாட்சியுமான சவேந்திர சில்வாவை சொனாலி நேர்காணல் செய்வதற்குப் பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்வதும் ஆனால் அதைத் தொடர்ந்து அவன் புறக்கணித்து வந்ததும் காட்டப்படுகிறது.

மூன்றாவதாகக் காட்டப்பட்ட ஊடகவியலாளன், வன்னியின் இனவழிப்புப் போரின் உச்சத்தில் தமிழ்நெட் இணையத்திற்கு தொடர்ந்து தாயகச் செய்திகளை வழங்கிவந்த லோகீசன் அவர்கள். 2005 இலிருந்து தமிழ்நெட்டுடன் வேலை செய்யத் தொடங்கிய லோகீசன் அவர்களின் சொந்த அனுபவப் பகிர்வுடன் வன்னியின் இனவழிப்பு யுத்தத்தின் ஒளிப்படங்களும் காட்சிகளும் காட்டப்பட்டு இறுதியில் கொல்லப்பட்ட தமது தாயின் உடலத்தினருகில் இருந்து தேம்பியழும் இரு சிறுவர்களினது காட்சியுடன் பதிவு நிறைகிறது. இராணூவத்தினரால் கைதுசெய்யப்பட்டு முகாமில் அடைக்கப்பட்ட லோகீசன் தமிழ்நாட்டிற்குத் தப்பிவருவதும் அங்கே பியெட்டே அம்மையாரைச் சந்திக்கும்போது இந்திய புலநாய்வுப் பிரிவினரால் இருவரும் கண்காணிக்கப்படுவதும் காட்டப்படுகிறது. இறுதியில் தான் சேகரித்த இனவழிப்பின் சாட்சியங்களுடன் இந்தியாவை விட்டுத் தப்பி ஐரொப்பாவில் வந்துசேரும் லோகீசன்னும் அவரது குடும்பமும் காட்டப்படுகிறது. இறுதிப்பகுதியில் சேர்ந்து வேலை செய்யும் பாஷண மற்றும் லோகீசனின் பதிவுகள். அழுத்தமான காட்சிகளின் முடிவில் கண்கலங்கி நிற்கும் லோகீசன் மற்றும் பாஷணவைத் தேற்றும் பியெட்டே....

ஒருமணிநேரத்தில் ஒரு இனத்தின் அவலத்தைக் காட்ட முடியுமா என்றால், முடியும் என்று நிரூபித்திருக்கிறார் பியெட்டே. ஆனால் அரங்கு அத்துடன் நிறைவு செய்துவிடவில்லை. விவரணத்தின் நாயகர்கள் மேடையில் தோன்ற இரண்டாவது கட்டமான கருத்துப் பகிர்வு ஆரம்பமாகியது.

Edited September 9, 201213 yr by ragunathan

நன்றி ரகுநாதன்.

நானும் இந்நிகழ்விற்கு சென்றிருந்தேன். நான் பார்த்தவற்றை யாழில் எழுதலாம் என நினைத்திருந்தேன். ஆனால் இரகுநாதன் மிகவும் சிறப்பாக இத்திரைப்பட நிகழ்வில் பார்த்தினை இங்கு பகிர்ந்திருக்கிறார்.

இத்திரைப்பட நிகழ்வுபற்றிய விளம்பரம்

http://www.yarl.com/forum3/index.php?showtopic=107721

விவரணப் படத்திற்குப் பின்னர் பார்வையாளர்களின் ஈடுபாட்டுடன் பாஷண, லோகீசன் மற்றும் பியெட்டே அம்மையார் ஆகிய மூவரடங்கிய கலந்துரையாடல் ஆரம்பமாகியது. இதனை மருத்துவரும் தமிழ்த் தேசியத்திற்காக அயராது உழைத்து வருபவருமான சாம்பவி பரிமளநாதன் மிகவும் சிறப்பாக நடத்தினார்.

பலரது கேள்விகளுக்கும் எதுவித தளர்ச்சியோ தயக்கமோ இன்றிப் பதிலளித்தார்கள். பாஷண, லோகீசன் அவர்களைச் சுற்றியே கேள்விகள், கருத்துக்களும் முன்வைக்கப்பட்டன.

