(பிரபா மதன்) வித்தியாவிற்காக போராடும் நெஞ்சங்கள் சரணியாவிற்காகவும் போராட வேண்டும் ,அவரின் புகைப்படத்தையும் ஊர்வலத்தில் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் ,அந்த கொலையை மறைக்க அவரது பாட்டியை மிரட்டிய பொலிஸ்காரர்களுக்கும் தண்டனை வழங்க வேண்டும்

வன்னியை சேர்ந்த 16 வயதுடைய சரண்யா எனும் பாடசாலை மாணவி கடந்த மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னர் கிளிநொச்சி வைத்தியசாலையில் உயிரிழந்துள்ளார்.
ஆங்கில ஊடகமொன்று வெளியிட்டுள்ள ஆய்வுக் கட்டுரையிலேயே இது தொடர்பிலான விபரம் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளது.

சரண்யா பெற்றோரை இழந்த பாடசாலை மாணவி. 2006ம் ஆண்டு இடம் பெற்ற யுத்தத்தில் சரண்யாவின் தந்தை உயிரிழந்ததுடன், அவரது தாயார் விபத்தொன்றில் சிக்கி உயிரிழந்துள்ளார்.

அவரது பாட்டியின் அரவணைப்பிலேயே சரண்யா மற்றும் அவரது இரண்டு இளைய சகோதரர்களும் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர்.

மிகவும் நெருக்கடிக்குள்ளான சூழ்நிலையிலும் சிறப்பாகவே பாட்டி அவரது பேரப்பிள்ளைகளை பாதுகாத்து வந்தார்.

எனினும் சரண்யாவின் மரணத்தில் மறைந்திருக்கும் மர்மங்களை வெளிக்கொணரும்படி அவரது பாட்டி வைத்தியரிடம் கேட்டுள்ளார்.

குறைந்தது மூன்று பேராவது இணைந்து சரண்யாவை பாலியல் பலாத்காரம் செய்து கொலை செய்துள்ளதாக பாட்டியின் கேள்விகளுக்கு குறித்த வைத்தியர் பதிலளித்துள்ளார்.

உள்ளூர் ஊடகங்களுக்கு இது தொடர்பான தகவல் கிடைக்கப்பட்டதன் பின்னர் பொலிஸார் சரண்யாவின் பாட்டி வீட்டிற்கு சென்றுள்ளனர்.

சரண்யா பாலியல் பலாத்காரத்தினால் கொலை செய்யப்பட்டமை தொடர்பிலான விபரங்களை மறைத்து மனநோய் காரணமாகவே உயிரிழந்தார் என கூறுமாரு பாட்டிக்கு பொலிஸார் அழுத்தம் பிரயோகித்துள்ளனர்.

பொலிஸாரின் கோரிக்கைக்கு பாட்டி இணங்காவிட்டால் சரண்யா தவறான நடத்தை கொண்ட பெண்ணாக சித்தரிக்கப்படுவார் என பொலிஸார் பாட்டியை அச்சுறுத்தியுள்ளனர்.

ஆனால் பாட்டி பொலிஸாரின் அச்சுறுத்தல்களை பொருட்படுத்தாது அவர்களின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற மறுத்து விட்டார்.

இக்கட்டுரையினை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போதே இன்னுமொரு யாழ்ப்பாண பாடசாலை மாணவி வித்யாவின் கொலை வெளியாகியுள்ளது என கட்டுரை ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

உண்மை நிலை

சரண்யா மற்றும் தற்போது வித்யாவின் கதை இலங்கை பதிவுகளில் ஒன்றும் புதியதொன்றில்லை. இராணுவத்தினரால் தமிழ் பெண்களுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்படும் பாலியல் வன்கொடுமைகள் தொடர்பான பல்வேறு கதைகள் உள்ளன.

இவ்வாறான கதைகள் உதறித்தள்ளப்படுகின்றமையினால் இன்னும் குழப்பமடைய செய்கின்றது.

இவ்வாறான கதைகளினால் அரசாங்கத்தின் புகழை சேதப்படுத்துவதை தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை என குற்றம் சுமத்துகின்றார்கள்.

