ஒபாமா நிமிர்ந்து நடக்கச் சொன்னார், நானும் அப்படியே செய்தேன் - அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற எழுச்சிப் பேரணியில் பங்குபற்றிய ஒரு தமிழரின் அநுபவம்.

அமெரிக்காவில் பொறியியலாளராகப் பணியாற்றும் திரு சசிக்குமார் என்பவர் அமெரிக்காவில் அண்மையில் எம்மவர் நடத்திய பேரணியில் கலந்துகொண்டவர். அவர் தனது பேரணி ஆயத்தப்படுத்தல் அனுபவங்களையும், பேரணியில் அவர் உணர்ந்தவற்றையும் கட்டுரையாக வடித்துள்ளார். மிகவும் உணர்வு பூர்வமான, நம்பிக்கையூட்டக்கூடிய ஒரு அக்கம் இது. எல்லோரும் நிச்சயம் படிக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்கிறேன்.

An engineer by profession, Sasikumar holds double masters degree in Engineering from Annamalai University (India) and Business Administration from the University of Phoenix (USA). He writes to transform the Indian politics into an issue based one.

Towards the end of the presidential election season in the USA, President Mr. Obama (then Democratic presidential candidate) requested all Americans to go to the polling booth early to avoid last minute mishap and fulfill their right to vote and walk taller. Although I have been a staunch supporter of Mr. Obama, being an immigrant, I was unable to fulfill his request since I was only a permanent resident and not a citizen yet. Even though Mr. Obama was addressing the entire nation, I felt as if he was talking to me directly. However, I wondered how I can walk taller.

I have been living in the USA – the land of opportunities, for ten years now and my roots stretch to India. I grew up in Chennai, a city in the southern state of Tamil Nadu which is in very close proximity to Sri Lanka – the South Asian island nation that has appeared in international headlines recently more than ever before due to the civil war and the civilian casualties. Right from my childhood I have been aware of the Sri Lankan crisis and the discrimination faced by the ethnic minority Tamils of that nation. However I have never had an opportunity to participate in any rallies or meetings that were organized on the Sri Lankan crisis either back in India or here in the USA.

But two weeks ago when I received an email from my friend to participate in the “Stop the Genocide in Sri Lanka” rally in front of the White House at Washington DC, I decided immediately that I should participate.

Soon, I was thinking about how to make sign hoardings and placards (This being the first rally in my entire life). I used to think that it is always difficult to make hoardings by putting right words and perfect pictures to get attention from the authorities and others. But when I browsed a few web sites, I found lot of pictures of corpses of children, women and elders - all civilian casualties (real disturbing images – depicting the cruelty of war crimes committed by the Sri Lankan army). I downloaded few of those pictures in to my flash drive and went to the nearest FedEx-Kinkos store.

A lady staff was helping me at the Kinkos store to organize the pictures and phrases in to the hoardings. Before showing the images, I gave her the due warning that some of the pictures are very disturbing. Seeing all those pictures, she chose two of the less disturbing ones to use in the hoarding and said “let us not use other pictures because I don’t want you and others who will be standing near by in the rally to get sick by seeing those pictures continuously”. I agreed and we completed the hoardings with those subtle pictures and the following phrases – “Sri Lanka - Stop Genocide, Stop the War, President Obama – Please help Tamils defend their nation, Tamils need Freedom, Recognize Tamil Eelam” etc.

When I returned home from the Kinkos store, I was thinking about the lady staff’s statement “get sick by seeing those pictures continuously”, I was wondering about the psychological stress of the people living in the war zone who are seeing these images live.

On the chilly Friday morning my self and my 5 year old son got up early, refreshed quickly and collected our sign boards. My house is located at 3 hours driving distance from the venue where the rally was being organized. We left our house at 7.30 am so that we will be able to attend the rally in time. When we reached the front of the White House at 10.30 am, we saw lot of enthusiastic Sri Lankan Tamils walking towards the venue carrying banners, placards and the red flags of Tamil Eelam (Tamil Eelam is the name given to the North Eastern region of Sri Lanka, that the ethnic minority Tamils of Sri Lanka call their home and are seeking independence for).