கேள்விகளின் பிரதான சாரம்சம் இப்போதைய இலங்கையின் நிலை, தொடரும் இனவழிப்பு, வெளியுலகில் சிங்கள அரசு செய்யும் விசமப் பிச்சாரம், சிங்களவர்களின் கடும்போக்கு மனோபாவம், இனித் தமிழர்கள் செய்யவேண்டியவை என்ன, பிராந்திய மற்றும் உலக வல்லரசுகளின் ஆதிக்க வெறியில் அலைக்கழிக்கப்பட்டு அழிக்கப்பட்ட தமிழினம், ஜே.வீ.பீ யின் முன்னாள் இன்னாள் கொள்கை முரண்களும் அதனால் ஏற்பட்ட தமிழின அழிப்பும் என்பன பற்றியே இருந்தது.

பாஷண : சிங்களவர் என்று சொல்வதற்காக வெட்கப்படுவதாகப் பலமுறை கூறிய அவர், ஒரு மனிதனாக தமிழர்க்கு நடந்த அழிவைத் தடுக்க முடியவில்லையே என்கிற குற்றவுணர்ச்சி தன்னை வாழ்நாள் வரைத் தொடரும் என்று கூறுகிறார். இதனால் தன்னால் முடிந்தளவிற்கு தமிழின அழிப்பை உலகறியச் செய்வேன் என்று கூறும் இவர், இன்றைய சிங்கள் இனவாதம் ஒரு கட்டத்தில் முடியும். மகிந்த அரசு அவர்கள் மேலேயே கை வைக்கும்போது அவர்கள் தமிழர்க்கு நடந்தவை பற்றி உணர்வார்கள். அப்போது நிலமை மாறும் என்று கூறுகிறார். 1971 இல் 20,000 சிங்கள இளைஞர்களும், 1989 இல் 60,000 சிங்கள இளைஞர்களும் ஜே.வீ.பி கலகத்தில் கொல்லப்பட்டார்கள். தங்கள் சொந்த இனத்திலேயே 80,000 பேரைக் கொன்ற சிங்கள அரசுகளுக்கு எதிரி இனமான தமிழினத்தின் 150,000 பேரைக் கொல்வதென்பது அப்படியொன்றும் கடிணமான காரியமில்லை என்று சொல்லும் அவர், தாழ்த்தப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட, வறுமைப்பட்ட மக்களின் வாழ்விற்காக இருமுறை பாரிய அழிவை அரசுகளிடம் சந்தித்த ஜே.வீ பி இயக்கம், 2009 இல் அவ்வாறான மக்கள் கூட்டத்தின்மேல் சிங்கள அரசொன்று நடத்திய இனவழிப்பை முன்னின்று ஊக்கப்படுத்தியதோடு மட்டுமல்லாமல், சாதாரணச் சிங்களப் பொதுமகனை தமிழினத்துக்கெதிரான இனவழிப்பு யுத்ததிற்கு தயார்படுத்தும் பாரிய துரோகத்தைச் செய்தது என்றும் கோபத்துடன் கூறுகிறார்.

"நான் மட்டுமல்ல, என்னைப்போல உங்களின் அழிவைக் கண்டு மனம் கொதித்துப்போன இன்னும் பலர் எனது சமூகத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள்தான் இன்றுவரை எனக்கு உதவி வருகிறார்கள். எனக்குக் கிடைக்கும் சாட்சியங்களெல்லாம் அவர்கள் அனுப்பியவைதான். நஇன்றைக்கு சிங்கள சமூகத்தின் முன்னால் நானும் எனது நண்பர்களும் துரோகிகள், ஆனால் அதுபற்றி நான் கவலைப்படவில்லை" என்று எனது கேள்வியொன்றுக்கு பதிலளிக்கும்போது கூறினார் அவர்.

லோகீசன் : வன்னி இனவழிப்புப் போரின் உச்சத்தில் தாயகத்திலிருந்து வெளியுலகை எட்டிய புகைப்படங்கள், ஒளிநாடாக்கள் என்பன இவராலேயே அனுப்பப்பட்டன. சனல் 4 இல் அடிக்கடி காண்பிக்கப்பட்ட செல்வீச்சினுள் அழியும் மக்கள், இடிந்து விழும் பதுங்குகுழிகள், சிதறிக் கிடக்கும் சடலங்கள், வைத்தியசாலைக் கொலைகள் என்று இனவழிப்பை சாட்சியங்களாக ஆவணப்படுத்த உதவிய அந்த ஊடகவியலாளன் லோகீசனே.