இதேவேளை, தமிழ் பெண்களுக்கு, குழந்தைகளுக்கு எதிராக பாலியல் வன்முறை விகிதங்கள் இன்னும் அளவிடப்படவில்லை.

வடக்கில் இடம் பெறுகின்ற இவ்வாறான அசம்பாவிதங்கள் குறித்து ஆதாரங்கள் காணப்படுகின்ற போதிலும் குற்றம் இழைத்தவர்கள் தொடர்பில் நம்பத்தகுந்த சாட்சிகளும் ஆதாரங்களும் இல்லை.

இவ்வாறான வன்முறை அனுபவங்களினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கையை எந்த வகையிலும் மாற்றி அமைக்க முடியாது.

இராணுவம் மற்றும் சட்ட அமுலாக்க முறைகளை தெரிந்துகொண்டால் மாத்திரமே நம்மால் அங்கு வாழமுடியும் அல்லது இருக்க முடியும்.

சரண்யா வழக்கு பற்றிய செய்தி தொடர்ந்து, சரண்யாவின் அகால மரணம் தொடர்பாக விசாரணை மேற்கொள்ளுமாறு அதிகாரிகளுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் மனுக்கள் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளன.

பல துணிச்சலான பெண்கள், தங்கள் பாலியல் வல்லுறவு அனுபவங்கள் மற்றும் அவர்கள் எதிர்கொண்ட அபாயத்தை தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நேர்ந்து விடக்கூடாதெனும் நல்லெண்ணத்தில் நடவடிக்கை மேற்கொள்ள முன்வர வேண்டும் என கட்டுரை ஆசிரியர் கோரியுள்ளார்.

 

http://www.battinaadham.com/2015/05/blog-post_517.html

உண்மைதான்...தவற விட்டுவிட்டோம்.

 

கண்ட கண்ட களிசறை  செய்திகளை இணைத்து / வெளியிட்டு / உருவாக்கி  முக்கிய செய்திகளை மழுங்கடிக்கின்றனர்.

போராடுகின்ற மக்களே தயவுசெய்து சரணியா என்ற மாணவியையும் மறக்காதிர்கள் ....சேர்த்து போராடுங்கள் ..

இதில் ஒன்றை நாம் கவனிக்க வேண்டும் ,சரணியாவுக்காவும் மக்கள் போராடி இருப்பார்கள் ஆனால் அதை செய்தது அரசபடைகள் எதிர்த்து போராட முடியாது போராடினால் ,அவர்களின் உயிருக்கு உத்தரவாதமில்லை ......அங்கு காவாலிகள் அரசபடைகள் இங்கு காவலிகள் மண்ணில் பிறந்தவர்கள்.....

சரண்யா விடயத்தில் அவருக்கு உறவினர் முறையானவர்களே சந்தேக நபர்கள் என நினைக்கிறேன்.

எந்தவித அரசியல், இன சார்புமில்லாமல் இப்படியான பிரச்சினைகளுக்கு குரல்கொடுக்கும் அம்னெஸ்டி போன்ற ஒரு தன்னார்வ நிறுவனம் எம்மத்தியில் அவசியமாகிறது.

ஆனால் அதற்குள்ளும் இந்தப் பாழாய்போன அரசியலும் இனவாதமும் தலையைபோட்டுக் குழப்புங்கள்.

இங்கு ஒருவர் தான் குழம்பியுள்ளார்... அதுவும் வெளிநாட்டில் வாழ்பவர்.

 

இந்த வெளிநாட்டில் வாழும் சிங்களப் பெண் சொல்வதையும் கேளுங்கள்...