I was delighted to see a large number of people (about 10,000) – men, women and children gathered during a work day to express their grief against the genocide of Tamils in Sri Lanka. Though the temperature in Washington DC was cold and the weather windy we did not really feel much of it since we all had lots of heat in our hearts.

I saw Tamil Americans, Tamil Canadians, Tamil Indians and Tamils of different countries, but their aim was same. They carried different national flags – USA, Canada, England, France, Germany and also that of Tamil Eelam, However their aim was same. There were kids, adults, girls, boys, men & women but their aim was same.

They all wanted to stop the killing of Tamils in Sri Lanka, save innocent civilians from the Sri Lankan forces, expose the oppressive Sri Lankan government’s ethnic cleansing tactics and free the Tamil Eelam nation.

All of us were chanting in front of the world’s highest office. I was doing my part chanting along (my 5 year old son too)

”What do we want – Justice”

“When do we want – Right now”

“Sri Lanka - Stop Genocide”

“President Obama - help Tamils defend their nation”

At the end of the rally, representatives of the organizing group “Tamils against genocide” spoke about the various forms of Sri Lankan genocide and the ways to expose and protect the innocent Tamils from the hands of the Sri Lankan army.

After the rally when I returned to my car, I had a feeling that today, I walked taller (As our President Mr. Obama requested). For the first time in my life I have spent my day for a cause that might stop the killing of innocent people in Sri Lanka. I also exercised my freedom of speech and expressions in front of the world’s greatest leader Mr. President Barack Obama.

With the belief that one day Hope will win over Fear and CHANGE will knock the doors of the Tamil Eelam people and a free nation will rise from the ashes, I went to bed peacefully.

எவரும் கேட்டுக்கொண்டால் இதைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து தரவும் விருப்பம்.

நன்றி

ரகுனாதன்

தமிழில் மொழி பெயர்த்துப் போட்டால் பலரும் வாசிக்கக்கூடியதாய் இருக்குமே

தமிழில் மொழி பெயர்த்துப் போட்டால் பலரும் வாசிக்கக்கூடியதாய் இருக்குமே

கடந்த அமெரிக்க அதிபர் தேர்தல்ப் பிரச்சாரத்தின் இறுதிப்பகுதியில் திரு ஒபாமா அவர்கள் கடைசி நிமிட வாக்குப் பதிவுக் குழப்பங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக மக்களை அதிகாலையே வாக்குச் சாவடிகளுக்குச் சென்று தமது கடமையை நிறைவேற்றி நிமிர்ந்த நெஞ்சுடன் சென்று வாருங்கள் என்று சொன்னார். திரு ஒபாமாவின் தீவிர ஆதரவாளராக நான் இருந்தாலும் கூட, நான் அங்கு ஒரு வேலைதேடி இடம்பெயர்ந்த ஒருவர் என்பதாலும், இன்னும் நிரந்தரப் பிரஜாவுரிமை மட்டுமே பெற்றிருந்ததினாலும் அவர் சொன்ன அந்த வேண்டுகோளை என்னால் நிறைவேற்ற முடியாமல்ப் போய்விட்டது. அப்படியிருந்தும் கூட அன்று திரு ஒபாமா அவர்கள் நிமிர்ந்து நடவுங்கள் என்று சொன்னது என்னைப் பார்த்துச் சொன்னதாகத்தான் எனக்குப் பட்டது. ஆனாலும், நான் எப்படி நிமிர்ந்து நடக்கமுடியும் என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டேன்.

இந்தியா எனது பிறந்த பூமியாக இருந்தாலும், சந்தர்ப்பங்களின் தேசமான அமெரிக்காவில் நான் கடந்த 10 வருடங்களாக வசித்து வருகிறேன். உள்நாட்டுப் போரில் அதிகளவு பொதுமக்கள் கொல்லப்படுவதால் முன்னெப்போதையும் விட அதிகளவு சர்வதேச தலைப்புச் செய்திகளில் அடிபடும் இலங்கை எனும் தென்னாசியாவின் சிறு தீவுக்கு மிகவும் அருகில் உள்ள தமிழ்நாட்டின், சென்னையை எனது பிறப்பிடமாகக் கொண்டவன் நான். எனது சிறு வயது முதல் இலங்கையில் சிறுபான்மைத் தமிழர்க் கெதிரான அரச அடக்குமுறைகளையும் அநியாயங்களையும் நான் அறிந்திருந்தேன். ஆனால் ஒருபோதுமே ஈழத்தமிழர் சார்பான பேரணி ஒன்றில் இதற்கு முன்னர் இந்தியாவிலோ அல்லது இங்கு அமெரிக்காவிலோ நான் கலந்து கொண்டது கிடையாது.