தனது முதலாவது செய்திச் சேகரிப்பு அனுபவத்தை அவர் விவரித்தார். அதுதான் நோயாளர் காவு வண்டிமீது நெடுங்கேணிப் பகுதியில் நடத்தப்பட்ட கிளேமோர் தாக்குதல். ஆரம்பத்தில் சடலங்களைக் கண்டு அழுததாகக் கூறும் லோகீசன், அன்றுடன் அழிவுகளைச் சாட்சியப்படுத்தும் தனது கடமையைத் தொடங்கியதாகக் கூறுகிரார். பின்னர் போரின் உச்ச கட்டத்தில் அழிவுகளுக்குள் நின்று செய்தி சேகரித்ததுபற்றிக் கூறும்போது, "செல்வீச்சில் அழிக்கப்பட்ட ஒரு பிரதேசத்துக்குச் சென்று நான் செய்தி சேகரித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, சிறிது நேரத்தில் அவ்விடத்தை நோக்கி மிகவும் அகோரமான செல்வீச்சை இராணுவம் நடத்தும், காயப்பட்டவர்கள், உதவியவர்கள் ஆகியோரைக் கொல்வதே இதனது நோக்கம். அப்படிப் பலமுறை நான் தாக்குதலில் சிக்கியிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் என்னைக் காப்பற்றியவை என்னைச் சுத்திச் சிதறிக்கிடந்த சடலங்கள்தான். நீங்கள் நன்றி சொல்லவேண்டியது எனக்கில்லை, எனது உயிர்காக்க இறந்தபின்னரும் என்னை அரண்களாகக் காத்த அந்த முகம் தெரியா பெயர் தெரியா உடலங்களுக்குத்தான்" என்று சொல்லும் லோகீசனின் வார்த்தைகளில் தெரித்தது 2009 வன்னிக் கொலைக் களத்தின் யதார்த்தமேயன்றி வேறில்லை.

தன்னை மிகவும் பாதித்த விடயம் பற்றி அவர் கூறும்போது, " வன்னியில் குண்டுவீச்சில் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கும் தமது தாயின் சடலத்தின் முன்னால் மர்ந்து மகளும் மகனும் ஓங்கியழும் காட்சி. "எங்களை விட்டுட்டு எங்கேயம்மா போனீங்கள், இனி நாங்கள் யாரும் இல்லாத அநாதைகளாகப் போனோமே அம்மா, ஏன் எங்களை விட்டுட்டுப் போனீங்கள்" என்று கதறியழும் அக்குழந்தைகளைப் பார்த்த பார்வையாளர்கள் பலருக்கே கண்கள் கசிந்தன.

"வன்னி இனவழிப்புப் போரின் உச்சத்தில் புலம்பெயர் தமிழராகிய நீங்கள் செய்த போராட்டங்களை நாங்கள் அறிவோம். உங்களது போராட்டங்கள் கொடுத்த சிறு நம்பிக்கையே எங்களுக்குத் தாயகத்தில் பலமாக இருந்தது. உங்களது போராட்டங்கள் நிச்சயம் எங்களுக்கொரு விடிவைக் கொண்டுவரும் என்று இறக்கும்போது கூடப் பலர் நினைத்திருந்தார்கள்" என்று சொல்லும் லோகீசன், "தொடர்ந்து உங்கள் நாட்டு அரசாங்கங்களுக்கு அழுத்தம் கொடுங்கள், எமக்கு நடந்த அழிவைப் பற்றி பேசுங்கள், அப்போதுதான் போர்க்குற்றவாளி மகிந்தவை நீதியின் முன் நிறுத்த முடியும்" என்றும் கூறுகிறார்.