 

By Kamani Jinadasa –

 

Lifting The Veil Of Silence Around Sexual Violence Against Women & Girls In Sri Lanka

 

Three months ago in Vanni a 16 year old Tamil girl, Saranya Selvarasa passed away in the Kilinochchi Base hospital. Saranya was orphaned after the death of her parents. Her father died during the war in 2006 and after the war her mother passed away in an accident. Saranya and her two younger brothers were adopted by their grandmother, who had been doing the best she could to care for them under very difficult conditions. When Saranya’s grandmother tried to seek answers for her granddaughter’s death she was informed by the doctor who handled her case that she had been gang raped by at least three men. The police visited the grandmother’s home after Saranya’s death had been reported in the local media. They tried to pressure Saranya’s grandmother to conceal the gang rape and say instead that Saranya had died due to a mental disorder. The police then threatened to have the grandmother imprisoned on charges of “damaging Saranya’s character” if she failed to comply with their demands[1]. Her grandmother refused to comply with their threats.

 

As I write this article the news of another brutal rape and murder of another school girl in Jaffna, Vidhiya has surfaced[2].

The reality:

 

Saranya’s story and now Vidhiya’s, are not new to post war Sri Lanka. Horrific stories of sexual violence perpetrated against Tamil women and girls by the military have been seeping into our news feeds sporadically, mainly via international news agencies[3]. What makes it even more disturbing is that these stories are being brushed off, conveniently ignored and even discredited, claiming that they are nothing more than attempts to damage the government’s reputation. While rates of sexual violence against Tamil women, children and men have not been measured, there is substantial anecdotal and plausible evidence to indicate that this is happening on a regular basis with little or no accountability on the part of the perpetrators in the North. The manner in which the lives of victims change after such experiences cannot be truly captured. Who can a survivor turn to when the perpetrators are more likely to be the military or law enforcement officials?

 

At a wider level, a report which sought to capture prevalence rates of violence against women and girls (VAWG) reflected that 14% of men in the sample from four districts in Sri Lanka had admitted to perpetrating rape[4]. Among men who did admit to perpetrating sexual violence including rape, over half of the men stated they were motivated by feelings of sexual entitlement[5]. More alarmingly 28% of the men that had perpetrated acts of sexual violence including rape against women said that they had been in the 15-19 year age group at the time they committed their first rape. The same report calls attention to very high levels of impunity experienced by these men who admitted to perpetrating rape. Accordingly 97% of the men in these four districts had faced no legal consequences for their actions[6].

 

Given the conditions surrounding the lives of women and girls in the North, where there are an estimated 90,000 women headed households[7] one can only imagine how these similar statistics surrounding their vulnerabilities are exacerbated.

 

The problem:

Despite the fact that Sri Lanka elected the world’s first female Prime Minister and has very low maternal mortality rates across districts which have participated in national census’[8], police statistics reveal that registered incidents of rape saw an increase of nearly 20% during 2012-2014[9]. It is reported that every day, three to five children are raped in Sri Lanka. The total number of all crimes against children besides sex crimes include crimes of violence, abduction, trafficking and other offenses, increased by a dramatic 64% between 2011 and 2012.[10] It is time for us to admit that we are experiencing an epidemic of sexual violence in our country.

Given the resurgence of extremism and mysoginism that was allowed to prevail under the previous government’s regime, issues surrounding sexism and violence against women and girls were undermined or ignored. We had a former parliamentarian, Mervyn Silva stating that if women are sexually attacked it is due a fault in the way they are dressed. We currently have an MP, S.B. Dissanayake who vowed to strip a former female head of state of her clothes and make her run down the streets naked. Members of parliament that have been convicted of rape have been released. Another politician who was involved in the brutal gang rape of a Russian woman and murder of her British partner walked scot free for years until the British government applied tremendous pressure for some level of accountability. These are the lessons we are teaching other men in Sri Lanka. We have given men the license to go ahead and flaunt or exercise their feelings of sexual entitlement and power with absolutely no consequences. What does that say about us as a nation?

Following the news item about Saranya’s case, I started a petition to pressure authorities to take necessary steps for a proper investigation into her untimely demise[11]. Many brave women have come forward with their own experiences of rape and the steps they have taken to reduce the risk of their own daughters facing the same fate. Women have taken the burden of risk aversion into their own hands, through their activism, individually or through women’s organizations as there is little faith in the system that has prevailed in Sri Lanka to date.

The good news:

With the change of government I see a definite increase in reporting of VAWG. There is a better space for women’s organizations and activists like me to feel safer to take action when terrible incidents like this occur.