ஆனால் இரு வாரங்களுக்கு முன்னர் எனது நண்பன் ஒருவன் அனுப்பிய மடலில் "இலங்கையில் இனக்கொலையை நிறுத்து" எனும் தலைப்பில் வெள்ளை மாளிகையின் முன் நடக்கவிருக்கும் ஆர்ப்பாட்டம் பற்றி எழுதியிருந்த போது, உடனடியாக அந்தப் போராட்டத்தில் பங்கேற்பது என்று முடிவெடுத்தேன்.

உடனேயே நான் எப்படி சுலோகங்களையும் பதாதைகளையும் தயாரிப்பது என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினேன்(இதுவே என் வாழ்நாளில் நான் பங்கேற்கப்போகும் ஆர்ப்பாட்டம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது). பொதுவாகவே சுலோகங்களையும், பதாதைகளையும் பார்வயிடும் அதிகாரிகளையும், மக்களையும் ஈர்க்கும் படி அமைப்பதென்பது மிகவும் கடிணமானது என்று நான் நினைத்திருந்தேன்.ஆனால் படங்கள் தேடி நான் கணிணியின் முன்னால் உற்கார்ந்த போது பெருமளவான படங்கள், குழந்தைகள் எரிந்தபடி, பெண்களும் வயதானவர்களுமாக உடல் சிதறி இறந்துகிடக்க - முழுவதுமாக கொல்லப்பட்ட பொதுமக்கள்(உண்மையாகவே மன உளைச்சளைத் தரக்கூடிய படங்கள் - எல்லாருமே சிங்கள இன அழிப்பு ராணுவத்தால் கொல்லப்பட்ட தமிழ் மக்கள்). இப்படங்களில் சிலவற்றை எனது கைய்யடக்க கருவியில் தரவிறக்கம் செய்து கொண்டு அருகிலிருக்கும் ஒரு புத்தக் கடைக்கு பிரதிகள் எடுக்கச் சென்றேன்.

அந்தக் கடையில் இருந்த பெண் பணியாளர் ஒருவர் எனக்கு இந்த படங்களையும் சுலோகங்களையும் சேர்த்து இணைப்பதற்கு உதவி செய்தார்.எனது படங்களை அவருக்கு காட்ட முன்னர் அவை பயங்கரமானவை என்று அவருக்கு எச்சரிக்கை செய்திருந்தேன். படங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தபின், ஒரு சில படங்களை மட்டுமே தெரிவு செய்த அவர்"குறைந்தளவு குரூரமான இந்தப்படங்களை மட்டுமே நாம் சுலோகங்களில் இணைப்போம், மீதியை இணைத்தால் இந்தச் சுலோகங்களை நீண்ட நேரம் கைய்யில் வைத்திருப்பவரும், அவருக்கருகில் நின்று இப்படங்களை நீண்ட நேரம் பர்ர்க்க நேர்பவரும் உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்படலாம்" என்று அவர் சொன்னார். நானும் அதை ஆமோதித்து, பின்வரும் சுலோகங்களை படங்களுடன் சேர்த்துக்கொண்டோம், "சிறிலங்கா - இனக்கொலையை நிறுத்து", "போரை நிறுத்து", "ஜனாதிபதி ஒபாமா அவர்களே தமிழர்கள் அவர்களது தேசத்தைக் காக்க உதவி செய்யுங்கள்", "தமிழர்களுக்குச் சுதந்திரம் வேண்டும், தமிழீழத்தை அங்கீகரியுங்கள்".