Edited September 10, 201213 yr by ragunathan

இறுதியாக பியெட்டே அம்மையார்: "லிபியாவின் கடாபி, எகிப்தின் முபாரக், ஈராக்கின் சதாம் என்று உலக பயங்கரவாதிகளையெல்லாம் சர்வதேச நடுகள் தண்டிக்கும்போது, அதையொத்த இனவழிப்பைச் செய்துவரும் மகிந்தவுக்கு ஏன் எல்லோரும் சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்கிறார்கள் " என்று ஒருவர் கேட்டதற்கு " சிங்கள தேசம் இன்னும் சர்வதேச கிரிமினல் நீதிமன்றத்தின் உறுப்பினராக இருக்கவில்லை" என்று அவர் கூறினார். பெண் ஊடகவியலாளர் உற்பட பெண்கள்மீதான சிங்கலத்தின் அடக்குமுறைகள் பற்றிய கருத்தொன்றிற்கு "நீங்கள் சொல்பவை உண்மைதான், எனக்கும் அந்த அனுபவம் இருக்கிறது" என்று கூறினார்.

இறுதியாக நேரம் இன்மையால் 9:25 மணிக்கு நிகழ்வு முற்றுப்பெற்றது. வெளியே வரும்போது லோகீசனும், பாஷணவும் நின்றிருந்தார்கள். அவர்களை கைகளைப் பிடித்து "நன்றி ஐய்யா" என்று சொல்லிவிட்டு வந்தேன்.

தமதுயிரைத் துச்சமென மதித்து ஒரு இனக்கொலையை உலகறியச் செய்யும் போராளிகள் இவர்கள். இவர்கள் இலட்சியம் வெற்றிபெற வாழ்த்துக்கள் !!!!

நன்றி பாஷண !!! நன்றி லோகீசன் !!! நன்றி பியெட்டே அவர்களே !!

Edited September 10, 201213 yr by ragunathan

Due to popular request, a one-on-one meeting has been organised for those wishing to meet with Lokeesan, the war-time correspondent for TamilNet who is currently in Sydney as part of the documentary screening tour for Silenced Voices - Tales of Sri Lankan journalists in exile. Lokeesan is also very keen to hear feedback about TamilNet and answer questions so that he can pass it on to the editors.

Details:

Monday 10 September

7-8pm

Yaarl Function Centre, 221 Wentworth Ave, Pendle Hill (opposite Pendle Hill station)

Pls RSVP: mediafeedback10sep@hotmail.com

Please feel free to inform any Tamils who may wish to attend, in particular youth.

Arnestad’s ‘Silenced Voices’ documentary gains momentum

[TamilNet, Saturday, 08 September 2012, 14:27 GMT]

Even as the GoSL tightens its vice through different means to gag democratic voices in the island from expressing the truth about the genocide of the Eezham Tamils, award-winning Norwegian documentary filmmaker Beate Arnestad’s ‘Silenced Voices - Tales of Sri Lankan Journalists in Exile’ has been steadily gaining momentum at acclaimed film festivals and screenings across the world, exposing the truth about media repression by the Sri Lankan state. After a grand pre-première in Oslo in February 2012, a world premiere in Hague at the prestigious International Documentary Film Festival Amsterdam in March, screenings at the Human Rights Watch Film Festival in New York in June, Arnestad’s documentary received a salubrious welcome at public screenings in Australia this week.

Ms. Arnestad, who has over twenty years of experience producing and directing content for departments at Norwegian Broadcasting Corporation, was most known for her first independent and award- winning documentary ‘My Daughter the Terrorist’ (2007) that was focussed on the Black Tigers.

The pre-première screening of her latest documentary ‘Silenced Voices’ to a jam-packed hall in Oslo on February 2012 gave viewers a powerful account of the situation of media freedom in a militarized state and the numerous personal and political hurdles that committed journalists from the island had to surpass to bring out the truth to the world. The commitment to ethical journalism shown by Bashana Abeywardane, former editor of Hiru weekly, his wife Sharmila Logeswaram, Sonali Samarasinghe, the wife of slain journalist Lasantha Wikrematunge, and A. Lokeesan, TamilNet’s Vanni wartime correspondent, were poignantly shown in the documentary which also featured the escape of Lokeesan to Norway.