The new government has decidedly placed more qualified people in certain positions as per their experience and interests. The sum of these choices can be felt in Saranya’s case. Subsequent to the development and circulation of the petition Rosy Senanayake, State Minister of Children’s Affairs and Natasha Balendra, Chairperson of the National Child Protection Authority flexed the national law enforcement apparatus to facilitate an impartial investigation into her death. Saranaya’s body was exhumed and taken to Colombo for forensic analysis and the post mortem report is expected to be produced on 18^th May (Vavuniya Magistrates Court – Case No: AR 141/15). In a situation where the entire story would have been buried with Saranya, a proper legal process has been activated instead. In this case there is a higher likelihood that justice will be done.

On 15^th May three brothers suspected in the rape of Vidhiya were arrested. I would like to add that while Vidhiya was murdered on 13^th May it took two days for mainstream Sri Lankan media to pick up the story even though protests were held in Jaffna immediately after the news of the rape and murder emerged[12]. News of bribery, constitutional amendments and a foreigner’s visit to Sri Lanka make the headlines within minutes.

My question is though, what will it take for Sri Lankans to react collectively to the levels of violence that is meted out to women and girls every day? What will it take to motivate Sri Lankans to act in instances where violence is not meted out only towards their own kith and kin? What will it take for Sri Lankans to open our eyes to the realities of what women and little girls like Saranya and Vidhya are facing daily in the North and that their lives are as equally important as those in the South? What will it take for people to understand that impunity experienced by perpetrators of sexual violation of a person in the North can only mean that the same is most likely to occur in the South as lack of accountability will become the norm? What will each one of us do to make Sri Lanka safer for women and girls? When will we, as a nation, lift this veil of silence?

 

*Kamani is a Sri Lankan working at the International Rescue Committee, New York. The views expressed here are entirely her own and do not represent the views or opinions of the International Rescue Committee.

 

https://www.colombotelegraph.com/index.php/rape-murder-of-another-school-girl-in-jaffna/

நேற்று இதை பதிவோம் என நினைதேன் ஆனால் மொழிமாற்றம் செய்ய நேரமில்லை என விட்டுவிட்டேன்.

இந்த கட்டுரையிலும் சரண்யா கொலையை படை போலீஸ் செய்ததாக இல்லை. போலிஸ் காரர் coverup செய்வதாயே சொல்லப் படுகிறது. நானறிந்தவரை சரண்யா உறவினர் முறையானோராலே கொல்லப் பட்டார்.

ஆதாரம் த்கேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

நான் சொன்ன ஆதாரம்.

http://ekuruvi.com/kudu-uh2052/ekuruviTamilNews

சரண்யா உறவு முறையினரால்.. கூட்டு வன்புணர்வு செய்யப்பட்டு கொல்லப்பட்டிருந்தால்.. (அப்படி வைச்சுக்குவம்).. சிங்கள காவல்துறை எதுக்கு கதைய மாத்தனும். தமிழனுன்னு மாட்டி விட்டு தன்னை சுத்தமாத்தானே காட்டி இருக்கும். ஏன் வீணா ரிஸ்க் எடுக்குது..?! ஆகவே சிங்கள காவல்துறைக்கு இதனை மறைக்க வேண்டிய பின்னணியில் உள்ளோர் இதனை செய்திருக்கின்றனர் என்ற உண்மையே வெளில வருகுதே..!! அது தானே நிதர்சனம்.

நான் சொன்ன ஆதாரம்.

http://ekuruvi.com/kudu-uh2052/ekuruviTamilNews

 

 

இதில் எங்க சொல்லி இருக்குது.. உறவினர்களால் சீரழிக்கப்பட்டர் என்று. சில சந்தேகங்களை ஊர்க்குருவி கிழப்பி விட்டிருக்கே தவிர.. இன்னும் குற்றவாளிகள் யார் என்று கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. ஆனால் குற்றவாளிகளை காப்பற்ற வேண்டும் என்பதில் சிங்கள காவல்துறை கவனம் எடுத்துச் செயற்பட்டுள்ளது. சில ஊடகங்களும் இதனை மறைக்க உதவி உள்ளன. ஈக்குருவி சம்பவத்தை திசை திருப்ப உதவுது. எதுக்கு.. இதெல்லாம்.