கடையிலிருந்து வீடு திரும்பும் வழியில் அந்தக் கடைக்காரப் பெண்மனி சொல்லியதை எனக்குள் எண்ணிப்பார்த்தேன், "இப்படங்களைத் தொடர்ச்சியாகப் பார்ப்பவர்கள் உளரீதியாகப் பாதிக்கப்படலாம்", அப்படியானால் இந்த அவலங்களை நேரடியாகப் பார்க்கும் அந்த மக்கள் எவ்வளவு தூரம் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டிருப்பார்கள் என்று எனக்குள் அங்கலாய்த்தேன்.

அந்தக் கடுங்குளிர் வெள்ளிக்கிழமை காலை நானும் எனது 5 வயது மகனும் வேளைக்கே எழுந்து கொண்டோம். விரைவாகக் காலைக் கடன்களை முடித்துக்கொண்டு எமது பதாதைகளைத் தூக்கிக் கொண்டோம். பேரணி நடைபெறும் இடத்திலிருந்து எனது வீடு 3 மணி நேர பயணத்தில் இருக்கிறது.பேரணியை நேரத்துக்கு வந்தடையும் நோக்கில் நாங்கள் காலை 7.30 மணியளவில் எமது பயணத்தைத் தொடங்கினோம். வெள்ளை மாளிகை முன்றலை நாம் 10.30 மணியளவில் அடையும் போது அங்கே ஆயிரக்கணக்கான உணர்வால் உந்தப்பட்ட இலங்கைத் தமிழர்கள், கைகளில் பதாதைகள், சுலோகங்கள், அட்டைகல், தமிழீழத் தேசியக்கொடி(தமிழ் ஈழம் என்பது இலங்கையில் தமிழர்கள் வாழும் வடக்கும் கிழக்கும் இணைந்த பகுதி என்பதும் அதற்காகச் சுதந்திரம் கேட்டுத்தான் தமிழர்கள் போராடுகிறார்கள் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது) போன்றவற்றுடன் முன்றலை நோக்கி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

ஆயிரக்கனக்கான மக்கள்(குறைந்தது 10,000 ஆவது இருக்கும்), சிறுவர்கள் பெரியவர்கள் என்ற பேதமில்லாமல் அதுவும் ஒரு வேலை நாளில், தமது இனத்துக்கெதிரான இன அழிப்புப் போரை நிறுத்தக் கோரி இங்கே கூடியிருந்ததைப் பார்க்கும் போது ஆச்சரியமாகவும், அதேவேளை மகிழ்ச்சியாகவுமிருந்தது. எங்கள் இதயங்கள் எரிந்து கொண்டிருந்ததினால் வாஷிங்ன்டன் மாநகரத்துக் கடுங்குளிரும் பனிக்காற்றும் எங்களை எதுவும் செய்யவில்லை.

நான் தமிழ் அமெரிக்கர்களையும், தமிழ்க் கனேடியர்களையும், தமிழ் இந்தியர்களையும், எல்லா நாட்டுத் தமிழர்களையும் அங்கே கண்டேன். ஆனால் அவர்களின் நோக்கமெல்லாம் ஒன்றாக இருந்தது. அவர்கள் வேறுபட்ட நாட்டுக் கொடிகளைத் தாங்கியிருந்தார்கள் - அமெரிக்க, கனேடிய, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸு, ஜேர்மனிய, தமிழீழக் கொடிகளைத் தாங்கியிருந்தாலும் அவர்களின் நோக்கமெல்லாம் ஒன்றாக இருந்தது.அங்கே குழந்தைகள், தாய்மார், சிறுவர் சிறுமியர், வயது வந்த முதியோர், இளையோர் என்று பலர் வந்திருந்தார்கள், ஆனால் அவர்களின் நோக்கமெல்லாம் ஒன்றாக இருந்தது.

அவர்கள் வேண்டியதெல்லாம், "இலங்கையில் தமிழர்களைக் கொல்வதை நிறுத்து, அப்பாவித் தமிழர்களை சிங்களப் படைகளிடமிருந்து காப்பாற்று, சிங்கள அடக்குமுறை அரசாங்கத்தின் இனக்கொலையை உலகறியச் செய், தமிழீழத்துக்கு விடுதலை வழங்கு" என்பவை மட்டுமே.