The world première show of ‘Silenced Voices’ was at the critically renowned International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA), the world’s largest documentary festival, at Hague on March 2012. Ms. Arnestad’s documentary was one of ten ‘most impressive human rights documentaries’ from 65 that were selected by the Movies that Matter Foundation, an initiative of Amnesty International, to be screened. Margaret Sekaggya, UN Special Rapporteur on the situation of human rights defenders, presented the introduction to ‘Silenced Voices’.

‘Silenced Voices’ was then screened at the annual Human Rights Watch Film Festival on June 2012, at New York, under the theme of ‘Reporting in Crisis’. The festival showed 17 films under 5 themes.

The film was also publicly broadcasted at least thrice in Norwegian television NRK, the Norwegian Broadcasting Cooperation.

Arnestad’s work is to be screened at a conference on freedom of expression, scheduled to take place in October at Norway

Likewise, the documentary has also been shown at a number of closed door meetings, such as those from the one involving Erik Solheim in Oslo to the Sivaram Memorial Seminar in London.

The Australian screening of the documentary was held in Sydney on Wednesday, followed by another screening in Melbourne on Thursday. Both screenings took place in packed halls, with the majority of the audience comprising of academics, trade union leaders, journalists, activists, federal and state politicians, government officials and students of law, politics and journalism.

The screenings were followed by question and answer sessions with panellists Ms. Arnestad, Bashana Abeywardane, and A. Lokeesan. The three were delighted to see an interested crowd that largely comprised of non-Tamils and non-Sinhalese, organizers of the conference said.

At the Sydney event chaired by Prof. Jake Lynch, director of CPACS, Michelle Rowland MP, Federal Member for Greenway whilst expressing her wish for this documentary to be shown more widely, asked the panel for their opinion on the chances of reconciliation and accountability in Sri Lanka given recent events and the United Nations Panel of Experts’ report.

In the responses provided, Mr. Lokeesan felt that when such a well-planned war was executed in a calculated manner with the intention to kill tens of thousands of Tamil civilians, and years after the ‘end’ of the war, permission for the international organizations to access the former war-zone was still not granted and as Tamil people continue to live in fear and are provided neither justice nor a normal life, there was little chance for ‘reconciliation’.

Mr. Abeywardane argued the Sri Lankan regime did not care about reconciliation, with the entire concept being maintained outside the country on a propaganda level having nothing to do with the reality on the ground. He attributed this to the very reason people were fleeing the country. He referred to the Government of Sri Lanka’s (GoSL) decision to appoint the Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC) where he quoted Sri Lankan Ministers having openly stated that the reason for the LLRC was to stop external forces interfering into Sri Lankan issues instead of a genuine effort to reconcile with the victims. He further outlined that when the LLRC was appointed reputed human rights organisations refused to participate in the commission saying it was flawed. Despite this, the UNHRC passed a resolution in March 2012 asking the GoSL to implement recommendations of the LLRC.

The Sinhala journalist further criticised the IC in their approach to the war. Referring to the co-chairs’ statements calling on the Tamil diaspora to pressure the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) to lay down their arms and surrender he said, “When you get to know Sri Lanka, being a legitimate member of the IC, shelling civilians whom they forced into safe-zones, you decide to put pressure on those who have been forced out of the country, living outside the country asking them to put pressure on the rebel organisation to lay down their arms three months before the final massacres took place,” highlighting that the genocide was “not only well calculated but well known” by the IC.

In one of her responses, Arnestad stated that the GoSL has been very successful in labelling not only the LTTE but the entire Tamil population as terrorists, adding that after 9/11, with the US heading the war on terror, they really did not want any successful freedom movement or rebellion in that region. She reiterated that it was with the consent of the entire western world that the GoSL set out on its course to wipe out the LTTE and the civilian population in that region.

Speaking about the condition of media freedom in the island, Mr. Abeywardane opined that those independent journalists from abroad who may travel to Sri Lanka will have to be aware that people outside the former conflict zone may comment on how life was now better ‘post-war’ citing examples such as decrease in road-blocks and fewer check-points. However, journalists wishing to travel to the Tamil regions would need clearance from the Ministry of Defence. Once this clearance is sought, he warned, not only would the journalists be identified and monitored but all those who are sought for interviews would also be monitored. In this scenario those being interviewed may not speak freely as they their comments would be a matter of life or death for them, he outlined.