 

ஒரு காவல்துறை ஒழுங்காக இல்லாட்டி இப்படித்தான் கண்டவனும் கண்டதும் எழுதி.. நீதிக்கு அப்படிப்பான்.. என்பது சரணியா மரணத்தில் அப்படியே யதார்த்தமாகி உள்ளது.

 

முக்கிய கேள்வி.. ஏன் சிங்கள காவல்துறை பாட்டியை மிரட்டனும்.. கதையை மாத்தனும்.. ?! அதுக்கென்ன தேவை.. இந்த வன்புணர்வில்..?!

காசு, பணம், துட்டு, மணி மணி தான் அவர்களின் தேவை. தவிர குற்றவாளிகள் லோக்கல் போலீசுக்கு வேண்டப்பட்டவர்களாம்.

http://www.thinakaran.lk/Vaaramanjari/2015/03/08/?fn=f1503085

பெற்றோர்கள் இல்லாத நிலையில் தமது அம்மம்மாவுடன் வாழ்ந்து வந்த சிறுமி சரண்யாவின் மூத்த சகோதரன் இரண்டு மகள்களுடன் வசித்து வந்த பெண் ணின் வீட்டில் ஏன் வசித்து வந்தார் என்றும், அத்துடன் அவர் ஏன் தனது சகோதரி சரண் யாவையும் அங்கு அடிக்கடி சென்று வர அனுமதித்திருந்ததுடன், திருக்கேதீஸ்வரத் திற்குப் போய் வந்ததன் பின்னர் சிறுமி சரண்யா என்ன காரணத்திற்காக அம்மம்மா விடம் செல்லாமல் அந்த வீட்டிலேயே தங் கியிருந்ததன்

நான் கேள்வி பட்ட விடயம் இதனடிப்படையிலே அமைந்திருந்தது.

எம்மவர் ஊடகங்கள் குற்றத்தினை விசாரிச்சு சொல்ல வெளிக்கிட்டால்.. கொசிப் தான் மிஞ்சும். அதை வைச்சு எம்மவர் ஊகிக்க வெளிக்கிட்டால்.. வெறுமை தான் மிஞ்சும்.

 

சரியான ஆதரங்களை திரட்டி குற்றவாளிகளை தொடர்ந்து தப்பிக்க விடாது அவர்களை கைது செய்து.. நீதியின் முன் நிறுத்தி..  தண்டிக்கும் போது உண்மையும்.. நீதியும் வெளிப்படும். பாதிக்கப்பட்ட சொந்தங்களுக்கு ஒரு சின்ன ஆறுதலாவது கிட்டும்.

 

அதை விடுத்து.. கேள்விப்பட்டம்.. கொக்குப்பட்டம் என்று ஆளாளுக்கு கதை கட்டி நீதியோ.. தண்டனையோ.. கிடைக்கப் போவதில்லை. குற்றவாளிகளை பாதுகாப்பதையே அது செய்யும். இதனால்.. அநீதிகளே முடிவின்றிப் பெருகும். 

ம்ம்ம்.... அதுக்காக இனி என்ன தமிழ் ஈழ நீதிமன்றிலா போய் இப்ப முறையொட முடியும்.

இது சீண்டல் கருத்தில்லை. யதார்த்தை சொன்னேன்.

தமிழீழ நீதிமன்றை மக்கள் வெகு ஆவலோடு.. எதிர்பார்க்கிறார்கள். இது பகடியில்லை.. நிஜம்.

ம்ம்ம்....கடவுளின் வரவையும், யேசுகிறீஸ்து, கல்கி பகவான், எல்லோரினது வருகையையும் தான் மக்கள் ஆவலுடன் எதிர் நோக்குகிறார்கள்.

நான் ஆவலோடு எப்போதும் எதிர்பார்ப்பது மனுநீதி கண்ட சோழனின் மீள் வருகையை.