நாம் எல்லோரும் உலகின் அதிகாரமிக்க அந்த மாளிகையின் முன்னால் நின்று கோஷம் எழுப்பினோம்(எனது 5 வயது மகன் உற்பட).

"எமக்கு வேண்டியது என்ன - நீதி"

"எப்போது அது எமக்கு வேண்டும் - இன்றே இப்போதே"

"சிறிலங்காவே - இனக்கொலையை உடனே நிறுத்து"

"ஜனாதிபதி ஒபாமா அவர்களே தமிழர்களின் தேசத்தைக் காக்க உதவுங்கள்"

பேரணியின் முடிவில், அதை ஒழுங்கு செய்திருந்த "இனக்கொலைக்கெதிரான தமிழர்" எனும் அமைப்பினர் இனக்கொலையின் பல்வேறு வடிவங்களையும் அவற்றை வெளிக்கொணர்வதன் மூலம் சிங்கள இன அழிப்பு ராணுவத்திடமிருந்து தமிழர்களைக் காப்பாற்றும் வழிமுறைகள் பற்றியும் விளக்கமளித்தார்கள்.

பேரணி முடிந்து நான் எனது காருக்குத் திரும்பி கொண்டிருக்கும் போது எனக்குள் ஒரு உணர்வு தோன்றியிருந்தது. அது, எனது ஜனாதிபதி வேண்டிக் கொண்டதிற்கேற்ப எனது கடமை ஒன்றைச் செய்த திருப்தியில் "நிமிர்ந்து நடந்திருக்கிறேன்".எனது வாழ்நாளில் முதல் முறையாக நான் ஒருநாளை இலங்கையில் இனக்கொலையில் அழிந்துவரும் அப்பவித் தமிழ் மக்களைக் காப்பாற்றும் நோக்கத்திற்காகச் செலவிட்டிருக்கிறேன்.அதுமட்ட

நன்றி ரகுநாதன் அவர்களே அருமையாக உணர்ந்து எழுதப்பட்டுள்ளது இந்தியத்தமிழனே தனது 5 வயது மகனை அழைத்து பேரனிக்கு புறப்படவர் ஆனால் நாங்கள்

இணைப்புக்கு நன்றி ரகுநாதன்!!!

மூவேந்தர்களுக்கு நன்றி....ஒபாமா...தமிழ்நாட்டு தமிழன்.........ரகுநாதன்

சாம்பல் மேட்டிலிருந்து தமிழீழம் எழுந்து வரும்...

என்னவொரு நம்பிக்கை... இந்த நம்பிக்கை ஒவ்வொரு தமிழனுக்கும் இருந்தால் தமிழீழம் பிறப்பதை எவராலும் தடுக்க முடியாது....

நன்றி அந்த தமிழ் உறவுக்கு.....

இளங்கவி

அந்த சகோதரனின் உண்ர்வின் பகிர்விக்கும், தமிழில் மொழி மாற்றத்திற்கும் நன்றி!

நன்றி ரகுநாதன்

ரகு இணைப்புக்கு நன்றி. அந்த தமிழ் உள்ளத்தின் கனவு நனவாக எல்லோரும் பாடுபட வேண்டும்.

இனைப்புக்கு நன்றி.

ஒரு நாள் எமது விருப்பம் எமது அச்சங்களை வெற்றி கொள்ளும் ஒரு மாற்றம் தமிழீழ மக்களின் கதவுகளைத் தட்டும் சுதந்திரத் தமிழீழம் சாம்பல் மேட்டிலிருந்து எழுந்து வரும் என்ற நம்பிக்கையில்

நன்றி:-ரகுனாதன்.

நன்றி ரகுநாதன்.

தமிழனின் உணர்வு, நம்பிக்கை, அனைத்திலும் செயற்பாடே முக்கியமானது. அந்தத் தமிழின உணர்வாளனுக்கு வாழ்த்துகள். ரகுநாதனுக்கு நன்றிகள்.

உங்கள் தமிழாக்கத்திற்கு நன்றிகள் ரகு. இக் பத்தியை தமிழக இணையதளங்களில் பதியச் செய்ய வேண்டும். எமக்காக நெஞ்சு நிமிhத்திய அந்த தமிழக சகோதரருக்கும் நன்றிகள்.

ஜானா