Other issues discussed at the Sydney event included that of the former Navy Commander Admiral Thisara Samarasinghe being appointed as Sri Lanka’s High Commissioner to Australia and the lack of political will by Australia to investigate allegations of his involvement in the war crimes and genocide perpetrated by the Sri Lankan state against the Tamil people.

The arrival of the protagonists coincided with the Australian Opposition Party’s call for all asylum seekers from Sri Lanka to be sent back without their claims being processed, a call that has been condemned by many human rights activists. Since their arrival, Arnestad, Bashana and Lokeesan have been interviewed by mainstream Australian television, radio and print media on their opinion on this issue.

The screening in Sydney, held at Dendy Cinemas Circular Quay on 05 September, was co-organised by the University of Sydney Centre for Peace and Conflict Studies (CPACS), the Law Society of NSW-Young Lawyers and the Australian Tamil Congress (ATC).

The screening in Melbourne, held at Melbourne Law School on 06 September, was co-organised by the Human Rights Law Centre (HRLC), Medical Associations for the Prevention of War (MAPW) and Institute for International Law in partnership with the ATC and chaired by Prof. Chris Nash, Professor of Journalism at the Monash University.

Due to popular demand, a third event is being organised in Sydney by the ATC for Sunday 9 September at 5.45pm at Riverside Theatre, Parramatta. This too will include a screening followed by a question and answer session with the above mentioned overseas guests.

http://www.tamilnet.com/art.html?catid=79&artid=35542

அவரை சிங்களவர் என்று சொல்வதை விட மனிதநேயம் உடைய உத்தம ஊடகவியாளன் மனிதன் என்றே சொல்லலாம்....நன்றி ரகுநாதன்....

R.R

பதிவுக்கு மிக்க நன்றிகள்,ரகு.

நன்றி ரகுநாதன்

[size=5]நன்றி பாஷண !!! நன்றி லோகீசன் !!! நன்றி பியெட்டே அவர்களே !! [/size]

[size=5]பதிவுக்கு மிக்க நன்றிகள்,ரகு.[/size]

பாஷண : சிங்களவர் என்று சொல்வதற்காக வெட்கப்படுவதாகப் பலமுறை கூறிய அவர், ஒரு மனிதனாக தமிழர்க்கு நடந்த அழிவைத் தடுக்க முடியவில்லையே என்கிற குற்றவுணர்ச்சி தன்னை வாழ்நாள் வரைத் தொடரும் என்று கூறுகிறார். இதனால் தன்னால் முடிந்தளவிற்கு தமிழின அழிப்பை உலகறியச் செய்வேன் என்று கூறும் இவர், இன்றைய சிங்கள் இனவாதம் ஒரு கட்டத்தில் முடியும். மகிந்த அரசு அவர்கள் மேலேயே கை வைக்கும்போது அவர்கள் தமிழர்க்கு நடந்தவை பற்றி உணர்வார்கள். அப்போது நிலமை மாறும் என்று கூறுகிறார். 1971 இல் 20,000 சிங்கள இளைஞர்களும், 1989 இல் 60,000 சிங்கள இளைஞர்களும் ஜே.வீ.பி கலகத்தில் கொல்லப்பட்டார்கள். தங்கள் சொந்த இனத்திலேயே 80,000 பேரைக் கொன்ற சிங்கள அரசுகளுக்கு எதிரி இனமான தமிழினத்தின் 150,000 பேரைக் கொல்வதென்பது அப்படியொன்றும் கடிணமான காரியமில்லை என்று சொல்லும் அவர், தாழ்த்தப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட, வறுமைப்பட்ட மக்களின் வாழ்விற்காக இருமுறை பாரிய அழிவை அரசுகளிடம் சந்தித்த ஜே.வீ பி இயக்கம், 2009 இல் அவ்வாறான மக்கள் கூட்டத்தின்மேல் சிங்கள அரசொன்று நடத்திய இனவழிப்பை முன்னின்று ஊக்கப்படுத்தியதோடு மட்டுமல்லாமல், சாதாரணச் சிங்களப் பொதுமகனை தமிழினத்துக்கெதிரான இனவழிப்பு யுத்ததிற்கு தயார்படுத்தும் பாரிய துரோகத்தைச் செய்தது என்றும் கோபத்துடன் கூறுகிறார்.

எமதுபோராட்டத்தில் இருந்து இப்படி ஒரு ஊடகவியாளன் உருவாகினான? என்பது என்னுடைய தற்பொழுதைய சந்தேகம்....ஜெ.வி.பி யின் அரசியல் தாக்கம் அவரை ஒரு சிறந்த மனித நேயமுடைய ,ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காக குரல் கொடுக்ககூடிய ஊடகவியளாலனாக ஆக்கியுள்ளது.....

முள்ளிவாய்க்காளில் உருவாகிய ஊடகவியளாலர்கள் எல்லோரும் புலியை ஒடுக்கிறதில்தான் கவனம் செலுத்தினம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுகாக குரல் கொடுப்பதாக தெரியவில்லை

பாஷனா அவர்கள் சிட்னி மோர்னிங்கரல் பத்திரிகையில் வழங்கிய தகவல்

There is no shelling now, there is no bombing, but the situation as far as human rights and democratic rights are concerned, nothing has changed,’’ said Bashana Abeywardane, a reporter from the Sinhalese majority who fled Sri Lanka to Europe in 2006 and feels unable to return home.

‘‘Even though the war has stopped, the conflict has even deepened and the discriminatory policies that caused the war have continued,’’ he said.

http://m.smh.com.au/opinion/political-news/abbott-backs-push-to-say-no-to-flood-of-sri-lankans-20120903-25ajs.html

அவுஸ்திரெலியா வானொலிக்கு பாஷனா அவர்கள் வழங்கிய பேட்டி

Sri Lankan journalist shocked over Australian Opposition's claims

http://www.radioaustralia.net.au/international/radio/program/connect-asia/sri-lankan-journalist-shocked-over-australian-oppositions-claims/1010582

வன்னி இனப்படுகொலையின் போது தாயகத்தில் இருந்து தமிழ் நெற்றின் ஊடாக உலகுக்கு செய்தி தந்த லோகீசன் அவர்களின் அனுபவப்பதிவு

http://www.kindlemag.in/srorys_details.php?id=NDU1&&displayid=MQ%3D%3D

அவுஸ்திரெலியா The Age பத்திரிகை செய்தி

http://www.theage.com.au/opinion/politics/tamils-pay-the-cost-of-political-expediency-20120904-25c0j.html

New film about exiled Sri Lankan journalists premieres in Melbourne

More than 100 people attended the first Melbourne showing of the film Silenced Voices: tales of Sri Lankan journalists in exile on September 6.

The film tells the stories of three journalists who have been forced to leave their country due to government repression. Sonali Samarasinghe, the wife of murdered editor Lasantha Wickrematunge, tells of her husband's death at the hands of government agents. She now lives in the United States, and is shown in the film trying unsuccessfully to interview Sri Lanka’s representative to the United Nations, who was accused of war crimes in his previous role as a military officer.

Apputhurai Lokeesan, formerly a journalist working for the website tamilnet.com, now lives in exile in Europe. While in Sri Lanka he took photos showing the government's bombardment of civilians during the war against the Liberation Tigers of Tamil Eelam. These photos were published on tamilnet, but ignored by the world's media.

Bashana Abeywardena, also formerly a journalist in Sri Lanka, now lives in exile in Germany, where he coordinates the group Journalists for Democracy in Sri Lanka.

After the film, Abeywardena and Lokeesan took part in a panel discussion, along with the film's director, Norwegian journalist Beate Arnestad.

Abeywardena told the audience that Tamils in Sri Lanka continue to suffer severe oppression. Since the end of the war in May 2009, the size of the Sri Lankan army has increased. Many Tamils are unable to return to their homes, because 7000 square kilometres of land is occupied by the military. In the Jaffna peninsula — a majority Tamil area — there is one soldier for every five people.

Arnestad spoke of the widespread sexual violence carried out against Tamil women in Sri Lanka.

http://www.greenleft.org.au/node/52176

அவுஸ்திரெலியா ABC வானொலியில் பாஷண , பியெட்டே அவர்களின் செவ்வி

Many Sri Lankan journalists who reported on government corruption, war crimes and human rights abuses now live in exile. As a result, the rest of the world is not hearing the full story of contemporary Sri Lanka, according to our guests. A new documentary about Sri Lankan journalists in exile was recently screened in Sydney.

http://www.abc.net.au/radionational/programs/latenightlive/sri-lankan-journalists-in-exile/4257798

அவுஸ்திரெலியா வானொலியில் லோகீசன், பாஷண , பியெட்டே அவர்களின் செவ்வி

Two self-proclaimed Sri Lankan 'journalists in exile' say restrictions on the media in their homeland may be getting worse.

http://www.sbs.com.au/podcasts/Podcasts/radionews/episode/232335/Concerns-over-media-freedom-in-Sri-Lanka

இலங்கையில் ஊடக சுதந்திரம் - ஒரு பார்வை

இலங்கையில் ஊடக சுதந்திரம் இல்லை என்று ஆஸ்திரேலியாவுக்கு வருகை தந்திருக்கும் இலங்கை நாட்டைச் சார்ந்த இரு ஊடகவியலாளர்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால் இலங்கை அரசு இந்தக் குற்றச்சாட்டை மறுக்கிறது. இலங்கை ஊடக சுதந்திரம் குறித்த ஒரு பார்வை.

http://www.sbs.com.au/yourlanguage/tamil/highlight/page/id/233015/t/Media-Freedom-in-Sri-Lanka

Watch interview with Bashana & Beate Arnestad (at 2.17) - Green Left Report #6: Sri Lanka & the Tamils, equal marriage, Carlo Sands and more

அவுஸ்திரெலியா பாராளுமன்றத்தில் ஆளும் தொழிற்கட்சி பாராளுமன்ற உறுப்பினர் யூலியா ஒவன் அவர்கள் ஆற்றிய உரை.

Julie Owens MP

Speech Australian Parliament House 12/09/2012

Liberal plans to send back all Sri Lankan asylum seekers back without

processing claims

I rise to talk about the extraordinary admission by the Deputy Leader of

the Opposition that, if elected, they would return Sri Lankan asylum

seekers back to Sri Lanka before their claims for asylum are considered.

Just like that, the opposition would disregard the refugee convention and

protocol, and the principles that they are founded on. It is a convention

that some 60 years ago Australia signed?in its shame?after sending back

boatloads of Jews who were escaping Nazi Germany, suggesting to them that

perhaps they could go back to where they came from. Sixty years on, we

would have a government that did the same thing to people fleeing Sri

Lanka.

The Opposition would ignore our obligations under the convention, which

states that Australia cannot return people found to be genuine refugees to

a country from which they are fleeing persecution. How could we possibly be

sure that refugees are not fleeing persecution without fully assessing

their claims for protection? The answer is, we cannot. Sri Lanka was

plagued by a dreadful civil war for 26 years. In that time, the Tamil

Tigers and the Sri Lankan government were locked in a bloody conflict,

causing significant hardship for the Sri Lankan people and leading to the

death of between 80,000 and 100,000 people at least?the majority of those

being Tamils.

This was a dreadful conflict, and without even going into how it started

and who was right or wrong there can be no doubt in a conflict of that kind

that there were dreadful acts on both sides, that there were acts of great

bravery and courage on both sides and that many innocent people suffered

and died in that conflict. As a result of that, there would be people who

are undoubtedly in fear of their lives. How, after 26 years of a conflict

like that, could there not be? The idea that all of those people?anybody

fleeing Sri Lanka?has to be an economic refugee and returned reminds me

of that incident that caused us to sign this convention in the first place,

when we turned back boats of Jews fleeing Nazi Germany. Most countries in

the world did it and in our shame we created the refugee convention so that

we would never do that again.

It is extraordinary that in 2012 anybody who believes that they are capable

of governing a country that is as civilised as Australia would actually

believe that that is acceptable. It is not, and I stand here absolutely

telling the opposition that it is not acceptable. I will not even go into

the hypocrisy that it is okay to turn boats and people back to Sri Lanka,

which is not a signatory. I also want to stand here with my Tamil

community, that is quite appalled by this. They are in fear of this; they

are afraid for their countrymen. This is an appalling position for an

opposition to hold, and I condemn it.